บทที่ 40 - คลุ้มคลั่งไร้เทียมทาน!

บทที่ 40 - คลุ้มคลั่งไร้เทียมทาน!

"ฟุ่บ"

หนวดเส้นเขื่องถูกท่านเอิร์ลใช้ต่างแส้ฟาดเข้าใส่จ้าวเจิงอย่างรวดเร็ว

เมื่อต้องเผชิญกับการโจมตีกะทันหัน จ้าวเจิงดูเหมือนจะหลบไม่ทัน จึงทำได้เพียงยกแขนทั้งสองข้างขึ้นไขว้กันระดับหน้าอกเพื่อตั้งรับ ป้องกันไม่ให้หน้าอกได้รับบาดเจ็บ

แต่อันที่จริงเป็นเพราะเขารู้สึกว่ามันไม่ได้อันตรายอะไรมากก็เลยตั้งใจไม่หลบ เขาอยากจะลองรับการโจมตีดูสักครั้งเพื่อทดสอบพละกำลังของสัตว์ประหลาดตัวนี้

"ปึก"

หนวดของสัตว์ประหลาดฟาดเข้าที่ท่อนแขนทั้งสองข้างของจ้าวเจิงอย่างจัง

แรงกระแทกมหาศาลพุ่งเข้าใส่ ร่างของจ้าวเจิงถอยครูดไปด้านหลังไกลกว่าสิบเมตร สองเท้าไถลไปกับพื้นจนเกิดเป็นรอยลึกสองสายก่อนจะหยุดนิ่ง

เมื่อเห็นภาพนั้น เจียงเหอปินและเฉินข่ายต่างก็หน้าเครียด เพราะผลแพ้ชนะของการต่อสู้ครั้งนี้หมายถึงชีวิตของพวกเขาทุกคน มีเพียงซ่งไห่ถังคนเดียวที่มีสีหน้าเป็นห่วง

ส่วนตัวจ้าวเจิงนั้น หลังจากลดแขนลงแล้ว บนใบหน้าของเขากลับปรากฏรอยยิ้มแสยะอย่างมั่นใจ

จากการหยั่งเชิงเมื่อกี้ ในที่สุดเขาก็ประเมินความแข็งแกร่งที่แท้จริงของท่านเอิร์ลได้แล้ว สัตว์ประหลาดตัวนี้ไม่ว่าจะเป็นความเร็วหรือพละกำลังก็สู้เขาไม่ได้เลยสักนิด

การฟาดแส้เมื่อกี้ก็น่าจะเป็นการโจมตีเต็มกำลังของท่านเอิร์ลแล้ว แต่มันก็ทำได้แค่ทำให้แขนของจ้าวเจิงรู้สึกเจ็บนิดๆ เท่านั้น ไม่อาจเจาะทะลุการป้องกันของเขาได้เลยด้วยซ้ำ

ในเมื่อเป็นแบบนี้ แล้วจะรออะไรอยู่อีกล่ะ

"น้ำยาแกมีแค่นี้เองเหรอ" จ้าวเจิงบีบมือดังก๊อบแก๊บพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดัน "ถ้าแกไม่มีไม้ตายอื่นแล้วล่ะก็ คืนนี้ก็เตรียมตัวตายได้เลย"

สิ้นคำพูด เขาก็ระเบิดพลังพุ่งตัวออกไปจากจุดที่ยืนอยู่ทันที

"ตู้ม"

เสียงระเบิดดังสนั่น เป็นเพราะแรงถีบตัวของจ้าวเจิงทำให้แผ่นหินบนพื้นแตกกระจาย พื้นดินรัศมีห้าเมตรแตกร้าวเป็นวงกว้าง

ส่วนร่างของจ้าวเจิงก็พุ่งทะยานราวกับอสนีบาต พุ่งตรงเข้าไปหาท่านเอิร์ลอย่างดุดัน

"พลั่ก"

