บทที่ 22 - ผู้ใช้อสูรระดับสูงที่ถูกทรมาน

บทที่ 22 - ผู้ใช้อสูรระดับสูงที่ถูกทรมาน

วินาทีนี้ สุนัขเขี้ยวโลหิตช่วยขวางไม่ได้แล้ว

และเฉินหยางที่เป็นเพียงผู้ใช้อสูรธรรมดาที่ผ่านการย้อนกลับพลังแค่สามครั้ง พลังต่อสู้นั้นแทบไม่มีค่าเมื่อเทียบกับผู้ใช้อสูรระดับสูง

แต่ที่เขากล้าบอกให้ซุนเวยเวยกับไป๋ซินหนีไป และมั่นใจว่าจะเอาตัวรอดได้ ไม่ใช่ราคาคุย

ในจังหวะที่ผู้ใช้อสูรระดับสูงคนนั้นเข้ามาในระยะสี่เมตรจากตัวเขา เฉินหยางก็ยัดสถานะสองอย่างใส่ร่างอีกฝ่ายทันที

สถานะสองอย่างนี้ไม่ใช่เรื่องดีเลย มันคือ สถานะหิวโหยระดับสูง และ สถานะติดสัดระดับกลาง

เฉินหยางไม่รู้ว่าสถานะหิวโหยระดับสูงมีผลยังไง เพราะไม่กล้าลองกับสุนัขเขี้ยวโลหิต แต่มันต้องทำให้พลังต่อสู้ของผู้ใช้อสูรคนนี้ลดฮวบแน่ ๆ

ส่วนสถานะติดสัดระดับกลาง เดี๋ยวก็รู้ว่ามีประโยชน์ยังไง

"หิว!"

ผู้ใช้อสูรระดับสูงหน้าเปลี่ยนสี ไม่รู้ทำไมจู่ ๆ ถึงหิวขนาดนี้ หิวเหมือนจะขาดใจตาย

แถมตอนนี้ เขารู้สึกควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้

"บ้าเอ๊ย พ่อกำลังฆ่าคนนะเว้ย ทำไมถึงมีความรู้สึกแบบนี้วะ?"

เขาไม่เข้าใจ

และความหิวโหยจากระดับสูงทำให้เขาชะงักไปชั่วครู่ การเคลื่อนไหวจึงช้าลงทันที

"เจ้าสุนัขขี้เกียจ!"

เฉินหยางตะโกน

สุนัขเขี้ยวโลหิตรีบวิ่งกลับมา ใช้กรงเล็บโจมตีขั้นสมบูรณ์ฟาดใส่ท้ายทอยของผู้ใช้อสูรที่กำลังเหม่อ

เคร้ง!

ไม่เข้าเนื้อ!

ผู้ใช้อสูรระดับสูงโมโห ตบสุนัขเขี้ยวโลหิตกระเด็นไปอีกรอบ

จังหวะนั้น เฉินหยางก็วิ่งหนีไปแล้ว มุ่งหน้าไปทางกลุ่มสัตว์อสูรธาตุไฟที่อยู่ไม่ไกล

สุนัขเขี้ยวโลหิตก็ฉลาดพอตัว พอโดนตบปลิว ก็อาศัยแรงส่งวิ่งตามไปทิศทางเดียวกัน

ผู้ใช้อสูรระดับสูงกัดฟันข่มความหิวและความรู้สึกแปลกประหลาดในกาย ไล่ล่าเฉินหยางต่อ แต่ความเร็วตกลงไปมาก

"ไอ้หมอนี่ยังตามมาอีก อึดชะมัด โดนสถานะหิวโหยระดับสูงไปยังมีแรงขนาดนี้!"

เฉินหยางลอบตกใจ

ถ้าเป็นสุนัขเขี้ยวโลหิต คงหิวจนขยับไม่ได้ไปแล้ว กลัวขยับแล้วจะหิวตาย

ไม่นาน

เฉินหยางก็เข้าใกล้ฝูงสัตว์อสูรธาตุไฟ พวกมันเห็นมนุษย์วิ่งเข้ามาก็เตรียมจะโจมตี

แต่ทันใดนั้น เฉินหยางสะบัดมือ แจกสถานะติดสัดใส่หัวพวกมันรัว ๆ

พริบตาเดียว สัตว์อสูรพวกนี้ก็เข้าสู่ช่วงติดสัด

สถานะติดสัดเจอกับสถานะติดสัด ผลลัพธ์จะเป็นยังไง เฉินหยางจินตนาการได้ไม่ยาก

และบนตัวผู้ใช้อสูรระดับสูงคนนั้นคือระดับกลาง ร่างกายจึงแผ่กลิ่นอายดึงดูดทางเพศอย่างรุนแรง ล่อตาล่อใจสัตว์อสูรที่ติดสัดพวกนี้สุด ๆ

