บทที่ 30 รถขยะอัปเกรดอีกแล้ว

จนกระทั่งทาครีมเสร็จ เจียงเนี่ยนก็ยังคิดหาวิธีที่ดีที่สุดไม่ได้

เธอคลึงหว่างคิ้ว ตัดสินใจว่าจะค่อยๆ แก้ปัญหาไปตามสถานการณ์ พรุ่งนี้ตอนออกไปข้างนอกค่อยหาโอกาสเตือนอีกที

จากนั้นเจียงเนี่ยนก็เข้าไปในมิติ

วันนี้เธอเก็บผลึกคริสตัลธรรมดาได้สองก้อนระหว่างทาง ก้อนหนึ่งทิ้งไว้บนรถขยะ อีกก้อนวางไว้ในมิติ รอดูการอัปเกรดในวันพรุ่งนี้

เธอยืนอยู่หน้าอ่างปลาขนาดใหญ่ข้างน้ำพุวิญญาณ มองดูปลาที่ว่ายไปมาอย่างร่าเริง

เพราะไฟดับ เครื่องทำออกซิเจนในซูเปอร์มาร์เก็ตก็หยุดทำงาน ปลาหลายตัวตอนที่เก็บเข้ามิตินั้นอยู่ในสภาพกึ่งหงายท้องแล้ว แต่ระหว่างทางกลับเขตรักษาความปลอดภัย เธอเกิดไอเดียขึ้นมาจึงตักน้ำพุวิญญาณเล็กน้อยเทลงไปในอ่างปลา

ไม่นึกเลยว่าเกล็ดปลาที่เคยหลุดลอกจะงอกกลับมาใหม่ และพวกมันก็มีชีวิตชีวาทั้งหมด

เจียงเนี่ยนมีความเข้าใจในสรรพคุณอันน่าทึ่งของน้ำพุวิญญาณเพิ่มขึ้นอีกขั้น

เพื่อกำหนดขนาดของพื้นที่ที่มีอากาศ เธอจึงจุดเทียนแล้วเดินวนรอบน้ำพุวิญญาณในระยะไม่กี่เมตร ถ้าเทียนดับแสดงว่าถึงเขตพื้นที่หยุดนิ่งของมิติแล้ว ถ้าเทียนไม่ดับแสดงว่าเป็นพื้นที่ที่มีอากาศ

พื้นที่ส่วนนี้เธอต้องใช้ด้ายแดงแบ่งสัดส่วนไว้ให้ดี ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้ถ้าเผลอเอาสัตว์ไปวางในเขตหยุดนิ่ง สิ่งที่เธอทำมาทั้งหมดคงสูญเปล่า

หลังจากถูกมิติเด้งออกมาและเข้าไปใหม่ถึงสามครั้ง เจียงเนี่ยนถึงขีดเส้นแบ่งได้สำเร็จ

หลังจากเก็บเทียนเรียบร้อย เจียงเนี่ยนก็เหนื่อยจนแทบทนไม่ไหว เธอเอาที่นอนออกมาแล้วหลับสนิทไปทันที

วันรุ่งขึ้น เจียงเนี่ยนตื่นมาด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย ลุงหลี่จึงถามว่าเป็นอะไร

เจียงเนี่ยนโมโห “เส้นที่อุตส่าห์ขีดไว้เมื่อคืน มันสูญเปล่าหมดเลยค่ะ!”

ลุงหลี่: “เส้นอะไรครับ?”

เจียงเนี่ยนเล่าเรื่องที่มิติมีพื้นที่ใหม่และเรื่องที่เธอขีดเส้นแบ่งให้ลุงหลี่ฟังคร่าวๆ ลุงหลี่พอจะเข้าใจ แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมถึงสูญเปล่า

เจียงเนี่ยนบ่นอย่างขัดใจ: “ของแบรนด์เนมกับคริสตัลที่เก็บมาเมื่อวาน ทำให้มิติอัปเกรดขึ้นอีกแล้วค่ะ”

“เส้นยังอยู่ที่เดิม แต่พื้นที่มิติขยายใหญ่ขึ้นมาก! ตำแหน่งน้ำพุวิญญาณกับตำแหน่งที่มีอากาศก็เปลี่ยนไปด้วย!”

