บทที่ 3 - สุนัขเขี้ยวโลหิตวิดพื้น

บทที่ 3 - สุนัขเขี้ยวโลหิตวิดพื้น

เมื่อเฉินหยางเดินเข้ามาในร้าน ผู้ใช้อสูรจ้ำม่ำคนนั้นกำลังซื้อโอสถโลหิตแท้อยู่พอดี

"เอาโอสถโลหิตแท้ 5 เม็ด"

ผู้ใช้อสูรจ้ำม่ำบอก

พนักงานหยิบโอสถโลหิตแท้มาห้าเม็ด แต่ละเม็ดบรรจุในกล่องผ้าไหมอย่างดีและห่อไว้อย่างสวยงาม

"คุณลูกค้า โอสถโลหิตแท้ห้าเม็ดห่อเรียบร้อยแล้วครับ ทั้งหมดห้าแสน"

ได้ยินคำพูดของพนักงาน รูม่านตาของเฉินหยางหดเกร็งทันที

แม่เจ้า ห้าแสน

เขาสงสัยว่าตัวเองหูฝาดหรือเปล่า นี่ไม่ใช่ห้าสิบนะ ห้าแสนเชียวนะ

ในโลกนี้ เงินเดือนคนทั่วไปแค่ไม่กี่พันเท่านั้น แต่โอสถโลหิตแท้ห้าเม็ดปาเข้าไปห้าแสน คนธรรมดาที่ไหนจะซื้อไหว

"หมอนี่รวยจริง"

เฉินหยางคิดในใจ

เขาเดินเข้าไปใกล้อสูรรับใช้จิ้งจอกขาวของฝ่ายนั้น ทำทีเป็นเดินผ่าน พอเข้าระยะหนึ่งเมตร ก็กดเก็บกู้สถานะการฝึกฝนสิบเท่าจากตัวจิ้งจอกขาวทันที

วูบ

เศษชิ้นส่วนสถานะการฝึกฝนสิบเท่าหนึ่งชิ้นถูกระบบเก็บเข้าคลัง

[สถานะการฝึกฝนสิบเท่า (1/3)]

เช่นเดียวกับสถานะหิวโหย เขาต้องรวบรวมให้ครบสามชิ้น ถึงจะได้ไอคอนสถานะการฝึกฝนสิบเท่าแบบสมบูรณ์หนึ่งอัน

น่าเสียดายที่เขาไม่สามารถเก็บกู้สถานะจากจิ้งจอกขาวตัวเดิมซ้ำได้อีก ต้องหาเป้าหมายใหม่

หลังจากเจ้าอ้วนคนนั้นจากไป เฉินหยางเดินดูของในร้านสักพัก ก่อนจะเดินออกมา

จากนั้นเขาก็เดินเตร็ดเตร่อยู่แถวนั้น หวังว่าจะเจอสัตว์อสูรตัวอื่นที่กินโอสถโลหิตแท้บ้าง

ต้องบอกว่าโชคของเขาดีไม่เบา หรือไม่ก็สรรพคุณของโอสถโลหิตแท้มันดีจริง ๆ จนเป็นที่นิยมในหมู่ผู้ใช้อสูร

เพียงแต่เขาเพิ่งเข้าวงการ เลยไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้

ไม่นานก็มีผู้ใช้อสูรอีกคนพาอสูรรับใช้มาที่ร้านนี้ และบนตัวอสูรรับใช้ก็มีสถานะการฝึกฝนสิบเท่าเช่นกัน

"เก็บกู้"

ได้มาอีกหนึ่งชิ้น ขาดอีกแค่ชิ้นเดียวก็จะครบ

จนกระทั่งใกล้ค่ำ ในที่สุดเขาก็รอจนได้เศษชิ้นส่วนที่สาม รวบรวมเป็นไอคอนสถานะการฝึกฝนสิบเท่าได้สำเร็จ

[สถานะการฝึกฝนสิบเท่า (10 วัน)]

"สถานะนี้อยู่ได้ตั้งสิบวัน"

เฉินหยางดีใจมาก เขาคิดว่าจะอยู่ได้แค่ 24 ชั่วโมงซะอีก

ดูเหมือนว่าระยะเวลาของแต่ละสถานะจะไม่เท่ากัน

ก่อนกลับบ้าน เขาแวะไปร้านสัตว์อสูรอื่น ๆ เพื่อเก็บตุนเศษชิ้นส่วนสถานะหิวโหยมาเป็นเสบียงสำรอง

