บทที่ 6 - พ่อผู้มีคาแรคเตอร์พังทลาย

บทที่ 6 - พ่อผู้มีคาแรคเตอร์พังทลาย

เจ็บแล้วจำ

ฉืออานหลินลองนึกย้อนดูอย่างละเอียด แม้สิ่งที่นักพรตเฒ่าคนนั้นพูดจะมีเหตุผลมาก แต่ไอ้เรื่องพวกนี้ เขาเคยเรียนมาตอนอยู่ในโรงเรียนหมดแล้วนี่หว่า!

โดนต้มซะเปื่อยเลยเรา!

นักพรตเฒ่านั่นมันสิบแปดมงกุฎชัดๆ เพียงแต่สิ่งที่ตาแก่นั่นพูดเป็นเรื่องจริง เลยทำให้เขาหลงเชื่อ

[คนที่โกหกเก่งจริงๆ ต้องทำให้แม้แต่ตัวเองยังเชื่อได้ ดังนั้นแน่นอนว่าต้องพูดความจริง]

ยังดีที่มีขวดยานี้อยู่

ฉืออานหลินถอนหายใจ ยกขวดยาขึ้นมากอดแล้วเขย่าเบาๆ ทันใดนั้นก็พบว่า ยาพวกนี้หน้าตามันเปลี่ยนไปชอบกล

ตรวจสอบ

[ชื่อ] : เม็ดช็อกโกแลต

[คุณภาพ] : ไม่มี

[คำอธิบาย] : หวานนิดหน่อย

ไอ้เชี่ยเอ๊ย!

ฉืออานหลินรู้สึกจุกที่หน้าอก แทบจะกระอักเลือดออกมา

ในขวดแก้วใบนี้ มีแค่ชั้นบนสุดที่เป็นยาขัดเกลาจิต! พอลองนับดูดีๆ มียาขัดเกลาจิตอยู่แค่ประมาณยี่สิบเม็ดเท่านั้น!

คิดไม่ถึงว่าเพิ่งมาโลกผู้ฝึกตนได้ไม่ทันไร ก็โดนรับน้องเข้าให้แล้ว

...

กลับถึงบ้านด้วยความเหนื่อยล้า ฉืออานหลินรู้สึกว่าชีวิตมืดมนลงไปถนัดตา

ถ้าเป็นเวลาปกติก็คงไม่เท่าไหร่ แต่วันนี้พ่อผู้หาตัวจับยากดันจะกลับบ้านมาเสียนี่ แล้วเขาจะอธิบายยังไงดี

บอกว่าโดนผู้ฝึกตนขอบเขตที่สองขโมยของ ใครมันจะไปเชื่อ คนระดับนั้นจะมาสนใจของกระจอกๆ แบบนี้ทำไม

แต่ยังดีที่มียาขัดเกลาจิตตั้งเยอะขนาดนี้ แถมยังเป็นของหายากมีราคา แต่ไม่มีตลาดขาย ก็ถือว่าไม่ขาดทุนเท่าไหร่

เปิดประตูออกไปที่สวนหลังบ้าน ฉืออานหลินนั่งยองๆ อย่างหมดแรง เปิดดูโพรงของมดเหล็กอย่างเซ็งๆ

ในโพรงมีไข่มดร้อยกว่าฟอง ทั้งหมดเป็นไข่ที่มดเหล็กธรรมดาผลิตออกมา กำลังการผลิตของพวกมันสู้ราชินีมดไม่ได้แน่นอน แต่ดีที่เน้นจำนวน และไม่มีความแตกต่างทางชนชั้น

ไข่มดใช้เวลาฟักตัวสองชั่วโมง นี่ถือเป็นข้อจำกัดในการผลิตของมดเหล็ก

มดเหล็กที่เพิ่งวางไข่จะอ่อนแอไประยะหนึ่ง ต้องกินโลหะถึงจะฟื้นตัวได้เร็ว ดังนั้นพวกมันจึงสลับกันวางไข่

ในช่วงเวลานี้ มดเหล็กได้สังหารแมลงในดินหลังบ้านไปจำนวนมาก ทำให้ฉืออานหลินได้รับพลังโลหิตมา 57 แต้ม

แต่แมลงหลังบ้านก็มีจำกัด โชคดีที่หมู่บ้านจัดสรรที่ฉืออานหลินอยู่ติดกับภูเขาใหญ่ ถึงเวลาค่อยย้ายพวกมดเหล็กไปไว้ที่นั่น

