มหาวายร้ายแห่งจักรวาลมาร์เวล ตอนที่ 5 อัปเกรด, เพิ่มค่าสถานะ, โต้กลับ

มหาวายร้ายแห่งจักรวาลมาร์เวล ตอนที่ 5 อัปเกรด, เพิ่มค่าสถานะ, โต้กลับ

สมองของเจสันหมุนเร็วรี่ และในไม่ช้าเขาก็มีแผนการในใจ

เขานอนหมอบราบกับพื้นโดยกอดปืน M4A1 เอาไว้ แนบหูลงกับพื้นเพื่อตั้งใจฟังเสียงฝีเท้าจากด้านนอกประตู

เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ดังขึ้นและถี่ขึ้น

เอี๊ยด~

นี่คือเสียงของใครบางคนที่กำลังผลักประตูกระจกของร้านไอศกรีม

ตอนนี้แหละ!

เจสันโผล่หัวออกมา เล็งไปที่พวกมาเฟียที่อยู่นอกประตู แล้วเหนี่ยวไกทันที ปืน M4A1 ในมือพ่นเปลวไฟแห่งความตายออกมา

ปัง ปัง ปัง . . .

เสียงปืนดังรัวติดต่อกัน ปลอกกระสุนทองเหลืองร้อนจี๋กระเด็นปลิวว่อนไปทั่ว

มาเฟียที่กำลังจะผลักประตูเข้ามาถูกกระสุนพุ่งเข้าใส่อย่างกะทันหัน และล้มลงกองกับพื้นพร้อมกับเสียงประตูกระจกแตกกระจาย

เจสันไม่ได้ปล่อยนิ้วออกจากไกปืน แต่ยังคงยิงกดดันต่อไป

พวกมาเฟียที่อยู่ด้านนอกประตูตกตะลึงกับการกระทำของเขา ต่างพากันสบถด่าและมองหาที่กำบังใกล้ ๆ เพื่อหลบซ่อน

และเจสันก็อาศัยช่วงเวลาปลอดภัยนี้จัดการหน้าจอม่านแสงอย่างรวดเร็ว

[ติ๊ง! ทำลายทรัพย์สินของผู้อื่น ได้รับคะแนนตัวร้าย 10 คะแนน ความคืบหน้าปัจจุบัน 950/1000]

[ติ๊ง! ฆ่ามาเฟียสองคน ได้รับคะแนนตัวร้าย 200 คะแนน ความคืบหน้าปัจจุบัน 1150/1000]

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่เลเวลอัปเป็นเลเวล 2 ได้รับแต้มคุณลักษณะ 10 แต้ม ความคืบหน้าปัจจุบัน 150/2000]

เจสันเพิ่มแต้มคุณลักษณะลงในค่าความคล่องแคล่วและสติปัญญา

[ความแข็งแกร่ง 33]

[ความคล่องแคล่ว 32→35]

[ความอดทน 30]

[สติปัญญา 28→35]

เจสันรู้สึกหนังศีรษะชาหนึบและบวมเป่ง ราวกับว่าเขาเพิ่งกลืนมัสตาร์ดคำโตเข้าไป

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกเจ็บปวดนี้ก็หายไป และสมองก็ตื่นตัวมากกว่าแต่ก่อนมาก

นี่คือความรู้สึกของการเพิ่มสติปัญญางั้นเหรอ?

เจสันแสดงความสงสัยอย่างจริงจัง

วินาทีถัดมา แขนขาของเขากระตุกอย่างบ้าคลั่งอยู่บนพื้น เหมือนคนเป็นลมชักนิดหน่อย เหมือนถูกไฟดูดนิด ๆ และเหมือนคนโรคประสาทหน่อย ๆ

ในชั่วพริบตา ร่างกายก็กลับมาเป็นปกติ

ไม่ต้องเดาเลย ระบบต้องกำลังปรับปรุงความคล่องแคล่วของเขาอยู่แน่ ๆ

แต้มคุณลักษณะถึงตามข้อกำหนดของระบบแล้ว เจสันเปิดมอลล์อีกครั้งและซื้อ [ความชำนาญอาวุธปืน เลเวล 5]

[ติ๊ง! ซื้อสำเร็จ คะแนนคงเหลือ 3]

[ความชำนาญอาวุธปืน 4→5]

ดูเหมือนว่าหัวของเขาจะถูกเปิดออก ความรู้ ทักษะ และความจำของกล้ามเนื้อจำนวนมากเกี่ยวกับอาวุธปืนถูกยัดเยียดเข้ามาในสมองอย่างรุนแรง