ยังดีที่ตำแหน่งอ่างปลาเลื่อนตามน้ำพุวิญญาณไปด้วย ไม่อย่างนั้นถ้ามิติขยายจนอ่างปลาเข้าไปอยู่ในเขตหยุดนิ่งแล้วปลาตายหมด เธอคงโมโหตายจริงๆ!

ลุงหลี่มองเจียงเนี่ยนที่หายตัวไป รู้ว่าเธอคงเข้าไปยุ่งอยู่ในมิติอีกแล้ว เขาจึงไปจัดการธุระของตัวเองต่อ

ไม่นานเจียงเนี่ยนก็ออกมาจากมิติ เธอพบว่าน้ำพุวิญญาณมีเส้นผ่านศูนย์กลางกว้างขึ้นกว่าเมื่อวานประมาณ 5 เซนติเมตร ซึ่งไม่มากนัก

พื้นที่ที่มีอากาศก็ไม่ได้ใหญ่ขึ้นมากนัก ตอนนี้รวมๆ แล้วก็น่าจะไม่เกินหนึ่งร้อยตารางเมตร

เมื่อเทียบกับพื้นที่หยุดนิ่งที่มีขนาดแปดเก้าพันตารางเมตร พื้นที่อากาศนั้นเล็กจนน่าสงสาร

เจียงเนี่ยนกัดฟัน คริสตัล เธอต้องการคริสตัลให้มากกว่านี้! ต้องรีบอัปเกรดพื้นที่อากาศให้เร็วที่สุด!

ที่นี่คือรากฐานสำหรับการอยู่รอดอย่างยั่งยืนในระยะยาวของเธอในอนาคต!

เพราะวันนี้ต้องไปที่ฟาร์มเลี้ยงสัตว์และสวนพืชสวนกับเจียงเนี่ยน หลังจากทานมื้อเช้าเสร็จทุกคนก็เตรียมตัวไปที่ลานจอดรถใต้ดินเพื่อเอารถ

ที่โถงทางเดินพวกเขาเจอครอบครัวลุงใหญ่ของเสิ่นอี้ที่ลงมาหาเสิ่นอี้พอดี

เสิ่นโป๋โหย่วมองเสิ่นอี้ที่พาคนในทีมรวมถึงเจียงเนี่ยนและลุงหลี่ทำท่าเหมือนจะออกไปข้างนอก เขาจึงเอ่ยถามว่า:

“พวกเธอจะไปไหนกัน? วันนี้ยังไม่เดินทางกลับปักกิ่งเหรอ?”

และสิ่งที่เขาอยากถามตั้งแต่เมื่อวาน เขาชี้ไปที่เจียงเนี่ยนและลุงหลี่ “สองคนนี้เป็นใคร? ทำไมถึงต้องตามพวกเธอตลอดเวลา?”

เสิ่นอี้มีสีหน้าเรียบเฉย และไม่คิดจะตอบคำถาม

หลวี่สือรับหน้าที่เป็นกระบอกเสียงอย่างรู้หน้าทื่อ “คุณลุงครับ พวกเขาคือบุคคลที่พวกเราต้องคุ้มครอง ช่วงนี้ยังต้องรอคนอยู่ที่เขตรักษาความปลอดภัยอีกสองสามวัน ยังไม่เดินทางครับ”

เสิ่นถูเผลอโพล่งออกมาทันที “ต้องรออีกตั้งหลายวันเลยเหรอ? งั้น—”

แต่ถูกเสิ่นโป๋โหย่วดึงแขนขัดจังหวะไว้ก่อน

เสิ่นอี้ปรายตามองเสิ่นถูและเสิ่นโป๋โหย่วด้วยสายตาลึกซึ้ง

เสิ่นโป๋โหย่วสบตากับเสิ่นอี้แล้วยิ้มแก้เก้อ “เสี่ยวอี้ พี่ลูกพี่ลูกน้องของเธอเขาก็แค่ร้อนใจอยากกลับปักกิ่งน่ะ รู้สึกว่าที่ปักกิ่งเป็นถิ่นของตัวเอง ปลอดภัยกว่า”

เสิ่นอี้นิ่งเงียบ แล้วนำคนลงไปข้างล่างทันที เมื่อเจียงเนี่ยนเดินผ่านครอบครัวเสิ่นโป๋โหย่ว เธอก็อดไม่ได้ที่จะจ้องมองพวกเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินตามเสิ่นอี้ไป

