(ฟรี) บทที่ 60 หลงเข้าสู่ป่าลึกขั้วโลก

บทที่ 60 หลงเข้าสู่ป่าลึกขั้วโลก

อวิ๋นเฮ่อยิ้มอย่างลำพองใจ มือประสานอินร่ายเวท ทันใดนั้นเศษหินนับไม่ถ้วนก็ลอยขึ้นจากพื้นดินและพุ่งตรงไปอัดแน่นที่ปากถ้ำราวกับกำแพงยักษ์

แม้กำแพงน้ำแข็งที่อวี๋โย่วซีสร้างไว้จะแข็งแกร่งเพียงใด แต่ภายใต้การโจมตีกดทับอย่างต่อเนื่อง มันก็เริ่มปรากฏรอยร้าวร้าวลึกให้เห็นชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

ภายในถ้ำ ความร้อนรุ่มป่าเถื่อนในร่างกายของเฉินเฟิงค่อยๆ จางหายไป แต่กลับถูกแทนที่ด้วยความหนาวเหน็บที่เสียดแทงลึกถึงกระดูกจนร่างกายสั่นเทิ้ม

อวี๋โย่วซีสัมผัสได้ว่าอุณหภูมิร่างกายของเฉินเฟิงลดต่ำลงจนน่าใจหาย เธอจึงรีบประคองเขาไว้และส่งพลังวิญญาณธาตุน้ำอันอ่อนโยนเข้าสู่ร่างของเขาอย่างช้าๆ เพื่อช่วยขับไล่ไอเย็นที่กำลังกัดกินหัวใจ

เฉินเฟิงค่อยๆ ลืมตาขึ้น เขารู้สึกอ่อนแรงไปทั้งตัวและในหัวก็พร่าเลือนสับสนวุ่นวายไปหมด

เขาพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วหันไปมองอวี๋โย่วซีที่อยู่ข้างๆ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "โย่วซี... ผม... เกิดอะไรขึ้นกับผม?"

อวี๋โย่วซีถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ก่อนจะเล่าเรื่องที่เขาถูกพิษยาลับและเรื่องที่ถูกอวิ๋นเฮ่อลอบกัดให้ฟังคร่าวๆ

"โย่วซี... ช่วยคุ้มกันให้ผมที ผมขอตรวจสอบสภาพร่างกายตัวเองก่อน" พูดจบเฉินเฟิงก็หลับตาลงทันทีเพื่อเข้าสู่มิติระบบ

อวี๋โย่วซีมองดูปากถ้ำที่ถูกหินก้อนใหญ่ปิดทับจนมืดมิด เธอสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากการโจมตีภายนอกที่ถาโถมเข้ามา จึงรีบกางโล่ป้องกันพลังงานมรกตครอบคลุมร่างของเฉินเฟิงไว้อีกชั้นเพื่อไม่ให้เขาถูกรบกวน

เฉินเฟิงเรียกใช้ระบบในใจด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว: "ระบบ! ตรวจสอบร่างกายของฉันเดี๋ยวนี้!"

[ติ๊ง! ระบบกำลังตรวจสอบ... ตรวจสอบเสร็จสิ้น ตรวจพบส่วนประกอบของ 'ยาลับสิบวิญญาณ' ตกค้างในกระแสเลือดเล็กน้อย ระบบได้ทำการกำจัดสารพิษเรียบร้อยแล้ว... ทว่า ตรวจพบว่าฐานข้อมูลสกิลของโฮสต์เกิดความผิดปกติอย่างรุนแรง ข้อมูลสกิลดั้งเดิมบางส่วนสูญหายไป]

เสียงอันเย็นชาของระบบทำให้เฉินเฟิงเลือดขึ้นหน้าทันที

"อะไรนะ?! ข้อมูลสกิลหายไปงั้นเหรอ? นี่แกกวนประสาทฉันหรือไงวะ! สกิลที่ฉันอุตส่าห์สะสมและเสี่ยงตายแลกมา แกบอกว่ามันหายไปเฉยๆ แบบนี้เลยเหรอ?!" เฉินเฟิงเดือดดาลจนอดไม่ได้ที่จะสบถด่าออกมาเสียงดัง

[ติ๊ง! สาเหตุที่ข้อมูลสูญหายยังไม่แน่ชัด คาดว่าเกิดจากการปะทะกันระหว่างพลังยาและพลังระบบในสภาวะวิกฤต ระบบได้เริ่มกระบวนการซ่อมแซมโดยอัตโนมัติแล้ว แต่ไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะกู้คืนได้ทั้งหมด เพื่อเป็นการชดเชยตามระเบียบการดูแลผู้ใช้ โฮสต์จะได้รับสิทธิ์การสุ่มสกิลระดับสูง (SSS) 3 ครั้งเป็นการทดแทน]

แม้เฉินเฟิงจะยังขุ่นเคือง แต่เขาก็รู้ดีว่าการต่อล้อต่อเถียงกับ AI ไร้อารมณ์นี้ไม่มีประโยชน์ เขาจึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์: "ก็ได้! 3 ครั้งก็ 3 ครั้ง หวังว่าแกจะไม่ให้ของขยะกับฉันนะ!"

