14-15

ตอนที่ 14: ผมหมายถึงส่วนสูงครับ

หลังจากเงียบไปพักใหญ่ รูปภาพหนึ่งใบก็เด้งขึ้นมา

ในรูป ซูฉิงเหวินนั่งอยู่บนเตียง ม่านเตียงสีชมพูเปิดแง้มไว้ แสงไฟสลัวๆ ส่องลงมาอาบไล้เรือนผมยาวสลวยให้ดูนุ่มละมุน

ดูเหมือนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ หน้าสดไร้เครื่องสำอางเผยผิวขาวใสอมชมพูเหมือนเด็กแรกเกิด

ดวงตาใสซื่อเหมือนลูกกวางน้อยมองกล้องด้วยความหวาดหวั่น

ท่อนบนใส่แค่เสื้อสายเดี่ยวสีขาวตัวจิ๋ว สายเล็กๆ พาดผ่านไหล่มน เผยให้เห็นไหปลาร้าสวยได้รูป

หน้าอกคัพ C แม้จะไม่บะลั่กกั่กเหมือนอาจารย์ฉิน แต่บนร่างบางๆ ของเธอมันดู "พอดีคำ" และน่าสัมผัสสุดๆ

ส่วนนูนเว้าที่ดันผ้าบางๆ ออกมา... มันคือส่วนผสมของความบริสุทธิ์และความยั่วยวนที่ลงตัวเป๊ะ!

Pure & Sexy ของแท้แม่ให้มา!

ใต้รูปมีข้อความสั้นๆ

【หยาดฝนตัวน้อย: นี่รูปตัวจริง ถ้าคุณโอเค เราค่อยคุยต่อ ถ้าไม่ชอบ ก็จบกันแค่นี้】

หลินเฟิงมองรูปแล้วถอนหายใจ

รุ่นพี่ครับ... มั่นใจในตัวเองหน่อย!

สวยระดับนี้ หุ่นระดับนี้ แถมยังซิง! ผู้ชายคนไหนไม่เอาก็ควายแล้วครับ!

เขาแกล้งเก๊กขรึม ตอบกลับไปแบบคนเคยผ่านโลกมาเยอะ

【ข้ามภพไม่ข้ามเธอ: ก็โอเคนะ คล้ายๆ แฟนเก่าผมเหมือนกัน】

พอเห็นว่าฝ่ายชาย "โอเค" ซูฉิงเหวินก็รีบกดยกเลิกข้อความ รูปภาพทันที!

ไวปานวอก! กลัวโดนเซฟรูปไปแบล็กเมล์สินะ

【หยาดฝนตัวน้อย: ฉันไม่ใช่แฟนเก่าคุณ! และฉันไม่เคยมีแฟนมาก่อนด้วย!】

【หยาดฝนตัวน้อย: คุณอายุเท่าไหร่?】

หลินเฟิงคิดแป๊บหนึ่ง แล้วพิมพ์ตอบ

【ข้ามภพไม่ข้ามเธอ: 25】

【หยาดฝนตัวน้อย: ค่อยยังชั่ว... ฉัน 19 ห่างกันไม่มาก อย่างน้อยคุณก็ไม่ใช่ตาแก่ลงพุง!】

ซูฉิงเหวินโล่งอกไปเปราะหนึ่ง

ถ้าต้องไปนอนให้ตาแก่รุ่นพ่อกระแทก... เธอยอมใช้มือถือเก่าต่อไปดีกว่า!

【ข้ามภพไม่ข้ามเธอ: เซนติเมตร】

ซูฉิงเหวินกำลังจะพิมพ์ถามต่อ เจอคำว่า "เซนติเมตร" เข้าไป ถึงกับชะงัก

เซนติเมตร?

อะไรเซนติเมตร?

สมองประมวลผลอยู่ 2 วินาที ก่อนจะระเบิดตูม!

เลือดลมสูบฉีดหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุก!

【หยาดฝนตัวน้อย: !!!!!!!】

【หยาดฝนตัวน้อย: ทะลึ่ง! ฉันถามอายุย่ะ!】

หลินเฟิงหัวเราะคิกคัก แกล้งรุ่นพี่นี่มันสนุกจริงๆ

【ข้ามภพไม่ข้ามเธอ: อ้าวเหรอ? โทษทีๆ ก็นึกว่าถามขนาด... อายุเหรอ ก็รุ่นๆ เดียวกันแหละ】

คำตอบกำกวมยิ่งทำให้ซูฉิงเหวินมั่นใจว่าไอ้หมอนี่จงใจกวนประสาท

เธอสูดหายใจลึก พยายามคุมสติ

【หยาดฝนตัวน้อย: แล้วคุณสูงเท่าไหร่?】

【ข้ามภพไม่ข้ามเธอ: 182 ซม. หนัก 75 กก.】

เห็นตัวเลขนี้ ภาพของหลินเฟิงก็ลอยเข้ามาในหัวซูฉิงเหวินทันที

เอ๊ะ... หุ่นเหมือนน้องหลินเฟิงเลยแฮะ?

