มหาวายร้ายแห่งจักรวาลมาร์เวล ตอนที่ 22 เลือดหยดแรกของแฟรงคลิน

มหาวายร้ายแห่งจักรวาลมาร์เวล ตอนที่ 22 เลือดหยดแรกของแฟรงคลิน

รถบรรทุกหนักบรรทุกมอเตอร์ไซค์ไฮเอนด์ 52 คัน กำลังแล่นบนถนนชานเมืองด้วยความเร็ว 100 กม./ชม.

ในระยะไกล Honda S2000 ขับตามหลังมาติด ๆ

[ติ๊ง! เปิดใช้งานภารกิจ [ปล้นรถซิ่ง], รางวัลภารกิจ 1000 คะแนนตัวร้าย]

[แนะนำภารกิจ ในฐานะวายร้ายผู้ยิ่งใหญ่ คุณต้องไม่ปล่อยผลประโยชน์ตรงหน้าให้หลุดมือ ฆ่าพวกไบค์เกอร์ และชิงมอเตอร์ไซค์ที่พวกมันอุตส่าห์ขโมยมาอย่างยากลำบาก]

แฟรงคลินจับพวงมาลัยด้วยมือข้างเดียว “ลูกพี่ จะเริ่มลงมือเมื่อไหร่ครับ?”

เจสันหยิบปืนคาร์ไบน์ M4A1 จากเบาะหลัง “ลงมือตอนนี้แหละ แถวนี้รถน้อย ขืนรอไปถึงทางด่วนคนเยอะจะยุ่งยาก”

เขาลุกขึ้นจากที่นั่งเล็กน้อย วางปากกระบอกปืนบนกระจกหน้ารถ และข้อดีของรถเปิดประทุนก็แสดงออกมา

“ขับให้นิ่ง ๆ หน่อย”

แฟรงคลินกำพวงมาลัยแน่นเพื่อลดการสั่นสะเทือนของรถให้เหลือน้อยที่สุด

เจสันหรี่ตาเล็งไปที่ล้อหลังของรถบรรทุกหนัก

ปัง ปัง ปัง!

หลังจากเสียงปืนดังขึ้นสามชุด ยางหลังของรถบรรทุกหนักก็ระเบิด และตัวรถก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

เอี๊ยด! เอี๊ยด! เอี๊ยด!

มีเสียงเบรกบาดหู และรถบรรทุกก็จอดชิดไหล่ทางด้านขวาพร้อมควันพวยพุ่งจากยาง

เจสันเก็บปืน “ชะลอความเร็ว แล้วค่อย ๆ เข้าไปใกล้”

แฟรงคลินแตะเบรกเบา ๆ และรถก็ชะลอความเร็วลง

ในห้องคนขับของรถบรรทุก ไบค์เกอร์สองคนลงจากรถพร้อมปืนลูกซองเพื่อตรวจสอบ

“เชี่ย! ยางแตก” คนขับสบถ “มีแม่แรงกับยางอะไหล่ในรถ รีบเอาออกมาเปลี่ยนเร็ว ๆ อย่าเสียเวลา”

ทุกคนในแก๊งซิ่งล้วนเป็นเซียนเรื่องรถ

ด้วยความร่วมมือของทั้งสองคน ยางถูกเปลี่ยนเสร็จภายในห้านาที

ในขณะนี้แฟรงคลินขับรถเข้ามาอย่างช้า ๆ

เจสันชะโงกหน้าออกจากรถแล้วถามว่า “ไงพวก ต้องการให้ช่วยไหม?”

“ไสหัวไป! ไปดูแลตัวเองเถอะไป๊” ไบค์เกอร์กำปืนลูกซองแน่นและขู่

เจสันยิ้มอย่างเขินอายและหดตัวกลับ

ทันทีที่ทั้งสองหันหน้ากลับไป เจสันหยิบ Glock 20 ออกมาจากกล่องเก็บของที่ที่พักแขน และก่อนที่พวกเขาจะทันได้ตอบสนอง เขาก็เหนี่ยวไกอย่างรวดเร็ว

ปัง ปัง ปัง!

กระสุนเจาะกระดูกข้อศอกของพวกเขาจนแตกละเอียดและฝังอยู่ในกล้ามเนื้อ

แขนของพวกเขาอ่อนแรง และปืนลูกซองก็ร่วงลงพื้นเสียงดังแกร๊ก

“ฟัค!”

