บทที่ 6 นอนเตียงเดียวกัน สัมผัสต้นขาเทพธิดา

"อะแฮ่ม"

ซูโม่ที่โดนจับได้คาหนังคาเขา กลับไม่มีความเขินอายเลยสักนิด มิหนำซ้ำยังเตือนด้วยความหวังดีว่า

"ข้างนอกตอนกลางคืนมันหนาว ลมก็แรง ถ้าเผลอหลับแล้วพลิกตัวตกลงไปในทะเล ผมไม่รับประกันนะว่าจะงมคุณขึ้นมาจากปากฉลามได้ เข้ามานอนข้างในเถอะ ผมไม่รังเกียจหรอก"

"ใครเขาจะให้นายมารังเกียจกันยะ"

เสิ่นอวี้ฟูสวนกลับทันควัน แต่พอได้ยินคำว่า "ฉลาม" ร่างกายก็อดสั่นสะท้านไม่ได้

เธอลังเลอยู่ไม่กี่วินาที ระหว่างการเป็นมื้อดึกของฉลามกับการถูกซูโม่เอาเปรียบ เธอก็เลือกอย่างหลังอย่างเด็ดขาด

อย่างหลังอย่างมากก็แค่เสียความบริสุทธิ์ แต่อย่างแรกนี่เสียชีวิตเลยนะ

เธอรีบสวมเสื้อผ้าลวกๆ แล้วเดินไปที่ประตูกระท่อมไม้ เอ่ยเตือนเสียงเขียว

"ฉันเตือนนายไว้ก่อนนะ กลางคืนห้ามทำตัวรุ่มร่าม มือไม้ห้ามซุกซน เข้าใจไหม"

"รู้แล้วๆ แม่คุณ สั่งเป็นแม่บ้านเชียว" ซูโม่โบกมืออย่างรำคาญ

เมื่อได้รับคำ "รับปาก" แบบขอไปที เสิ่นอวี้ฟูก็กัดฟัน ค่อยๆ แทรกตัวเข้าไปนอนข้างในอย่างระมัดระวัง

พื้นที่ในกระท่อมไม้นั้นแคบมากจริงๆ แค่พอให้คนสองคนนอนเบียดกันได้เท่านั้น

พอทั้งคู่ล้มตัวลงนอน แขนก็แนบแขน ขาก็ชิดขา แทบจะเป็นระยะศูนย์

เสิ่นอวี้ฟูสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนผ่าวและเสียงหัวใจที่เต้นอย่างทรงพลังของซูโม่ได้อย่างชัดเจน

ท่ามกลางความมืด แก้มของเธอร้อนผ่าว หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ จนข่มตานอนไม่หลับตลอดทั้งคืน

...

เช้าวันรุ่งขึ้น

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาผ่านรอยแตกของไม้

เสิ่นอวี้ฟูตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ รู้สึกอบอุ่นไปทั้งตัว เหมือนนอนอยู่บนเตียงนุ่มสบาย

เธอปรือตาขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้ายามหลับใหลของซูโม่ที่อยู่ใกล้แค่คืบ

และตัวเธอเอง ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ขดตัวเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขาเหมือนแมวเชื่องๆ

ที่แย่ไปกว่านั้นคือ ขาเรียวยาวขาวผ่องของเธอ พาดอยู่บนเอวของเขาอย่างไม่มีการป้องกัน

และมือใหญ่ของเขา ก็วางแหมะอยู่บนต้นขาของเธอพอดิบพอดี

"!!!"

เสิ่นอวี้ฟูตาสว่างทันที สมองขาวโพลนไปหมด

ในจังหวะนั้นเอง ซูโม่ก็ลืมตาขึ้น ทั้งสองสบตากัน บรรยากาศเหมือนหยุดนิ่ง

วินาทีต่อมา ก่อนที่เสิ่นอวี้ฟูจะกรีดร้องออกมา ซูโม่กลับ... กลับบีบต้นขาเนียนนุ่มของเธอเบาๆ อย่างเป็นธรรมชาติ...

แล้ววิจารณ์ด้วยน้ำเสียงจริงจังเหมือนกำลังประเมินงานศิลปะว่า

"อืม สัมผัสดีใช้ได้"

พูดจบ เขาก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ชักมือกลับหน้าตาเฉย ลุกขึ้นเดินออกจากกระท่อมไป

ทิ้งให้เสิ่นอวี้ฟูสติแตกอยู่คนเดียว

"ซูโม่!!!"

