34-35

# บทที่ 34: ธาตุแท้ของซูฉิงเหวิน (M ตัวแม่)

สองคำสุดท้ายนั้น หลินเฟิงจงใจพิมพ์กระแทกใส่ไปด้วยความหมั่นไส้และแรงแค้นล้วนๆ กะว่าจะด่าให้สำนึก

แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ... ทันทีที่ซูฉิงเหวินเห็นคำว่า "ยัยร่าน" ร่างทั้งร่างของเธอก็สั่นสะท้านราวกับถูกไฟช็อต!

"ยัยร่าน..."

เธอกระตุกมือออกจากหว่างขาอย่างแรง ปลายนิ้วเปรอะเปื้อนไปด้วยเมือกใสยืดเยิ้ม กางเกงในชุ่มโชกจนเป็นวงกว้าง

ใบหน้าสวยหวานแดงกำ่ ลมหายใจหอบกระเส่า เธอนอนแผ่หราอยู่บนเตียง ริมฝีปากพึมพำออกมาอย่างเลื่อนลอย:

"ฉันมัน... เป็นยัยร่านจริงๆ..."

สิ้นเสียงยอมรับ ความเสียวซ่านระลอกใหม่ที่รุนแรงกว่าเดิมก็ถาโถมเข้าใส่จุดกึ่งกลางลำตัว จนเธอต้องกัดปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงคราง

จังหวะที่หลินเฟิงกำลังจะวางมือถือ เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังสนั่นในหัว:

[ติ๊ง! "นางมารฝ่ายธรรมะ" ซูฉิงเหวิน ได้รับผลกระทบจาก "วจีกระตุ้นราคะ"! ค่าความร่าน +5! ค่าความร่านปัจจุบัน: 10!]

หลินเฟิงตาเหลือกค้างด้วยความงุนงง

อิหยังวะเนี่ย?!

เมื่อตอนเย็นกูทั้งจูบทั้งลูบคลำแทบตาย ค่าความร่านแม่งไม่กระดิกสักนิด แต่พอด่าว่า "อีร่าน" คำเดียว ค่าความร่านดันพุ่งกระฉูดเนี่ยนะ?!

ยัยนี่... ประสาทกลับไปแล้วเหรอวะ?

ทันใดนั้น เขาสังเกตเห็นบรรทัดใหม่ที่โผล่ขึ้นมาใต้รูปโปรไฟล์ของ 'หยาดฝนตัวน้อย' ตรงช่องจุดอ่อน:

[จุดอ่อนแห่งการร่วงหล่น: ตรวจพบสภาวะมาโซคิสต์แฝงเร้น! การใช้วาจาหยาบคายและเหยียดหยามจะช่วยเร่งกระบวนการร่วงหล่นให้เร็วขึ้น!]

สีหน้าของหลินเฟิงเปลี่ยนเป็นเหวอแดกสลับกับแสยะยิ้ม

เชี่ยเอ๊ย!

M แฝงเร้น?!

ที่แท้แม่นางซูฉิงเหวินผู้แสนเย่อหยิ่ง เนื้อแท้ก็คือ "สาย M" ตัวแม่นี่หว่า!

มิน่าล่ะ ตอนทำตัวเป็นสุภาพบุรุษแสนดี เธอถึงได้เล่นตัวนักหนา แต่พอด่าเข้าหน่อยดันชอบใจจนตัวสั่น!

กับผู้หญิงพรรค์นี้ จะมามัวใช้มุกรักโรแมนติกไม่ได้ผลหรอก!

ต้องยิ่งเมินเฉย ยิ่งเหยียบย่ำ ยิ่งทำเหมือนเธอเป็นแค่ "ของเล่น" เธอก็จะยิ่งฟิน!