ไบค์เกอร์สบถและพยายามจะวิ่งหนี

เจสันยกมือขึ้นและยิงเข้าที่ท้ายทอยของเขาอย่างแม่นยำ ล้มลงคาที่

[ติ๊ง! ฆ่าไบค์เกอร์หนึ่งคน ได้รับ 100 คะแนนตัวร้าย ความคืบหน้าปัจจุบัน 1915/4000]

ความแม่นยำของเจสันทำให้คนขับหยุดหนี เขารีบคุกเข่าลงกับพื้นและร้องขอชีวิต

“ได้โปรด อย่าฆ่าฉันเลย”

เจสันลงจากรถและถามว่า “แฟรงคลิน นายคงไม่เคยเห็นเลือดมาก่อนสินะ”

เห็นเลือดในความหมายของเขาคือการฆ่าคน

แฟรงคลินส่ายหัว

“ในฐานะแก๊งสเตอร์ ถ้าไม่เคยเห็นเลือด นายจะไม่มีวันเติบโต คนนี้ฉันยกให้นายจัดการ”

เจสันให้แฟรงคลินเป็นคนลงมือ นอกจากจะเป็นการฝึกความกล้าแล้ว เขายังต้องการทดสอบอะไรบางอย่างด้วย

สีหน้าของแฟรงคลินดูแปลก ๆ เล็กน้อย

เจสันมองอย่างดูแคลน “กลัวเหรอ?”

แฟรงคลินกางมือออก แสดงท่าทีน้อยใจ “ลูกพี่ อย่างน้อยพี่ก็ต้องให้ปืนผมสักกระบอกสิ”

เจสันหยิบมีดพกทหารออกมาจากกระเป๋าแล้วโยนให้เขา “ฆ่าด้วยปืนมันไม่ได้อารมณ์เท่าใช้ไอ้นี่หรอกน่า ลงมือซะ”

แฟรงคลินดึงมีดออกมา ใบมีดคมกริบส่องประกายเย็นยะเยือกภายใต้แสงจันทร์

เขาปลุกใจตัวเองเงียบ ๆ จากนั้นเตะคนขับจนล้มลงกับพื้น แทงทะลุหลังและแทงหัวใจด้วยมีด

“อ๊าก!!”

คนขับไม่ตายทันทีและเริ่มดิ้นรนอย่างรุนแรง

แฟรงคลินนั่งทับบนหลังของเขา ดึงมีดออก และแทงลงไปที่หลังคอของเขาอีกครั้ง แต่เหมือนจะไม่พอทำให้เขาแทงติดต่อกันเจ็ดครั้ง ศีรษะและลำตัวแทบจะขาดออกจากกัน เลือดที่หลังคอพุ่งกระฉูดออกมา

คนขับดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่งแล้วแน่นิ่งไป ถนนยางมะตอยถูกย้อมเป็นสีแดงฉานด้วยเลือด

[ติ๊ง! สหาย ‘แฟรงคลิน คลินตัน’ ฆ่าไบค์เกอร์หนึ่งคน ได้รับ 100 คะแนนตัวร้าย ความคืบหน้าปัจจุบัน 2015/4000]

เจสันคิดถูก คะแนนตัวร้ายที่สมาชิกปาร์ตี้ได้รับจะถูกโอนเข้าบัญชีของเจสัน ในทำนองเดียวกัน ชื่อเสียงที่พวกเขาได้รับก็น่าจะนับเป็นชื่อเสียงของเขาด้วย

แฟรงคลินลุกขึ้น เลือดสาดกระเซ็นเต็มใบหน้า และหายใจหอบถี่

เจสันที่ยืนอยู่ข้าง ๆ วิเคราะห์อย่างใจเย็น

“ท่าทางการลงมือยังหยาบเกินไป เหมือนพวกนักเลงข้างถนน จำไว้ว่าต้องฝึกให้มากกว่านี้ในอนาคต”

เขาพูดคำพูดชวนขนลุกออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

เวลาเหลือน้อยแล้ว และไม่มีเวลาให้แฟรงคลินได้พักหายใจ

ทั้งสองโยนศพทิ้งลงในพงหญ้าข้างทางและออกเดินทางต่อ

แฟรงคลินขับรถบรรทุกหนักนำหน้า และเจสันขับ Honda S2000 ตามหลัง โดยเว้นระยะห่างเจ็ดหรือแปดร้อยเมตร

ปิดประทุนรถ เจสันโทรหามอร์แกนขณะขับรถ

“ไง! มิสเตอร์ 15 ล้านดอลลาร์ ช่วงนี้สบายดีไหม?”

เจสันพิงเบาะและยักไหล่ “ก็ไม่เลว แล้วคุณล่ะ?”

