บทที่ 1: เปิดเรื่องมาก็รันทดเสียแล้ว

บทที่ 1: เปิดเรื่องมาก็รันทดเสียแล้ว

อึก...

เจ็บปวดเหลือเกิน...

ความเจ็บปวดที่เสียดแทงลึกถึงกระดูกแล่นจี๊ดเข้าไปในสมองของเจียงโหรว

สติของเธอดำดิ่งลงสู่ความมืดมิด ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้แม้แต่ปลายนิ้ว

ทว่าที่ข้างหูกลับได้ยินเสียงอื้ออึงดังปะปนกันไปหมด

"พี่เถี่ยฉุย ให้ฉันตีเธอให้สลบเลยไหม แค่อย่าให้ถึงตายก็พอ!"

"ซิ่วเอ๋อร์ ไม่ต้องห่วง ฉันยั้งมือเอาไว้แล้ว อย่างมากก็แค่สลบไปสักสองสามวัน ไม่ถึงตายแน่นอน"

"ขอแค่ไม่ตายก็พอ หึหึ ถ้าผู้หญิงคนนี้ตายไป ก็จะไม่มีใครไปแต่งงานกับตาเฒ่าพิการเสียโฉมแถมยังมีภาระพ่วงมาอีกสองคนแทนฉันน่ะสิ"

เป็นเสียงสนทนาของชายหญิงคู่หนึ่ง

น้ำเสียงของฝ่ายหญิงฟังดูแหลมปรี๊ดและร้ายกาจเป็นพิเศษ

ส่วนฝ่ายชายเอ่ยถามด้วยความกังวลว่า

"ซิ่วเอ๋อร์ แผนของเราจะสำเร็จแน่ใช่ไหม"

"ฮึ่ม ไม่สำเร็จก็ต้องสำเร็จ! พี่วางใจเถอะ ดึกดื่นป่านนี้แล้วไม่มีใครรู้หรอกว่าเป็นฝีมือของเรา อีกอย่าง นังนี่มันแย่งชีวิตแสนสุขสบายของฉันไปตั้งสิบกว่าปี ตอนนี้แค่ให้ไปแต่งงานกับตาเฒ่านั่นแทนฉัน ก็นับว่าปรานีมันมากแล้ว!"

"ขอแค่โยนมันขึ้นเรือไปได้ มันก็ไม่มีทางกลับมาได้อีกแน่! ถึงตอนนั้น ฉันก็จะเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของตระกูลเจียง ทุกสิ่งทุกอย่างจะต้องตกเป็นของฉัน แล้วฉันก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในเมืองหลวงเสียที!"

ตุ้บ!

ร่างของเจียงโหรวถูกเหวี่ยงลงกระแทกพื้นอย่างแรง

ตอนนี้ไม่เพียงแต่จะปวดศีรษะ แต่เธอยังปวดร้าวไปทั้งตัว

เจียงโหรวลืมตาไม่ขึ้นเลยแม้แต่น้อย ได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าที่ดังเลือนรางและค่อยๆ ห่างออกไป

ในเวลาเดียวกัน

ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอก็หลั่งไหลเข้ามาพร้อมกับความเจ็บปวด

เธอทะลุมิติเข้ามาในนิยาย

ไม่เพียงแต่ทะลุมิติมาอยู่ในยุค 70 ที่แสนแร้นแค้นเท่านั้น

แต่ยังกลายมาเป็นคุณหนูตัวปลอมผู้ร้ายกาจและเป็นเพียงตัวประกอบใช้แล้วทิ้งอีกด้วย

เจ้าของร่างเดิมมีชื่อและแซ่เดียวกันกับเธอ คือ เจียงโหรว

พ่อของเธอเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย ส่วนแม่เป็นบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ ในยุคสมัยนี้ ถือได้ว่าเป็นครอบครัวปัญญาชนอย่างแท้จริง

เจ้าของร่างเดิมเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของครอบครัว จึงถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมราวกับไข่ในหินตั้งแต่เด็ก

แถมยังหมั้นหมายกับลูกชายของผู้อำนวยการโรงพิมพ์ พออายุถึงเกณฑ์ก็สามารถแต่งงานได้เลย เรียกว่าเป็นผู้ชนะในชีวิตอย่างแท้จริง

ทว่าเมื่อหนึ่งเดือนก่อน ในวันที่เจ้าของร่างเดิมเพิ่งจะอายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์

คุณหนูตัวจริงกลับมาปรากฏตัวถึงหน้าประตูบ้าน!