เมื่อไขปริศนาธรรมได้แล้ว หลินเฟิงก็ไม่รอช้า รีบพิมพ์ข้อความใหม่ส่งไปขยี้ทันที นิ้วกระแทกหน้าจอแทบแตก

【ข้ามภพไม่ข้ามเธอ】: อ้อ ลืมบอก... ก่อนมา "ล้างกี" ให้สะอาดๆ ด้วยล่ะ เพราะฉันจะเลีย!

กดส่งปุ๊บ หลินเฟิงก็แอบใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ อยู่เหมือนกัน

ประโยคนี้... มันจะแรงเกินเบอร์ไปเปล่าวะ?

ขนาดกับโจวเสี่ยวเหมิงที่ค่าความร่านปาไป 76 แล้ว เขายังไม่เคยพูดจาหมาไม่แดกขนาดนี้เลย

แต่นี่ซูฉิงเหวินเพิ่งจะเวล 10 เองนะ ถ้าเกิดเล่นแรงไปจนไก่ตื่น หนีเปิงไปซะก่อนจะทำไง?

ตัดภาพไปที่หอพักหญิง

ซูฉิงเหวินที่เพิ่งจะสงบสติอารมณ์ได้ไม่นาน พอเห็นข้อความใหม่ เธอก็ถึงกับช็อกตาตั้ง!

"ล้างให้สะอาด... ฉันจะเลีย!"

ตูมมมม!

เหมือนมีระเบิดปรมาณูลงกลางสมอง! ตัวอักษรพวกนี้ทรงพลังยิ่งกว่ายาปลุกเซ็กซ์พันเท่า ทำเอาเธอตัวแข็งทื่อเป็นหิน!

เขา... เขาจะใช้ลิ้นกับตรงนั้นเหรอ?!

จุดที่น่าอายและสกปรกที่สุด...

ความรู้สึกซาบซ่านแล่นพล่านจากฝ่าเท้าพุ่งทะลุกลางกระหม่อม แข้งขาอ่อนแรงจนแทบละลายไปกับที่นอน

ภาพจินตนาการผุดขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ... ชายแปลกหน้าก้มหน้าลงระหว่างขาเรียวสวยของเธอ ส่งเสียงดูดเลีย "จ๊วบจ๊าบ" อย่างตะกละตะกลาม...

ดีไม่ดี... เขาอาจจะบังคับให้เธออมเจ้าโลกของเขาด้วย...

ถ้าโดนยัดเข้ามาทีเดียวมิดด้าม...

คงจุกทะลุคอหอย... ถึงขั้น "กาทองแดง" พังแน่ๆ!

กรี๊ดดด!

น่าอายที่สุด!

แต่ทำไม... มันถึงได้เร้าอารมณ์ขนาดนี้!

แก้มเนียนใสแดงก่ำจนแทบจะหยดเลือด ขาเรียวสวยบิดเกร็งเข้าหากันแน่น ร่างกายบิดเร่าอยู่ใต้ผ้าห่มราวกับงูโดนไฟลน เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากลำคออย่างห้ามไม่อยู่

น้ำรักทะลักทลายออกมาอีกระลอก... ครั้งนี้รุนแรงยิ่งกว่าเขื่อนแตก!

ทางด้านหลินเฟิง จ้องโทรศัพท์ตาไม่กะพริบ

"ติ๊ง!" เสียงสวรรค์ดังขึ้น

【หยาดฝนตัวน้อย】: รับทราบค่ะ!

แค่สามคำสั้นๆ แต่เหมือนถีบประตูสู่โลกใบใหม่ให้หลินเฟิงอย่างจัง!

ไอ้เหี้ย!

ได้ผลว่ะ?!

เธอยอมรับคำสั่งวิตถารแบบนี้ได้หน้าตาเฉยเลยเรอะ?!

รูม่านตาของหลินเฟิงขยายกว้าง ความกังวลหายวับกลายเป็นความสะใจสุดขีด!

แม่งเอ๊ย เก็งข้อสอบถูกเป๊ะ!