เป็นไปตามคาด

สัตว์อสูรธาตุไฟเหล่านั้นพุ่งเข้าหาผู้ใช้อสูรระดับสูง ขวางทางเขาไว้ แล้วกระโจนเข้าใส่

แววตาของพวกมันแดงก่ำ อาการหนักมาก

ที่สำคัญ ตัวผู้ใช้อสูรเองก็เกิดอารมณ์อยากจะฟัดเหวี่ยงกับสัตว์อสูรพวกนี้ด้วย

"บัดซบ ห้ามคิดนะ ไอ้เด็กเวรนั่นต้องใช้ของวิเศษอะไรกับฉันแน่!"

ผู้ใช้อสูรระดับสูงกัดแขนตัวเองจนเลือดสาด อาศัยความเจ็บปวดเรียกสติต้านทานสถานะติดสัด

พร้อมกันนั้น

เขาลงมือสังหารสัตว์อสูรพวกนี้ทิ้ง เพื่อลดผลกระทบต่อตัวเอง

ปัง ปัง ปัง!!!

สัตว์อสูรถูกฆ่าตายทีละตัว

...

"สัตว์อสูรติดสัดพวกนี้หยุดมันไม่ได้ นาน แค่ถ่วงเวลาได้นิดหน่อย!"

เฉินหยางร้อนใจ สถานะติดสัดในสต็อกเหลือไม่กี่อันแล้ว ถ้าเจอสัตว์อสูรตัวโหด ๆ ก็คงดี

หนี!

เฉินหยางกับสุนัขเขี้ยวโลหิตวิ่งหนีไม่คิดชีวิต ไม่สนทิศทาง ขอแค่ไปให้ไกลที่สุด

ไม่นาน

ผู้ใช้อสูรคนนั้นก็ไล่ตามมาอีก

สภาพของเขาตอนนี้ดูทุลักทุเล เสื้อผ้าขาดวิ่น ร่างกายบางส่วนมีรอยกัด

300 เมตร!

200 เมตร!

100 เมตร!

ความเร็วของอีกฝ่ายเหนือกว่ามาก เฉินหยางกำลังจะโดนตามทัน

ทันใดนั้น

เฉินหยางมองเห็นลิงยักษ์ไท่ซานตัวมหึมานอนหลับอยู่บนก้อนหินใหญ่ไม่ไกล ความหวังพลันบังเกิด

"ลิงยักษ์ไท่ซานตัวนี้ตบะน่าจะเกือบเก้าสิบปี!"

เฉินหยางประเมิน

ในวินาทีวิกฤต เขาพุ่งไปถึงตัวลิงยักษ์ไท่ซานพอดี

"เจ้าสุนัขขี้เกียจ แกล้งตาย ห้ามขยับ!"

เฉินหยางสั่ง

สุนัขเขี้ยวโลหิตตาโต ไม่อยากจะเชื่อหู

แกล้งตาย?

นี่มันรนหาที่ตายชัด ๆ นอนแกล้งตายแล้วเขาจะไม่มาฆ่าเหรอ?

เฉินหยางไม่สนว่ามันจะยอมไหม ลากมันไปนอนข้างก้อนหิน แล้วกดไอคอนสถานะแกล้งตายใส่ตัวเองและสุนัขทันที

ชั่วพริบตา กลิ่นอายของทั้งคู่หายวับ แม้จะมาดูใกล้ ๆ ก็คงนึกว่าเป็นศพคนกับศพหมา

ตูม!

ลิงยักษ์ไท่ซานตื่นขึ้นเพราะเสียงฝีเท้าของเฉินหยาง พอมองหาต้นตอก็เห็นแค่ศพสองศพ จึงไม่สนใจ คิดว่าเป็นมดปลวกที่เผลอตบตายตอนนอน

แต่กลิ่นอายของผู้ใช้อสูรระดับสูงที่ตามมาดึงดูดความสนใจของมัน

สำหรับลิงยักษ์ไท่ซาน นี่คืออาณาเขตของมัน ใครบุกรุกคือศัตรู

ตึง ตึง ตึง!!!

ลิงยักษ์ไท่ซานเดินตรงไปหาผู้ใช้อสูรระดับสูง เพื่อจะไล่แขก

จังหวะนั้น

ลิงยักษ์ไท่ซานอยู่ห่างจากเฉินหยางแค่สี่เมตร

"เอาไปกินซะ สถานะติดสัด!"