[ติ๊ง! เริ่มการสุ่มสกิลครั้งที่ 1... ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับ 'เสื้อนวมขนสัตว์ระดับ SSS' หนึ่งตัว! เป็นผลิตภัณฑ์ที่มอบให้ตามสภาพอากาศและสถานการณ์ปัจจุบัน รับประกันความอบอุ่นแบบไม่มีใครเทียบได้]

เสื้อนวมหนาเตอะตัวหนึ่งปรากฏขึ้นในช่องเก็บของ เมื่อลองสัมผัสดูพบว่ามันนุ่มและแผ่ไออุ่นออกมาตลอดเวลา ราวกับสามารถป้องกันลมหนาวจากขั้วโลกได้ทุกชนิด เฉินเฟิงถึงกับมุมปากกระตุก สุ่มระดับ SSS ครั้งแรกได้เสื้อกันหนาวเนี่ยนะ?! แต่เอาเถอะ ในที่ที่หนาวตายได้ทุกเมื่อแบบนี้ มีไว้ก็อุ่นใจกว่า เขาจึงเก็บมันไว้ก่อน

[ติ๊ง! เริ่มการสุ่มสกิลครั้งที่ 2... ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับสกิลระดับ SSS 'ควบคุมเถาวัลย์อสูร'! สกิลนี้ช่วยให้โฮสต์ควบคุมพืชพรรณและเถาวัลย์ได้ดั่งใจ และสามารถผสานเอฟเฟกต์ธาตุอื่นลงไปในเถาวัลย์ได้นาน 10 นาที]

[ติ๊ง! เริ่มการสุ่มสกิลครั้งที่ 3... ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับสกิลระดับ SSS 'สถานะคลุ้มคลั่งสิบเท่า'! เมื่อเปิดใช้งาน พลังโจมตีและความเร็วของโฮสต์จะเพิ่มขึ้น 10 เท่าจากค่าพื้นฐาน เป็นเวลา 5 นาที]

"อย่างน้อยสองอย่างหลังก็ดูเข้าท่า!" เฉินเฟิงคิดในใจก่อนจะลืมตาขึ้น ตอนนี้หินถล่มจากภายนอกทำให้ปากถ้ำเกือบจะปิดตายสนิทแล้ว

"โย่วซี... ลำบากเธอแล้วนะ รีบกินยาทิพย์ฟื้นฟูนี้ก่อนเถอะ" เฉินเฟิงส่งยาฟื้นพลังระดับสูงให้อวี๋โย่วซี ซึ่งเธอก็รับไปกลืนลงคอทันที

พลังวิญญาณที่เคยเหือดแห้งของเธอถูกเติมเต็มอย่างรวดเร็ว ผิวพรรณกลับมามีเลือดฝาดและดูเปี่ยมล้นไปด้วยพลังอสูรยิ่งกว่าเดิม เธอเปิดตาขึ้นมองเฉินเฟิงที่นั่งขัดสมาธิอยู่ รอบตัวเขามีคลื่นพลังงานสีแดงจางๆ แผ่ออกมา

ภายนอกถ้ำ อวิ๋นเฮ่อและชายร่างยักษ์ยังคงร่ายเวทผนึกหินอย่างต่อเนื่อง ส่งเสียงดังเปรี้ยงปร้างไม่หยุด

เฉินเฟิงพ่นลมหายใจออกมาเป็นไอขาว เขาสัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลที่ปะทุอยู่ในกล้ามเนื้อ มุมปากของเขาปรากฏรอยยิ้มเย็นชา: "ลูกไม้ตื้นๆ แค่นี้ คิดจะขังฉันไว้เฝ้าถ้ำงั้นเหรอ?"

เขาขยับความคิดเพียงนิด สถานะคลุ้มคลั่งสิบเท่าทำงานทันที!

ตูม!!!

พลังอันบ้าคลั่งระเบิดออกจากร่างเฉินเฟิงจนมวลอากาศสั่นไหว เขาพุ่งตัวออกไปพร้อมกับซัดหมัดคู่กระแทกเข้ากับผนังหินที่ปิดปากถ้ำ

โครม!!!

