มหาวายร้ายแห่งจักรวาลมาร์เวล ตอนที่ 14 ระเบิดมนุษย์

มหาวายร้ายแห่งจักรวาลมาร์เวล ตอนที่ 14 ระเบิดมนุษย์

ติ๊ง!

เสียงเตาอบดังขึ้น บ่งบอกว่าอุ่นอาหารเสร็จแล้ว

เจสันเปิดประตูเตาอบ กลิ่นหอมฉุยเตะจมูก

“พิซซ่าร้อน ๆ ได้ที่แล้ว ระหว่างที่ฉันกินพิซซ่า แกไปบอกลาลิซ่ากับลูก ๆ ซะ แล้วก็เปลี่ยนไปใส่สูทอาร์มานี่ด้วย”

พอลเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ ในความทรงจำของเขา เจสันไม่ใช่คนที่จะมานั่งพูดคุยประณีประนอมแบบนี้

เจสันสวมถุงมือกันความร้อนและหยิบถาดอบออกมา “แกอยู่กับฉันมาหกปี ฉันอยากให้แกไปอย่างสมเกียรติ”

“ขอบคุณครับ”

พอลเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าและเดินช้า ๆ ไปยังห้องนอน

‘ไปเถอะ หัวใจแกยังลังเล แต่ครอบครัวและญาติมิตรจะมอบความกล้าหาญให้แกเผชิญหน้ากับความตาย’

มองดูแผ่นหลังของพอล เจสันแสยะยิ้มและกัดพิซซ่าคำโต

. . .

ห้องนอนใหญ่

ลิซ่านอนอยู่ข้างเปลเด็ก ฮัมเพลงกล่อมเด็กเบา ๆ และเด็กน้อยสองคนก็กำลังนอนหลับปุ๋ย ทำปากแจ๊บ ๆ อย่างน่าเอ็นดู

พอลนั่งลงข้างเตียง มองดูใบหน้าเล็ก ๆ ของลูกน้อยด้วยความอาลัยอาวรณ์ หัวใจเต็มไปด้วยความเสียใจและความเศร้าโศก

“ที่รัก เป็นอะไรไปคะ?”

ลิซ่าสังเกตเห็นความผิดปกติของสามี

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมต้องออกไปทำธุระกับลูกพี่สักหน่อย” พอลยื่นมือใหญ่ ๆ ออกไปลูบหัวลูกน้อยเบา ๆ

“อันตรายไหมคะ?”

“ผมจัดการได้ ก่อนที่ผมจะกลับมา ฝากลูกด้วยนะ”

ลิซ่ารู้สึกว่าประโยคนี้ฟังดูเหมือนการสั่งเสีย เธอขมวดคิ้วเตรียมจะถาม

ก่อนที่เธอจะทันได้พูด พอลก็กอดเธอแน่นและสูดดมกลิ่นกายเธออย่างแรง ราวกับพยายามจดจำกลิ่นของเธอไว้

ผ่านไปไม่กี่นาที พอลก็ปล่อยเธอ “ที่รัก ช่วยหยิบสูทชุดนั้นให้ผมหน่อยสิ”

ลิซ่างงกับการกระทำของเขา แต่เธอก็ไปที่ตู้เสื้อผ้าและหยิบสูทออกมา

สวมสูทชุดใหม่เอี่ยม พอลมองตัวเองในกระจกแล้วถามว่า “ผมดูเหมือนลิงจริง ๆ เหรอ?”

ลิซ่าอยากจะดุเขาเหมือนปกติ แต่จู่ ๆ ก็เปลี่ยนคำพูด

เธอก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยจัดหูกระต่ายให้เข้าที่ “ไม่หรอก คุณใส่แล้วดูหล่อมากเลย”

พอลยิ้ม ก้มศีรษะลงและจูบภรรยาอย่างดูดดื่ม

เมื่อผละริมฝีปากออก เขาเดินช้า ๆ ไปที่ประตูแล้วหยุด

มีคำบอกลามากมายที่อยากจะพูด แต่เมื่อถึงเวลาจริง ๆ เขากลับไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่ส่งสายตาเปี่ยมรักไปให้ลิซ่า

“ลาก่อนนะ!”

ในห้องนั่งเล่น เจสันนั่งกินพิซซ่าอยู่บนโซฟา

“เร็วจัง ไม่อยู่ต่ออีกหน่อยเหรอ?”

สีหน้าของพอลแน่วแน่ขึ้นอย่างมาก “ไม่ครับ ไปกันเถอะ!”

. . .

