บทที่ 44 ไปโรงเรียน?

บทที่ 44 ไปโรงเรียน?

เมืองเจียงปิน ชุมชนฮวาหยวน บ้าน

อย่างแรกที่เจียงเสี่ยวกับหานเจียงเสวี่ยทำหลังจากกลับถึงบ้านคือ แบ่งปันสินสงคราม หานเจียงเสวี่ยนำลูกปัดดาวจำนวนมากออกมาจากโลงศพพื้นที่มิติ และเก็บส่วนหนึ่งไว้ให้เซี่ยหยานอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็มอบลูกปัดดาวแม่มดผีขาวทั้งสองเม็ดให้กับเจียงเสี่ยวผี

เจียงเสี่ยวมอง ‘400,000’ หยวนในมือ ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยอารมณ์ไม่สิ้นสุด

คิดจะเป็นหัวนมต้องโตไวๆ แล้วไปพื้นที่ต่างมิติออกล่าหาลูกปัดดาวที่หายาก เกรดสูง แล้วเอากลับมาขายให้มีกินไปตลอดชีวิต

(ผู้แปล - หัวนม เป็นภาษาถิ่นทางเหนือของจีน หมายถึง เป็นที่พึ่งให้คนอื่น)

ไม่น่าแปลกใจที่คนจำนวนมากต้องการเป็นผู้ตื่น เพราะมันทำเงินได้มาก

เจียงเสี่ยวผีกับหานเจียงเสวี่ยมีข้อได้เปรียบตามธรรมชาติ เพราะพวกเขาสามารถเข้าสู่พื้นที่ต่างมิติในเป่ยเจียงได้ฟรี

รู้ไหมว่าราคาตั๋วสำหรับเข้าสู่ทุ่งหิมะมีราคาถึง 50,000 หยวน

ไม่มีใครสามารถแอบลักลอบเข้าไป เพราะทุ่งหิมะถูกพัฒนาและควบคุมจากทางการ ให้กลายเป็นสวนสนุกของคนรวย มันจึงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพลเรือนทั่วไป และครอบครัวทั่วไป

ภายใต้สายตาคาดหวังของหานเจียงเสวี่ย เจียงเสี่ยวดูดซับลูกปัดดาวแม่มดผีขาวทั้งสองเม็ดอย่างหมดจด

อย่างไรก็ตาม แผนที่ดาวภายในแสดงให้เขาเห็นว่า ‘พร’ และ ‘เหยื่อล่อ’ เพิ่งมาถึงคุณภาพทองเหลือง Lv.7 เท่านั้น ถ้าหากเขาต้องการอัพเกรดเป็นคุณภาพเงิน เขาก็ยังขาดลูกปัดดาวแม่มดผีขาวอีก 3 เม็ด

หานเจียงเสวี่ยค่อนข้างรู้สึกผิดหวัง ในเรื่องนี้เธอคิดว่า พรคุณภาพเงินนั้นหายากและน่าเชื่อถือกว่าคุณภาพทองเหลือง มันไม่เพียงแต่จะเพิ่มประสิทธิภาพในการต่อสู้ของเจียวเสี่ยวผีเท่านั้น มันยังแสดงให้โรงเรียนเห็นศักยภาพของเจียงเสี่ยวผีได้อีกด้วย

ในขณะเดียวกัน หานเจียงเสวี่ย ก็กลัวจริงๆว่าเจียงเสี่ยวผีจะอัพเกรดทักษะดาวอย่างกะทันหัน

ในฐานะผู้ตื่นหลักสูตรการศึกษาของพวกเขาจะแตกต่างจากเด็กทั่วไป พวกเขาจะมีบทเรียนเชิงปฏิบัติมากมาย

หากกำลังอยู่ในชั้นเรียนภาคปฏิบัติ แล้วจู่ๆทักษะดาวของเจียงเสี่ยวผีเกิดอัพเกรดเป็นคุณภาพเงินขึ้นมา จะอธิบายว่าอย่างไร?