หลังจากที่คุณหนูตัวจริงอย่าง เจียงซิ่วเอ๋อร์ ถูกสลับตัวไป เธอก็ต้องทนใช้ชีวิตอย่างยากลำบากอยู่ในชนบทถึงสิบแปดปีเต็ม ทันทีที่ได้รู้ชาติกำเนิดของตัวเอง เธอก็รีบซื้อตั๋วรถไฟเข้าเมืองมาทันที พอได้พบหน้าพ่อแม่ผู้ให้กำเนิด เธอก็พุ่งเข้าไปกอดขาพร้อมกับร้องเรียกพ่อจ๋าแม่จ๋าทันที

ท่าทางที่ร้องไห้น้ำตานองหน้านั้น ช่างดูน่าเวทนาและน่าสงสารจับใจ

พ่อแม่ตระกูลเจียงล้วนเป็นปัญญาชน ฝั่งหนึ่งก็เป็นสายเลือดแท้ๆ ที่พลัดพรากจากกันไปสิบกว่าปี ส่วนอีกฝั่งก็เป็นลูกสาวบุญธรรมที่ฟูมฟักเลี้ยงดูมาถึงสิบแปดปี

ทั้งสองฝ่ายต่างก็มีความสำคัญ พวกเขาไม่อาจตัดใจทอดทิ้งใครได้ลงคอ และไม่อยากลำเอียงเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง

แม้สถานะของเจ้าของร่างเดิมจะน่ากระอักกระอ่วน แต่เธอก็ยังคงอาศัยอยู่ในตระกูลเจียงต่อไปได้

คุณหนูตัวจริงเองก็แสดงท่าทีใจกว้างและรู้ความ ยอมทำตามการจัดแจงของพ่อแม่ตระกูลเจียงทุกอย่าง

แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงแค่ฉากหน้า เป็นการเสแสร้งแกล้งทำของคุณหนูตัวจริงทั้งสิ้น!

คุณหนูตัวจริงเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก รักความสุขสบาย และโลภมากอย่างถึงที่สุด

สมัยที่ยังอยู่ชนบท เธอเห็นว่าลูกชายบ้านนาที่อยู่ติดกันได้ไปเป็นทหาร และส่งทั้งคูปองอาหารและเงินเดือนกลับมาให้ที่บ้านทุกเดือน

ด้วยความหน้าเงิน คุณหนูตัวจริงจึงไปป้วนเปี้ยนที่หน้าประตูบ้านเขาทุกวัน พร่ำบอกว่าอยากจะเป็นสะใภ้บ้านนั้นเพื่อหวังจะฮุบเงินเดือนก้อนนั้น

ครอบครัวชาวนาเห็นแก่หน้าตาและชื่อเสียง จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมตกลงหมั้นหมายระหว่างสองครอบครัว

แต่เมื่อไม่นานมานี้ เธอได้ข่าวว่าชายคนนั้นได้รับบาดเจ็บในสนามรบ และถูกสั่งย้ายจากแนวหน้าให้ไปประจำการอยู่ที่เกาะห่างไกลแถบชายแดน

ตอนนี้ชีวิตของเขาถือว่ามั่นคงแล้ว

อีกฝ่ายจึงส่งจดหมายมาขอให้คุณหนูตัวจริงทำตามสัญญาหมั้นหมายและย้ายไปอยู่ด้วยกันที่เกาะแห่งนั้น

ในเมื่อตอนนี้คุณหนูตัวจริงกำลังใช้ชีวิตอย่างสุขสบายอยู่ในเมืองหลวง แล้วเธอจะยอมไปตกระกำลำบากที่เกาะแห่งนั้นได้อย่างไร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการแต่งงานกับชายแก่ขาเป๋แถมยังเสียโฉมอีกด้วย!

แต่พ่อแม่ตระกูลเจียงเป็นปัญญาชน ย่อมไม่อนุญาตให้คุณหนูตัวจริงฉีกสัญญาหมั้นหมายง่ายๆ แบบนั้นแน่

เมื่อเห็นท่าไม่ดี คุณหนูตัวจริงจึงวางแผนการอันชั่วร้ายขึ้นมา

—นั่นคือการให้คุณหนูตัวปลอมไปแต่งงานแทน!