นังซูฉิงเหวินคนนี้... คือ "อีตัว" ระดับพรีเมียมที่ซ่อนรูปได้แนบเนียนที่สุด!

ภายใต้หน้ากากดาวมหาลัยแสนบริสุทธิ์ กลับซุกซ่อนจิตวิญญาณที่กระหายการถูกย่ำยีเอาไว้อย่างเต็มเปี่ยม!

[ติ๊ง! ซูฉิงเหวิน ค่าความร่าน +5! ค่าความร่านปัจจุบัน: 15!]

เสียงระบบยืนยันความถูกต้องอีกครั้ง

คนเรานี่ดูแต่ภายนอกไม่ได้จริงๆ!

ตลอดชีวิตเกือบยี่สิบปี หลินเฟิงเชื่อมาตลอดว่าการจีบหญิงต้องใช้ความจริงใจ ความดีเข้าแลก

แต่วันนี้... เหล่าสาวงามในมหาลัยได้ตบหน้าเขาสอนบทเรียนใหม่ว่า "มึงคิดผิดแล้วไอ้หนู!"

ผู้หญิงบางคน... แค่สนองตัณหาด้านมืดของพวกเธอให้ถูกจุด ก็ยอมศิโรราบแล้ว!

พวกคนสวยๆ น่ะ ไม่ขาดแคลนคนดีหรือพวกหมาเลียหรอก... พวกเธอต้องการคนที่ "เอาอยู่" ต่างหาก!

ทฤษฎี "หมาเลียไม่มีวันได้บ้าน (Simp never gets the girl)" นี่มันของจริงว่ะ!

หลินเฟิงนอนยิ้มกริ่ม จินตนาการถึงฉากชิง "First Blood" ของซูฉิงเหวินในคืนพรุ่งนี้จนตาค้าง

จังหวะนั้น วีแชตก็เด้งเตือนรัวๆ

โจวเสี่ยวเหมิง: 【พี่คะ อยู่มั้ยเอ่ย? ทำไมบ่ายนี้ไม่ตอบเค้าเลยง่า～ (สติ๊กเกอร์น้อยใจ)】

เจียงเสี่ยวหยา: 【พี่ข้ามภพคะ... ตอนนี้หนูยังแก้ผ้าอยู่เลยนะ ลมพัดเย็นวาบหวิวไปหมดแล้ว คิคิ!】

หลินเฟิงปัดทิ้งอย่างไม่ไยดี

จะมาคุยจีบสาวอะไรตอนนี้วะ? พรุ่งนี้กูมีนัดออกรบของจริง!

ถึงจะมีระบบคอยช่วย แต่พูดกันตามตรง... หลินเฟิงมันก็ซิง! ประสบการณ์ภาคสนามเป็นศูนย์ เคยแต่ดูหนังโป๊ฝึกวิชากับแม่นางทั้งห้าเท่านั้น

ถ้าพรุ่งนี้เกิด "นกกระจอกไม่ทันกินน้ำ" หรือลีลาห่วยแตกโดนซูฉิงเหวินหัวเราะเยาะใส่ มีหวังเอาหน้ามุดโถส้วมหนีแน่!

ไม่ได้การ! ต้องติวเข้ม!

หลินเฟิงรีบเปิดเบราว์เซอร์ เข้าเว็บมืดค้นหา "สุดยอดเคล็ดลับวิชาเตียงสนาม"

ตั้งแต่การเล้าโลมขั้นพื้นฐาน, ดัชนีทะลวงจุดจีสปอต, ไปจนถึงจังหวะการรุกรับแบบ "ตื้นเก้าลึกหนึ่ง"...

เขาดูคลิปสอนแล้วสอนเล่าอย่างตั้งอกตั้งใจยิ่งกว่าตอนอ่านหนังสือสอบเอนทรานซ์ พยายามยัดทุกกระบวนท่าเข้าสมอง

ลากยาวไปจนถึงตีสองกว่า ร่างกายแข็งเกร็งเพราะดูคลิปกระตุ้นอารมณ์มาหลายชั่วโมงจนปวดเมื่อยไปหมด ถึงได้จำใจวางมือถือลง

โธ่เอ๊ย! รู้งี้สมัยก่อนน่าจะตั้งใจศึกษาให้ลึกซึ้งกว่านี้!