ก่อนไป หลวี่สือยื่นขนมปังอัดแท่งให้เสิ่นโป๋โหย่วแล้วยิ้มแห้งๆ “ขนมปังอัดแท่งนี่พวกคุณเอาไว้เถอะ อยู่ในเขตรักษาความปลอดภัยก็อย่าเดินไปไหนนะครับ ไม่อย่างนั้นถ้าเกิดเรื่องพวกเราคงกลับมาช่วยไม่ทัน”

รอยยิ้มของเสิ่นโป๋โหย่วชะงักไปครู่หนึ่ง “ได้ พวกเธอไปข้างนอกก็ระวังตัวด้วยนะ”

หลวี่สือยิ้มปลอมๆ จบก็เดินจากไปทันที

เมื่อทุกคนไปกันหมดแล้ว เสิ่นถูที่ถูกเสิ่นโป๋โหย่วกดดันไว้ตลอดก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาฉายสีหน้าโกรธแค้น ใบหน้าที่ผอมตอบรวมกับขอบตาที่ดำคล้ำยิ่งทำให้เขาดูอิจฉาริษยาและเจ้าคิดเจ้าแค้น

“พ่อ ถ้าพวกเขาไม่ยอมไป แผนของพวกเราก็......”

เสิ่นถูเริ่มฉลาดขึ้น ไม่รอให้เสิ่นโป๋โหย่วมาจับ เขาหุบปากตัวเองลงก่อน

เสิ่นโป๋โหยั่วยัดขนมปังอัดแท่งใส่มือเขา แล้วพาคนกลับไปยังห้องที่ชั้น 9 ค่อยคุยกัน

เมื่อทุกคนมาถึงลานจอดรถใต้ดิน เจียงเนี่ยนเห็นเสี่ยวสือเดินเข้าไปกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างข้างหูเสิ่นอี้ เธอนึกถึงเรื่องที่เสี่ยวสือเคยได้รับพลังพิเศษมาจากการถูกซอมบี้กัด

แต่ก่อนหน้านี้ด้วยเหตุผลที่ว่าไม่ควรถามเรื่องของคนอื่นเพื่อเลี่ยงการถูกสงสัย เธอจึงไม่ได้ถามว่าเสี่ยวสือมีพลังอะไร ประกอบกับเสี่ยวสือเป็นคนเงียบขรึมไม่โดดเด่น ทำให้เธอมองข้ามเรื่องที่เขามีพลังพิเศษไป

ตอนนี้พอมาคิดดู พลังของเสี่ยวสือน่าจะไม่ใช่สายโจมตี แต่น่าจะเป็นสายสนับสนุน

เสิ่นอี้ตั้งใจฟังสิ่งที่เสี่ยวสือพูด ทันใดนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงสายตาของเจียงเนี่ยน ท่ามกลางลานจอดรถใต้ดินที่มืดสลัว เขาหันไปมองเจียงเนี่ยนผ่านแสงสว่างที่ลอดมาจากช่องระบายอากาศ

เจียงเนี่ยนส่งยิ้มให้เขา เก็บความสงสัยกลับคืนมา จากนั้นจึงเอารถขยะออกมา

พอรถขยะออกมา เจียงเนี่ยนก็ต้องตะลึง

หลังจากที่เธอใส่คริสตัลลงไปต่างหากเมื่อวานนี้ ในที่สุดรถขยะก็มีการเปลี่ยนแปลงแล้ว!

เจียงเนี่ยนเดินวนรอบรถขยะหนึ่งรอบเพื่อดูรูปลักษณ์ภายนอกโดยไม่สนสายตาที่สงสัยของทีมปีกปักษ์ สีรถไม่เปลี่ยน แต่รูปร่างของห้องโดยสารและส่วนหัวรถเปลี่ยนไป ห้องโดยสารดูเป็นทรงเหลี่ยมมากขึ้น ไม่มีส่วนกระบะด้านหลัง ดูคล้ายกับรถบรรทุกที่มีตู้คอนเทนเนอร์มากกว่า

