38-39

บทที่ 38: ตรวจเช็กสภาพสินค้า... มือหนึ่งจริงดิ?!

ซูฉิงเหวินปีนขึ้นไปคุกเข่าบนเตียงนุ่ม ย่อตัวลงต่ำ แขนยันพื้นเตียง แล้วค่อยๆ "แอ่นสะโพก" ขึ้นสูง

ท่านี้ทำให้กระโปรงสั้นลายสก๊อตห้อยลงมาตามแรงโน้มถ่วง เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของเอวคอดกิ่ว และสะโพกผายที่กลมกลึง

จากนั้น... มือเรียวสวยก็เอื้อมไปด้านหลัง สอดเข้าไปใต้กระโปรง

ปลายนิ้วเกี่ยวขอบกางเกงในสีชมพู แล้วค่อยๆ รูดมันลงมา...

ในจอภาพ... หลินเฟิงเห็นก้อนเนื้อขาวผ่องสองก้อนค่อยๆ โผล่ออกมาจากใต้ร่มผ้า

ตัดกับสีดำสนิทของถุงน่องที่รัดต้นขา และสีชมพูหวานแหววของกางเกงในที่กำลังถูกถอดออก

ภาพตรงหน้ามัน "อีโรติก" จนลมหายใจติดขัด!

และตรงกลางระหว่างก้อนเนื้อขาวนั่น... ร่องรอยสีเข้มลึกลับปรากฏแก่สายตา!

ซูฉิงเหวินค่อยๆ รูดกางเกงในผ่านสะโพก ผ่านต้นขา จนไปกองอยู่ที่หัวเข่า

วินาทีที่ปราการด่านสุดท้ายหลุดออก หลินเฟิงตาดีสังเกตเห็น "สายใยบางใส" ยืดติดออกมากับกางเกงใน แล้วขาดผึงกลางอากาศ!

ชัดเลย!

ยัยนี่ "แฉะ" จนเยิ้มแล้ว!

เธอจัดท่าทางอีกครั้ง โก่งโค้งให้สูงขึ้น หันบั้นท้ายขาวเนียนเข้าหากล้อง

ความรู้สึกเย็นวาบที่เบื้องล่างทำเอาเธอขนลุกซู่

ลมจากเครื่องปรับอากาศเป่ากระทบผิวเนื้ออ่อนบางที่ไร้การปกป้อง... มันทั้งหนาว ทั้งหวิว ทั้งอาย

เหมือนมีสายตาของใครบางคนกำลังจ้องมอง "รูขุมขน" ทุกรูของเธออยู่อย่างหื่นกระหาย

ความอับอายแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้น เลือดในกายสูบฉีดแรงจนหน้ามืด

น้ำหวานใสๆ ไหลซึมออกมาจากกลีบดอกไม้ฉ่ำน้ำ หยดลงเปื้อนผ้าปูที่นอนเป็นดวงๆ

[ติ๊ง! ซูฉิงเหวินแสดงพฤติกรรมอันน่าละอาย! ค่าความร่าน +10! ปัจจุบัน: 25!]

[ติ๊ง! ยินดีด้วย! ซูฉิงเหวิน ค่าความร่านพุ่งทะยานภายใต้อิทธิพลของโฮสต์! โบนัสพิเศษ: หินวิญญาณ 100 ก้อน, แต้มแก่นแท้ +1!]

หลินเฟิงยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ แต่ยัง... ยังไม่พอ!

ต้องขยี้ให้แหลกคามือ!

เสี่ยข้ามภพส่งข้อความสั่งตาย: 【เอามือล้วงไปข้างหลัง! ใช้นิ้วชี้กับนิ้วกลาง "แหวก" กลีบออก! ฉันจะเช็กของ! ดูซิว่าเป็นของมือหนึ่งจริงหรือเปล่า!】

เช็กของ?!

มือหนึ่ง?!

คำพูดพวกนี้มัน... เหยียบย่ำศักดิ์ศรีความเป็นคนจนป่นปี้! เขาเห็นเธอเป็นแค่สินค้าชิ้นหนึ่งจริงๆ!

[ติ๊ง! ซูฉิงเหวินถูกกระตุ้นด้วยคำพูดดูถูก! ค่าความร่าน +20! ปัจจุบัน: 45!]

แต่แปลก... ยิ่งโดนดูถูก ร่างกายเธอกลับยิ่งตอบสนองรุนแรงขึ้น!