จินตนาการเริ่มเตลิด...

ในห้องโรงแรมหรู แสงไฟสลัว เธอถูกหลินเฟิงกดร่างไว้ใต้ตัว ขาเรียวเกี่ยวเอวสอบของเขาไว้แน่น เสียงแหบพร่ากระซิบข้างหู...

"อ๊ายยย!"

เธอหนีบขาเข้าหากันแน่น รู้สึกถึงความเปียกชื้นที่ซึมออกมา

ไม่ได้ๆๆ! หยุดคิดเดี๋ยวนี้!

จะใช่หลินเฟิงได้ไง! เขาเพิ่งเข้าปีหนึ่ง จะเอาเงินที่ไหนมาเปย์มือถือเครื่องละหมื่นหก? เมื่อวานยังเห็นใช้มือถือตกรุ่นอยู่เลย!

เสียดายจัง... ถ้าเป็นน้องเขาจริงๆ ก็คงดี...

สุดท้าย ความอยากได้มือถือก็ชนะทุกสิ่ง

【หยาดฝนตัวน้อย: ตกลงค่ะ แต่ฉันให้แค่คืนเดียวนะ! พอเช้าแล้วทางใครทางมัน ทำเหมือนไม่รู้จักกัน!】

[ติ๊ง! ซูฉิงเหวินยอมจำนน! ค่าความร่าน +5! ปัจจุบัน: 15!]

หลินเฟิงยิ้มร้าย

【ข้ามภพไม่ข้ามเธอ: คืนเดียวเหรอ? งั้นคืนเดียวนี้... จัดกี่ดอกก็ได้ใช่ไหม?】

ซูฉิงเหวินตาเบิกโพลง

กี่ดอกก็ได้?!

เขา... เขาจะทำอะไร?!

ความคิดฟุ้งซ่านแล่นพล่าน หรือเขาจะพาเพื่อนมา? หรือจะรุมโทรม?!

ภาพตัวเองนอนหมดสภาพท่ามกลางชายฉกรรจ์นับสิบผุดขึ้นมา... สยองขวัญสัสๆ!

【หยาดฝนตัวน้อย: ???】

【หยาดฝนตัวน้อย: คุณจะบ้าเหรอ?! ต้องมีแค่คุณคนเดียวนะ! ห้ามคนอื่นเด็ดขาด!】

หลินเฟิงขำจนท้องแข็ง ยัยนี่จินตนาการบรรเจิดชะมัด

【ข้ามภพไม่ข้ามเธอ: คิดไปไกลละคุณ ผมหมายถึง มือถือเครื่องละหมื่นหก จะให้ผมเอาทีเดียวจบมันก็แพงไปหน่อยไหม? ไปซื้อกินเด็กอ่างยังแค่ไม่กี่พัน แถมบริการดุจเจ้าหญิง】

คำพูดดูถูกเหยียดหยามเหมือนราดน้ำเย็นรดหัว

ใช่สิ... ในสายตาเขา เราก็แค่สินค้า

เธอกัดปากจนเจ็บ

【หยาดฝนตัวน้อย: ก็ได้... แล้วแต่คุณจะเอากี่ที... แต่เช้าแล้วฉันต้องไปนะ!】

เสร็จโจร!

【ข้ามภพไม่ข้ามเธอ: ดีล! แต่มีข้อแม้นะ ท่าทางและลีลา ผมเป็นคนกำหนด ผมสั่งให้ทำท่าไหน คุณต้องทำตามนั้น ห้ามขัดขืน】

สมองหลินเฟิงฉายภาพฉากหนัง AV ทันที

ท่าหมา... ท่าอุ้มแตง... มัดมือไพล่หลัง...

ใบหน้าหวานๆ ของรุ่นพี่ที่บิดเบี้ยวด้วยความเสียวและความอาย...

ซู๊ดดด! กำเดาจะไหล!

ฝั่งซูฉิงเหวินเงียบไปนาน เหมือนกำลังทำใจ

สุดท้าย...

