บทที่ 27 - ขโมยไข่พญาอินทรีทอง

บทที่ 27 - ขโมยไข่พญาอินทรีทอง

"เฉินหยาง สุนัขเขี้ยวโลหิตของนายฝึกเป็นไงบ้าง?"

ไป๋ซินเดินเข้ามาถาม

"เจ้าสุนัขขี้เกียจฝึกอัสนีพริบตาถึงขั้นเริ่มต้นแล้ว!"

เฉินหยางส่งสายตาให้สุนัขเขี้ยวโลหิต

สุนัขเขี้ยวโลหิตรู้ทันที ขยับตัววูบเดียว แสงสายฟ้าล้อมรอบตัว ความเร็วพุ่งพรวด แวบไปโผล่อีกจุดที่ห่างไปหลายเมตร

นี่คืออัสนีพริบตาชัด ๆ!

"ฝึกสำเร็จจริง ๆ ด้วย!" ซุนเวยเวยตกใจ

สัตว์อสูรอย่างสุนัขเขี้ยวโลหิตฝึกอัสนีพริบตาได้ พูดไปใครจะเชื่อ!

"นี่น่าจะเป็นสุนัขเขี้ยวโลหิตตัวแรกในเขตต้าเซี่ยที่ใช้อัสนีพริบตาเป็นมั้ง!"

ไป๋ซินอดทึ่งไม่ได้

สุนัขเขี้ยวโลหิตฝึกสำเร็จแล้ว ภารกิจลุล่วง

เฉินหยางกับสองสาวจึงออกจากที่นี่ เดินทางต่อ

...

"นั่นมันสัตว์อสูรห้าสิบปี วัวเขาเดียว!"

เฉินหยางสังเกตเห็นสัตว์อสูรตัวหนึ่งกำลังกินหญ้าอยู่ข้างหน้า จำได้ทันที

สัตว์อสูรชนิดนี้รักสงบมาก ต่อให้เจอคนก็ไม่โจมตี เว้นแต่จะไปหาเรื่องมันก่อน

วัวเขาเดียวพลังป้องกันสูง พละกำลังมหาศาล โดยเฉพาะเขาคู่นั้นแหลมคมสุด ๆ

มีผู้ใช้อสูรหลายคนชอบล่าพวกมันเพื่อเอาเขาไปขาย

แต่พวกเฉินหยางไม่มีความสนใจ จึงเตรียมจะเดินอ้อมไป

ทันใดนั้น

พญาอินทรีทองตัวหนึ่งก็โฉบลงมาจากฟากฟ้า

พญาอินทรีทองตัวนี้มีขนสีทองอร่ามทั่วตัว ที่หน้าท้องมีเกล็ดขึ้นเป็นแผ่น ๆ กรงเล็บแหลมคมกริบ

มันโฉบลงมาคว้าวัวเขาเดียว แล้วบินขึ้นฟ้า ก่อนจะทุ่มลงมาอย่างแรง

ตุ้บ!

วัวเขาเดียวตกกระแทกพื้นตายคาที่

จากนั้น พญาอินทรีทองก็บินลงมา คาบซากวัวเขาเดียวบินจากไป

ตลอดเหตุการณ์ ทั้งเฉินหยาง ไป๋ซิน และซุนเวยเวย ไม่กล้าหายใจแรง เกร็งกันสุดขีด

"พญาอินทรีทองตัวนี้น่าจะมีตบะแปดสิบปี!"

เฉินหยางประเมิน

ไป๋ซินพยักหน้าเห็นด้วย "น่าจะแปดสิบปี ความเร็วของมันน่ากลัวมาก วัวเขาเดียวตบะห้าสิบปียังตอบสนองไม่ทัน แถมพญาอินทรีทองตัวแข็งแกร่งมาก การโจมตีทั่วไปทำอะไรมันไม่ได้ สัตว์อสูรชนิดนี้มีสายเลือดของราชานกอินทรีทองปีกทองแฝงอยู่ ศักยภาพเริ่มต้นก็ไม่ด้อยไปกว่าวิหคสายรุ้งของฉัน ถ้าปลุกสายเลือดได้ ศักยภาพต้องถึงระดับ S แน่"

"นึกไม่ถึงว่ามิติลึกลับร้อยปีนี้จะมีพญาอินทรีทองถือกำเนิดขึ้นมา!"

ซุนเวยเวยแปลกใจ

เพราะสัตว์อสูรที่มีศักยภาพสูงขนาดนี้มักจะโผล่ในมิติลึกลับหมื่นปี แถมยังหายากมาก

"พญาอินทรีทองตัวนี้จะมีไข่ไหมนะ?"

เฉินหยางสงสัย

ไป๋ซินรูม่านตาหดเกร็ง "เฉินหยาง นายคงไม่ได้คิดจะเล่นงานพญาอินทรีทองตัวนี้ใช่ไหม? อันตรายเกินไปแล้ว! พญาอินทรีทองตัวนี้พลังไม่ด้อยไปกว่าสัตว์อสูรร้อยปีทั่วไปเลยนะ แถมความเร็วยังเร็วกว่าสัตว์อสูรร้อยปีทั่วไปอีก ที่สำคัญมันบินได้ ภัยคุกคามอาจจะมากกว่าผู้ใช้อสูรระดับสูงจากวิหารเทพนอกรีตคนนั้นเสียอีก"

"วางใจเถอะ ผมรู้ลิมิตตัวเอง!"