เมื่อก่อนดูหนังโป๊ทีไรก็กดข้ามไปดูตอนจบตลอด พลาดรายละเอียดสำคัญไปหมดเลยกู!

ทันใดนั้น สมองอันชาญฉลาดก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา!

เดี๋ยวนะ!

แต้มแก่นแท้!

ไอ้แต้มนี้มันเอาไว้อัปเกรดสกิลได้นี่หว่า!

เขารีบเปิดหน้าต่างสถานะ เช็กแต้มคงเหลือ: 7 แต้ม

แล้วหันไปมองสกิล [ทักษะราชันย์สยบนาง ] : ระดับ F

กากสุด! ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน!

"อัปเกรดแม่งเลย!" หลินเฟิงสั่งการในใจ

[ติ๊ง! ใช้ 1 แต้มแก่นแท้ อัปเกรด 'ทักษะราชันย์สยบนาง' จากระดับ F เป็น E!]

[ติ๊ง! ใช้ 2 แต้มแก่นแท้ อัปเกรดจากระดับ E เป็น D!]

[ติ๊ง! ใช้ 4 แต้มแก่นแท้ อัปเกรดจากระดับ D เป็น C!]

[แต้มแก่นแท้คงเหลือ 0!]

ระดับ C?

ดวงตาของหลินเฟิงลุกวาวด้วยความปิติ!

อย่าดูถูกระดับ C นะเว้ย... ขนาดทักษะ "วรรณกรรม" ที่เขาร่ำเรียนมาตั้งแต่อนุบาลยันเข้ามหาลัย บวกกับพรสวรรค์ส่วนตัว ยังอยู่แค่ระดับ B เอง!

นี่กดอัปเกรดแป๊บเดียวได้ระดับ C... แสดงว่าตอนนี้ลีลาบนเตียงของเขา เทพกว่าคนทั่วไปแบบทิ้งห่างไม่เห็นฝุ่นแล้วสินะ!?

บทที่ 35: เฟิร์สบลัด... พี่มาแล้วน้องสาว!

จากผลลัพธ์ที่เห็นนี้ บอกได้คำเดียวเลยว่า "ทักษะราชันย์สยบนาง ระดับ C" นั้น ไม่ใช่ไก่กาอาราเล่ แต่มันคือระดับมืออาชีพขั้นเทพ!

อย่าลืมนะครับว่า เส้นทางสายนี้ไม่มีการสอบเอนทรานซ์ และคู่แข่งก็ไม่ได้เยอะเหมือนสอบเข้ามหาลัย ดังนั้นระดับ C นี่ถือว่าโคตรตึง!

ทันทีที่การอัปเกรดสกิลเสร็จสิ้น หลินเฟิงรู้สึกเหมือนสมองถูกกระแทกด้วยคลื่นความรู้มหาศาล ประสบการณ์และเทคนิคการปรนเปรออิสตรีหลั่งไหลเข้ามาดั่งน้ำป่าไหลหลาก

จุดกระสันของยัยตัวร้ายอยู่ตรงไหน... ต้องลงลิ้นหนักเบาแค่ไหน... จังหวะการกระแทกกระทั้นแบบไหนที่ทำให้ผู้หญิงร้องขอชีวิต... หรือแม้แต่วิธีอ่านสีหน้าและแววตาของพวกเธอเพื่อปรับเปลี่ยนท่วงท่า...

ความรู้พวกนี้ ปกติต้องผ่านสมรภูมิเตียงสนามมานับร้อยศึกถึงจะตกผลึกได้ แต่ตอนนี้มันถูกประทับลงในสมองของเขาแบบสำเร็จรูป!