คุณหนูตัวจริงแสร้งทำตัวเป็นคนดีแสนประเสริฐต่อไป ในขณะเดียวกันก็แอบเรียกพี่เถี่ยฉุยมาจากชนบท ให้เขามาตีคุณหนูตัวปลอมซึ่งก็คือเจ้าของร่างเดิมจนสลบเหมือดไปในคราวเดียว

เธอลงมืออย่างเด็ดขาด

โดยการจับเจ้าของร่างเดิมโยนขึ้นเรือที่มุ่งหน้าไปยังเกาะแห่งนั้นโดยตรง

ทันทีที่เรือออกเดินทาง ลอยเคว้งอยู่กลางมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ ต่อให้ร้องขอความช่วยเหลือจนคอแตกก็ไม่มีใครได้ยิน

แม้ว่าเจ้าของร่างเดิมจะไม่เต็มใจ แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมแต่งงานแทนแต่โดยดี

ช่างเป็นแผนการที่แยบยลเสียนี่กระไร!

และวินาทีที่เจียงโหรวทะลุมิติเข้ามา ก็ดันเป็นคืนที่ลูกสาวตัวจริงจ้างคนมาทำร้ายร่างกายพอดี แถมเธอยังถูกตีจนสลบ ขยับเขยื้อนตัวไม่ได้เลย

น่าหงุดหงิดชะมัด!

ทว่าเรื่องชวนปวดหัวยังไม่จบเพียงแค่นั้น

เจ้าของร่างเดิมผู้แสนโชคร้ายคนนี้ นอกจากจะเป็นคุณหนูตัวปลอมแล้ว

เธอยังเป็นตัวประกอบที่รับบทเป็นอดีตภรรยาเก่าในนิยายเรื่อง 'รักหวานฉ่ำกับทหารหนุ่มยุค 70' อีกด้วย

เนื่องจากเจ้าของร่างเดิมถูกหลอกให้มาแต่งงานแทน เธอจึงรังเกียจการแต่งงานครั้งนี้จากก้นบึ้งของหัวใจ

ผนวกกับสภาพความเป็นอยู่อันแสนทุรกันดารและทรัพยากรที่ขาดแคลนบนเกาะ ยิ่งทำให้เจ้าของร่างเดิมที่คุ้นเคยกับการใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในเมืองหลวงมาตั้งแต่เด็กนั้นทนไม่ได้อย่างเด็ดขาด

ถึงแม้พระเอกของเรื่องอย่าง โจวฉงซาน จะไม่ได้พิการและเสียโฉมเหมือนที่คุณหนูตัวจริงกล่าวอ้าง

แต่เขาก็เป็นชายวัยสามสิบปีแล้วจริงๆ

แถมโจวฉงซานยังรับเลี้ยงเด็กกำพร้าสองคนซึ่งเป็นลูกของสหายร่วมรบที่เสียชีวิตไป

สหายคนนั้นทิ้งลูกชายและลูกสาวเอาไว้ เขาจึงดูแลเด็กทั้งสองราวกับเป็นลูกแท้ๆ ของตัวเอง

ด้วยเหตุนี้

ทันทีที่เจ้าของร่างเดิมแต่งงานเข้ามา เธอก็กลายเป็นแม่เลี้ยงของเด็กสองคนในทันที

เจ้าของร่างเดิมที่คุ้นชินกับการถูกปรนนิบัติพัดวี ย่อมไม่มีทางทนดูแลเด็กสองคนที่ไม่ใช่สายเลือดของตัวเองได้

ทว่าเนื้อเรื่องในส่วนนี้กลับไม่ได้ถูกบรรยายรายละเอียดไว้ในนิยายต้นฉบับมากนัก

เพียงแค่กล่าวถึงสั้นๆ ในตอนต้นเรื่องว่าในเขตบ้านพักครอบครัวทหาร เจ้าของร่างเดิมนั้นมีนิสัยร้ายกาจ ชอบทำตัวเป็นศูนย์กลางและทารุณกรรมเด็กๆ จนกลายเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย

ท้ายที่สุด กรรมตามสนอง ทำให้เจ้าของร่างเดิมต้องมาจบชีวิตลงในพายุไต้ฝุ่น

ส่วนพระเอก โจวฉงซาน ก็ต้องแบกรับมลทินว่าเป็นฆาตกรฆ่าภรรยาของตัวเอง

หลังจากนั้น นางเอกที่กลับชาติมาเกิดใหม่ถึงจะได้ปรากฏตัวขึ้นในนิยาย

นางเอกที่เกิดใหม่รู้ดีว่าในอนาคต โจวฉงซานจะได้เป็นถึงผู้บัญชาการเขตทหารชื่อดัง ดังนั้นหลังจากที่กลับมาเกิดใหม่ เธอจึงพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะจับพระเอกให้อยู่หมัด แถมยังได้มิติที่มีน้ำพุวิญญาณมาจากเขาอีกด้วย นับแต่นั้นเธอก็เปิดใช้ไอเทมโกงและมีชีวิตที่สุขสมหวัง

ตัดภาพมาที่จุดจบของเจ้าของร่างเดิมคือการตกลงไปในทะเล แถมยังหาศพไม่พบอีกต่างหาก!