มันเหมือนกับการพยายามยัดของใส่กระเป๋าเดินทางเวลาไปเที่ยว

ถ้าใช้มือกดไม่ลง ก็ใช้ก้นทับ และถ้ายังไม่ได้อีก ก็ใช้เท้ากระทืบมันลงไป

ความรู้สึกนี้มันน่าอึดอัดมาก แต่โชคดีที่มันเกิดขึ้นเพียงสั้น ๆ

หลังจากถ่ายทอดทักษะเสร็จสิ้น ร่างกายก็ดูดซับและย่อยข้อมูลเหล่านั้นอย่างรวดเร็วราวกับฟองน้ำ

[โฮสต์ เจสัน วอลเตอร์]

[เลเวล 2 (150/2000)]

[ความแข็งแกร่ง 33]

[ความคล่องแคล่ว 35]

[ความอดทน 30]

[สติปัญญา 35]

[แต้มคุณลักษณะคงเหลือ 0]

[ชื่อเสียง 13]

[ปาร์ตี้ ไม่มี]

[คะแนน 3]

[ความสามารถ ความชำนาญการต่อสู้ (เลเวล 4), ความชำนาญการขับขี่ (เลเวล 3), ความชำนาญอาวุธปืน (เลเวล 5), ความชำนาญอาวุธเย็น (เลเวล 2)]

[มอลล์ คลิกที่นี่]

. . .

เจสันเขย่า M4A1 ในมืออีกครั้ง ความเข้าใจและการใช้อาวุธปืนของเขาพัฒนาขึ้นไปอีกระดับ

“ไอ้พวกเวรเอ๊ย ทีนี้ตาฉันบ้างล่ะ”

หลังจากพักไปเมื่อครู่นี้ อาการเจ็บที่เท้าของเจสันลดลงไปมาก บวกกับการบำบัดด้วยมัสตาร์ดและไฟฟ้าช็อตจากระบบ ขาและเท้าของเจสันก็ฟื้นตัวกลับมาได้ถึง 90%

“เจสัน ยอมจำนนซะ ฉันยอมรับว่าแกเก่งมาก แต่ที่นี่มีมือปืนมืออาชีพมากกว่า 20 คน เว้นแต่พระเจ้าจะปรากฏตัว ไม่อย่างนั้นแกไม่มีทางหนีรอดไปได้หรอก”

ด้านนอกประตู วลาดิเมียร์ตะโกนเสียงดัง

“แกแน่ใจเหรอว่ามีมือปืนมากกว่า 20 คนอยู่ข้างนอก? และแกอาจจะไม่เชื่อ แต่พระเจ้ากำลังช่วยฉันอยู่จริง ๆ ว่ะ”

ในการปะทะกันเมื่อครู่ วลาดิเมียร์เสียลูกน้องไปเก้าคน และตอนนี้รวมสองพี่น้องเข้าไปด้วย ก็เหลือมือปืนแค่สิบห้าคนเท่านั้น

คำพูดของเจสันทำให้อนาโตลีโกรธจัด “ไปตายซะ! พี่ ไม่ต้องจับเป็นมันแล้ว ฆ่าไอ้ลูกเวรนี่ทิ้งไปเลย”

เมื่อสูญเสียมือปืนไปเก้าคน วลาดิเมียร์ก็เต็มไปด้วยความโกรธเช่นกัน

หลังจากฟังคำพูดของน้องชาย เขาขมวดคิ้วคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าพูดว่า “ตกลง!”

อนาโตลีมีสีหน้าดีใจ รีบหยิบ RPG ออกมาจากเป้สะพายหลัง แล้วตะโกนว่า “เซอร์ไพรส์ ไอ้เวรตะไล!”

ฟุ่บ!

RPG ส่งเสียงคำราม พ่นเปลวไฟหางยาวออกมา และพุ่งตรงไปยังร้านไอศกรีมที่อยู่ไม่ไกล

เจสันสังหรณ์ใจไม่ดี เขารีบทุบกระจกอีกด้านหนึ่ง พลิกตัวและหนีออกจากร้านไอศกรีมทันที

วินาทีต่อมา แสงไฟก็สว่างวาบ และพื้นดินก็สั่นสะเทือน

ร้านไอศกรีมกลายเป็นทะเลเพลิงในชั่วพริบตา

“ไอ้พวกบ้าเอ๊ย!” เมื่อสัมผัสได้ถึงคลื่นความร้อนเหนือศีรษะ สีหน้าของเจสันก็เคร่งเครียดและหวาดกลัวอย่างยิ่ง

ถ้าเมื่อกี้เขาลองเลลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ป่านนี้เขาคงได้ไปพบพระเจ้าหรือซาตานจริง ๆ แล้ว

เมื่อโล่งใจขึ้นเล็กน้อย เจสันก็หันไปมองห้างสรรพสินค้าที่ว่างเปล่าด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก

ตอนนี้มันเป็นบ้านของฉันแล้ว

อนาโตลีโยน RPG ทิ้งอย่างตื่นเต้น “พี่ เข้าไปเก็บศพเจสันได้เลย ถึงผมจะไม่แน่ใจว่าจะหาศพมันเจอหรือเปล่าก็เถอะ”

วลาดิเมียร์ระมัดระวังตัวกว่าเขามาก เขาโบกมือเล็กน้อย มาเฟียคนหนึ่งก็ออกจากที่กำบังและค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ร้านไอศกรีมอย่างระมัดระวังพร้อมปืนในมือ

ครึ่งนาทีต่อมา มาเฟียคนนั้นเดินออกมาจากร้านและส่ายหัวให้สองพี่น้อง

“เวรเอ๊ย!”