ไม่ใช่แค่สมอง แต่ร่างกายก็ตอบสนองทันที เขารู้สึกได้เลยว่านิ้วมือทั้งสิบของตัวเองมีความยืดหยุ่นและพลิ้วไหวผิดมนุษย์ ราวกับเกิดมาเพื่อดีดคลึงจุดอ่อนไหวของผู้หญิงโดยเฉพาะ!

"เชี่ยยย! โคตรเจ๋งเลยว่ะ!"

หลินเฟิงตื่นเต้นจนเกือบจะตะโกนออกมา ดีที่เอามืออุดปากทัน ไม่งั้นรูมเมตคงตื่นกันหมด

มีสกิลระดับ C ติดตัวแบบนี้ คืนพรุ่งนี้ที่จะต้องรับมือกับแม่นางซูฉิงเหวิน ก็เหมือนปอกกล้วยเข้าปาก!

คอยดูเถอะ... เขาจะงัดทุกกระบวนท่ามาทำให้ "นางมารฝ่ายธรรมะ" จอมวางแผนคนนี้ ต้องนอนดิ้นพล่าน ร้องครวญครางจนเสียงแหบเสียงแห้ง คาเตียงให้ได้!

แค่จินตนาการถึงใบหน้าสวยๆ ของซูฉิงเหวินที่จะบิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่าน และเสียงร้องน่าอายที่จะหลุดออกมาจากปากเธอ...

เลือดในกายหนุ่มของหลินเฟิงก็เดือดพล่านราวกับลาวา!

เงินรางวัลหนึ่งล้านหยวน... การอัปเกรดสกิลฟรี... แถมยังได้แก้แค้นด้วยความบันเทิงเริงรมย์...

นี่มันแผนการที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ!

เช้าวันรุ่งขึ้น หลินเฟิงตื่นมาด้วยความสดใสซาบซ่าน

ด้วยอานุภาพของทักษะราชันย์สยบนางระดับ C ทำให้เขามั่นใจในตัวเองแบบล้นปรี่ ราวกับเห็นภาพชัยชนะในค่ำคืนนี้ลอยมาแต่ไกล

"ไงพวก! ตื่นเช้าจังวะ!" จูต้าเหว่ยที่กำลังเคี้ยวซาลาเปาแก้มตุ่ย วางถุงมื้อเช้าลงบนโต๊ะของหลินเฟิง แล้วหรี่ตามองอย่างจับผิด "เฮ้ย... ทำไมวันนี้มึงดูแปลกๆ วะ? ดูมีออร่า?"

หวังฮ่าวเงยหน้าจากเกมมือถือมามองสมทบ "เออจริง! วันนี้เดินตัวปลิวหน้าบานเป็นจานดาวเทียมเลยนะมึง เมื่อคืนแอบคุยเสียวกับรุ่นพี่ซูฉิงเหวินจนได้เรื่องดีๆ มาล่ะสิ?"

หลินเฟิงยิ้มกรุ้มกริ่ม เดินเข้าไปกระซิบข้างหูเพื่อนซี้ทั้งสอง "ถามไรหน่อยดิ... คืนนี้... หอพักมีการตรวจเช็กชื่อป่ะวะ?"

"เช็กชื่อ?" จูต้าเหว่ยกลืนซาลาเปาลงคอ "โอ๊ย สบายใจได้! รุ่นพี่บอกว่าสัปดาห์แรกเขาปล่อยผี ไม่ตรวจหรอก ถึงตรวจจริง เดี๋ยวพวกกูช่วยสับขาหลอกให้เอง เรื่องความสุขทางเพศของเพื่อนคืองานของเรา!"

หวังฮ่าวตบหน้าอกตัวเองดังป้าบ "จัดไป! มึงไปรบให้เต็มที่ แนวหลังเดี๋ยวพวกกูเคลียร์เอง รับประกันความปลอดภัย!"