ราชินีมดไม่ใช่สัตว์อสูรสายต่อสู้ ตอนนี้ผลิตไข่ได้ช้า ต้องใช้เวลาพัฒนาอีกสักพัก

แต่พรุ่งนี้ก็เปิดเทอมแล้ว เขาเป็นนักเรียนมัธยมปลายปีสาม ตอนนี้ใกล้สอบเข้ามหาวิทยาลัย ต้องมีการเข้าค่ายฝึกทหาร

การฝึกทหารที่นี่ต่างจากโลกเดิม ไม่ใช่แค่ยืนท่าตรงหรือเดินสวนสนาม

นักเรียนม.ปลายปีสามก่อนจะเข้ามหาวิทยาลัยต้องผ่านการต่อสู้จริง ดังนั้นกองทัพจะพานักเรียนไปที่ต่างมิติเพื่อล่าสัตว์อสูรและรวบรวมทรัพยากร

ดังนั้น เขาต้องการสัตว์อสูรที่ต่อสู้ได้ และต้องแสดงฝีมือได้ตั้งแต่ช่วงต้น

ต้องหาสัตว์อสูรมาทำสัญญาเพิ่มอีกสักตัว

พอดีพ่อกลับมา งั้นไปร้านขายสัตว์อสูรพร้อมกันเลยดีกว่า

ฉืออานหลินเดินขึ้นชั้นบนพลางครุ่นคิด ราชินีมดยังอยู่ในห้องของเขา

เปิดประตูห้อง ฉืออานหลินมองไปที่โต๊ะ ตอนนี้ราชินีมดกำลังหลับอยู่ ข้างๆ มันมีไข่ระดับสามัญขั้นกลางวางอยู่หนึ่งฟอง

หม้อที่ใช้ทำกับข้าวถูกราชินีมดกินไปจนเกลี้ยง ทำให้ตัวมันขยายใหญ่ขึ้นมาก ไม่รู้ว่าเจ้านี่มันย่อยยังไงของมัน

เทโลหะที่ซื้อมาลงบนโต๊ะ ฉืออานหลินถอนหายใจ นึกถึงยาขัดเกลาจิตและชะตากรรมของตัวเองอีกครั้ง

ความจริงแล้ว จะไปหวังพึ่งคนในโลกผู้ฝึกตนมากไม่ได้จริงๆ ไม่มีส้มหล่นจากฟ้ามาให้กินฟรีๆ หรอก

ฉืออานหลินหันไปมองราชินีมดบนโต๊ะ ยาขัดเกลาจิตถือเป็นของหายาก เอามาผสานกับราชินีมดหน่อยดีไหม?

ด้วยความตื่นเต้น เขาเทยาออกจากขวด เลือกยาขัดเกลาจิตออกมาหนึ่งเม็ด แล้วหยิบราชินีมดออกมาเบาๆ เปิดระบบผสาน

[ติ๊ง ต้องการผสาน "ราชินีมดเหล็ก" กับ "ยาขัดเกลาจิต" หรือไม่]

พลังโลหิตที่ต้องการ : 1,000

อัตราความสำเร็จ : 90%

หือ?

ฉืออานหลินตาเป็นประกาย อัตราความสำเร็จสูงขนาดนี้ ดูท่าราชินีมดกับยาขัดเกลาจิตจะเข้ากันได้ดีมาก?

ติดที่พลังโลหิตนี่สิ...

ฉืออานหลินรู้สึกหมดแรง ถ้าลองคำนวณดู เขาต้องฆ่ามดตั้งแสนตัวถึงจะได้พลังโลหิตขนาดนี้

ต่อให้ฆ่าปลา ก็ต้องฆ่าจนมือหงิก

ไม่รู้ว่าถ้าราชินีมดผสานกับยาขัดเกลาจิตแล้วจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรขึ้น ระบบผสานนี่มีข้อเสียอยู่อย่าง คือทุกครั้งที่ผสานเหมือนการสุ่มกล่องปริศนา ไม่รู้เลยว่าผลลัพธ์จะออกมาดีหรือแย่

ขณะที่ฉืออานหลินกำลังปวดหัว ชั้นล่างก็มีเสียงดังขึ้น

"อานหลิน! รีบลงมาดูเร็วว่าใครมา!" เสียงแม่ดังขึ้น ฉืออานหลินยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ ไม่ว่าจะโตแค่ไหน แม่ก็ยังเห็นเขาเป็นเด็กเสมอ

ความทรงจำเกี่ยวกับพ่อในโลกนี้ค่อนข้างเลือนราง เพื่อความปลอดภัย ฉืออานหลินหยิบหนังสือภาษาจีนติดมือเดินลงไปชั้นล่าง