ตอนที่เขารวบรวมสถานะหิวโหยแบบสมบูรณ์ครบสามอัน หน้าต่างเด้งเตือนก็ปรากฏขึ้น

"ต้องการผสมสถานะหิวโหยสามอันให้เป็น สถานะหิวโหยระดับกลาง หรือไม่"

เห็นหน้าต่างนี้ เฉินหยางตะลึงงัน

"สถานะผสมเพื่ออัปเกรดได้ด้วยเหรอ"

เขาไม่รอช้า สั่งผสมอัปเกรดสถานะหิวโหยสามอันเป็นระดับกลางทันที

[สถานะหิวโหยระดับกลาง (24 ชั่วโมง)]

ระยะเวลาไม่ได้เพิ่มขึ้น งั้นสถานะหิวโหยระดับกลางก็น่าจะมีความรุนแรงกว่าแบบธรรมดา

"ลองกับไอ้สุนัขขี้เกียจดูดีไหมนะ"

ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัว

เจ้าสุนัขเขี้ยวโลหิตที่อยู่ในห้วงมิติอสูรสะดุ้งเฮือกสั่นไปทั้งตัว แต่มองซ้ายมองขวาเห็นว่าอยู่ในมิติอสูร ปลอดภัยดี จึงนอนต่อ

"ช่างเถอะ ช่วงนี้ไอ้สุนัขขี้เกียจก็ว่าง่ายดี ไม่จำเป็นต้องใช้ของแรงขนาดนั้น ไว้มีโอกาสค่อยลอง"

สรุปยอดวันนี้ เฉินหยางได้สถานะหิวโหยระดับกลางหนึ่งอัน สถานะหิวโหยธรรมดาสองอัน และสถานะการฝึกฝนสิบเท่าอีกหนึ่งอัน ถือว่าคุ้มค่า

กลับบ้าน

เมื่อเขาถึงบ้าน พ่อกับแม่ก็กลับมาจากที่ทำงานแล้ว

พ่อของเฉินหยางในโลกนี้ชื่อ เฉินเสวียน แม่ชื่อ หลี่หลิงหลิง

พ่อเฉินเสวียนเป็นผู้ใช้อสูร ส่วนแม่หลี่หลิงหลิงเป็นคนธรรมดา

แต่อสูรรับใช้ของพ่อไม่ได้เก่งกาจอะไร ตบะแค่ไม่กี่สิบปี เป็นเต่าหัวทึ่ม แต่ขยันขันแข็ง ช่วยพ่องานแบกหามหนัก ๆ ได้ตลอด เป็นลูกรักของพ่อเลย

"พ่อ แม่"

เฉินหยางกลับมาถึงก็ทักทาย

"กลับมาแล้วเหรอ" เฉินเสวียนเดินเข้ามา ล้วงโฉนดที่ดินออกมาจากตัว "นี่เป็นร้านเพาะเลี้ยงที่ปู่ทิ้งไว้ให้ คนเช่าคืนตึกแล้ว เรากะว่าจะขาย เอาเงินมาส่งเสริมให้ลูกเลี้ยงดูเจ้าสุนัขเขี้ยวโลหิต"

เฉินหยางกำลังจะอ้าปากพูด เฉินเสวียนก็ขัดขึ้นทันที "อย่าพูดเรื่องเปลี่ยนสุนัขเขี้ยวโลหิต รออีกสามเดือนค่อยเลือกสัตว์อสูรตัวใหม่ ก่อนหน้านี้ลูกก็ลองมาหลายครั้งแล้ว ล้มเหลวหมด จนต้องจำใจทำสัญญากับสุนัขเขี้ยวโลหิต ถ้าครั้งนี้ลูกยกเลิกสัญญา จิตวิญญาณบาดเจ็บ อีกสามเดือนข้างหน้าเกิดทำสัญญาไม่ได้แม้แต่กับสุนัขเขี้ยวโลหิต ลูกจะหมดสิทธิ์เป็นผู้ใช้อสูรเลยนะ อีกอย่าง อีกครึ่งเดือนลูกก็ต้องเข้าเรียนวิทยาลัยผู้ใช้อสูรจิ้งหู ค่าใช้จ่ายเยอะมาก ไว้ลูกเลี้ยงสุนัขเขี้ยวโลหิตจนตบะร้อยปี ค่อยทำสัญญากับอสูรรับใช้ตัวที่สอง"

"พ่อ ร้านเพาะเลี้ยงนั่นเป็นน้ำพักน้ำแรงของปู่ จะขายไม่ได้นะ อีกอย่างตอนนี้เจ้าสุนัขเขี้ยวโลหิตมันตั้งใจฝึกแล้ว มันต้องโตได้แน่นอน"

