บทที่ 387 - ไม่มีปัญหาอะไรที่แก้ไม่ได้ด้วยหมัดเดียว! (อ่านฟรี)

ในส่วนลึกของเขาหลานหลิง วิลล่าหลังหนึ่งถูกขนาบด้วยขุนเขาและสายน้ำ

ต้นไม้ใหญ่ที่ต้องใช้คนโอบเรียงรายไม่ขาดสาย ต้นไม้เหล่านี้แม้แค่ปลูกเพื่อความร่มรื่น ก็ยังใหญ่กว่าต้นไม้บนเขาของวิลล่าอื่นหลายเท่า

เถาวัลย์สีเขียวเข้มหนาเท่าชามพันเกี่ยวในป่า ยิ่งทำให้เขานี้มีความรู้สึกน่าขนลุกเล็กน้อย

ถนนกว้างทอดผ่านเขา ตรงถึงยอดเขา เรือนยอดหนาทึบทอดร่มเงาใหญ่ หญ้าป่าสองข้างทางก็บังถนนเกือบครึ่ง

คณะเป่ยเฟิงกำลังเพลิดเพลินกับอาหารค่ำหรูหรา ทุกจานล้วนเป็นอาหารบำรุงสำหรับนักยุทธ์

ไป๋เซี่ยงกินอย่างมีความสุข ใบหน้ายิ้มซื่อๆ

"จริงๆ ตามบอสมีเนื้อกิน ไอ้แก่ตายนั่นชวนมาด้วยยังไม่พอใจ"

ไป๋เซี่ยงคิดเงียบๆ ถ้าตอนนี้ไอ้แก่อยู่ที่นี่ กินโหดกว่าตัวเองอีกมั้ง

เป่ยเฟิงก็ดีใจในใจ ไป๋เซี่ยงจากไปหลายปีแล้ว แต่เหมือนเมื่อวาน เวลาเร็วจริงๆ

"ไป๋เซี่ยง ต่อไปมีแผนอย่างไร?"

เป่ยเฟิงเงียบครู่หนึ่ง ค่อยๆ เอ่ยถาม

"แผนหรือ แผนข้าคือแข็งแกร่งขึ้น แข็งแกร่งจนไม่มีคนหรือสิ่งใดที่แก้ไม่ได้ด้วยหมัดเดียว ถ้ามี ก็ต่อยอีกหมัด! แล้วก็แต่งงาน มีลูก"

ไป๋เซี่ยงคิดครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างจริงจัง

"แค่ก! แค่ก!"

เป่ยเฟิงกำลังดื่มซุป ได้ยินประโยคแรกของไป๋เซี่ยงก็พอใจ แต่พอได้ยินประโยคหลังเกือบพ่นซุปในปาก

"อืม...แผนนี้ดีมาก แข็งแกร่งมาก!"

มุมปากเป่ยเฟิงกระตุก ไอ้หมอนี่ ถ้าเจอยอดฝีมือพวกนั้นจริง คงไม่ตื่นเต้นขนาดนี้แล้วมั้ง

นักยุทธ์ขั้นเทพผู้หลอมแก่นถึงจะนับว่าก้าวผ่านประตูนักยุทธ์จริงๆ ส่วนขั้นปรมาจารย์ ขั้นก่อนสวรรค์พวกนั้นแค่สร้างพื้นฐาน

มีพื้นฐานมั่นคง ถึงจะเดินไกลบนเส้นทางวิชายุทธ์!

เป่ยเฟิงไม่อยากทำลายความฝันยิ่งใหญ่ของไป๋เซี่ยง ต้องรู้ว่าแม้แต่เป่ยเฟิงที่มีระบบตกปลาก็ไม่กล้าพูดว่าจะต่อยทุกคนร่วงได้ด้วยหมัดเดียว

ยิ่งแข็งแกร่ง ยิ่งเข้าใจความเล็กน้อยของตัวเอง นักยุทธ์ขั้นเทพผู้หลอมแก่นก็แค่ดิ้นได้ในน้ำตื้นบนโลก พ้นหลุมน้ำตื้นนี้ นักยุทธ์ขั้นเทพผู้หลอมแก่นก็แค่ไก่อ่อน

"ไป๋เซี่ยง วิชายุทธ์ไม่มีที่สิ้นสุด แต่พลังคนมีขีดจำกัด ตอนทะลวงขั้นเทพผู้หลอมแก่น ควรเลือกทิ้งด้านหนึ่ง"

ด้วยขั้นปัจจุบันของเป่ยเฟิง แค่มองผ่านๆ ก็รู้ว่าไป๋เซี่ยงเดินทั้งสายฝึกร่างกายและฝึกลมปราณ และวิชายุทธ์ก็ไม่ต่ำ!

แค่ขั้นก่อนสวรรค์ระดับปลาย แต่แม้แต่นักยุทธ์ขั้นเทพจำลองก็ไม่แน่ว่าจะหนีไป๋เซี่ยงรอดทั้งตัว

"แต่ไอ้แก่บอกว่าสายของพวกเราควรฝึกทั้งลมปราณและร่างกายพร้อมกัน"

ไป๋เซี่ยงงุนงง ไม่รู้จะฟังใคร

"ก่อนขั้นเทพผู้หลอมแก่นนับเป็นสร้างพื้นฐาน หลังสร้างพื้นฐานเริ่มฝึกฝนจริงๆ เส้นทางเดียวเดินได้ไกลกว่า"

เป่ยเฟิงพูดอย่างจริงจัง

ฝึกร่างกายและลมปราณพร้อมกัน ทรัพยากรที่ต้องการไม่ใช่แค่บวกหนึ่งบวกหนึ่ง และเวลาที่ใช้ฝึกลมปราณกับร่างกายพร้อมกันก็นานกว่า!

พอร่างกายหรือลมปราณมีปัญหา อีกด้านก็จะได้รับผลกระทบ

คนอื่นเป่ยเฟิงไม่มีใจจะค่อยๆ เกลี้ยกล่อม แต่ไป๋เซี่ยงต่างกัน อยู่ข้างตัวเองมาตั้งแต่ตัวเองยังอ่อนแอ

"อืม ข้าจะพิจารณาอย่างจริงจัง"

ไป๋เซี่ยงพยักหน้าอย่างจริงจัง

"แต่ก็อย่าจงใจเกินไป ทำตามใจตัวเอง คิดอะไรก็ทำอย่างนั้น"

(จบบท)