มหาวายร้ายแห่งจักรวาลมาร์เวล ตอนที่ 27 สมาชิกปาร์ตี้คนที่ 2

มหาวายร้ายแห่งจักรวาลมาร์เวล ตอนที่ 27 สมาชิกปาร์ตี้คนที่ 2

มาดามเกาวางสาย หน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธ

ไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมกล้ามาพูดจาสามหาวกับเธอแบบนี้

คิงพินนั่งอยู่ตรงข้ามและมองเธอด้วยรอยยิ้ม รู้สึกสะใจไปทุกอณูขุมขน

ยัยแม่มดแก่อย่างเธอก็มีวันที่หน้าแตกเหมือนกัน เจสันทำผลงานชิ้นโบแดงจริง ๆ

สักพักสีหน้าของมาดามเกาก็กลับมาสงบ และเธอลุกขึ้นเพื่อจะกลับ “คิงพิน ฉันฝากจัดการเจสันด้วย ต้องรีบหน่อยนะ!”

“ไม่ต้องห่วง” คิงพินเดินไปส่งเธอที่ประตูพร้อมรอยยิ้ม

. . .

เมื่อแฟรงคลินกลับมาถึงบ้านพร้อมลังเหล้า เจสันเพิ่งล้างคราบเลือดในห้องน้ำเสร็จและกำลังทำแผลที่แขน

มองดูเลือดที่สาดกระเซ็นในห้องนั่งเล่นและศพไร้หัวที่นอนอยู่บนพื้น แฟรงคลินอ้าปากค้างด้วยความตกใจ

“พระเจ้าช่วย!! เกิดบ้าอะไรขึ้นหลังจากผมออกไปไม่กี่นาทีเนี่ย?”

เจสันหน้าซีด ชี้ไปที่ศพไร้หัวบนพื้นแล้วพูดว่า “ที่อยู่ของฉันถูกเปิดเผยแล้ว นี่คือนักฆ่าที่พวกมันส่งมา”

แม้จะไม่ได้เห็นเหตุการณ์กับตา แต่บาดแผลบนตัวเจสันและสภาพอันน่าสยดสยองในห้องนั่งเล่น ทำให้แฟรงคลินเข้าใจได้ทันทีว่าเมื่อครู่นี้ต้องเกิดการต่อสู้เอาชีวิตเข้าแลกที่ดุเดือดเลือดพล่านขนาดไหน

แฟรงคลินตั้งสติและถามว่า “เราจะเอายังไงกับศพนี้ดีครับ? จะขุดหลุมฝังเหรอ?”

ขณะที่เจสันกำลังจะตอบ โทรศัพท์บนโต๊ะก็สั่นขึ้นมาทันที

“เจสัน ที่อยู่ของนายถูกตำรวจพบแล้ว หน่วย SWAT ของนิวยอร์กจะมาถึงในอีกสิบนาที ถ้านายอยากรอด รีบไปที่อยู่ตามนี้ซะ”

แฟรงคลินชะโงกหน้าเข้ามาดูและพูดว่า “ลูกพี่ ใครส่งข้อความมาครับ?”

เจสันยิ้มโดยไม่พูดอะไร และยื่นโทรศัพท์ให้เขา

หลังจากอ่านจบ แฟรงคลินถามอย่างสงสัย “ข่าวนี้เชื่อถือได้เหรอครับ?”

เจสันพยักหน้าเล็กน้อย “ฉันคาดไว้แล้วว่าที่ซ่อนจะถูกค้นพบ แต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้ ดูเหมือนว่าฝีมือของตำรวจจะประมาทไม่ได้ซะแล้ว”

“แล้วที่อยู่นี้ล่ะครับ?”