เจียงเนี่ยนปีนขึ้นไปบนห้องคนขับ และเธอก็ต้องตกใจยิ่งกว่าเดิม

ภายนอกห้องคนขับดูเหมือนจะไม่ใหญ่ขึ้นมากนัก แต่ข้างในกลับมีเบาะแถวหลังเพิ่มขึ้นมาหนึ่งแถว

ที่ด้านหลังสุดของห้องคนขับตรงส่วนที่เชื่อมกับตู้บรรทุก มีประตูเล็กๆ เพิ่มขึ้นมาที่สามารถเดินทะลุไปยังตู้บรรทุกได้โดยตรง

เจียงเนี่ยนเดินผ่านประตูเล็กเข้าไปในตู้บรรทุก พบว่าพื้นที่ข้างในขนาดพอๆ กับของเดิม แต่ที่ด้านข้างและด้านบนมีหน้าต่างระบายอากาศที่สามารถเปิดปิดได้ด้วยมือเพิ่มขึ้นมาหลายบาน

ความรู้สึกแรกของเจียงเนี่ยนก็คือ เธอสามารถดัดแปลงรถขยะคันนี้ให้กลายเป็นรถบ้านได้แล้ว!

เพราะต้องออกเดินทาง เจียงเนี่ยนจึงไม่ได้รั้งอยู่นาน หลังจากดูคร่าวๆ เสร็จเธอก็กลับไปยังห้องคนขับ แล้วแจ้งทีมปีกปักษ์ว่าไปกันได้แล้ว

ไม่มีใครในทีมปีกปักษ์ถามเจียงเนี่ยนว่าทำไมรถขยะถึงเปลี่ยนไป พวกเขาขับรถมุ่งหน้าไปยังทางออกเขตรักษาความปลอดภัยทันที

เมื่อขบวนรถมาถึงทางออก วันนี้มีขบวนรถทั้งขนาดใหญ่และขนาดเล็กมารออยู่ที่ทางออกมากกว่าเมื่อวานมาก

ทีมเหล่านี้รวมตัวกันจนปิดกั้นทางออกไว้ เจียงเนี่ยนและทีมปีกปักษ์จึงทำได้เพียงจอดรถรออยู่ที่ท้ายขบวน

ที่หน้าสุดของขบวนคือทีมอัศนีที่ดูโดดเด่น ข้างกายฟู่เหลยมีผู้ชายวัยกลางคนยืนอยู่ ทั้งสองคนดูเหมือนกำลังกล่าวสุนทรพจน์ให้ทีมต่างๆ ฟังก่อนออกเดินทาง

ผู้ชายวัยกลางคนคนนั้นดูฮึกเหิมและเต็มไปด้วยอุดมการณ์ ใครเห็นก็คงคิดว่าเขาเป็นผู้นำที่ดีที่ห่วงใยประเทศชาติและประชาชน

มีเพียงเจียงเนี่ยนที่กลอกตาใส่ เธอกอดอกพิงเบาะนั่ง รอให้ผู้ชายวัยกลางคน—เจ้าเมืองอวี๋เซิ่งผิง พูดจาไร้สาระให้จบเพื่อที่จะได้รีบออกไปเสียที

คนที่เลี้ยงลูกอย่างอวี๋เฉินซวี่ออกมาได้ เจียงเนี่ยนย่อมไม่มีความประทับใจที่ดีให้ แม้ว่าชาติก่อนเธอจะไม่ได้เจอเขาบ่อยนักก็ตาม

ยิ่งไปกว่านั้น ในชาติก่อนหลังจากที่เธอเกือบเกิดเรื่อง ต้วนอวี่จวิ้นและพี่ชายเจียงถิงพาตัวเธอที่บาดเจ็บไปเอาเรื่องกับอวี๋เซิ่งผิง แต่กลับถูกหาเหตุขับออกจากฐานทัพ ทีมเขต D ถึงขนาดไม่ได้พักรักษาแผลให้หายดี ทำให้การเดินทางขึ้นเหนือนั้นอันตรายอย่างยิ่ง

รอนานจนเจียงเนี่ยนเกือบจะหลับไป ถึงได้รู้สึกว่าลุงหลี่สตาร์ทรถอีกครั้ง และค่อยๆ ขับตามขบวนรถอื่นๆ ออกไป

แต่ขับไปได้แค่ครึ่งทาง..

ขบวนรถก็หยุดนิ่งอีกครั้ง

(จบตอน)