ออกจากอพาร์ตเมนต์ เจสันขึ้นรถฟอร์ดของพอล “แกรู้จักร้านอาหารจีนในเฮลส์คิทเช่นไหม?”

“รู้ครับ พี่เคยพาผมไปกิน รสชาติดี แต่เผ็ดเกินไปหน่อย”

“ไม่รู้จักของดีซะแล้ว ไม่มีร้านอาหารจีนไหนในนิวยอร์กที่ทำอาหารเสฉวนได้อร่อยเท่าร้านนี้อีกแล้ว นี่แหละของแท้”

พอลมองดูนาฬิกา “ป่านนี้ ร้านคงปิดแล้วมั้งครับ”

“แทนที่จะไปกินข้าว แกขับรถไปจอดที่ตรอกหลังร้าน”

“ครับ”

หลังจากสตาร์ทรถ เจสันก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและกดเบอร์โทรศัพท์จากความทรงจำ

เจ้าของเบอร์นี้คือพ่อค้าตลาดมืด พ่อค้าตลาดมืดผู้โด่งดังและกว้างขวางในนิวยอร์ก

ปืน กระสุน กัญชา ผู้หญิง อสังหาริมทรัพย์ รถยนต์ ข้อมูลข่าวสาร

ตราบใดที่คุณมีเงิน คุณสามารถซื้อแทบทุกอย่างจากเขาได้

เจสันเป็นลูกค้าประจำของเขา ปืนและระเบิดมือมาตรฐานทหารที่อยู่ในอพาร์ตเมนต์แมนฮัตตันก็ซื้อมาจากเขานี่แหละ

หลังจากเสียงรอสายดังห้าครั้ง ปลายสายก็กดรับ

“เฮ้! คุณมอร์แกน หวังว่าคงไม่รบกวนเวลานอนของคุณกับสาว ๆ นะ”

เสียงคนแก่ตอบกลับมา “ฮิฮิฮิ เจสัน! ฉันเดาแล้วเชียวว่าไอ้ลูกเวรอย่างแกยังไม่ตาย”

“หมาแก่อย่างคุณยังไม่ตาย แล้วคนอย่างผมจะรีบตายไปไหน”

“พระเจ้า คิงพินน่าจะเย็บปากเหม็น ๆ ของแกซะจริง ๆ ว่ามาสิ โทรมาซื้ออะไรดึกดื่นป่านนี้?”

“อืม . . . คุณมีระเบิดพลาสติก C4 อยู่กี่ลูก?”

ร่างกายของพอลสั่นสะท้านเล็กน้อย

“C4! พระเจ้า แกบ้าไปแล้ว”

“อย่าพล่าม บอกราคามา”

“อืม . . . ในโกดังมี C4 อยู่ห้าลูก ถ้าเอาหมด คิด 300,000”

“ตกลง! ผมเหมาหมด สถานที่นัดพบคือตรอกหลังร้านอาหารจีนในเฮลส์คิทเช่น ครั้งนี้สถานการณ์พิเศษ คุณต้องมาส่งด้วยตัวเอง”

“อะไรนะ! ช่วยบอกเหตุผลที่ฉันต้องผละจากอ้อมอกสาวงามกลางดึกหน่อยสิ?”

“เพื่อน ตอนนี้หัวผมมีค่า 3 ล้านดอลลาร์ และผมไม่ไว้ใจคนนอก”

“พวกแกนี่มันน่ารำคาญจริง ๆ ให้ครั้งนี้เป็นกรณีพิเศษนะ แล้วรหัสลับล่ะ?”

“ยาวสาม สั้นหนึ่ง”

“โอเค อีกชั่วโมงฉันจะไปส่งให้เอง”

“ถามอีกอย่าง คุณหนูมอร์แกนสบายดีไหม?”

“ไปตายซะ!”

. . .

เจสันวางสายด้วยรอยยิ้ม และพอลก็อดถามไม่ได้ว่า “ลูกพี่จะให้ผมทำอะไร? ทำไมต้องใช้ระเบิด C4 ด้วย?”

“เลือดล้างด้วยเลือด เป้าหมายของฉันคือมาเฟียรัสเซีย”

พอลเข้าใจทันที ใบหน้าของเขาซีดเผือก “ระเบิดมนุษย์!”

“อะไร กลัวเหรอ?”

“. . .”

เจสันปลอบใจ “เทียบกับการตายด้วยการถูกทรมาน วิธีตายแบบนี้ไม่เจ็บปวดเลยสักนิด แกจะกลัวอะไร? คิดถึงครอบครัวแกเข้าไว้สิ”

พอลถอนหายใจ “ผมไม่กลัว บอกมาสิครับ จะให้ผมทำอะไร?”