ลูกเตะหนักหน่วงซัดเข้าที่หน้าอกของท่านเอิร์ลอย่างจัง ร่างอันใหญ่โตของสัตว์ประหลาดลอยละลิ่วขึ้นจากพื้น พุ่งทะยานออกไปราวกับกระสุนปืนใหญ่ที่หลุดจากลำกล้อง

มันปลิวไปไกลกว่าร้อยเมตรถึงจะตกลงมากระแทกพื้น ทับพวกสิ่งลี้ลับตัวเล็กตัวน้อยล้มระเนระนาด

แต่จ้าวเจิงไม่ได้หยุดมือแค่นั้น เมื่อแน่ใจแล้วว่าสัตว์ประหลาดตัวนี้ฝีมืออ่อนด้อยกว่าตน เขาก็ไม่อยากเสียเวลาอีกต่อไป

อีกอย่างเขาก็อยากจะรีบปิดบัญชีท่านเอิร์ลให้เร็วที่สุด เพื่อป้องกันไม่ให้สัตว์ประหลาดตัวนี้งัดไม้ตายก้นหีบอะไรออกมาเล่นงานจนเขาต้องมาตกม้าตายตอนจบ

"ตึง"

จ้าวเจิงกระโดดเด้งตัวจากจุดเดิม ร่างของเขาลอยละลิ่วขึ้นไปในอากาศ การกระโดดครั้งนี้กะด้วยสายตาน่าจะสูงกว่าสามสิบเมตรเลยทีเดียว ดูราวกับเขากำลังบินอยู่ยังไงยังงั้น พื้นดินตรงที่เขายืนอยู่เมื่อครู่ยุบตัวลงไปเป็นหลุมลึกอีกครั้ง

เมื่อจ้าวเจิงทิ้งตัวลงสู่พื้น เขาก็ไปโผล่อยู่ข้างๆ ท่านเอิร์ลพอดี เขาคว้าหมับเข้าที่ขาข้างหนึ่งของสัตว์ประหลาด จากนั้นก็... จับเหวี่ยงฟาดพื้นไปมาเหมือนกำลังทุบค้อนค้อนยักษ์

"ตึง ตึง ตึง"

ร่างอันใหญ่โตของท่านเอิร์ลบวกกับชุดเกราะหนักที่สวมใส่อยู่ น้ำหนักรวมๆ แล้วน่าจะถึงสองร้อยห้าสิบกิโลกรัมเลยทีเดียว

แต่ทว่า ไอ้ตัวยักษ์นี่พอมาอยู่ในมือของจ้าวเจิงก็กลายเป็นเหมือนของเล่นชิ้นเล็กๆ ไปเลย ท่านเอิร์ลถูกเขาจับเหวี่ยงไปมาและฟาดลงกับพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เสียงกระแทกพื้นดังสนั่นราวกับฟ้าผ่าดังกึกก้องไม่ขาดสาย ไม่นานนักพื้นดินก็ทนรับแรงกระแทกไม่ไหว ถูกทุบจนกลายเป็นหลุมบ่อขนาดใหญ่ เศษหินปลิวว่อน สภาพเละเทะไม่มีชิ้นดี

ภาพอันเหลือเชื่อตรงหน้าช่างน่าตื่นตะลึงสุดๆ

เจียงเหอปิน เฉินข่าย และชาวอินเดียอีกหลายคนต่างก็ดูจนตาค้างไปตามๆ กัน

พระเจ้ายอดมันจอดมาก ให้แกไปตีบอสแต่แกเล่นกระทืบเอาๆ แบบนี้เลยเหรอ

ก่อนหน้านี้ทุกคนต่างก็คิดว่าพวกตนมาถึงทางตันและคงต้องตายแน่ๆ ในคืนนี้ แต่ทำไมจู่ๆ สถานการณ์ถึงพลิกกลับมาได้เปรียบซะงั้น

เมื่อมองดูยอดชายนายจอมพลังที่กำลังซ้อมสัตว์ประหลาดระดับเอิร์ลอยู่ไกลๆ พวกเขาก็ชักจะเริ่มสงสัยแล้วว่า ระหว่างจ้าวเจิงกับท่านเอิร์ล ใครกันแน่ที่เป็นบอสใหญ่ตัวจริง

...