อนาโตลีหน้าแดงด้วยความโกรธ จ้องมองไปที่ร้านแล้วสบถอย่างหัวเสีย

ถ้าโดน RPG เข้าไปเต็ม ๆ แล้วยังไม่ตาย ไอ้เวรเจสันนี่คงได้รับพรจากพระเจ้าจริง ๆ แล้วล่ะ

วลาดิเมียร์ยืนขึ้นและพูดอย่างใจเย็น “ไม่ต้องห่วง มันบาดเจ็บและหนีไปได้ไม่ไกลหรอก”

พูดจบ เขาก็ชี้ไปที่พวกมาเฟียรอบ ๆ แล้วสั่งว่า “พวกแกเข้าไปในห้างจากทางเข้าต่าง ๆ จับคู่กันไป ถ้าเจอเจสันให้ยิงทันที ไม่ต้องจับเป็น”

“ครับ!”

ทุกคนพยักหน้า จากนั้นก็แยกย้ายกันเป็นกลุ่มละสองคน เข้าไปทางประตูต่าง ๆ ของห้างสรรพสินค้า

“พี่ ผมจะไปด้วย” อนาโตลีหยิบปืนไรเฟิลอัตโนมัติขึ้นมา

“อืม ระวังตัวด้วย ถึงเจสันจะบาดเจ็บ แต่มันก็ไม่ใช่คนที่คนธรรมดาจะรับมือได้ง่าย ๆ”

อนาโตลีพยักหน้าและเรียกมาเฟียคนหนึ่งให้เข้าไปในห้างจากทางเข้าหลัก

. . .

ห้างสรรพสินค้านี้ตั้งอยู่ชั้นล่างของอพาร์ตเมนต์เจสัน เวลาว่าง ๆ เขามักจะชอบมาเดินเล่นในห้างและชื่นชมเรือนร่างอันงดงามของสาวงามตะวันตก

ปีแล้วปีเล่า เจสันรู้ผังโดยรวมและรายละเอียดทุกซอกทุกมุมของห้างเป็นอย่างดี การมาห้างนี้คุ้นเคยเหมือนเดินอยู่ในห้องนั่งเล่นของตัวเอง

นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมเจสันถึงไม่รีบหนี แต่กลับซ่อนตัวในเงามืดเพื่อเตรียมต่อสู้กับพวกมาเฟีย

ในร้านอาหารอิตาเลียนบนชั้นสองของห้าง เจสันนั่งอยู่ริมหน้าต่าง กินซี่โครงแกะและพาสต้าที่โต๊ะก่อนหน้ากินเหลือไว้

ตำแหน่งนี้มีมุมมองที่ยอดเยี่ยม แทบไม่มีจุดบอดบนชั้นหนึ่งของห้างสรรพสินค้า มันเป็นทำเลทองสำหรับคู่รักที่จะมาเดตกัน

เพิ่งกินซี่โครงแกะไปได้สองชิ้น มาเฟียสองคนก็ปรากฏตัวในสายตาของเจสัน

พวกเขาถือปืนหันหลังชนกันและเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างระมัดระวังและเชื่องช้า

เจสันยิ้มเล็กน้อย หยิบ M4A1 ขึ้นมาประทับบ่า เล็งไปที่หนึ่งในนั้น

เล็งเพียงเล็กน้อยแล้วเหนี่ยวไกอย่างเด็ดขาด

ปัง ปัง ปัง!

กระสุนสามนัดถูกยิงออกไป เจาะรูขนาดใหญ่สามรูที่หน้าอกและท้องของมาเฟียคนนั้น เขาล้มลงจมกองเลือดตายคาที่ทันที

“เชี่ย!”

เพื่อนของเขาตื่นตระหนกและเล็งปืนไปที่ต้นตอของเสียงปืน แต่ไม่มีใครอยู่ในสายตา และเขาไม่รู้เลยว่ากระสุนมาจากไหน

เจสันเล็งไปที่เขาอย่างสบาย ๆ และยิงออกไปอีกสามนัด

[ติ๊ง! ฆ่ามาเฟียสองคน ได้รับคะแนนตัวร้าย 200 คะแนน ความคืบหน้าปัจจุบัน 350/2000]