สมองสั่งให้ปฏิเสธ แต่ร่างกายกลับยอมจำนนโดยสิ้นเชิง

เพื่อโทรศัพท์... และเพื่อความเสียวซ่านประหลาดนี้... เธอยอม!

นิ้วมือเรียวยาวสั่นระริก ค่อยๆ เอื้อมไปสัมผัสจุดยุทธศาสตร์

นิ้วชี้และนิ้วกลางแตะลงบนกลีบดอกไม้อวบอูมที่ชุ่มฉ่ำ

แล้วค่อยๆ... แยกมันออกจากกัน!

ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาหลินเฟิงตาค้าง ลมหายใจขาดห้วง

สีชมพูสดภายในที่ถูกเปิดเผย... น้ำหวานที่เคลือบเป็นมันวาว... ทุกรายละเอียดชัดระดับ 4K!

ไม่ไหวแล้วโว้ย!

ขืนดูต่อมีหวัง "แตก" คาล็อบบี้โรงแรมแน่! ต้องรีบขึ้นไปจัดการของจริง!

แต่เดี๋ยวก่อน... ยังเหลืออีกหนึ่งขั้นตอนเพื่อความเนียน!

ซูฉิงเหวินที่กำลังใช้แขนข้างเดียวพยุงตัว เริ่มสั่นเทาด้วยความเมื่อยล้าและความเสียวซ่าน

จู่ๆ มือถือเครื่องเก่าก็สั่นอีก!

ข้อความจากหลินเฟิง: 【รุ่นพี่ครับ ขอดูรูปเซลฟี่สักใบได้ไหม? เห็นหน้าพี่แล้วผมจะได้นอนหลับฝันดี ไม่กวนแล้วครับ!】

ซูฉิงเหวินกัดฟันกรอดด้วยความรำคาญ

'ไอ้เด็กบ้านนี่! จะเอาอะไรนักหนา!'

เธอรีบยกมือถือขึ้นมา กดถ่ายรูปหน้าตัวเองแบบลวกๆ "แชะ!" แล้วกดส่งไป

แน่นอนว่าถ่ายแค่หน้า... เพราะท่อนล่างกำลังเปลือยเปล่าอ้าซ่ารอรับแขกอยู่!

หลินเฟิงเห็นรูปเซลฟี่หน้าแบ๊วๆ ส่งมา ก็แค่นหัวเราะ

'หึ... ส่งรูปหน้าใสๆ มาให้ดู ทั้งที่ความจริงกำลังโก่งตูดแหกกีรอผัวใหม่อยู่เนี่ยนะ?'

'มารยากระหรี่ชัดๆ!'

เขาเก็บมือถือ ลุกขึ้นเดินตรงไปยังลิฟต์ พร้อมส่งข้อความสุดท้ายในฐานะเสี่ย:

【เอาล่ะ... ทีนี้หยิบผ้าปิดตามาใส่ซะ! แล้วรอฉันอยู่ที่เดิม... ห้ามถอดจนกว่าฉันจะสั่ง! ฉันกำลังจะเข้าไป...】

ซูฉิงเหวินใจเต้นรัว: 【ค่ะ!】

หลินเฟิงก้าวเข้าลิฟต์ ประตูโลหะปิดลง สะท้อนเงาใบหน้าของเขาที่เปื้อนรอยยิ้มอำมหิต

"ติ๊ง!" ลิฟต์ถึงชั้น 18

เขาเดินตามพรมแดงหนานุ่มไปยังหน้าห้อง 1808

"ติ๊ด..." เสียงคีย์การ์ดปลดล็อก

เขาสูดหายใจลึก ผลักประตูเข้าไป

"แกร๊ก..."

กลิ่นหอมหวานปนคาวโลกีย์พุ่งเข้าจมูกทันที

มันคือกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศโรงแรม ผสมกับกลิ่นกายสาววัยแรกแย้ม... และกลิ่น "น้ำรัก" ที่รุนแรงจนจมูกเขากระตุก

เจ้าโลกของหลินเฟิงผงาดรับกลิ่นฟีโรโมนนี้ทันที แข็งจนปวดหนึบ!

สายตาของเขาพุ่งตรงไปยังเตียงกว้างกลางห้อง

ภาพตรงหน้า... ทำเอาเขาสตั๊นไปสามวิ!