นี่คือสิ่งที่แฟรงคลินสงสัย

เจสันเป็นหมาป่าเดียวดาย เพื่อนฝูงและพี่น้องในอดีตถ้าไม่ตายก็ทรยศ จะมีใครมาเตือนเขาในเวลาวิกฤตแบบนี้

นี่อาจจะเป็นกับดักของแก๊งไหนสักแก๊งก็ได้

เจสันตบไหล่เขา “อย่าคิดมาก ที่อยู่ไม่มีปัญหา รีบเก็บของแล้วไปกันเถอะ”

ห้านาทีต่อมา ทั้งสองคนออกจากประตูหลังพร้อมสัมภาระพะรุงพะรัง และขี่มอเตอร์ไซค์ไปยังที่อยู่ตามข้อความ

ไม่นานหลังจากทั้งสองจากไป เฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธสามลำก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า และรถหุ้มเกราะกันระเบิดกว่าสิบคันที่เต็มไปด้วยตำรวจ SWAT ก็พุ่งเข้ามาล้อมบ้านแฟรงคลิน

ตำรวจพังประตูเข้าไป และพบเพียงศพไร้หัวอยู่ในห้อง

. . .

ที่อยู่ตามข้อความคืออพาร์ตเมนต์ราคาถูกที่อยู่ห่างจากบ้านแฟรงคลินไม่ถึงห้ากิโลเมตร และไม่มีแม้แต่ลิฟต์

อาคารอพาร์ตเมนต์สูงเจ็ดชั้น แต่ละชั้นมีแปดห้อง แต่ละห้องมีพื้นที่ไม่ถึง 100 ตารางเมตร

คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ส่วนใหญ่เป็นครอบครัวธรรมดาที่มีงานทำแต่รายได้น้อย

ทั้งสองสวมหมวกเบสบอลและหน้ากากเพื่อปิดบังใบหน้า และขนสัมภาระไปที่ห้อง 503 บนชั้นห้า

ประตูห้องไม่ได้ปิดสนิท แง้มไว้เล็กน้อย และเสียงเปียโนก็ดังออกมาจากข้างใน

เจสันและแฟรงคลินต่างก็เป็นคนหยาบกระด้าง ฟังออกแค่ว่าเป็นเสียงเปียโน แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพลงอะไรและใครเป็นคนแต่ง

พวกเขามองหน้ากัน หยิบปืนพกออกมา ขึ้นลำ และค่อย ๆ เปิดประตู

เสียงเปียโนดังขึ้นเรื่อย ๆ จังหวะเร็วขึ้นเรื่อย ๆ และดูเหมือนจะถึงจุดพีค

ในห้องนั่งเล่น ชายในชุดสูทสีขาวยืนหันหลังให้พวกเขา มือไม้โบกสะบัดเหมือนวาทยกรวงซิมโฟนีออร์เคสตรา ขยับขึ้นลงตามจังหวะเพลงเปียโน

แฟรงคลินเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม แต่เจสันกลับทำหน้าเหมือนรู้อยู่แล้ว

หลังจากจุดพีคผ่านไป ท่วงทำนองก็แผ่วลง ชายคนนั้นลดแขนลงและหันกลับมาช้า ๆ

ชายผิวขาววัยกลางคน ผมสีน้ำตาล ไว้เคราที่คาง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะในห้องร้อนเกินไป หรือเพราะออกท่าทางจนเหนื่อย ผมบางส่วนจึงเปียกเหงื่อและแนบติดกับหน้าผาก

เขายิ้มและกวาดตามองทั้งสองคนตรงหน้า จากนั้นมองไปที่เจสัน “คุณชอบบีโธเฟนไหม?”

เจสันส่ายหัว

บีโธเฟนคือใคร? มาจากไหน?

ชายคนนั้นดูผิดหวัง “คุณไม่ชอบบีโธเฟน คุณไม่รู้หรอกว่าคุณพลาดอะไรไป ท่อนอินโทรของเขาทำให้เลือดผมสูบฉีดเสมอ แต่หลังจากอินโทร พูดตรง ๆ นะ มันเริ่มน่าเบื่อ! ผมเลยเลิกฟังไปซะงั้น!”

แฟรงคลินงงกับคำพูดเพ้อเจ้อของเขา และอดถามไม่ได้ว่า “เฮ้ เพื่อน นายเป็นใคร? ทำไมนายถึงช่วยพวกเรา?”