เฉินหยางทำมือโอเค

จากนั้น พวกเขาก็เดินทางต่อ

แต่ระยะทางช่วงนี้กลับไม่เจอสัตว์อสูรตัวอื่นเลย แม้แต่ตัวเดียวก็ไม่เห็น

"ที่นี่น่าจะเป็นเขตล่าเหยื่อของพญาอินทรีทอง สัตว์อสูรอื่นเลยไม่กล้าอยู่!"

เฉินหยางคาดเดา

ไป๋ซินกับซุนเวยเวยก็เดาได้เหมือนกัน เลยเตรียมจะอ้อมหนี

เพราะขืนอยู่ในเขตล่าเหยื่อของมัน ถ้าโดนหมายหัวขึ้นมาจะซวยเอา

ไม่นาน พวกเขาก็เดินอ้อมจนพ้นเขตล่าเหยื่อ

ตอนนั้นเอง เฉินหยางก็พูดขึ้น "ใกล้ค่ำแล้ว พวกคุณหาที่พักแถวนี้ก่อนเถอะ ผมจะไปดูทางโน้นหน่อย"

"เฉินหยาง นายจะไปหาพญาอินทรีทองตัวนั้นใช่ไหม?"

ไป๋ซินรีบถาม

"ผมแค่ไปดูเฉย ๆ!" เฉินหยางมีแผนของตัวเอง ถ้ามีไข่พญาอินทรีทองจริง สัตว์อสูรตัวที่สองของเขาก็มีหวังแล้ว

เขาไม่ใช่ไป๋ซินที่มีเบื้องหลังใหญ่โต หาได้แม้กระทั่งวิหคสายรุ้ง

สัตว์อสูรอย่างพญาอินทรีทองหรือวิหคสายรุ้งที่มีศักยภาพระดับ A และมีโอกาสตื่นรู้เป็นระดับ S นั้นหาซื้อไม่ได้

ถ้าพลาดโอกาสนี้ไป วันหน้าเขาคงต้องลดสเปกไปทำสัญญากับสัตว์อสูรที่ด้อยกว่านี้

ดังนั้น ยังไงก็ต้องลองเสี่ยงดู!

"อาจจะไม่มีไข่ก็ได้นะ!"

ไป๋ซินแย้ง

"ถ้าไม่มี ผมจะรีบกลับมา"

เฉินหยางพาเจ้าสุนัขขี้เกียจจากไป

ไป๋ซินกับซุนเวยเวยทำได้แค่รออยู่ที่นี่

...

เฉินหยางกับสุนัขเขี้ยวโลหิตระวังตัวแจ คอยสังเกตท้องฟ้าตลอดเวลา

"พญาอินทรีทองต้องสร้างรังบนต้นไม้ใหญ่หรือไม่ก็หน้าผาสูงชัน แถวนี้ไม่มีหน้าผา งั้นความเป็นไปได้มากที่สุดคือน่าจะอยู่บนต้นไม้ยักษ์สักต้น"

เฉินหยางตามหาต้นไม้ลักษณะนั้น มีโอกาสสูงที่จะเจอรัง

กว๊าก!!!

เสียงร้องของพญาอินทรีทองดังมาจากฟากฟ้า

เฉินหยางจับทิศทางการบินของมัน แล้วมุ่งหน้าไปทางนั้นอย่างระมัดระวัง

หลังจากค้นหาอยู่พักใหญ่ ในที่สุดเขาก็เจอต้นอู๋ถงยักษ์ต้นหนึ่ง

"ต้นอู๋ถงใหญ่มาก!"

เฉินหยางทึ่ง

ต้นอู๋ถงต้นนี้ลำต้นกว้างประมาณยี่สิบเมตร ยอดไม้ยิ่งอลังการ กิ่งก้านสาขาแผ่ขยายเหมือนร่มคันยักษ์

และที่ยอดต้นอู๋ถง มีรังพญาอินทรีทองสร้างอยู่ รังมันใหญ่มากจนสังเกตเห็นได้ชัดเจน

ตอนนี้

พญาอินทรีทองยังอยู่ในรัง เฉินหยางเลยไม่กล้าเข้าไป เขาใช้สถานะแกล้งตาย นอนนิ่งแกล้งตายอยู่ตรงนั้น

มีแค่วิธีนี้ พญาอินทรีทองถึงจะจับสัมผัสไม่ได้

เวลาผ่านไป ท้องฟ้าเริ่มมืด

ตอนนั้นเอง พญาอินทรีทองก็บินออกจากรัง ดูเหมือนจะออกไปล่าเหยื่ออีกแล้ว

วินาทีที่มันจากไป เฉินหยางก็ยกเลิกสถานะแกล้งตาย วิ่งไปที่โคนต้นอู๋ถงทันที

"ต้องปีนขึ้นไป!"