ของจริงแม่ง... เด็ดกว่าในจอเป็นล้านเท่า!

ซูฉิงเหวินสวมผ้าปิดตาลูกไม้สีดำสนิท มีโบว์น่ารักผูกไว้ด้านหลัง ตัดกับผิวขาวๆ อย่างลงตัว

เธอยังคงอยู่ในท่า "หมาน้อยรอรัก" แต่ดูเหมือนแขนจะล้า จนต้องทิ้งตัวช่วงบนลงแนบกับเตียง

หน้าอกหน้าใจที่ถูกดันขึ้นมา บี้แบนไปกับที่นอนจนล้นทะลัก

บั้นท้ายงอนงามชูเด่นเป็นสง่า ท้าทายสายตาผู้มาเยือน

ถุงน่องสีดำรัดรึงเรียวขา ยิ่งขับเน้นความขาวของแก้มก้นที่โผล่พ้นชายเสื้อ

หลินเฟิงกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ เดินย่องเข้าไปเงียบกริบ

เขาหยิบมือถือที่ซ่อนไว้มาปิดวิดีโอคอล แล้วกด "อัดวิดีโอ" แทน

จากนั้นวางกลับที่เดิม... มุมนี้แหละ ชัดสุด!

เขาค่อยๆ ย่อตัวลงที่ปลายเตียง

ใบหน้าของเขาเคลื่อนเข้าไปใกล้... ใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากจุดซ่อนเร้น

สายตาจ้องมองร่องรอยอารยธรรมสีชมพูฉ่ำน้ำที่กำลังขยับเต้นตุบๆ เชิญชวน

ชัดเจน... ซิงแน่นอน!

"พี่... พี่ข้ามภพ... มาแล้วเหรอคะ?"

ซูฉิงเหวินสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่รดรินใส่ต้นขาด้านใน

ความร้อนวูบวาบแล่นปราดเข้าสู่ใจกลางความเป็นหญิง

ขาสั่นระริกด้วยความหวาดเสียวระคนตื่นเต้น...

บทที่ 39: ผลไม้โปรดของพี่คือ... ลูกพีชฉ่ำน้ำ!

"อืม..."

หลินเฟิงกลัวว่าซูฉิงเหวินจะจำเสียงเขาได้ เลยแกล้งทำเสียงต่ำในลำคอ

จากนั้น เขาก็เงื้อมมือขึ้น แล้วฟาดลงไปที่แก้มก้นขาวเนียนเต็มแรง!

"เพี๊ยะ!"

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นก้องห้อง!

ผิวขาวดุจหิมะพลันปรากฏรอยแดงรูปฝ่ามือขึ้นทันตาเห็น เนื้อนุ่มๆ ตรงนั้นสั่นระริกตามแรงตบ ช่างเป็นภาพที่ปลุกเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนได้ดีนักแล!

"อ๊ะ! ค... คุณตีฉันทำไม!?"

ซูฉิงเหวินสะดุ้งสุดตัว ร่างกายสั่นเทา เสียงของเธอสั่นเครือปนหอบหายใจ ทั้งตกใจ ทั้งตื่นเต้น และ... เสียวซ่านอย่างประหลาด!

หลินเฟิงไม่ตอบ

เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเล็กๆ ที่กำลังแยกนิ้วแหวกกลีบดอกไม้อยู่นั้นออก แล้วก้มหน้าลงไป

อ้าปากกว้าง...

"จ๊วบ... จ๊วบ..."

ในบรรดาผลไม้ทั้งหมด หลินเฟิงชอบกิน "ลูกพีช" ที่สุด โดยเฉพาะลูกที่สุกงอม นุ่มนิ่ม และน้ำเยอะๆ

พอกัดลงไปทีนึง น้ำหวานก็ทะลักออกมาเลอะเต็มหน้า

ปลายลิ้นสัมผัสได้ถึงความหวานล้ำและความนุ่มลื่น จนแยกไม่ออกว่าตรงไหนเป็นเนื้อ ตรงไหนเป็นน้ำ

"อื๊อออ!"

สมองของซูฉิงเหวินขาวโพลนไปหมด เท้าเล็กๆ ที่สวมรองเท้าส้นเข็มเกร็งจนนิ้วเท้าจิกพื้น

พี่ข้ามภพ... กำลังกินลูกพีชของเธอ!