ทำไมการทะลุมิติของเธอถึงได้เปิดตัวมารันทดขนาดนี้กันล่ะ?

ทันทีที่นึกถึงเรื่องนี้

เจียงโหรวก็ยิ่งคิดยิ่งโมโห อาการปวดแปลบจากการถูกตีอย่างแรงที่หลังศีรษะก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นจนแทบทนไม่ไหว

ในที่สุดเธอก็โกรธจัดจน...

สลบเหมือดไปอีกรอบ

...

"สหาย สหาย ตื่นได้แล้ว เรือกำลังจะเทียบท่าแล้ว เตรียมตัวลงเรือเถอะ"

เจียงโหรวสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเรียก

เธอฝืนลืมตาขึ้นสู้กับแสงจ้า และมองเห็นเพดานที่เป็นสนิมเขรอะ

เพดานนี้กำลังโคลงเคลง

ไม่ใช่แค่เพดานเท่านั้น แต่ร่างทั้งร่างของเธอก็กำลังโคลงเคลงตามไปด้วย

ตอนนี้เธออยู่บน... เรือ!

ในห้องโดยสารของเรือที่กำลังมุ่งหน้าไปยังเกาะ!

ภายนอกหน้าต่างบานเล็กของห้องโดยสาร เผยให้เห็นแสงแดดอันร้อนระอุและท้องทะเลสีครามอันกว้างใหญ่ไพศาล

"สหาย ขอบคุณที่ปลุกนะคะ ฉันตื่นแล้วค่ะ"

เจียงโหรวกล่าวขอบคุณอีกฝ่ายแล้วค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง

หลังจากที่ปะติดปะต่อความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมเข้ากับเนื้อเรื่องในนิยายที่เคยอ่าน เธอแทบอยากจะส่งใบมีดโกนไปให้นักเขียนซะเดี๋ยวนี้เลย

นักเขียนจับเอาพล็อตเดธแฟล็กทั้งหมดมายัดใส่ตัวเจ้าของร่างเดิมคนเดียวเลยหรือยังไง?

เป็นทั้งคุณหนูตัวปลอมแถมยังเป็นอดีตภรรยาตัวประกอบ สวมบัฟจัดเต็มขนาดนี้ ไม่ตายก็บ้าแล้ว

ทว่าในเวลานี้

คนที่อยู่ในร่างไม่ใช่เจ้าของร่างเดิมผู้ชอบสร้างเรื่องวุ่นวายในอนาคตอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นถึงเจียงโหรวจากศตวรรษที่ 21!

คุณหนูตัวจริงคิดว่าถ้าเข้าเมืองหลวงไปแล้วจะได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายอย่างนั้นสิ... คิดผิดถนัด!

ในช่วงยุค 70 เป็นช่วงเวลาที่กระแสความเปลี่ยนแปลงของยุคสมัยกำลังโหมกระหน่ำ สถานการณ์ของตระกูลเจียงที่มีพ่อแม่เป็นปัญญาชนนั้น เรียกได้ว่าเป็นจุดที่อันตรายที่สุดในเมืองหลวง เพราะอาจเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นได้ทุกเมื่อ

ชีวิตแสนสบายของคุณหนูตัวจริงคงอยู่ได้อีกไม่นานหรอก สุดท้ายก็คงหนีไม่พ้นต้องระเห็จกลับไปอยู่ในชนบทที่ตัวเองรังเกียจนักหนาอยู่ดี

ในทางกลับกัน เกาะแห่งนี้...

กลับกลายเป็นหลุมหลบภัยในยุคสมัยนี้ ที่สามารถหลีกหนีจากคลื่นยักษ์แห่งการเปลี่ยนแปลงได้

คุณหนูตัวจริงคงไม่รู้ตัวเลยสินะว่าตัวเองได้สูญเสียอะไรไป!

นอกจากนั้น

เพื่อที่จะเอาชีวิตรอดบนเกาะแห่งนี้ เธอจะต้องเปลี่ยนนิสัยชอบสร้างเรื่องของเจ้าของร่างเดิม และต้องเกาะต้นขาของพระเอกเอาไว้ให้แน่น!

เมื่อคิดได้ดังนั้น

ประกายความมุ่งมั่นก็พาดผ่านดวงตากลมโตสุกใสของเจียงโหรว

ยิ่งคลื่นลมแรงเท่าไหร่ ผู้ชายก็ยิ่งงานดีเท่านั้น!

สัจธรรมข้อนี้เธอเข้าใจดี~