48-49

บทที่ 48: ยอดนักล่า... มักปรากฏตัวในคราบของเหยื่อ

หลินเฟิงเดินออกมาจากตึกคณะ แหงนหน้ามองแสงไฟจากห้องพักครูชั้น 3 แล้วแสยะยิ้มมุมปาก

เขายังไม่กลับหอทันที แต่ยืนพิงกระถางต้นไม้ใต้ตึก หยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์ข้อความอย่างใจเย็น

[หลินเฟิง: อาจารย์ครับ... ผมลงมาถึงข้างล่างแล้ว แต่ทำไมขามันอ่อนๆ เดินแทบไม่ไหวเลย... ร่างกายผมผิดปกติรึเปล่าครับ?]

...

บนห้องพักครู ฉินหว่านโหรวนั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่

เธอยกมือข้างที่เพิ่ง 'ทำภารกิจ' เสร็จขึ้นมาดมอีกครั้ง สูดกลิ่นคาวโลกีย์เข้าปอดลึกๆ ด้วยใบหน้าเคลิบเคลิ้ม

อื้มมม... กลิ่นอายของเด็กหนุ่มวัยกลัดมัน... มันช่างหอมหวานรุนแรงอะไรเยี่ยงนี้!

แก้มเนียนแดงระเรื่อ สมองหวนนึกถึงภาพหลินเฟิงที่สั่นเทิ้มอยู่ใต้เงื้อมมือเธอ กัดฟันแน่นไม่กล้าส่งเสียงร้อง... ช่างน่าเอ็นดูและน่ารังแกชะมัด!

"ไม่น่าเชื่อ... ใหญ่ขนาดนั้น แต่จุดสัมผัสกลับไวเวอร์..." เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงกระเส่า "แค่แตะนิดแตะหน่อยก็ดิ้นพล่าน... น่ารักจริงๆ"

ปกติเธอแพ้ทางเด็กหนุ่มหน้าใสแบบนี้อยู่แล้ว ยิ่งมาเจอหลินเฟิงที่มีทั้งความสด ความแน่น และ 'ความลับ' ที่น่าค้นหา... เขื่อนกั้นอารมณ์ที่สร้างมานานก็พังทลายไม่มีชิ้นดี!

ยิ่งช่วงนี้เป็นช่วง 'แม่ลูกอ่อน' ฮอร์โมนกำลังพุ่งพล่าน ร่างกายโหยหาการเติมเต็มแทบคลั่ง

พอดีกับที่หลินเฟิงเดินเข้ามาติดกับดัก... จะปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไง!

ครืดดด——

มือถือสั่น

เธอหยิบขึ้นมาอ่านข้อความของหลินเฟิง หัวใจก็กระตุกวูบ

ขาอ่อน?

ฮุฮุ... ไอ้เด็กโง่... โดนรีดน้ำแห่งชีวิตออกไปขนาดนั้น จะไม่ให้ขาอ่อนได้ไง?

จินตนาการบรรเจิดเริ่มทำงานทันที!

ภาพในหัว: หลินเฟิงถูกมัดมือไพล่หลังด้วยเนกไท นั่งหมดสภาพอยู่บนเก้าอี้...

"อาจารย์ครับ... จะทำอะไรผม..."

ส่วนตัวเธอ... ค่อยๆ นั่งยองๆ ลงตรงหว่างขาเขา เงยหน้าขึ้นส่งสายตายั่วยวน

"ก็... ตรวจร่างกายไงจ๊ะ!"

แล้วเธอก็อ้าปากครอบครอง...

จินตนาการเตลิดไปไกลถึงขั้นขึ้นขี่ ร่างกายบดเบียดแนบชิด นมเด้งกระแทกหน้าหลินเฟิงจนเขาหายใจไม่ออก ได้แต่ส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ...

อ๊ายยย! แค่คิดก็น้ำเดินแล้ว!

เธอรีบดึงสติกลับมา พิมพ์ตอบกลับไปด้วยข้อความที่ดูเหมือนจะดุ แต่แฝงความนัย:

[ฉินหว่านโหรว: นี่เธอไม่เคยมีแฟนเหรอ? ครั้งแรกหรือไง? ถึงได้ถามอะไรตลกๆ แบบนี้?]

หลินเฟิงอ่านแล้วแค่นหัวเราะ หึ... เสร็จกู!

