บทที่ 13 - หยกแดง

บทที่ 13 - หยกแดง

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ฟังจากคำพูดเมื่อครู่ก็รู้แล้วว่าช่างผ่าหินดูไม่ออกว่าในหินเกรดต่ำก้อนนี้มีของดีซ่อนอยู่ ด้วยฝีมือระดับนี้รวอปี้ไม่กล้าเสี่ยงให้เขาผ่าตามประสบการณ์หรอก ขืนของดีข้างในเสียหายขึ้นมาจะทำอย่างไร ในฐานะเจ้าของหินเธอมีสิทธิ์กำหนดวิธีการผ่าได้ตามความต้องการ

คนแบบนี้มีอยู่ถมไป จึงไม่มีใครรู้สึกแปลกใจ

ช่างผ่าหินไม่พูดอะไร เขาลงมีดตามที่รวอปี้สั่ง พอผ่าเสร็จก็สาดน้ำล้างทันที ฝูงชนรีบชะโงกหน้าเข้ามาดู แต่สิ่งที่ปรากฏคือชั้นทรายสีเขียว

"เป็นชั้นทรายเขียว ผ่าต่อคงไม่เจออะไรแล้วมั้ง"

"เดิมทีมันก็เป็นหินเกรดต่ำอยู่แล้ว ไม่เจออะไรก็เรื่องปกติ"

คนนั้นพูดทีคนนี้พูดที รวอปี้รู้สึกรำคาญเป็นที่สุด จะมามุงดูอะไรกันนักกันหนา น่ารำคาญชะมัด

ในสายตาคนรอบข้าง หินเกรดต่ำก้อนนี้กลายเป็นขยะไปแล้ว แต่พวกเขาก็ยังไม่ยอมจากไป ไหนๆ ก็ยืนดูมาตั้งนานแล้ว รออีกหน่อยจะเป็นไรไป ไม่เห็นผลลัพธ์กับตามันค้างคาใจ

"เปลี่ยนไปใช้ใบขัดเถอะ" รวอปี้จ้องเขม็งไปที่รอยตัด อีกแค่นิดเดียวก็จะถึงแสงสีแดงเจิดจ้านั่นแล้ว จะพลาดไม่ได้เด็ดขาด

ช่างผ่าหินไม่พูดมาก เปลี่ยนจากใบมีดตัดเป็นใบขัด แล้วค่อยๆ ขัดชั้นทรายเขียวออกอย่างระมัดระวัง

เมื่อใบขัดหมุนทำงาน ภายใต้ชั้นทรายเขียวก็เผยให้เห็นสีแดงระเรื่อ

"เอ๊ะ" คนตาไวอุทานด้วยความตกใจ "นั่นมันหยกแดงนี่"

"เวรเอ๊ย เป็นไปได้ไง หินขยะพรรค์นั้นเนี่ยนะ"

"คุณขายหินก้อนนี้ไหม ผมให้สามหมื่นเหรียญดวงดาว" คนหัวไวรีบเสนอราคาหวังจะชิงลงมือเสี่ยงดวงก่อนใคร

เสนอราคาได้ไวจริงๆ แต่ก็มีคนขัดขาขึ้นมาทันที "สามหมื่นเหรียญดวงดาว กล้าเสนอราคามาได้นะ นี่มันหยกแดงนะคุณ จะชุบมือเปิบก็ให้มันน้อยๆ หน่อย"

"ไม่เห็นเหรอว่านั่นมันชั้นทรายเขียว ชั้นทรายเขียวเป็นเปลือกที่ดูยากที่สุด หินหยกข้างในอาจจะแตกลายงาก็ได้ ใครจะไปรู้ว่าหยกแดงก้อนนี้จะลายพร้อยหรือเปล่า ผมซื้อไปก็ต้องรับความเสี่ยงเหมือนกันนะ" ชายคนนั้นแก้ต่างให้ตัวเอง

คำพูดของเขาก็มีเหตุผล แต่นี่คือหยกแดงที่หายาก ราคาที่เขาเสนอก็ยังถือว่าต่ำเกินไปอยู่ดี

"ฉันให้ห้าหมื่น ขายให้ฉันเถอะ" อีกคนพยายามจะฉวยโอกาสบ้าง

"ฉันให้สองแสน"

"สามแสน"

พริบตาเดียวราคาก็พุ่งขึ้นไปถึงสามแสนเหรียญดวงดาว

กวนจู๋ถิงกัดริมฝีปากล่าง กระซิบกับรวอปี้ว่า "ขายเลยดีไหม ข้างในจะเป็นอะไรเราก็ยังไม่รู้แน่ชัด"

นี่แม่เลี้ยงกำลังปั่นป่วนใจเธอชัดๆ รวอปี้ตอบกลับอย่างหงุดหงิด "ไม่ขาย"

เสียงของเธอไม่เบานัก คนรอบข้างได้ยินกันทั่วจึงหยุดเสนอราคา บรรยากาศจอแจสงบลงในที่สุด คนที่อยู่ไกลออกไปพอได้ยินเสียงเอะอะก็วิ่งเข้ามาดู ไม่นานรอบด้านก็แน่นขนัดไปด้วยผู้คน

ตอนนั้นเองใบขัดของช่างผ่าหินยังคงทำงานต่อไป ทุกคนกลั้นหายใจจ้องมองตาไม่กระพริบ เมื่อใบขัดหยุดลง หยกแดงขนาดประมาณครึ่งกิโลกรัมก็ปรากฏโฉมออกมาอย่างสมบูรณ์

"หยกแดงระดับสี่เกรดสูง..." มีคนพึมพำอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ทุกคนเพ่งมอง ก็จริงอย่างที่เขาว่า หยกแดงสีดุจเปลวเพลิงสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นประกายดาวสี่แฉกสวยงามจับตา ประกายดาวสี่แฉกนี่แหละคือสัญลักษณ์ของหยกแดงระดับสี่

หยกแดงระดับสี่เกรดสูง ด้วยสีสันและขนาดแบบนี้ น่าจะสกัดน้ำยาพลังงานได้เต็มๆ หนึ่งขวดไม่มีปัญหา

ชั่วพริบตาเดียว ผู้คนในบริเวณนั้นก็ฮือฮาขึ้นมา

"ขายไหม ผมให้สองล้านสองแสน" มีคนอดใจไม่ไหวเสนอราคา

"ฉันให้สองล้านห้าแสน"

"ฉันให้สองล้านหกแสน ขายให้ฉันเถอะ" ชายร่างใหญ่ที่ยืนต่อคิวหน้ารวอปี้เมื่อครู่กระโดดเหยงๆ ด้วยความร้อนใจ เขาเป็นผู้ใช้พลังธาตุไฟ กำลังต้องการหยกแดงก้อนนี้พอดี

[จบแล้ว]