เฉินหยางจัดให้

วูบ!

ไอคอนสถานะติดสัดแปะลงบนหัวลิงยักษ์ไท่ซาน

ฉับพลัน ลิงยักษ์ไท่ซานเข้าสู่โหมดติดสัด นัยน์ตาแดงก่ำ

สายตาของลิงยักษ์ไท่ซานกับผู้ใช้อสูรระดับสูงสบกันกลางอากาศ ราวกับมีประกายไฟแปลกประหลาดปะทุขึ้น

ผัวะ!

ลิงยักษ์ไท่ซานกระโจนเข้าใส่ผู้ใช้อสูรระดับสูงอย่างบ้าคลั่ง

"ไอ้เด็กเปรต!!!!"

ผู้ใช้อสูรระดับสูงรู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ต้องเป็นฝีมือไอ้เด็กนั่นที่ใช้ลูกไม้เดิมกับลิงยักษ์

เขามองไปที่เฉินหยาง เห็นนอนนิ่งไร้ลมหายใจ ด้วยสติที่ไม่ค่อยสมประกอบตอนนี้ เลยงงว่าเกิดอะไรขึ้น

หรือเมื่อกี้ตอนเขาเผลอ ลิงยักษ์ตบมันตายไปแล้ว?

แต่ไม่มีเวลาให้คิด เพราะลิงยักษ์พุ่งเข้ามาแล้ว

ตูม!!!!

ผู้ใช้อสูรระดับสูงกับลิงยักษ์ไท่ซานเปิดศึกดุเดือด

ลิงยักษ์อยากจะ 'กด' อีกฝ่าย ส่วนผู้ใช้อสูรอยากจะฆ่าลิง ต่างฝ่ายต่างสู้ด้วยจุดประสงค์คนละอย่าง

แต่ลิงยักษ์ไท่ซานยังไม่ใช่สัตว์อสูรร้อยปี พลังจึงด้อยกว่าหน่อย

ทว่าผู้ใช้อสูรระดับสูงโดนสถานะหิวโหยระดับสูงเล่นงาน พลังต่อสู้ตกลงไปเยอะ

ปัง!

ร่างสูงสี่เมตรของลิงยักษ์ไท่ซานโดนหมัดซัดกระเด็น หน้าอกยุบลงไป

การโจมตีนี้ทำให้ลิงยักษ์โกรธจัด

โฮก!

ลิงยักษ์คำรามลั่น ร่างกายขยายใหญ่ขึ้น

พริบตาเดียว มันกลายเป็นลิงยักษ์สูงหกเมตร

"สกิลระดับกลาง - ราชาลิงจำแลง!"

นี่เป็นสกิลทางสายเลือดของเผ่าพันธุ์ลิงยักษ์ไท่ซาน มีน้อยตัวนักที่จะปลุกพลังนี้ได้

เมื่อใช้ราชาลิงจำแลง พลังของมันก็เทียบเท่าสัตว์อสูรร้อยปีทั่วไปแล้ว

จากนั้น หมัดยักษ์ของมันก็ระดมชก เงาหมัดปกคลุมทั่วฟ้า

สกิล - หมัดราชาลิง!

แม้จะเป็นแค่สกิลระดับต้น แต่เมื่อใช้คู่กับราชาลิงจำแลง พลังทำลายล้างนั้นมหาศาล

"ไอ้ลิงเวร ไสหัวไป!"

ผู้ใช้อสูรระดับสูงเดือดดาล

แต่ครั้งนี้ เขาซัดมันไม่กระเด็นแล้ว

เวลาผ่านไป ทั้งคนทั้งลิงต่างบาดเจ็บหนัก

ส่วนเฉินหยางกับสุนัขเขี้ยวโลหิตก็นอนเนียนแกล้งตายต่อไป

วูม!!!!

สัตว์อสูรตบะห้าสิบปีตัวหนึ่งถูกผู้ใช้อสูรเรียกออกมา มันคืองูหลามโลหิต เกล็ดทั่วตัวบ่งบอกศักยภาพที่ไม่ธรรมดา น่าจะระดับ A

และได้รับการเลี้ยงดูจากผู้ใช้อสูรระดับสูง พลังต่อสู้ย่อมไม่ธรรมดา

"ไปกินไอ้คนกับหมานั่นซะ!"

ผู้ใช้อสูรระดับสูงสั่ง

ไม่ว่าเฉินหยางจะตายจริงหรือแกล้งตาย ถ้าโดนกินเข้าไปก็ตายชัวร์

งูหลามโลหิตรับคำสั่ง เลื้อยตรงดิ่งมาหาเฉินหยางและสุนัขเขี้ยวโลหิต