【หยาดฝนตัวน้อย: อื้ม...】

คำตอบรับสั้นๆ ที่เหมือนยอมจำนนต่อโชคชะตา

【ข้ามภพไม่ข้ามเธอ: งั้นคืนนี้เลยไหม?】

【หยาดฝนตัวน้อย: ไม่ได้! ฉันอยู่หอใน เขาตรวจห้องดึก... เอาไว้วันหลัง... ฉันจะนัดอีกที】

แล้วเธอก็ออฟไลน์หนีไปทันที ทิ้งให้หลินเฟิงค้างเติ่งอยู่กับจินตนาการอันบรรเจิด

บทที่ 15 เธอจะช่วยครูดูดเหรอ?

เยส!

หลินเฟิงรู้ทันทีว่างานนี้ ปิดจ๊อบชัวร์ป้าบ!

แต่พอความตื่นเต้นซาลง เขาก็แอบเหงื่อตกเมื่อกี้ใจร้อนเกินไปหน่อย ปากไวไปนิด มือถือก็ยังไม่ได้ซื้อ ขืนซูฉิงเหวินยอมออกมาเจอคืนนี้จริงๆ จะเอาอะไรไปให้เขาวะ?

แบบนั้นก็โป๊ะแตกสิโว้ย!

เขารีบสลับไปแอปช้อปปิ้งออนไลน์ กดสั่งซื้อไอโฟนตัวท็อปสีชมพูซากุระอย่างไม่ลังเล แต่หน้าจอดันเด้งแจ้งเตือน: 【สินค้า "สีชมพูซากุระ-รุ่นท็อป" ที่ท่านเลือก สินค้าขาดสต็อกชั่วคราว หากต้องการให้จัดส่งทันที กรุณาซื้อแพ็กเกจประกันจอแตกเพิ่มเติม】

"เชี่ยเอ๊ย!"

หลินเฟิงสบถ นี่มันมัดมือชกขึ้นราคาชัดๆ!

แต่ลูกธนูพาดสายแล้ว ไม่ยิงก็ไม่ได้ สุดท้ายก็จำใจต้องติ๊กซื้อประกันจอแตกราคาตั้งพันกว่าหยวนเพิ่ม หน้าชำระเงินถึงจะกลับมาเป็นปกติ

【ชำระเงินสำเร็จ คาดว่าคำสั่งซื้อของท่านจะจัดส่งถึงในเวลา 9.00 น. ของวันพรุ่งนี้】

เรียบร้อย!

หลินเฟิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยัดมือถือกลับเข้ากระเป๋ากางเกง

จังหวะที่กำลังโล่งใจ เสียงออดหมดคาบเรียนก็ดัง "กริ๊งงง" บรรยากาศอึดอัดในห้องเรียนกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

พวกนักศึกษาสาวจับกลุ่มคุยกันเสียงเจื้อยแจ้ว ทยอยเดินออกจากห้องไป หลินเฟิงบิดขี้เกียจ กำลังจะลุกกลับ แต่ดันมีเสียงหวานละมุนดังขัดขึ้นมาซะก่อน

"หลินเฟิง รอเดี๋ยวก่อนจ้ะ!"

เสียงของอาจารย์ที่ปรึกษา ฉินหว่านโหรว!

พวกสาวๆ ที่เดินไปถึงประตูพอได้ยินชื่อนี้ ก็พากันหันขวับ สายตาทุกคู่พุ่งเป้ามาที่หลินเฟิงเป็นตาเดียว

มีทั้งสายตาเวทนา ประหลาดใจ และแน่นอน... ส่วนใหญ่คือความอยากรู้อยากเห็น บางคนใจกล้าหน่อยก็ฉวยโอกาสเสยผม โพสท่ามุมสวยส่งสายตาอ่อยเบาๆ มาให้

"อาจารย์ที่ปรึกษา!"

หลินเฟิงใจหล่นวูบ คาบนี้เขามัวแต่แชตจีบสาว ไม่ได้ฟังที่สอนเลยสักแอะ โดนเรียกค้างไว้แบบนี้มันก็ต้องมีเสียวสันหลังกันบ้าง เขาจำใจเดินหน้าเจื่อนเข้าไปหา

ไม่นานนัก พวกไทยมุงก็สลายตัวไปหมด ทั้งห้องเรียนกว้างขวางตอนนี้เหลือแค่เขากับฉินหว่านโหรวสองต่อสอง

"เป็นอะไรไปจ๊ะ หลินเฟิง?"

เสียงของฉินหว่านโหรวช่างนุ่มนวลชวนฝัน "ครูเห็นเธอเหม่อลอยตลอดคาบเลย ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?"