ทันใดนั้น เสียงแค่นหัวเราะ "หึ!" ดังมาจากมุมห้อง

เฉินมั่วกำลังยืนส่องกระจกจัดทรงผมที่คิดว่าหล่อเท่ พร้อมบ่นพึมพำลอยๆ ออกมา:

"น้ำหน้าอย่างไอ้บ้านนอกเนี่ยนะ จะมีปัญญาไปเดตกับดาวคณะ? ฝันกลางวันชิบหาย!"

เสียงไม่ดังมาก แต่ในห้องที่เงียบกริบ ทุกคนได้ยินชัดแจ๋ว

คิ้วของหลินเฟิงกระตุกวูบ แต่เขาก็คลายปมออกทันที

ช่างแม่ง... ก็แค่เสียงตดของหมาขี้อิจฉา

คืนนี้เขามีภารกิจระดับชาติคือการไป "เปิดซิง" ซูฉิงเหวิน เรื่องขยะแขยงพวกนี้อย่าเอามาใส่ใจให้เสียอารมณ์

อีกอย่าง เขาไม่มีปมด้อยเรื่องฐานะอีกต่อไปแล้ว

มีระบบซะอย่าง สาวๆ สวยๆ ต่อคิวรอให้เขาจิ้มจนบัตรคิวหมดม้วน!

ไว้รออีกไม่กี่วัน เดี๋ยวหิ้วสาวระดับท็อปมาเย้ยให้ดู แล้วจะรู้ว่าใครกันแน่ที่ "บ้านนอก"!

หลินเฟิงทนได้ แต่หวังฮ่าวทนไม่ได้!

บ้านเขาเองก็มาจากเมืองเล็กๆ เหมือนกัน ได้ยินคำดูถูกแบบเหมารวมนี้แล้วของขึ้น

"ไอ้สัส!" หวังฮ่าวลุกพรวดชี้หน้าด่ากราด "มึงว่าใครวะไอ้หน้าปลาจวด! กูจะ..."

"ใจเย็นๆ เฮ้ย!" จูต้าเหว่ยรีบโดดล็อกคอหวังฮ่าวไว้ "อย่ามีเรื่องกันเลยน่า อยู่ห้องเดียวกันแท้ๆ!"

หลินเฟิงเดินไปตบไหล่หวังฮ่าวเบาๆ พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ช่างมันเถอะเพื่อน หมาเห่าอย่าเห่าตอบ เดี๋ยวปากเปื้อนน้ำลายหมา มันอยู่แค่ปีเดียวเดี๋ยวก็ย้ายออกแล้ว คิดซะว่าเป็นอากาศธาตุก็จบ"

พอเห็นเจ้าตัวไม่เล่นด้วย หวังฮ่าวถึงยอมนั่งลงฟึดฟัด แต่ก็ยังงงๆ อยู่หน่อยๆ

'เอ้า? กูโกรธแทนมึงแท้ๆ ทำไมมึงดันมาเทศนาธรรมให้กูใจเย็นวะเนี่ย?'

หลินเฟิงใช้ชีวิตในมหาลัยวันนี้แบบใจลอยสุดๆ

แม้คณะอักษรศาสตร์จะเต็มไปด้วยอาหารตา สาวๆ สวยๆ ส่งสายตาปิ๊งๆ ให้เขาที่เป็นผู้ชายแรร์ไอเท็มประจำคณะ

แต่ใจของหลินเฟิงตอนนี้... วาร์ปไปรออยู่ที่โรงแรมเว่ยจิงอินเตอร์เนชั่นแนลเรียบร้อยแล้ว!