“ดีมาก เดี๋ยวแกโทรหาวลาดิเมียร์ บอกว่าแกเจอที่ซ่อนของฉันแล้ว ให้มันรวบรวมคนทั้งหมดมา”

“แล้วผมจะเข้าไปในรังของพวกมันได้ยังไง?”

“เพราะภารกิจเมื่อวานล้มเหลว แกเลยไม่ไว้ใจความสามารถในการสั่งการของวลาดิเมียร์ แกเลยต้องเป็นคนนำทีมปฏิบัติการครั้งนี้เอง”

“วลาดิเมียร์เป็นคนโง่ที่หยิ่งยโส มันคงไม่ยอมง่าย ๆ หรอกครับ”

“ไม่ต้องห่วง ตราบใดที่มันจะได้ล้างแค้นให้น้องชาย มันยอมแน่”

. . .

สิบห้านาทีต่อมา รถฟอร์ดแล่นเข้าสู่เฮลส์คิทเช่นและจอดที่ตรอกหลังร้านอาหาร

ดับเครื่องยนต์ พอลเตรียมคำพูดไว้แล้วและโทรหาวลาดิเมียร์

“ตู้ด ตู้ด ตู้ด . . . ฮัลโหล!”

“วลาดิเมียร์ ฉันพอลเอง”

“ใครวะ? อ๋อ จำได้แล้ว หมาที่อยู่ข้างกายเจสันนี่เอง”

พอลขมวดคิ้วและพูดประชดประชัน “ดูเหมือนคุณวลาดิเมียร์จะอารมณ์ไม่ดีนะ ก็ไม่แปลกหรอก โดนเจสันฆ่าลูกน้องไปตั้ง 20 กว่าคน แถมแม้แต่น้องชายแท้ ๆ ก็ยังถูกมันเก็บไปอีก เป็นใครก็คงอารมณ์ไม่ดีทั้งนั้นแหละ”

“พอล ใช่ไหม? ฉันจำแกได้ หลังจากฆ่าเจสันแล้ว รายต่อไปคือคิวแกแน่”

“เหอะ ฆ่าเจสันเหรอ? แกรู้เหรอว่าเจสันอยู่ที่ไหน?”

“. . .” วลาดิเมียร์พูดไม่ออก “สรุปแกโทรมาพล่ามอะไร?”

พอลพูดว่า “ฉันเคยเป็นคนสนิทของเจสัน และรู้ว่ามันซ่อนตัวอยู่ที่ไหน”

“อะไรนะ!”

เสียงที่ปลายสายเริ่มร้อนรน “บอกที่อยู่มา แกอยากได้เท่าไหร่”

“ฉันไม่ต้องการเงิน ฉันแค่อยากถามแกว่า ถ้าได้ที่อยู่แล้ว แกจะทำยังไง?”

“ก็พาคนไปฆ่าไอ้ลูกเวรนั่นน่ะสิ”

“อะไรนะ? ยังอยากจะพาคนไปตายอีกหลายสิบคนรึไง”

“ครั้งที่แล้วมันเป็นอุบัติเหตุ ครั้งนี้ฉันฆ่ามันได้แน่”

“โทษที ฉันไม่เชื่อใจแก ถ้าแกอยากรู้ที่อยู่ของเจสันจริง ๆ และอยากล้างแค้นให้น้องชาย แกกับลูกน้องต้องทำตามคำสั่งฉัน ไม่อย่างนั้นถ้ามันหนีไปได้อีกจะยุ่ง”

ไม่มีเสียงตอบรับจากปลายสาย วลาดิเมียร์ดูลังเลอย่างเห็นได้ชัด

เจสันยิ้มและส่งสัญญาณให้พอลใจเย็น ๆ

สักพัก เสียงก็ดังมาจากโทรศัพท์ “ตกลง ฉันสัญญา จะให้ทำอะไรว่ามา”

พอลแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก “รวมพลลูกน้องแกทั้งหมดเดี๋ยวนี้ เอาอาวุธและกระสุนมาให้ครบ รวมถึงอาวุธหนักด้วย พอพร้อมแล้วบอกฉัน”

“เข้าใจแล้ว ขอถามคำถามสุดท้าย แกเคยเป็นลูกน้องเจสัน ทำไมถึง . . .”

“คำถามโง่ ๆ แกคิดว่าใครเป็นคนขายมันล่ะ!”