พูดจบ เธอก็ยื่นมือขาวเนียนมาแตะหน้าผากเขาอย่างเป็นธรรมชาติ มือนุ่มๆ นั้นเย็นนิดๆ สัมผัสเนียนละเอียดและชุ่มชื้น ทำเอาหลินเฟิงสะท้านไปทั้งตัว

ฉินหว่านโหรวสูงแค่ร้อยหกสิบต้นๆ พอยืนประจันหน้ากับหลินเฟิงที่สูงตั้งร้อยแปดสิบสอง เธอเลยต้องเงยหน้าขึ้นนิดหน่อยเพื่อมองเขา

แต่เดิมหน้าอกหน้าใจที่ใหญ่ทะลักล้นของเธอก็ดันเสื้อเชิ้ตสีขาวจนตึงเปรี๊ยะอยู่แล้ว ยิ่งพอทำท่าเงยหน้า เนินอกคู่แฝดก็ยิ่งถูกรั้งจนตึงขั้นสุด

"ปึด!" เสียงเบาๆ ดังขึ้น

กระดุมเม็ดบนสุด ทนแรงดันจากความอวบอิ่มมหาศาลไม่ไหว กระเด็นหลุดผึงออกไปดื้อๆ!

หลินเฟิงที่กำลังก้มหน้าอยู่พอดี เจอฉากเซอร์ไพรส์นี้เข้าไปเต็มๆ ตา! วิวภูเขาไฟสองลูกกระแทกเข้าเบ้าตาแบบเน้นๆ!

ก้อนเนื้อขาวผ่องสองก้อนเบียดเสียดกันแน่นขนัด ขยับขึ้นลงเป็นจังหวะตามลมหายใจของเธอ บราลูกไม้สีขาวถูกดันจนแทบจะปริแตก ปริ่มๆ เหมือนจะเก็บทรงไม่อยู่ ราวกับวินาทีถัดไปมันจะดีดผึงและเปิดเปลือยต่อหน้าเขา

ระยะประชิดขนาดนี้ หลินเฟิงถึงขั้นได้กลิ่นหอมน้ำนมอ่อนๆ ลอยมาเตะจมูก ทำเอาสติแตกกระเจิง

"เอ๊ะ ตัวก็ไม่รุมๆ นี่นา" ฉินหว่านโหรวไม่รู้ตัวสักนิดว่ากระดุมตัวเองปลิวไปแล้ว เธอชักมือกลับ พลางถามด้วยความเป็นห่วง "เกิดอะไรขึ้นจ๊ะ? ทางบ้านมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?"

จังหวะที่เธอชักมือกลับ ก้อนเนื้อไซส์มหึมาสะท้านโลกก็กระเพื่อมไหวเบาๆ เด้งดึ๋งโชว์ความยืดหยุ่นและน้ำหนักที่หน่วงจนแทบถ่วงลงมาตามแรงโน้มถ่วง

สรีระที่สุกงอมเต็มวัยขนาดนี้ สำหรับเด็กหนุ่มวัยกลัดมันที่เพิ่งเข้ามหาลัย ดาเมจมันรุนแรงเกินต้านทาน!

ตอนนี้หลินเฟิงเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่า ทำไมยอดคนอย่างโจโฉถึงชอบเมียชาวบ้าน! เจอแบบนี้ใครจะไปทนไหววะ!

"ผ...ผมไม่เป็นไรครับ!"

หลินเฟิงฝืนละสายตา รีบแก้ตัวพัลวัน "เมื่อกี้เพื่อนสมัยมัธยมทักแชตมาน่ะครับ คราวหน้าผมจะไม่เหม่อแล้ว อาจารย์วางใจได้เลย!"

"งั้นก็ดีแล้วจ้ะ" ฉินหว่านโหรวยิ้มละมุน "วันหลังมีปัญหาอะไรก็มาปรึกษาครูได้นะ ถึงครูจะไม่ได้สอนวิชาหลัก แต่เรื่องชีวิตความเป็นอยู่กับการเรียนของพวกเธอ ครูก็เป็นห่วงเสมอ"

"ขอบคุณครับอาจารย์ มีอะไรผมจะรีบรายงานทันทีเลย!" หลินเฟิงพยักหน้ารัวๆ

แต่แล้ว สายตาเจ้ากรรมก็ดันเหลือบไปมองร่องอกของฉินหว่านโหรวอีกจนได้ คราวนี้เขาสังเกตเห็นว่า ตรงจุดสูงสุดของเสื้อเชิ้ตสีขาว มีรอยน้ำเปียกๆ ขนาดเท่าเหรียญวงเล็กๆ สองจุด ภายใต้แสงไฟในห้อง รอยชื้นนั้นมันดูวับๆ แวมๆ

นี่มัน... น้ำนมไหล?!