พออาจารย์ปล่อยคลาสเที่ยงปุ๊บ ข้าวปลาไม่กิน แม่งบึ่งไปร้านพัสดุหน้ามหาลัยทันที

เขาแกะกล่องพัสดุ หยิบกล่องไอโฟนสีชมพูฟรุ้งฟริ้งรุ่นท็อปสุดออกมา ยัดใส่ก้นกระเป๋าเป้โดยไม่แกะซีลพลาสติก จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์เครื่องใหม่ของตัวเองออกมาเปิดเครื่องเช็กความพร้อม

เสร็จสรรพก็เรียกแท็กซี่ พุ่งตรงไปยังโรงแรมหรูชานเมือง

"สวัสดีครับ เปิดห้องสวีตชั้นบนสุด วิวดีที่สุดห้องนึงครับ"

พนักงานสาวมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความทึ่ง แต่หลินเฟิงไม่สน รูดบัตรจ่ายเงินคว้าคีย์การ์ดเดินตัวปลิวขึ้นลิฟต์ไป

พอเข้าห้องปุ๊บ ภารกิจ "จัดฉาก" ก็เริ่มขึ้นทันที

หลินเฟิงนำโทรศัพท์เครื่องเก่ามาวางบนชั้นวางของที่เล็งมุมไว้แล้วว่า "เห็นชัดทั้งเตียง" จัดองศาให้เป๊ะ หาของตกแต่งมาบังเลนส์ไว้นิดหน่อยเพื่อความเนียน แต่ต้องมั่นใจว่าเก็บภาพได้ครบทุกช็อต

จากนั้นเขากดวิดีโอคอลหาเครื่องใหม่ของตัวเอง เพื่อทดสอบมุมกล้อง

เรียบร้อย! คมชัดระดับ 4K!

ทุกการเคลื่อนไหว ทุกเสียงร้องในห้องนี้ จะถูกบันทึกไว้เป็นหลักฐานทั้งหมด!

เตรียมการเสร็จ หลินเฟิงก็ลงไปนั่งกินสเต็กเนื้อนุ่มๆ ที่ห้องอาหารชั้นล่างอย่างสบายใจเฉิบ

พอดูเวลา หกโมงสี่สิบนาที ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัว

เขาเดินมานั่งเอนหลังที่โซฟาในล็อบบี้ เลือกมุมที่มองเห็นประตูทางเข้าชัดเจน แสร้งทำเป็นไถมือถือดูสาวเต้น แต่หางตาคอยจับจ้องไปที่ประตูหมุนตลอดเวลา

ไม่นานนัก... นางฟ้าในคราบปิศาจก็ปรากฏตัว!

ลมหายใจของหลินเฟิงสะดุดกึก

ซูฉิงเหวิน... มาแล้ว!

และแม่ง... แต่งตัวมาตามใบสั่งเป๊ะๆ!

ท่อนบนเป็นเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาวสะอาดตา ผูกโบว์สีแดงสดที่คอเสื้อ... นี่มันชุดนักเรียนมัธยมชัดๆ!

แต่ท่อนล่างไม่ใช่กระโปรงพลีทเรียบร้อย... มันคือกระโปรงลายสก๊อตตัวจิ๋วที่สั้นเสมอหู!

ชายกระโปรงสะบัดพลิ้วตามจังหวะการเดิน เผยให้เห็นต้นขาขาวเนียนวับๆ แวมๆ

และที่ดาเมจแรงสุดคือ... เรียวขานั้นถูกห่อหุ้มด้วย "ถุงน่องสีดำบางเฉียบ " ที่มองทะลุเห็นเนื้อผิวรำไร สวมรองเท้าส้นเข็มสีดำเงาวับที่ทำให้ขาดูยาวขึ้นอีกสิบเซ็นต์!

ซี๊ดดด!

หลินเฟิงตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ

ชุดนักเรียนมัธยมใสๆ... ผสมคอมโบกับถุงน่องดำและส้นสูง...

นี่มันการผสมผสานระหว่าง "ความบริสุทธิ์" กับ "ความร่าน" ได้อย่างลงตัวจนน่ากลัว!

ยัยนี่กะจะฆ่าผู้ชายทั้งโรงแรมให้ตายด้วยสายตาหรือไงฟะ!