ไม่ใช่แค่พวกเฉินข่ายที่อ้าปากค้าง ตอนนี้แม้แต่ท่านเอิร์ลเองก็ยังมึนตึ้บไปกับการโจมตีแบบคอมโบชุดใหญ่ของจ้าวเจิง

พอจ้าวเจิงเอาจริงขึ้นมา มันก็ไม่มีโอกาสได้ตอบโต้เลยสักนิด ต่อให้มันจะมีร่างกายเป็นอมตะ แต่โดนซ้อมหนักขนาดนี้ก็ทนไม่ไหวเหมือนกัน

เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น ท่านเอิร์ลจึงต้องส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ

"โฮก"

เสียงร้องแหลมเล็กและโหยหวนหลุดออกมาจากลำคอของท่านเอิร์ล เมื่อได้ยินเสียงนั้น พวกสิ่งลี้ลับรอบๆ ก็เริ่มกระสับกระส่าย ตัวที่พุ่งเข้ามาช่วยเป็นตัวแรกก็คือม้าสัตว์ประหลาดร่างยักษ์นั่นเอง

"ฮี่ฮี้"

เมื่อเห็นเจ้านายถูกรังแก ม่ายักษ์ก็แผดเสียงร้องยาวและพุ่งทะยานเข้าใส่จ้าวเจิงทันที

ร่างกายของม้ายักษ์ตัวนี้ใหญ่โตกว่าท่านเอิร์ลซะอีก แถมยังสวมเกราะหนักทั้งตัว น้ำหนักรวมๆ แล้วต้องเกินห้าร้อยกิโลกรัมแน่ๆ

"จ้าวเจิง ระวัง"

เมื่อเห็นม้ายักษ์พุ่งทะยานเข้ามา ซ่งไห่ถังก็รีบร้องเตือนด้วยความตกใจ คนอื่นๆ ก็ลุ้นจนตัวโก่งแทนจ้าวเจิง พวกเขาอยู่ไกลเกินไปแถมยังวิ่งไม่เร็วกว่าม้ายักษ์ด้วยซ้ำ ต่อให้จะเข้าไปช่วยก็คงไม่ทัน ได้แต่มองตาปริบๆ

เมื่อม้ายักษ์พุ่งเข้ามาใกล้จ้าวเจิง ไอ้สัตว์หน้าขนตัวนี้ก็ก้มหัวลง มันรู้ด้วยนะว่าต้องใช้หนามแหลมบนหมวกเกราะพุ่งชนชายผู้แสนน่ากลัวคนนี้

จ้าวเจิงที่กำลังสนุกได้ที่ พอถูกม้ายักษ์เข้ามาขัดจังหวะ เขาก็แสดงสีหน้าหงุดหงิดและเต็มไปด้วยความโมโหทันที

"ไสหัวไป"

จ้าวเจิงโยนร่างของท่านเอิร์ลทิ้งไป ก่อนจะตวัดฝ่ามือตบหน้าม้ายักษ์ที่กำลังพุ่งเข้ามาอย่างแรง

"เพียะ"

เสียงตบดังสนั่นราวกับฟ้าผ่า ฝ่ามือนี้อัดเข้าที่หัวม้าเต็มๆ แรงตบส่งผลให้คอของม้ายักษ์หักสะบั้น หัวม้าปลิวหลุดกระเด็นออกไปราวกับลูกบอล ร่างอันใหญ่โตของมันก็เสียหลักล้มกลิ้งไถลไปกับพื้นไกลลิบ ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่ว

...

แค่ตบฉาดเดียว แต่กลับมีพลังทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้

เมื่อเห็นภาพนั้น พวกเฉินข่ายก็ถึงกับขนลุกซู่ น่ากลัวเกินไปแล้ว โดยเฉพาะเจียงเหอปิน ไอ้เด็กนี่ถึงกับเหงื่อตกด้วยความหวาดเสียว ก็เพราะก่อนหน้านี้มันเคยปากดีบอกว่าจ้าวเจิงมีแค่พรสวรรค์ขยะไงล่ะ ถ้าเทพบุตรสุดโหดคนนี้คือพวกมีพรสวรรค์ขยะ แล้วตัวมันล่ะคืออะไร หนอนแมลงวันในห้องน้ำงั้นเหรอ

...