ในเวลานี้เจียงเสี่ยวก็มีความลังเลอยู่เล็กน้อยเช่นกัน เขายังมีคะแนนทักษะอยู่อีก 4 คะแนน ซึ่งเพียงพอจะอัพเกรด ‘พร’ และ ‘เหยื่อล่อ’ ให้เป็นคุณภาพเงิน

แต่เขาต้องการเก็บคะแนนทักษะไว้สำหรับอัพเกรด ‘พลังดาว’ เขาได้เรียนรู้ว่า พลังดาวแต่ละระดับมีอยู่หลายช่วง และในเวลานี้พลังดาวของเจียงเสี่ยวได้มาถึงวัฏจักรละอองดาว Lv.4 แล้ว

ในอนาคตที่ Lv.5 ,8 และ 9 การอัพเกรดด้วยคะแนนทักษะสามารถช่วยเขาได้ไม่มากก็น้อย

ดังนั้นเจียงเสี่ยวจึงรู้สึกไม่เต็มใจจริงๆ และตกอยู่ภายใต้การไตร่ตรองอย่างลึกซึ้ง

ในขณะที่สองพี่น้องแบ่งสินสงครามอยู่ที่บ้าน เซี่ยหยานที่เพิ่งแยกตัวไป ก็เร่งรีบกลับมาตบประตูดังปังปัง

หานเจียงเสวี่ยเปิดประตูอย่างไม่พอใจมาก มือที่กำลังตบประตูของเซี่ยหยานเกือบตบลงบนใบหน้าของหานเจียงเสวี่ย แต่เซี่ยหยานก็ไม่สนใจ และรีบวิ่งไปหาเจียงเสี่ยวผีด้วยความโกรธ

เจียงเสี่ยวตกใจและรีบกระโดดหลบ แต่เขาคิดไม่ถึงว่าเซี่ยหยานจะไม่ยอมหยุด

ภายใต้สายตาของหานเจียงเสวี่ย เซี่ยหยานตรงเข้าทุบตีเจียงเสี่ยวผีอย่างรวดเร็ว ด้วยการต่อสู้ที่เรียบง่ายและใช้งานได้จริง หลังจากผ่านไปสองสามรอบ เธอก็จับแขนของเจียงเสี่ยวผีบิดไพล่หลัง และใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้เตะเจียงเสี่ยวผีเข้าไปในห้องของเขา

“เซี่ยหยาน?” หานเจียงเสวี่ยอดไม่ได้ที่จะพยายามร้องห้าม

“รอสักครู่” เซี่ยหยานเดินเข้าไปในห้องของเจียงเสี่ยวผี และปิดประตูอย่างชั่วร้าย

เจียงเสี่ยวลูบบั้นท้ายและมองไปที่เซี่ยหยานด้วยความสับสน

เสียงของเซี่ยหยานกดต่ำมาก จนดูเหมือนถูกบีบผ่านไรฟัน “ฉันเพิ่งรู้วันนี้เองว่า ‘ความรักถูกแยกจากด้วยภูผามหานที ภูผามหานทีไร้ปราณี’ มันสำหรับใคร”

เจียงเสี่ยวตกตะลึงอยู่ชั่วครู่ จากนั้นเขาก็จำสิ่งที่ทำก่อนที่จะเข้าไปในทุ่งหิมะได้

จะแก้ปัญหายังไงดี?

มาผิดจังหวะไปป่าว?

คุณละอายใจบ้างไหม? ไปกินไฟจากที่ไหนมาเนี่ย?

เจียงเสี่ยวกล่าว “ถ้าพี่ทำอะไรผม ผมจะฟ้องหานเจียงเสวี่ย เรื่องที่พี่เคยทำทั้งหมด แล้วมาดูกันว่าเธอจะทำอะไรกับพี่”

“นายมันเลว” เซี่ยหยานดูหงุดหงิด และเดินกลับไปกลับมาในห้องนอนเล็กๆของเจียงเสี่ยวผี แล้วเธอก็พูดขึ้นด้วยเสียงที่เบามาก แต่ทุกคำพูดถูกบีบผ่านไรฟัน “พ่อของฉันคิดว่าฉันป่วยทางจิตจริงๆ”