พอลงมาถึง ฉืออานหลินก็ต้องตกตะลึงกับคนสองคนที่อยู่ตรงหน้า

เนื่องจากยังซึมซับความทรงจำไม่หมด เขาเลยนึกไม่ถึงว่าคนในครอบครัวจะเปลี่ยนไปขนาดนี้

แม่ยังพอว่า ทั้งชาติก่อนและชาตินี้ดูยังสาวสวย ฉืออานหลินกับพี่สาวก็ได้ดีเอ็นเอหน้าตาดีมาจากแม่ เดินไปไหนก็ต้องมีคนเหลียวมอง

ส่วนตัวเขาหล่อแค่ไหนคงไม่ต้องบรรยาย เดี๋ยวจะหล่อเกินไปจนคนอ่านจินตนาการตามไม่ทัน

ส่วนพ่อ ชาติก่อนดูเป็นคนผอมแห้ง ใส่แว่น มีออร่าความเป็นพ่อค้า

ใช่ ไม่ใช่บัณฑิต แต่เป็นพ่อค้า เพราะฉืออานหลินมักจะโดนพ่อหลอกบ่อยๆ เลยรู้สึกว่าพ่อมีความเป็นพ่อค้าหน้าเลือดนิดๆ

แต่ตอนนี้ ฉืออานหลินมองชายร่างยักษ์ที่ยืนอยู่หน้าประตู กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ทรงผมเสยเรียบแปล้ รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างพังทลายลงในใจ

มองบน นี่มันลายเส้นบ้าอะไรเนี่ย

แล้วพอมองดูร่างกายผอมแห้งของตัวเอง... พ่อครับ พ่อไม่คิดจะไปตรวจดีเอ็นเอหน่อยเหรอ?

แต่คำพูดพวกนี้ฉืออานหลินทำได้แค่คิดในใจ ไม่งั้นคงเป็น...

มารดาถือดาบในมือ ฟันลงบนร่างลูกชาย พ่อเห็นลูกยังไม่ตาย ชักเข็มขัดเจ็ดสีออกมาซ้ำ

พอเห็นฉืออานหลิน ฉือสิงเฟยก็ก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาหา หัวเราะเสียงดังลั่น "ลูกชาย อ่านไอ้ของพรรค์นั้นไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก!"

พูดจบ ฉือสิงเฟยก็โยนหนังสือภาษาจีนในมือฉืออานหลินทิ้งไป ส่วนหลิวเจียฮุ่ยที่อยู่ข้างๆ ค้อนควักใส่ฉือสิงเฟย ตำหนิเบาๆ ว่า "อย่าสอนลูกผิดๆ สิ วิชาการก็สำคัญนะ..."

ยังพูดไม่ทันจบ ฉืออานหลินก็รีบพูดแทรก "พ่อจะทำร้ายผมได้ยังไงล่ะครับ!"

ปัง ปัง!!

ฉือสิงเฟยตบหลังฉืออานหลินไปสองที เล่นเอาฉืออานหลินเกือบช้ำใน

"ไอ้ลูกชาย ช่วงนี้ร่างกายแข็งแรงขึ้นเยอะนี่หว่า แบบนี้ฉันค่อยวางใจมอบเจ้านี่ให้แกหน่อย"

พูดจบ ฉือสิงเฟยก็เปิดประตู กรงหลายใบปรากฏขึ้นตรงหน้าฉืออานหลิน

"พวกนี้เป็นสัตว์อสูรที่ฉันไปจับมาจากต่างมิติ ลูกหมาป่านี่เอาไปทำสัญญาซะ โตป่านนี้แล้วยังทำสัญญาสัตว์อสูรไม่สำเร็จสักที ลำบากฉันต้องไปไล่จับมาให้"

ลูกหมาป่าตัวสีขาวราวหิมะกำลังเดินวนไปมาในกรงด้วยความกระวนกระวาย ปากถูกครอบด้วยที่ครอบปากกันกัด ฉือสิงเฟยคว้าราวคอลูกหมาป่าหิ้วออกมา แล้วโยนให้ฉืออานหลิน ก่อนจะพูดต่อ "ส่วนสัตว์อสูรที่เหลือ เอาไว้ฝึกความกล้า เป็นพวกสัตว์อสูรระดับสามัญที่ใกล้ตายแล้ว เดี๋ยวฆ่าให้หมดต่อหน้าฉันนี่แหละ จะได้ไม่ไปฉี่ราดตอนเข้าค่ายทหาร"

"แน่นอน ถ้าแกไม่กล้า..."

ฉือสิงเฟยพูดเองเออเอง โดยไม่ทันสังเกตว่าดวงตาของฉืออานหลินสว่างวาบขึ้นมาทันที เปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น

พ่อบังเกิดเกล้าชัดๆ!!