สักพัก เสียงเร่งของซูโม่ก็ดังมาจากข้างนอก "เลิกร้องได้แล้ว รีบออกมาหาอะไรกิน เตรียมทำงาน"

เสิ่นอวี้ฟูถึงได้หน้าแดงก่ำ จัดเสื้อผ้าที่ยุ่งเหยิงและปรับอารมณ์ ก่อนจะเดินกระฟัดกระเฟียดออกมา

ตลอดทั้งเช้า สายตาที่เธอมองซูโม่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและรังสีอำมหิต

หลังจากเติมพลังเสร็จ ทั้งสองก็เริ่ม "ล่องเรือ" วันใหม่

ตลอดทาง พวกเขาเจอแพไม้เลเวล 1 สภาพซอมซ่ออีกหลายลำ

ผู้รอดชีวิตเหล่านั้นพอเห็นแพไม้ยักษ์เลเวล 5 ของซูโม่ที่ใหญ่พอๆ กับเรือยอชต์ ต่างก็แสดงสีหน้าตกตะลึงและอิจฉา

"เชรด พี่ชาย แพพี่... ไปทำยังไงมาเนี่ย โปรแกรมโกงรึเปล่า"

ทุกครั้งที่มีคนถาม ซูโม่ก็จะตอบปัดๆ ไปว่า "โชคดีน่ะ เก็บได้"

ที่ไหนที่แพแล่นผ่าน แพไม้เลเวล 1 รอบๆ ต่างพากันหลบทางให้

ในช่องแชตโลก ตำนานเกี่ยวกับซูโม่เริ่มถูกพูดถึงอย่างกว้างขวาง

"เชรด พวกนาย ฉันเห็นกับตาเลย แพไม้เลเวล 5 จริงๆ ใหญ่เหมือนลานกว้างเลย แถมยังมีบ้านอยู่บนนั้นด้วย"

"แค่นั้นที่ไหน ฉันยังเห็นเทพธิดาแห่งชาติ เสิ่นอวี้ฟู ด้วย เธอกำลัง... เธอกำลังพายเรือให้ขาใหญ่นั่นอยู่ พระเจ้า เทพธิดาของฉันกลายเป็นคนแจวเรือไปแล้ว"

"ไอ้ซูโม่นี่เป็นเทพองค์ไหนลงมาจุติ เปิดเกมมาก็ลักพาตัวเทพธิดาแห่งชาติไป แถมยังอัปเกรดแพเป็นเลเวล 5 อีก แบบนี้จะให้คนธรรมดาอย่างพวกเราอยู่ยังไง"

ในชั่วพริบตา ชื่อ "ซูโม่" ก็กลายเป็นคำแทนตัวของขาใหญ่ลึกลับที่ไม่มีใครในโลกมหาสมุทรไม่รู้จัก

ผู้คนนับไม่ถ้วนอยากเกาะขาทองคำของซูโม่ เสียงแจ้งเตือนขอเป็นเพื่อนดังไม่หยุดหย่อน

"ลูกพี่ ขาพี่ยังว่างไหม ผมเกาะเก่งนะ เชียร์เก่งด้วย"

ผู้เล่นหญิงที่มั่นใจในหน้าตาตัวเองหลายคน ถึงกับรวบรวมความกล้าส่งข้อความส่วนตัวหาซูโม่พร้อมคำใบ้ลามกต่างๆ เพื่อขอขึ้นเรือ

"พี่ซูโม่คะ หนูเป็นแฟนคลับพี่นะ ขอเข้าปาร์ตี้ด้วยได้ไหม หนูทำเป็นทุกอย่างเลยนะ..."

"..."

ซูโม่เมินเฉยทั้งหมด

คนเยอะเรื่องแยะ เดี๋ยวความลับเรื่อง [เจ้าแห่งความโลภ] จะแตกเอา

แผนตอนนี้ของเขาคือ รับสมัครเฉพาะแรงงานระดับ "เทพธิดา" อย่างเสิ่นอวี้ฟูเท่านั้น คนอื่นไม่ต้องมาคุย

อย่างไรก็ตาม จากข้อมูลเหล่านี้ เขาได้รับข่าวสำคัญ: ผ่านไปแค่วันกว่าๆ ผู้รอดชีวิตจำนวนมากเริ่มจับกลุ่มกันเพื่อความปลอดภัยและแย่งชิงทรัพยากร จนเกิดเป็นพันธมิตรขนาดใหญ่และเล็กหลายกลุ่มแล้ว