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว กำแพงหินและน้ำแข็งพังทลายลงในพริบตา เศษหินแหลมคมกระเด็นออกไปรอบทิศทางราวกับกระสุนปืน

แรงอัดอากาศมหาศาลซัดร่างของชายร่างยักษ์ที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดจนกระเด็นหวือไปกระแทกต้นไม้หักโค่น เขากระอักเลือดคำโตออกมาทันที

อวิ๋นเฮ่อตกใจจนหน้าถอดสี เขาไม่คิดว่าเฉินเฟิงจะพังทลายผนึกออกมาได้ด้วยพละกำลังเพียวๆ เขาจึงรีบชักดาบยาวประจำกายออกมาเตรียมเข้าปะทะในฐานะปรมาจารย์ดาบ

"เสียใจด้วยนะ... ตอนนี้พลังของฉันมันมากกว่าแกเป็นสิบเท่าแล้ว!" เฉินเฟิงพุ่งเข้าใส่ดุจสายฟ้าฟาด และซัดเพียงหมัดเดียวเข้าที่ใบดาบจนดาบหักสะบั้นและซัดอวิ๋นเฮ่อจนปลิวไปตามแรงหมัด

อวิ๋นเฮ่อไม่อยากจะเชื่อว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะแข็งแกร่งขึ้นกะทันหันขนาดนี้ เขาพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นและส่งสัญญาณให้ชายอีกคนหนี

"หนีเร็ว! ไอ้เด็กนี่มันไม่ใช่คนแล้ว!"

ทว่าภายใต้สถานะคลุ้มคลั่ง ความเร็วของเฉินเฟิงนั้นน่าเหลือเชื่อ เพียงพริบตาเดียวเขาก็ไปปรากฏตัวดักหน้าทั้งสองคนไว้

"คิดจะหนีเหรอ? สายไปแล้ว!" เฉินเฟิงแสยะยิ้มอำมหิตก่อนจะซัดฝ่ามือใส่อวิ๋นเฮ่อจนเขากระเด็นไปกระแทกโขดหินสลบเหมือดไป

อีกด้านหนึ่ง อวี๋โย่วซีพุ่งตามออกมา เธอใช้ตรีศูลร่ายเวทควบคุมน้ำเย็นจัดพันธนาการร่างของชายร่างยักษ์ไว้จนขยับไม่ได้ ได้แต่รอรับชะตากรรมด้วยความหวาดกลัว

เฉินเฟิงเดินเข้าไปหาชายคนนั้น มองด้วยสายตาเย็นเยียบ: "บอกมา... ใครส่งแกมา และพวกแกต้องการตัวฉันไปทำไม?"

ชายคนนั้นหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก แต่กลับหุบปากเงียบไม่ยอมพูดอะไร

"โย่วซี... ปล่อยมันไปก่อน" เฉินเฟิงสั่งเสียงเรียบ เมื่อเห็นอวี๋โย่วซีเงื้อตรีศูลเตรียมจะสังหาร

"ทำไมล่ะ? พวกมันตั้งใจจะฆ่าคุณนะ!" เธอถามด้วยความไม่เข้าใจ

"อย่าเพิ่งแหวกหญ้าให้งูตื่น... ถ้าฆ่าพวกนี้ไป ฝั่งนั้นต้องส่งคนเก่งกว่านี้มาแน่ สู้ปล่อยให้พวกมันกลับไปรายงานแบบผิดๆ เพื่อล่อให้ตัวบงการเบื้องหลังปรากฏตัวออกมาจะดีกว่า และตอนนี้เราต้องรีบไปก่อนที่พลังของฉันจะหมดลง"

เฉินเฟิงคว้ามืออวี๋โย่วซีแล้วพากันมุ่งหน้าลัดเลาะหายเข้าไปในทิศทางของ ป่าลึกขั้วโลก

เมื่ออวิ๋นเฮ่อฟื้นขึ้นมา เขาช่วยแก้พันธนาการให้ลูกน้อง ชายคนนั้นทำท่าจะออกตามล่าต่อด้วยความแค้น

"เดี๋ยว! ไม่ต้องตามแล้ว!" อวิ๋นเฮ่อมองตามหลังของทั้งสองคนที่ลับตาไปในเขตหมอกหิมะ

"ทำไมล่ะศิษย์พี่? เราจะปล่อยพวกมันไปเฉยๆ แบบนี้เหรอ?!"

อวิ๋นเฮ่อส่ายหัวแล้วถอนหายใจ: "ป่าลึกขั้วโลกที่พวกมันเข้าไปน่ะ... มันคือแดนประหารดีๆ นี่เอง สภาพร่างกายที่บาดเจ็บแบบนั้น เข้าไปก็มีแต่ตายกับตาย เราไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตไปทิ้งตามหรอก... กลับไปรายงานภารกิจกันเถอะ"

ป่าลึกขั้วโลก (Arctic Abyss Forest) ตั้งอยู่ทางเหนือสุดของทวีป ปกคลุมด้วยพายุหิมะนิรันดร์และมีอุณหภูมิต่ำกว่าจุดเยือกแข็งจนเลือดแทบหยุดไหล ถือเป็นเขตหวงห้ามอันดับต้นๆ ของมนุษย์

อย่างไรก็ตาม ในดินแดนที่หนาวเหน็บจนวิญญาณสั่นสะท้านแห่งนี้ กลับเป็นแหล่งพำนักของสัตว์อสูรบรรพกาลและซุกซ่อนสมบัติล้ำค่าที่โลกไม่เคยเห็น ซึ่งนั่นคือจุดหมายใหม่ของเฉินเฟิง... เส้นแบ่งระหว่างความตายและโอกาสที่ยิ่งใหญ่

(จบบทที่ 60)