“เอ๋?” เจียงเสี่ยวกระพริบตา

“พ่อคิดว่าฉันชอบพี่สาวของนายจริงๆ ดังนั้นเขาจึงทั้งสำทับทั้งแสดงออก โดยใช้จินตนาการจากข้อมูลที่ดูเหมือนคำสารภาพรักเล็กน้อยที่นายสร้างขึ้น” เซี่ยหยานดูเหมือนจะบ้าไปแล้ว “พ่อบอกฉันว่า ถ้าหากฉันต้องการใครจริงๆ ก็ให้ฉันไปคบกับนาย แม้นายจะเกเรไปหน่อย แต่เขาบอกว่าจะช่วยตีสั่งสอนนายให้เอง”

เจียงเสี่ยวมีสีหน้าอัศจรรย์ใจ พ่อคนนี้ ดีเกินกว่าจะเป็นจริง

ขอบคุณครับพ่อตาสำหรับความช่วยเหลือของคุณ!

เจียงเสี่ยวนั่งบนพื้นโดยหันหลังพิงเตียง เอียงศีรษะมองเซี่ยหยานจนเกือบล้มลงนอนกับพื้นอยู่แล้ว และพูดว่า “พี่สาวตัวน้อย กำลังตกหลุมรักพี่สาวของผมใช่ไหม?”

เซี่ยหยานตะลึงไปชั่วครู่ แล้วดวงตาสวยงามก็เบิกกว้างขึ้นทันที เธอมองไปที่เจียงเสี่ยวผีอย่างไม่เชื่อสายตา และในวินาทีถัดมา … ลูกถีบก็ตามมา

“เดี๋ยว เดี๋ยว อย่าเพิ่งกระทืบผม ตอนนี้ผมเป็นพระเจ้าไปแล้ว ถ้าพี่กระทืบผมจนเอ๋อขึ้นมา ต่อไปพี่จะเกาะต้นขาใคร?” เจียงเสี่ยวเปลี่ยนจากการนอนหงายมาเป็นนั่งยองๆเอามือกุมหัว และร้องขอความเมตตา”

“ผี!”   (แปลว่า หนังสัตว์ ซึ่งเป็นชื่อของเจียงเสี่ยวผี)

“ฉันจะถลกหนังนาย!”

หานเจียงเสวี่ยยืนรออยู่นอกประตูห้องนานกว่าสิบนาที เธอได้ยินคำว่า ‘ผี’ ของเซี่ยหยาน และเสียงปึงปังที่เป็นจังหวะเฉพาะอยู่ข้างใน…

เมื่อเสียงหยุดลง หานเจียงเสวี่ยก็ยกจิตวิญญาณของเธอขึ้น

แกร๊ก

ประตูห้องนอนของเจียงเสี่ยวผีเปิดออก เซี่ยหยานก้าวออกมา ปรับจังหวะการหายใจ และแสดงรอยยิ้มที่ไม่เต็มใจให้หานเจียงเสวี่ย

หานเจียงเสวี่ยถาม “มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?”

หน้าอกของเซี่ยหยานยกขึ้นลงอย่างรุนแรง เธอใช้มือสางผมที่ยุ่งเหยิง ใบหน้าของเธอแดงก่ำอย่างมีเสน่ห์มาก “ฉันถามครอบครัวของฉันแล้ว แต่ยังไม่ได้รับลูกปัดดาวแม่มดผีขาวมาเลย ขอโทษด้วย”

“ดีมากเลย ฉันจะได้ไม่ต้องกังวลว่าควรจะยอมรับลูกปัดดาวมูลค่าสูงนั้นดีหรือไม่” หานเจียงเสวี่ยกล่าว

“เธอคิดผิดแล้ว ฉันกำลังทำเพื่อตัวเอง” เซี่ยหยานส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ “ไว้ลองหาวิธีกันดูอีกที”

“อืม” หานเจียงเสวี่ยพยักหน้า

“ฉัน… ฉันไปก่อนล่ะ ฉันยังมีงานต้องทำ” เซี่ยหยานรีบออกจากบ้านสองพี่น้อง

หานเจียงเสวี่ยอดอยากรู้ไม่ได้ เธอผลักประตูห้องนอนของเจียงเสี่ยวผีเข้าไป

และพบว่าเจียงเสี่ยวผีกำลังนอนหงายอยู่บนพื้นด้วยรูปลักษณ์ที่ไร้ชีวิตชีวิต ดวงตาเหม่อลอยจ้องมองเพดาน

หานเจียงเสวี่ยถามเบาๆ “เสี่ยวผี นี่มันเรื่องอะไร?”