ชายคนนั้นเมินเขาโดยสิ้นเชิง หยิบกล่องเหล็กออกมาจากกระเป๋าแล้วเขย่าข้างหู

ในกล่องเหล็กมีแคปซูลหลายเม็ด เขาหยิบออกมาหนึ่งเม็ดแล้วโยนเข้าปาก จากนั้นเอนตัวไปข้างหลัง

ใบหน้าของชายคนนั้นแดงระเรื่อและร่างกายสั่นเล็กน้อย

“อ๊าาา”

หลังจากส่งเสียงครางอย่างมีความสุข ห้องก็กลับสู่ความสงบ

แฟรงคลินตะลึง ไอ้หมอนี่มันบ้าหรือเปล่าเนี่ย?

เสพยาต่อหน้าคนแปลกหน้า แถมยังทำหน้าฟินซะขนาดนั้น

เฮ้อ หลังจากเมายา อารมณ์ของชายคนนั้นก็ดูไม่ค่อยปกติ

เขาเดินเข้าไปหาเจสัน ดมฟุดฟิด แล้วพูดอย่างหลงใหลว่า “คุณรู้ไหม ผมชอบคุณมานานแล้ว”

“วิธีการก่ออาชญากรรมของคุณเต็มไปด้วยสุนทรียศาสตร์แห่งความรุนแรง และศพที่ร่วงหล่นลงพื้นก็เหมือนงานศิลปะที่คุณแกะสลักขึ้นมา”

“คุณยังมีกลิ่นเลือดติดตัวอยู่ บอกผมหน่อยได้ไหมว่าไอ้ดวงซวยนั่นตายยังไง?”

แววตาของเขาจริงใจและเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เจสันตอบอย่างใจเย็น “จับข้อเท้ามัน หมุนตัวเหวี่ยงอย่างเร็ว แล้วฟาดหัวมันเข้ากับกำแพง”

“ตู้ม!”

ชายคนนั้นทำเสียงเลียนแบบระเบิด แล้วหัวเราะลั่น “นี่แหละเหตุผลที่ผมชอบคุณ คุณมันอัจฉริยะด้านอาชญากรรม!”

เสียงหัวเราะค่อย ๆ สงบลง เขาตั้งสติและหยิบตราประจำตัวออกมา “ขอแนะนำตัว ผมชื่อนอร์แมน สแตนฟิลด์ คนที่รู้จักผมเรียกผมว่าสแตน ผู้อำนวยการคนปัจจุบันของสำนักงานปราบปรามยาเสพติดนิวยอร์ก!”

“พระเจ้าช่วย!”

แฟรงคลินอ้าปากค้าง พูดไม่ออก

ผู้อำนวยการสำนักงานปราบปรามยาเสพติดนิวยอร์ก?

ไอ้บ้าที่ทำตัวเพี้ยน ๆ ต่อหน้าพวกเขาเมื่อกี้นี้เนี่ยนะ!

คนสารเลวแบบนี้เข้าทำงานใน ปปส. ได้ด้วยเหรอ?

แถมยังเป็นถึงระดับผู้อำนวยการ!

โลกทัศน์อันน่าสงสารของเขาพังทลายลงในพริบตา

ในขณะที่ยังสื่อสารกันรู้เรื่อง แฟรงคลินรีบถามว่า “ทำไมคุณถึงช่วยพวกเรา?”

สแตนแบมือและพูดว่า “เหตุผลง่ายมาก ผมเป็นแฟนคลับตัวยงของเจสัน และผมอยากเข้าร่วมก๊วนไปก่ออาชญากรรมสะเทือนโลกกับเขา”

“เหตุผลบ้าบอชะมัด”

แฟรงคลินลืมไปแล้วว่าตัวเองก็เข้าร่วมกับเจสันด้วยเหตุผลเดียวกัน

“ดังนั้นเห็นแก่ที่ผมช่วยพวกคุณไว้ ผมขอเข้าร่วมด้วยคนได้ไหม?” สแตนถามอย่างจริงใจ

เจสันยิ้มและกางแขนออก “ยินดีต้อนรับ!”

[ติ๊ง! รับสมัครสมาชิกแก๊งวายร้ายสำเร็จ]

[ปาร์ตี้ นอร์แมน สแตนฟิลด์]

[ที่มา “ลีออง เพชฌฆาตมหากาฬ”]

[ความสามารถ ความชำนาญดนตรี (เลเวล 2), ความชำนาญการขับขี่ (เลเวล 3), ความชำนาญอาวุธปืน (เลเวล 4), ปฏิบัติการพิเศษ (เลเวล 3)]