เขารีบพิมพ์ตอบกลับ รักษาคาแรคเตอร์ 'ไก่อ่อนสอนขัน' อย่างเคร่งครัด:

[หลินเฟิง: ไม่มีครับ... เมื่อก่อนก็เคยทำเองบ้าง แต่ไม่เคยรู้สึกดีขนาดนี้มาก่อนเลย... มืออาจารย์สุดยอดมากครับ! แต่พอเดินลงมา ขามันสั่นพั่บๆ เลย ผมวิ่งรอบสนามสองพันเมตรยังไม่หมดแรงขนาดนี้... ผมควรไปหาหมอมั้ยครับ?]

ข้อความนี้คือ 'ระเบิดปูพรม'!

1. ยืนยันความบริสุทธิ์
2. ชมเทคนิคของเธอ
3. แกล้งโง่ถามเรื่องสุขภาพ (เปิดช่องให้หลอก)

เป็นไปตามคาด ฉินหว่านโหรวอ่านแล้วแทบจะกรี๊ด!

ไอ้เด็กบ้า! โดนฉันชักให้นิดเดียว ฟินจนเสียทรงเลยเหรอ?

แถมยังซื่อบื้อคิดว่าตัวเองป่วยอีก... โอ๊ยยย อยากจับมากินตับให้รู้แล้วรู้รอด!

ไม่ได้การ... ต้องรีบนัดมา 'ซ่อม' ด่วน!

[ฉินหว่านโหรว: ไม่ต้องไปโรงพยาบาลหรอก เปลืองเงิน! เอางี้... เสาร์นี้มาหาครูที่บ้าน ครูเช่าคอนโดอยู่กับรุ่นพี่ที่เป็นหมอ เดี๋ยวให้เขาช่วยดูให้ ฟรีด้วย!]

บิงโก!

หลินเฟิงยิ้มกว้าง เปลี่ยนสถานที่จากออฟฟิศเสี่ยงตีน มาเป็นคอนโดส่วนตัว... ทางสะดวกโลด!

[หลินเฟิง: งั้นก็รบกวนอาจารย์ด้วยนะครับ! ขอบคุณมากครับ!]

เขาเว้นระยะนิดนึง แกล้งทำเป็นลังเล ก่อนหย่อนระเบิดลูกสุดท้าย:

[หลินเฟิง: อาจารย์ครับ... มีเรื่องนึงไม่รู้จะบอกดีมั้ย...]

ฉินหว่านโหรวคิ้วขมวด จะมาไม้ไหน? จะแบล็กเมล์ฉันเหรอ?

[ฉินหว่านโหรว: ว่ามาสิ]

[หลินเฟิง: คือ... เท้าอาจารย์สวยมากเลยครับ ตอนนี้ในหัวผมมีแต่ภาพเท้าอาจารย์เต็มไปหมด... ผมป่วยทางจิตหรือเปล่าครับ? ทำไมผมถึงรู้สึก... อยากมองมันตลอดเวลาเลย]

เปรี้ยงงง!!!

เหมือนโดนฟ้าผ่ากลางกบาล!

ฉินหว่านโหรวหนีบขาแน่นโดยอัตโนมัติ! น่องขาวๆ เสียดสีกันไปมาภายใต้โต๊ะทำงาน

นิ้วเท้าที่ซ่อนอยู่ในรองเท้าส้นสูงจิกเกร็งด้วยความเสียวซ่าน!

เขา... เขาชอบเท้าฉัน?!

เขามีรสนิยมเดียวกับฉันเหรอเนี่ย?!

หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมานอกอก

เด็กหนุ่มหน้าตาดี หุ่นแซ่บ อาวุธหนัก แถมยังมีรสนิยมดิบเถื่อนเหมือนกัน...

แจ็กพอตแตกชัดๆ!

ความยับยั้งชั่งใจเส้นสุดท้ายขาดผึง!

เธอรีบพิมพ์ตอบกลับ มือสั่นระริก:

[ฉินหว่านโหรว: เรื่องปกติจ้ะ! ผู้ชายหลายคนก็เป็น... ถ้าเธอชอบ... ไว้วันหลังครูจะให้จับเล่นนะ แต่จำไว้! นี่เป็นความลับสุดยอดของเราสองคน ห้ามบอกใครเด็ดขาด!]

หลินเฟิงอ่านข้อความจบก็ส่งสติกเกอร์ 'แมวน้อยพยักหน้า' กลับไป

เรียบร้อยโรงเรียนเหอหวน!

อาจารย์สาวจอมโหด... เสร็จโจร!

ยอดนักล่าที่แท้จริง... มักจะปรากฏตัวในคราบของเหยื่อเสมอ!