"ดูท่าต้องเร่งมือแล้ว"

สีหน้าของซูโม่เคร่งเครียดขึ้น "กล่องทรัพยากรมีจำกัด ไม่ได้รีเฟรชเรื่อยๆ ขืนช้า เดี๋ยวแม้แต่น้ำแกงก็ไม่ได้กิน"

"รับทราบ"

เสิ่นอวี้ฟูเก็บอารมณ์สาวน้อยลง แล้วลงแรงพายอย่างแข็งขัน

ด้วยแรงของทั้งคู่ แพไม้พุ่งทะยานไปบนผิวน้ำราวกับลูกธนูหลุดจากคันศร

หลังจากเก็บกล่องทรัพยากรได้ 5 กล่องติดๆ กัน นอกจากจะได้ทรัพยากรพื้นฐานจำนวนมากแล้ว ซูโม่ยังได้ [หอกหินคุณภาพดี] และแปลน [เตาบาร์บีคิวกลางทะเล] มาด้วย

ทันใดนั้นเอง ซูโม่ตาไวมองเห็นอะไรบางอย่าง รูม่านตาหดเล็กลง

"ตรงนั้น"

ที่ผิวน้ำข้างหน้าห่างออกไปไม่กี่ร้อยเมตร มีกล่องทรัพยากรสีเงินลอยอยู่พร้อมกันถึง 3 กล่อง

สีเงิน

นั่นหมายถึงทรัพยากรระดับสูงกว่ากล่องไม้สีเทาธรรมดา

แต่ทว่า ระหว่างพวกเขากับกล่องทรัพยากร มีแพไม้เลเวล 2 ลำหนึ่งอยู่ใกล้กว่า และกำลังพายเข้าหา "ขุมทรัพย์" นั้นอย่างบ้าคลั่ง

"คิดจะแย่งของกับฉันเหรอ"

"เร่งเครื่อง แย่งมันมา"

ซูโม่ปรับใบเรือให้รับลมเต็มที่ คำรามเสียงต่ำ กล้ามเนื้อทั่วร่างปูดโปน ระเบิดพลังมหาศาลออกมา

เสิ่นอวี้ฟูก็กัดฟันแน่น ออกแรงพายสุดชีวิต

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของอีกฝ่าย

แพของซูโม่พุ่งทะยานราวกับสัตว์ร้ายแห่งท้องทะเล แซงหน้าไปคว้ากล่องทรัพยากรสีเงิน 3 กล่องนั้นได้ก่อน

"โอ้ มาย ก๊อด! โน!"

เสียงกรีดร้องด้วยความโมโหของผู้หญิงดังมาจากแพไม้เลเวล 2 ลำนั้น แม้จะเป็นภาษาอังกฤษ แต่ระบบเกมก็แปลให้ซูโม่เข้าใจได้ทันที

เขาหันไปมองตามเสียง แล้วก็ต้องตาเป็นประกาย

บนแพไม้นั้น มี "สาวฝรั่ง" ผมทองตาน้ำข้าวยืนอยู่

เครื่องหน้าของเธอสวยคมผสมผสานความลึกซึ้งแบบตะวันตกและความอ่อนหวานแบบตะวันออก คล้ายกับ "เร่อปา" เทพธิดาหน้าคมที่โด่งดังในยุคปัจจุบัน

รูปร่างของเธอ กะด้วยสายตาน่าจะสูงถึง 180 ซม. สูงกว่าเสิ่นอวี้ฟูไปครึ่งหัว

เสื้อกล้ามกีฬาเลัดรูปสีดำกับกางเกงขาสั้นรัดรูป โชว์หุ่นที่ระเบิดตูมตามจนผิดกฎหมายออกมาอย่างชัดเจน

หน้าอกอวบอิ่ม สะโพกกลมกลึง และขาเรียวยาวเสียดฟ้า ทุกสัดส่วนแผ่กลิ่นอายความเร่าร้อนและเปิดเผยตามสไตล์สาวตะวันตก

ตอนนี้ เธอกำลังเท้าเอว ใช้ดวงตาสีฟ้าครามจ้องมองซูโม่ด้วยความโกรธปนสงสัย

และด้านหลังของเธอ มีชายฝรั่งร่างยักษ์ 3 คน กำลังก้มหน้าก้มตาพายเรืออย่างเอาเป็นเอาตายเหมือนทาส ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา

เห็นได้ชัดว่า แม่สาวฝรั่งผมทองคนนี้ คือราชินีตัวจริงของแพลำนี้