สัมผัสเปียกชื้นที่รุกรานจุดอ่อนไหว ทำให้เธอแทบจะหมดสติไปทั้งยืน

สมกับเป็นค่าความไวต่อสัมผัส 80!

หลินเฟิงแอบขำในใจ เขาเพิ่งจะเริ่มใช้ลิ้นเขียนตัวอักษร A ยังไม่ทันถึง B เลย ยัยนี่ก็ดิ้นพล่านซะแล้ว!

แต่ตอนนี้ หลินเฟิงเองก็ "กระสุนขึ้นลำ" เต็มที่ พร้อมจะลั่นไกแล้วเหมือนกัน!

เขาไม่รอช้า กลืน [ยาโคตรระเบิดกระสุนกาม] ลงคอทันที

สองมือแกร่งคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วของหญิงสาว แล้วกระชากร่างบางเข้ามาหาตัวอย่างแรง!

"ปึ้ก!"

......

"เฮ้อออ——"

ฟิน! โคตรฟิน!

หลินเฟิงพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาอย่างสุขสม ทิ้งตัวลงทับร่างของซูฉิงเหวินที่นอนคว่ำหน้าหมดสภาพ

เขาแลบลิ้นเลียเหงื่อเม็ดใสที่ผุดพรายขึ้นตามแผ่นหลังเนียนละเอียดของเธอ

ใต้ร่างเขา ซูฉิงเหวินนอนหอบหายใจรวยรินเหมือนปลาขาดน้ำ ร่างกายยังกระตุกเกร็งเป็นระยะๆ ผิวขาวอมชมพูแดงระเรื่อไปทั้งตัว

ดวงตาปิดแน่น ขนตายาวเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา ริมฝีปากเผยอส่งเสียงครางฮือๆ ในลำคออย่างน่าสงสาร

เธอไวต่อความรู้สึกเกินไป!

จน [ทักษะราชันย์สยบนาง ระดับ C] ของหลินเฟิงแทบไม่ได้ใช้งานเลย

แค่เขาขยับนิดเดียว เธอก็เสร็จสมอารมณ์หมายไปแล้ว แถมยังรุนแรงจนตัวลอยแทบจะบินได้!

หลินเฟิงเหลือบมองนาฬิกาดิจิทัลที่หัวเตียง... เพิ่งผ่านไป 20 นาที

ช่วยไม่ได้ ถึงสกิลจะเวลสูง แต่ร่างกายน้องชายเขามันยังเป็นมือใหม่อยู่

อีกอย่าง... ซูฉิงเหวิน นี่มัน "ของดี" จริงๆ!

ถ้าเปรียบเป็นอาหาร ก็คงเป็น "หม่าล่าทัง" รสเด็ด เผ็ดร้อนจนลิ้นชา!

และด้วยฤทธิ์ยาอมตะ หลินเฟิงเลยไม่จำเป็นต้องกลั้น ปล่อยให้มันจบยกแรกไปแบบเน้นๆ

ความรู้สึกสุขสมแบบนี้... บอกเลยว่าเกิดมาเพิ่งเคยพานพบ!

[ติ๊ง! ค่าบำเพ็ญเพียรคัมภีร์หยินหยางประสานรัก +10! ปัจจุบัน: ชั้นที่หนึ่ง 10/100]

ครั้งเดียวได้ 10 แต้ม?

หลินเฟิงคำนวณในใจ... งั้นถ้าจะอัปเวลให้ครบ 100 วันนี้ ก็ต้องจัดอีกอย่างน้อย 9 ยกสินะ!?

คิดได้ดังนั้น ไฟแห่งความขยันก็ลุกโชนขึ้นมาทันที!

"มาครับรุ่นพี่... พลิกตัวหน่อย!"

หลินเฟิงเอื้อมมือไปทัดปอยผมที่เปียกเหงื่อของซูฉิงเหวินไว้หลังหูอย่างอ่อนโยน

"อือ..."

ซูฉิงเหวินที่ยังเมาความเสียวอยู่ ครางรับในลำคอ แล้วพลิกตัวกลับมานอนหงายตามคำสั่งอย่างว่าง่าย

คราวนี้ง่ายกว่าเดิมเยอะ

ขาเรียวสวยที่สวมถุงน่องดำและรองเท้าส้นสูง ตวัดเกี่ยวเอวสอบของหลินเฟิงไว้แน่น ปลายส้นเข็มชี้ขึ้นฟ้า สั่นระริก

เดี๋ยวนะ!