ทางด้านฉินหว่านโหรว เธอวางมือถือลงแล้วถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกและสุขสม

เธอนั่งเอนหลัง ยกขาเรียวยาวพาดขึ้นบนโต๊ะทำงานอย่างหมดมาด

ค่อยๆ ถอดรองเท้าส้นสูงสีดำขลับออก เผยให้เห็นเท้าเปลือยเปล่าที่แดงระเรื่อจากการถูกบีบรัดมาทั้งวัน... รอคอยวันที่ 'ทาสผู้ซื่อสัตย์' จะมาปรนนิบัติอย่างใจจดใจจ่อ!

บทที่ 49: เรื่องที่ผู้ใหญ่เขาทำกัน

นั่นคือเรียวเท้าที่งดงามราวกับหยกสลัก... สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

ถุงน่องเนื้อบางแนบสนิทไปกับผิวพรรณ ขับเน้นทุกส่วนโค้งเว้าให้เด่นชัดน่าหลงใหล

นิ้วเท้าทั้งสิบที่กลมกลึงน่ารักซ่อนตัวอยู่ภายใต้ความโปร่งบาง วับๆ แวมๆ ชวนให้ใจสั่น ปลายนิ้วขยับยุกยิกเบาๆ เหมือนกำลังออดอ้อนเรียกร้องความสนใจ

ส่วนเว้าของอุ้งเท้าโค้งสวยได้รูป ทรงพลังแต่แฝงความอ่อนช้อย หลังเท้าเนียนเกลี้ยงเกลาไร้ตำหนิ ผิวขาวผ่องเปล่งประกายแม้จะอยู่ในที่ร่ม

สวย... สวยจนแทบหยุดหายใจ

นิ้วมือเรียวยาวของเธอลูบไล้หลังเท้าตัวเองผ่านเนื้อถุงน่องอย่างแผ่วเบา จินตนาการว่ามือนั้นไม่ใช่ของเธอ... แต่เป็นมือหนาของไอ้ลูกหมาตัวแสบที่เพิ่งโดนเธอปั่นหัวจนไปไม่เป็นเมื่อครู่

ลำคอระหงเชิดขึ้นเล็กน้อย ส่งเสียงครางฮือในลำคอด้วยความพึงพอใจที่ถูกกดเก็บไว้ ดวงตาคู่สวยฉ่ำเยิ้ม แฝงแววตัณหาราคะที่ยากจะปิดบัง ใบหน้าแดงซ่านราวกับคนจับไข้

ครู่ต่อมา เธอลืมตาขึ้น แววตาเปลี่ยนเป็นมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว

หลินเฟิง... ฉันต้อง 'กิน' เธอให้ได้!

...

ตัดภาพมาที่หลินเฟิง ซึ่งกำลังยืนอยู่ใต้ตึกเรียน

เสียงในใจอันเต็มไปด้วยตัณหาของฉินหว่านโหรว ดังชัดแจ๋วในหัวเขาราวกับเปิดลำโพงบลูทูธ:

[ใช่... แบบนั้นแหละ... ใช้ลิ้นของเธอ... เลียเท้าครูให้สะอาดทุกซอกทุกมุม... ชอบมั้ยจ๊ะ? นักเรียนหลิน?]

[รอก่อนเถอะ... พอถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ ครูจะสอน 'หลักสูตรผู้ใหญ่' ให้... รับรองว่าเธอจะลืมไม่ลงเลยล่ะ ฮุฮุ!]

[ติ๊ง! ค่าความร่านของฉินหว่านโหรว +5! (ปัจจุบัน: 70!)]

หลินเฟิงแอบขำในใจ ห้องพักครูอยู่ติดหน้าต่าง ระยะห่างเส้นตรงไม่ถึงสิบเมตร อยู่ในระยะทำการของสกิล 'ดักฟังใจสาว' พอดีเป๊ะ

ถ้าเดินออกไปไกลกว่านี้ คงอดฟัง 'รายการสด' ฟรีๆ แน่

เขาเก็บมือถือลงกระเป๋า หันหลังเดินมุ่งหน้าไปทางจุดรับพัสดุหน้ามหาลัย

ของที่สั่งถล่มทลายเมื่อวันก่อน วันนี้มาส่งพร้อมกันพอดี ต้องไปขนกลับรังซะหน่อย

กว่าจะแบกของกลับมาถึงหอพัก ก็ปาเข้าไปครึ่งชั่วโมง

พอผลักประตูเข้าไป บรรยากาศในห้องก็มาคุแปลกๆ

จูต้าเหว่ยกำลังเคี้ยวเลย์แผ่นหยักเสียงดัง "กรุบๆ" นั่งจับคู่กับหวังฮ่าว ทั้งสองคนเบ้ปากมองไปทางเตียงฝั่งตรงข้ามด้วยสายตาหมั่นไส้สุดฤทธิ์