พูดจบ เฉินหยางก็เรียกสุนัขเขี้ยวโลหิตออกมา

"สุนัขเขี้ยวโลหิต ไปฝึกกรงเล็บโจมตีกับกัดกระชาก"

เฉินหยางสั่ง

สุนัขเขี้ยวโลหิตรีบวิ่งไปฝึกทันที แม้ท่าทางจะดูเก้ ๆ กัง ๆ แต่มันตั้งใจฝึกจริง ๆ

เฉินเสวียนเห็นภาพนี้ก็ตกใจ

ก่อนหน้านี้ เจ้าหมาตัวนี้ไม่ได้เป็นแบบนี้นี่นา ขี้เกียจตัวเป็นขน นอนอืดไม่ทำอะไรเลย ทำไมจู่ ๆ ถึงเปลี่ยนนิสัย

"ลูกชาย ต่อให้สุนัขเขี้ยวโลหิตตั้งใจฝึก แต่ศักยภาพมันต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ยังไงก็ต้องใช้ทรัพยากรมหาศาลถึงจะโตได้ ร้านนี้ยังไงก็ต้องขาย" เฉินเสวียนยืนกราน

เฉินหยางเห็นท่าไม่ดี จึงต่อรอง "พ่อ ให้ผมลองฝึกสุนัขเขี้ยวโลหิตดูแป๊บนึง ถ้ามันโตช้าจริง ๆ เราค่อยขายร้าน ตกลงไหม"

เฉินเสวียนไม่ได้คัดค้าน พยักหน้ายอมตกลง

หลังกินมื้อเย็น

เฉินเสวียนพูดขึ้น "ลูก พ่อกับแม่ต้องไปทำงาน พรุ่งนี้ลูกไปทำความสะอาดร้านเพาะเลี้ยงหน่อยนะ ถ้าจะขาย ร้านสะอาด ๆ จะได้ราคาดี หรือถ้าไม่ขาย อย่างน้อยทำความสะอาดไว้ เผื่อมีคนมาเช่าต่อ"

"ครับ รู้แล้วครับ"

เฉินหยางรับคำ

ในห้องนอน

เฉินหยางเตรียมจะแปะสถานะการฝึกฝนสิบเท่าให้สุนัขเขี้ยวโลหิต

เขาให้สุนัขเขี้ยวโลหิตกินอิ่มก่อน แล้วค่อยแปะสถานะลงไป

"ไอ้สุนัขขี้เกียจ มาวิดพื้นพร้อมกับฉัน"

เฉินหยางทำท่าวิดพื้น สุนัขเขี้ยวโลหิตมองแล้วก็ทำตาม

"เอาสักห้าสิบครั้งก่อน"

เฉินหยางทำทีละครั้ง สุนัขเขี้ยวโลหิตก็ทำตาม

แม้ท่าทางจะไม่มาตรฐาน แต่ขอแค่ได้ขยับร่างกาย พละกำลังของสัตว์อสูรก็จะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เท่ากับเป็นการเพิ่มตบะทางอ้อม

ภายใต้ผลของสถานะการฝึกฝนสิบเท่า ผลลัพธ์ที่ได้จากการออกกำลังกายจะมากกว่าเดิมถึงสิบเท่า

"ดี วิดพื้นไปเรื่อย ๆ แบบนี้แหละ"

ความจริงเฉินหยางทำไปสามสิบทีก็ลุกขึ้นมานั่งพัก คอยคุมสุนัขเขี้ยวโลหิตวิดพื้นต่อ

สุนัขเขี้ยวโลหิตอยากพักบ้าง แต่พอมองมือของเจ้านาย ก็ไม่กล้าหยุด ก้มหน้าก้มตาวิดพื้นต่อไป

พอสุนัขเขี้ยวโลหิตวิดครบห้าสิบครั้ง เฉินหยางก็เอาอาหารสุนัขเกรดพรีเมียมให้มันกิน ให้พักแป๊บหนึ่ง แล้วสั่งให้วิดพื้นต่อ

เป็นแบบนี้จนถึงห้าทุ่ม สุนัขเขี้ยวโลหิตหมดสภาพหลับเป็นตาย ปลุกยังไงก็ไม่ตื่น

"วันนี้พอแค่นี้ละกัน"

เฉินหยางเองก็เข้านอน

เช้าวันรุ่งขึ้น เขาพาสุนัขเขี้ยวโลหิตไปยังร้านเพาะเลี้ยงของที่บ้าน