จ้าวเจิงในตอนนี้ไม่สนใจเลยว่าการกระทำของตัวเองจะสร้างความตกตะลึงให้คนอื่นมากแค่ไหน ถึงยังไงพอออกไปจากที่นี่ทุกคนก็จะความจำเสื่อมอยู่ดี ตอนนี้เขาแค่อยากจะระบายอารมณ์ให้สะใจก็เท่านั้น

การที่ม้ายักษ์พุ่งเข้ามาเมื่อกี้ทำให้เขาต้องยอมปล่อยมือจากท่านเอิร์ล ถือว่าเป็นการเปิดโอกาสให้สัตว์ประหลาดตัวนั้นได้พักหายใจ แม้โอกาสนี้จะแลกมาด้วยชีวิตของม้าสุดที่รักซึ่งถือเป็นราคาที่สูงลิ่วก็ตาม แต่ยังไงซะท่านเอิร์ลก็ได้โอกาสสวนกลับแล้ว

"ฟุ่บ"

เสียงแหวกอากาศดังขึ้น หนวดปลาหมึกของท่านเอิร์ลพุ่งโจมตีเข้ามา จ้าวเจิงเบี่ยงตัวหลบ แต่คิดไม่ถึงว่าหนวดนั่นจะเลี้ยวกลับมาได้ มันไล่ตามติดหนึบและพุ่งรัดตัวจ้าวเจิงเอาไว้จนได้

หนวดปลาหมึกพันรอบตัวจ้าวเจิงราวกับงูเหลือมรัดเหยื่อด้วยความเร็วสูง ทำให้จ้าวเจิงถูกตรึงอยู่กับที่ ขยับเขยื้อนไม่ได้

นี่เป็นโอกาสทองที่ท่านเอิร์ลจะได้สวนกลับจ้าวเจิงแน่ๆ

แต่ทว่า ท่านเอิร์ลกลับทำสิ่งที่เหนือความคาดหมายของทุกคน สัตว์ประหลาดตัวนี้ยอมตัดหนวดตัวเองทิ้งแล้วหันหลังวิ่งหนีไปดื้อๆ

ใช่แล้ว ไอ้ตัวบัดซบนี่มันวิ่งหนีไปแล้ว ก็เพราะจ้าวเจิงมันน่ากลัวเกินไปยังไงล่ะ ท่านเอิร์ลขอสาบานเลยว่ามันไม่เคยเจอมนุษย์ที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้มาก่อนเลย

ระหว่างที่วิ่งหนี ท่านเอิร์ลก็ออกคำสั่งให้พวกสิ่งลี้ลับเข้าไปรุมล้อมจ้าวเจิงเพื่อซื้อเวลาให้ตัวเอง ส่วนตัวมันก็วิ่งเตลิดเข้าไปในเมือง ดูเหมือนว่าในนั้นจะมีไพ่ตายของมันซ่อนอยู่

จ้าวเจิงเห็นแบบนั้น ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความโกรธจัด

เขายังสนุกไม่สุดเลยนะ ไอ้ตัวบัดซบนี่คิดจะหนีงั้นเหรอ โชว์ความเก่งกาจไว้ซะเยอะแล้วคิดจะชิ่งหนี มันมีเรื่องแบบนี้ที่ไหนกัน

วินาทีต่อมา จ้าวเจิงก็ทำหน้าถมึงทึง เขากล้ามเนื้อแขนทั้งสองข้างแล้วออกแรงสะบัดอย่างแรง

"ปึ้ง"

หนวดปลาหมึกเส้นใหญ่ที่รัดแน่นราวกับงูเหลือมขาดสะบั้นออกเป็นท่อนๆ แล้วร่วงหล่นลงพื้นทันที