เฉินหยางหันไปหาสุนัขเขี้ยวโลหิต "เจ้าสุนัขขี้เกียจ แกใช้กรงเล็บปีน ฉันจะเกาะหางแก!"

สุนัขเขี้ยวโลหิตทำหน้าเซ็ง แต่ขัดคำสั่งเจ้านายไม่ได้

ดังนั้น

สุนัขเขี้ยวโลหิตจึงจิกกรงเล็บลงในเปลือกไม้ ปีนขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

ส่วนเฉินหยางก็เกาะหางมัน ปีนตามขึ้นไปด้วยความเร็วสูง

ไม่นาน ทั้งคนทั้งหมาก็ขึ้นมาถึงข้างบน

"เจอแล้ว มีไข่จริง ๆ ด้วย!"

สายตาของเฉินหยางถูกดึงดูดด้วยไข่สัตว์อสูรสีทองอร่าม

มันคือไข่พญาอินทรีทอง

ขณะที่เฉินหยางกำลังจะขโมยไข่ ก็ได้ยินเสียงร้องของพญาอินทรีทอง

ชัดเจนว่ามันกำลังจะกลับมา

"ไม่ทันแล้ว!"

เฉินหยางรู้ว่าต้องซ่อนตัวก่อน

รังของมันสานจากหญ้าจำนวนมาก นุ่มและมีช่องว่างเยอะ

แถมยังมีใบไม้ปกคลุมบางส่วน

เฉินหยางกับสุนัขเขี้ยวโลหิตจึงมุดเข้าไปในช่องว่าง แล้วเข้าสู่สถานะแกล้งตาย

พรึ่บ!

พญาอินทรีทองร่อนลงจอดในรัง และไม่สังเกตเห็นเฉินหยางกับสุนัขเขี้ยวโลหิตจริง ๆ

จังหวะนี้

พญาอินทรีทองอยู่ห่างจากเฉินหยางแค่สี่เมตร

"แจกสถานะหิวโหยระดับสูงให้มันหน่อยละกัน!"

เฉินหยางตัดสินใจ

วูบ!

ไอคอนสถานะหิวโหยระดับสูงตกลงบนหัวพญาอินทรีทอง

ฉับพลัน พญาอินทรีทองก็รู้สึกหิวโหยอย่างรุนแรง

"......"

พญาอินทรีทองงงเป็นไก่ตาแตก เมื่อกี้เพิ่งกินอิ่มไม่ใช่เหรอ? ต่อให้ต้องบำรุงเพราะเพิ่งออกไข่ ก็ไม่น่าจะหิวเร็วขนาดนี้นี่นา!

มันไม่เคยหิวขนาดนี้มาก่อน

ทนอยู่ได้ไม่กี่วินาที มันก็บินออกไป

มันหิวเกินไป ต้องการอาหารด่วน

มันจึงออกไปล่าเหยื่ออีกรอบ

แถวนี้ไม่มีเหยื่อเหลือแล้ว มันเลยต้องบินไปไกลหน่อย

ไม่นาน

ด้วยสายตาอันเฉียบคม มันมองเห็นกวางขาวตัวหนึ่งกำลังวิ่งอยู่ท่ามกลางความมืด

พญาอินทรีทองโฉบลงมา ปลิดชีพกวางขาวในกรงเล็บเดียว แล้วกลืนลงท้อง

แต่ทว่า มันก็ยังหิวอยู่

ล่าต่อ!

ในรังพญาอินทรีทอง

เฉินหยางถอนหายใจโล่งอก เดินเหินในรังได้อย่างสบายใจ

"ฮี่ฮี่ พญาอินทรีทองโดนสถานะหิวโหยระดับสูงเล่นงาน ต่อให้กินอิ่มแค่ไหนก็ยังรู้สึกหิว มันต้องล่าเหยื่อไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะยัดไม่ลง ถึงจะรู้ตัวว่าผิดปกติ ดังนั้น ฉันมีเวลาเหลือเฟือที่จะย้ายไข่ใบนี้!"

ไข่พญาอินทรีทองใบใหญ่มาก สูงประมาณหนึ่งเมตร

เฉินหยางอุ้มไข่ขึ้นมา แล้วเตรียมตัวลง

ขาลงง่ายกว่าขาขึ้น เขาไถลตัวลงไปได้เลย เพราะต้นอู๋ถงมันเอียงอยู่แล้ว

คนธรรมดาคงตกตาย แต่เขาไม่ใช่คนธรรมดา ผ่านการย้อนกลับพลังมาตั้งสามรอบ ไม่มีปัญหา

แถมเขายังมีสถานะฟื้นฟู ต่อให้ตกลงไปก็ไม่ตาย

ไม่นาน

เฉินหยางก็ไถลลงมาถึงพื้น แม้จะเจ็บตัวนิดหน่อย แต่สถานะฟื้นฟูก็รักษาให้หายไว

"ไป หาพวกไป๋ซินกัน!"

เฉินหยางพาสุนัขเขี้ยวโลหิตรีบชิ่ง