มอร์แกนพูดอย่างร่าเริง “ต้องขอบคุณนายจริง ๆ คนในโลกใต้ดินของนิวยอร์กกำลังตื่นตระหนกกันใหญ่ เพื่อไม่ให้โดนนายเล่นงาน แก๊งน้อยใหญ่ต่างพากันกักตุนเสบียง”

“ปืนพก ปืนไรเฟิล ปืนกลหนัก ระเบิดมือ ทุ่นระเบิด เสื้อเกราะกันกระสุน . . . ยอดขายอาวุธและอุปกรณ์ป้องกันพุ่งกระฉูด ช่วงนี้ธุรกิจของฉันโตขึ้นเกือบสามเท่า”

“งั้นก็ยินดีด้วย ฉันมีธุรกิจจะคุยกับคุณ”

“ธุรกิจอะไร?”

“มอเตอร์ไซค์ไฮเอนด์ล็อตหนึ่ง”

“พระเจ้า! คงไม่ใช่มอเตอร์ไซค์ที่พวกแก๊งซิ่งขโมยมาหรอกนะ”

นอกจากขายอาวุธแล้ว มอร์แกนยังขายข่าวกรองด้วย เขานึกถึงข่าวล่าสุดขึ้นมาได้ทันที

เจสันชื่นชมมาก “สมกับเป็นพ่อค้าตลาดมืด หูตาไวจริง ๆ”

“เจสัน นายคงไม่ได้คิดจะกวาดล้างแก๊งสเตอร์ทั่วนิวยอร์กจริง ๆ หรอกนะ”

“ฉันไม่สนใจแก๊งสเตอร์นิวยอร์ก ฉันสนแค่เงิน ใครมีของมีค่าอยู่ในมือ ฉันก็จะลงมือกับคนนั้น รวมถึงคุณด้วย”

“โอ้มายก๊อด! นายมันบ้าไปแล้ว”

ไร้ซึ่งโซ่ตรวนแห่งผลประโยชน์ เจสันได้กลายร่างเป็นสิงโตที่หลุดจากกรงอย่างสมบูรณ์ หิวโหย บาดเจ็บ ดุร้าย ประเภทที่จับใครได้ก็กิน

วันนั้นในนิวยอร์กอาจจะมาถึงจริง ๆ!

มอร์แกนรู้สึกปวดหัว เขาแก่เกินกว่าจะรับมือกับความวุ่นวายนี้ไหว เขาแค่อยากทำธุรกิจอย่างสงบสุข

“ว่าไง? คุณจะเอาของล็อตนี้ไหม? อย่าให้ฉันต้องไปหาคนอื่นนะ”

“เอา! แน่นอนว่าฉันเอา! อย่างที่นายบอก อย่าเป็นศัตรูกับคนที่มีเงิน”

“ดีมาก มอเตอร์ไซค์ไฮเอนด์ 52 คัน มูลค่าประเมิน 5 ล้านดอลลาร์ คุณเสนอราคามาเลย”

เจสันโก่งราคาหน้าตาเฉย

“ฮิฮิฮิ” เสียงของมอร์แกนเจ้าเล่ห์ “เจสัน นายกล้าดียังไงมาเล่นลูกไม้กับฉัน ตามข้อมูลของฉัน ราคารวมของมอเตอร์ไซค์พวกนั้นไม่เกิน 4 ล้านแน่นอน”

เจสันแสร้งทำเป็นไม่รู้ “อืม ดูเหมือนคนประเมินราคาของฉันจะไม่ใช่มืออาชีพ งั้นคิดซะว่า 4 ล้านก็ได้ เห็นแก่ที่เป็นเพื่อนเก่ากันมาหลายปี”

มอร์แกนไม่ใส่ใจเรื่องนี้มากนัก

เมื่อพูดถึงการทำธุรกิจ มันก็ต้องมีการต่อรองราคากันเป็นธรรมดา

“1 ล้าน!”

“วอทเดอะฟัค!”

เจสันรู้สึกเดือดดาลขึ้นมาทันที

“รถเถื่อนโดนกดราคาเหลือครึ่งนึง มันเป็นกฎของวงการ ตาแก่อย่างคุณคิดว่าฉันเป็นมือใหม่เหรอ? หรือคิดว่าฉันเป็นหมูในอวย แล้วอยากฉวยโอกาสฟันกำไรจากฉัน เจสัน คนนี้!”

มอร์แกนอธิบายอย่างสบาย ๆ “กฎคือต้องหั่นครึ่งจริง ๆ แต่คราวนี้เป็นรถของแก๊งไบค์เกอร์”

“ฉันรับซื้อรถพวกนี้ ก็เท่ากับฉันเป็นศัตรูกับแก๊งไบค์เกอร์”

“ถ้ามีใครเจอเบาะแส ฉันจะซวยเอาได้”