ส่วนเป้าสายตาอย่างเฉินมั่ว กำลังนั่งยืดอกภูมิใจ นิ้วพรมลงบนคีย์บอร์ดโน้ตบุ๊กเครื่องใหม่เสียงดัง "ต๊อกแต๊กๆ" ราวกับจงใจโชว์พาว

"มีเรื่องไรกันวะ?" หลินเฟิงถามด้วยความสงสัย

หวังฮ่าวรีบปรี่เข้ามาหา กระซิบเสียงเบาแต่เจือความอิจฉาตาร้อน: "ก็ไอ้คุณชายเฉินน่ะสิ แฟนซื้อโน้ตบุ๊กใหม่มาเปย์! รุ่นใหม่ล่าสุด เจ็ดพันกว่าหยวนแน่ะ!"

"เจ็ดพัน? ใช้ได้เหรอวะ?"

หลินเฟิงหลุดปากถามออกไปซื่อๆ

เขาไม่ได้กวนตีนนะ แต่ตรรกะคนรวยใหม่ที่มีระบบเปย์คือ: ของดีต้องแพง!

ในหัวเขามีแต่ภาพคอมพิวเตอร์เครื่องละหลายหมื่น ของราคาหลักพันมันดู... ธรรมดาไปหน่อยมั้ย?

แต่คำพูดซื่อๆ นี้ กลับเหมือนเข็มเล่มโตที่ทิ่มแทงอีโก้อันเปราะบางของเฉินมั่วเข้าอย่างจัง!

ปัง!

เฉินมั่วตบฝาพับโน้ตบุ๊กลงอย่างแรง หันขวับมาจ้องหลินเฟิงตาเขียวปัด

"เจ็ดพันใช้ได้มั้ย? เหอะ! ปากดีนักนะ! ไม่ดูสภาพตัวเองเลยนะไอ้บ้านนอก ใช้มือถือเครื่องละพัน ยังกล้ามาวิจารณ์ของคนอื่น?!"

พูดจบ หลินเฟิงก็เดินดุ่มๆ ออกจากห้องไปพอดี

เฉินมั่วคิดว่าหลินเฟิงเถียงไม่ออกเลยหนีหางจุกตูด ยิ่งได้ใจใหญ่ ยิ้มเยาะด้วยความสะใจ

แต่ผ่านไปไม่ถึงนาที หลินเฟิงก็เดินกลับเข้ามา... พร้อมรถเข็นพับได้ของ 'ไช่เหนียวอีจ้าน'

บนรถเข็นคันนั้น... เต็มไปด้วยกองทัพกล่องพัสดุแบรนด์เนมวางซ้อนกันเป็นภูเขาเลากา!

โลโก้หรูหรากระแทกตาจนแทบพร่ามัว!

รองเท้าสนีกเกอร์รุ่นลิมิเต็ด, เสื้อผ้าสตรีทแบรนด์ดัง, เป้เดินป่าเกรดโปร... และกล่องอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ชิ้นเบ้อเริ่มอีกหลายกล่อง!

"เชี่ยยย!"

หวังฮ่าวพุ่งเข้าไปคนแรก คว้ากล่องดำทรงล้ำยุคขึ้นมาดู ตาแทบถลน

"พี่เฟิง! นี่มัน... แว่น VR ตัวท็อปนี่หว่า! ที่เชื่อมกับแคปซูลเกมได้อ่ะนะ?! ตัวนี้ล่อไปครึ่งหมื่นแล้วมั้ง!"

จูต้าเหว่ยโยนถุงขนมทิ้ง อุ้มอีกกล่องขึ้นมา น้ำลายแทบหก

"เชี่ย! มือถือสามพับ! Huawei Mate XT ป่ะเนี่ย?! ตัวนี้แม่งเกือบสองหมื่น! กูเคยเห็นแต่ในรีวิว!"

"แล้วดูไอแพดนี่ดิ! ตัว Pro ตัวท็อปสุด! สเปกแรงทะลุโลก เอามาดูหนังโป๊... เอ้ย ดูหนังแอ็กชันคงฟินน้ำแตก!"