"หืม? ม... เมื่อกี้คุณเรียกฉันว่าอะไรนะ!?"

เหมือนโดนฟ้าผ่ากลางกบาล! ซูฉิงเหวินเบิกตาโพลง ร่างกายแข็งทื่อไปทั้งตัว!

กล้ามเนื้อช่องทางรักบีบรัดตัวแน่นจนหลินเฟิงสะดุ้งเฮือก! หัวแทบหลุด!

"ก็เรียก 'รุ่นพี่' ไงครับ!"

หลินเฟิงยักไหล่ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว เปิดเผยตัวตนตอนนี้เลยดีกว่า!

เขาเอื้อมมือไปกระชากผ้าปิดตาลูกไม้ออกจาใบหน้าสวยหวาน

ซูฉิงเหวินกะพริบตาถี่ๆ ปรับโฟกัสภาพตรงหน้า

เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นเคยกำลังยิ้มกวนตีนส่งมาให้ สมองของเธอก็ระเบิดตู้ม!

ผู้ชายที่เธอกำลังเอาขารัดเอวแน่น... ผู้ชายที่เพิ่งจะพาเธอขึ้นสวรรค์ไปเมื่อกี้...

คือไอ้เด็กปีหนึ่งหน้าซื่อๆ ที่ชื่อ "หลินเฟิง"!?

"ร... รุ่นน้อง? ทำไมเป็นเธอ!?"

หน้าของซูฉิงเหวินแดงเถือกจนแทบจะระเบิด ความอับอาย ความตกใจ และความไม่อยากจะเชื่อตีกันมั่วไปหมด

เธอนึกว่ากำลังขายตัวให้เสี่ยโรคจิต... ที่ไหนได้ ดันกลายเป็นไอ้เด็กที่เธอวางแผนจะหลอกให้มาเป็นแฟนเก็บ!

โลกกลมพรหมลิขิตเหี้ยๆ!

"คาดไม่ถึงล่ะสิ?" หลินเฟิงก้มลงกระซิบข้างหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอ "ผมก็คาดไม่ถึงเหมือนกัน ว่ารุ่นพี่ผู้แสนเรียบร้อย จะมีด้านมืดที่เร้าใจขนาดนี้... แถมยัง 'ตอด' เก่งซะด้วย!"

"ย... อย่าพูดนะ! ฉันไม่ได้... ไม่ได้เป็นแบบนั้น!"

ซูฉิงเหวินหันหน้าหนี น้ำตาคลอเบ้า ไม่กล้าสบตาเขา

"ไม่ได้เป็น? งั้นเมื่อกี้ใครกันที่ร้องเสียงหลง? แล้วดูสิ... ตอดตุบๆ อยู่นั่นแหละ!"

หลินเฟิงหัวเราะร้าย

"อื๊อ!"

ซูฉิงเหวินตัวอ่อนระทวย ขาเรียวรัดเอวเขาแน่นขึ้นไปอีก

"ย... อย่านะ! ห้ามขยับนะ!" เธอร้องห้ามเสียงสั่น

"ทำไม? ทีกับ 'พี่ข้ามภพ' นี่อ้าซ่าให้เอาได้เต็มที่ พอรู้ว่าเป็นผม ดันจะมาหวงตัว?"

น้ำเสียงของหลินเฟิงเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

"ไม่ใช่นะ! ฉันไม่ได้อยากให้เธอเป็นคนรับช่วงต่อ! ฉ... ฉันชอบเธอจริงๆ นะ!"

ซูฉิงเหวินพยายามแก้ตัวน้ำขุ่นๆ "ฉันก็แค่อยากได้มือถือใหม่... แต่ใจฉันเป็นของเธอนะ! คิดซะว่าฉันเพิ่งเลิกกับแฟนเก่ามาก็ได้นี่นา!"

"พอที! ฟังแล้วจะอ้วก!"

หลินเฟิงตัดบทอย่างเย็นชา

"เมื่อก่อนผมอาจจะอยากได้ใจพี่ แต่ตอนนี้... ผมว่า 'ร่างกาย' ของพี่น่าสนใจกว่าเยอะ!"

"ไหนดูซิว่าพี่จะ 'รับ' ได้แค่ไหน!"

พูดจบ หลินเฟิงก็จับขาข้างหนึ่งของเธอพาดบ่า