"อาจารย์ฉินครับ ตรงนี้ของอาจารย์..." หลินเฟิงชี้นิ้วบอก ก่อนจะชะงัก รู้สึกว่าพูดตรงๆ ไม่ค่อยดี

"หืม?"

ฉินหว่านโหรวก้มมองตามนิ้วเขา ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยน้ำเปียกชื้นเตะตาบนหน้าอกตัวเอง

ฉ่า!

ใบหน้าสวยหวานแดงเถือกเป็นลูกตำลึงสุกทันที

นมคัดจนไหลต่อหน้านักศึกษา! โคตรน่าอายเลย!

ที่แย่กว่านั้นคือ เครื่องปั๊มนมดันอยู่ในห้องพักครู ถ้าจะจัดการปัญหานี้ เธอต้องเดินฝ่าครึ่งมหาลัย จากตึกเรียนไปห้องพักครูใช้เวลาตั้งสิบกว่านาที ระหว่างทางถ้าโดนเด็กนักศึกษา โดยเฉพาะพวกหนุ่มๆ วัยกลัดมันเห็นเข้า... เธอคงไม่มีหน้าอยู่บนโลกนี้แล้ว!

"ว้าย!"

ฉินหว่านโหรวอุทาน ยกสองแขนขึ้นมากอดอกบังหน้าอกหน้าใจไว้แน่นตามสัญชาตญาณ

แต่อนิจจา... สองเต้ามันใหญ่เกินต้านทาน! แขนเรียวๆ บังยังไงก็ไม่มิด!

ยิ่งเธอกอดรัดแน่นเท่าไหร่ ก้อนเนื้อนุ่มนิ่มก็ยิ่งปลิ้นทะลักออกมารอบวงแขน เด้งดึ๋งน่าบีบสุดๆ ไซส์ระดับนี้ ไม่ได้โม้เลยนะ มันเล็กกว่าลูกวอลเลย์บอลแค่เนี๊ยะ! หลินเฟิงกะด้วยสายตา ขนาดมือเขากางจับลูกบาสได้สบายๆ ให้กำเต้านี้มือเดียวยังยากเลย! แถมความนุ่มเด้งระดับนั้น ถ้าขยำลงไป นิ้วทั้งห้าคงจมหายเข้าไปมิดกริบชัวร์!

หลินเฟิงหันซ้ายหันขวา พอเห็นว่าระเบียงไม่มีใคร ก็ตัดสินใจเด็ดขาด!

เขาพุ่งไปที่ประตู ปิดทั้งบานหน้าบานหลัง แถมกดล็อกกลอนจากข้างในเสร็จสรรพ

"แกร๊ก!" ตัดขาดพื้นที่นี้จากโลกภายนอกโดยสมบูรณ์

เขาหันกลับมาหาฉินหว่านโหรวที่กำลังยืนหน้าตื่น "อาจารย์ฉินครับ ตอนนี้ไม่มีใครแล้ว เดี๋ยวผมช่วยอาจารย์เอง!"

พูดจบ เขาก็เอื้อมมือไปรูดซิปกระเป๋าเป้ อากาศช่วงฤดูใบไม้ร่วงในเจียงเฉิงเช้าเย็นค่อนข้างหนาว หลินเฟิงเลยพกเสื้อคลุมติดกระเป๋าไว้ตลอด จุดประสงค์เขาง่ายมาก แค่จะเอาเสื้อคลุมให้อาจารย์ยืมใส่บังหน้าอก จะได้เดินกลับห้องพักครูแบบเนียนๆ

ก็แหงสิ นี่อาจารย์ที่ปรึกษาเชียวนะ! มโนในหัวน่ะได้ แต่ใครจะกล้าลงมือทำจริงวะ?! อยากตายหรือไง?!

แต่ทว่า... การกระทำและคำพูดประโยคนี้ พอเข้าหูฉินหว่านโหรวที่มี "ค่าความไวต่อสัมผัส" สูงปรี๊ดถึง 90... ความหมายมันเปลี่ยนไปคนละโลกทันที!

เขา... เขาไปล็อกประตู!

แถมยังบอกว่า... ตอนนี้ไม่มีใครแล้ว!

จะ... ช่วย... ดูดให้ฉันเหรอ?!

คำพวกนี้ตีกันมั่วซั่วในหัวของเธอ ประกอบกันเป็นภาพฉากเรท 18+ ที่ทำเอาใจเต้นรัว หน้าแดงซ่าน