สองหน่อรุมล้อมรถเข็น ส่งเสียงวี๊ดว้ายกระตู้วู้เหมือนชะนีเจออปป้า มองหลินเฟิงด้วยสายตาเทิดทูนบูชาดุจเทพเจ้า

หวังฮ่าวได้ทีขี่แพะไล่ จงใจตะเบ็งเสียงใส่เฉินมั่ว:

"โอ๊ยตายๆๆ! มิน่าล่ะพี่เฟิงถึงถามว่าคอมเจ็ดพันใช้ได้มั้ย! ก็ของพี่แกแต่ละชิ้นแม่งราคาโหดสัสรัสเซีย! แค่แว่นอันเดียวก็ซื้อคอมนายได้เกือบเครื่องแล้วมั้ง! มือถือเครื่องเดียวนี่ฟาดไปสามเครื่อง! เทียบกับของพี่เฟิง คอมนายมันก็แค่... เศษเหล็กดีๆ นี่เอง!"

จริงๆ หลินเฟิงไม่ได้พูดว่าขยะ แต่หวังฮ่าวใส่ไข่เพิ่มไฟให้มันลุกโชน!

หน้าของเฉินมั่วเปลี่ยนสีจากแดงเป็นเขียว จากเขียวเป็นม่วง ริมฝีปากสั่นระริก เถียงไม่ออกสักคำ

เขาจ้องมองกองพัสดุ 'กลิ่นเงิน' เหล่านั้นด้วยความริษยาจนตาแดงก่ำ

ผ่านไปอึดใจใหญ่ เขาถึงเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาได้ ฟังดูขมขื่นสุดๆ:

"เหอะ! มีเงินแล้วไง? ของฉันแฟนซื้อให้ด้วยความรัก! มันมีคุณค่าทางจิตใจโว้ย! ของนายล่ะ? ก็แค่เกาะพ่อแม่กิน! โตเป็นควายแล้วยังแบมือขอเงินที่บ้าน... ไอ้ลูกแหง่! ไอ้ปลิงดูดเลือด!"

"อ้าวเฮ้ย! ปากหมานะมึง!" หวังฮ่าวของขึ้นอีกรอบ "เขาใช้เงินพ่อแม่เขา ไม่ได้ไปหนักหัวพ่อมึงนี่หว่า! พี่เฟิงบ้านรวย เป็นเสี่ย เป็นลูกท่านหลานเธอ แล้วไง? อิจฉาเหรอ?"

"นั่นดิ!" จูต้าเหว่ยผสมโรง "แน่จริงให้น้องเมียมึงซื้อไอโฟนมาเปย์บ้างสิ! ไม่มีปัญญาแล้วพาลนี่หว่า!"

หลินเฟิงยกมือห้ามทัพ สองหน่อเงียบกริบอย่างรู้งาน

"บังเอิญจังนะ..." หลินเฟิงพูดเนิบๆ สายตาจับจ้องไปที่เฉินมั่ว "ฉันไม่ใช่ลูกเศรษฐี แล้วก็ไม่ใช่ปลิงด้วย... ของพวกนี้ ฉันหาเงินซื้อเองทุกหยวนทุกสตางค์"

"ถุย!" เฉินมั่วแอบถ่มน้ำลายลงพื้นในใจ สีหน้าบอกชัดว่า 'กูไม่เชื่อ'

"สภาพอย่างแกเนี่ยนะ? ไปทำงานพาร์ตไทม์ล้างจาน วันละร้อย เดือนนึงเต็มที่ก็สามพัน! ของกองนี้กี่หมื่นเข้าไปแล้ว? อย่ามาซึน! ยอมรับว่าเป็นลูกแหง่ก็จบ!"

หลินเฟิงยิ้มมุมปาก ส่ายหัวเบาๆ ด้วยความเวทนา:

"นึกว่าเด็กเรียนการเงินจะมีหัวคิดหน่อย... ที่แท้สมองนายก็มีค่าแค่แรงงานขั้นต่ำสินะ? บอกให้เอาบุญ... เงินพวกนี้ฉันได้มาจาก 'การเทรดเหรียญ' เว้ย!"

ได้ยินคำว่า 'เทรดเหรียญ' หูของเฉินมั่วก็กระดิก! ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์แฝงความชั่วร้าย

เทรดเหรียญ? ในประเทศนี้มันผิดกฎหมายไม่ใช่เหรอ?!

เห็นสายตาลอกแลกของมัน หลินเฟิงก็รู้ทันทีว่าไอ้หมอนี่กำลังวางแผนชั่วจะไปแจ้งจับเขาอีกแน่