“เอ่อ” เจียงเสี่ยวรู้สึกกังวลมากเช่นกัน เขาครุ่นคิดไตร่ตรองถ้อยคำอย่างจริงจัง เพราะรู้สึกว่ามันคงไม่ดี ถ้าจะให้หานเจียงเสวี่ยรู้เรื่องการเล่นตลกของเซี่ยหยาน เพื่อป้องกันไม่ให้คนทั้งคู่เกิดปัญหากันโดยไม่จำเป็น

เจียงเสี่ยวกล่าว “ไม่มีอะไร ผมแค่ล้อเธอเล่น แล้วสาวน้อยคนนั้นเกิดหน้าบางไปหน่อย เธอเลยมาแก้แค้นผม พี่ดูผมสิ ไม่ได้บาดเจ็บอะไรเลย แค่ปัญหาเล็กน้อย”

“อืม” หานเจียงเสวี่ยพยักหน้า เพราะเธอเองก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องใหญ่ “ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วออกไปตัดผมกัน”

เจียงเสี่ยวรู้สึกขุ่นเคืองอย่างสุดซึ้งกับเรื่องนี้

ต่อจากจะพาไปส่งโรงเรียน นี่จะพาไปตัดผมอีก?

ผมไปเองก็ได้

จะเป็นห่วงผมมากไปไหม?

ไปตัดผมแค่สิบนาที คิดว่าผมจะสร้างปัญหาได้เหรอ?

อย่างไรก็ตาม คุณลุงในร้านตัดผมก็มีความกระตือรือร้นและช่างพูด ซึ่งทำให้เจียงเสี่ยวรู้สึกดีขึ้นมาก

เจียงเสี่ยวกับคุณลุงช่างตัดผมคุยกันเป็นเวลานานเกี่ยวกับประสบการณ์การซ่อมรถ ในขณะที่คุณลุงคุยเรื่องทักษะการซ่อมรถหลายปีของเขา หัวของเจียงเสี่ยวก็กลมเกลี้ยงทั้งสะอาดและสดชื่น

เกี่ยวกับทรงผมของเจียงเสี่ยว ไม่มีความจำเป็นต้องออกแบบ และไม่มีข้อกำหนดสำหรับช่างตัดผม

“ฮ่า ฮ่า มันมีเคล็ดลับความงามอยู่นะ” คุณลุงวางกรรไกรตัดผมลง แล้วแตะหน้าผากของเจียงเสี่ยว และหยิบมีดโกนขึ้นมา “ถ้าไม่กลม ก็โกนมันซะ”

(ผู้แปล – ทรงผมที่คนไทยเรียกเกรียน แต่คนจีนเรียกกลม)

เจียงเสี่ยว “…”

“อา” เจียงเสี่ยวมองเข้าไปในกระจก และสัมผัสกับเส้นผมที่หายไปเพราะเคล็ดลับความงาม

ฝีมือมีดโกนของคุณลุงช่างตัดผมคนนี้ดีจริงๆ เมื่อมองดูหัวกลมๆนี้ ก็ถือว่าดีทีเดียว

“ดูดีขึ้นเยอะ” หานเจียงเสวี่ยวางนิตยสารในมือลง และมองไปที่เจียงเสี่ยวผีที่กำลังส่องกระจก แล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ”

พูดจบ หานเจียงเสวี่ยก็จ่ายค่าตัดผมไป 10 หยวน

แล้วออกไป

ไปโรงเรียน?

เมื่อคิดว่าต้องไปโรงเรียน มันก็ทำให้เจียงเสี่ยวรู้สึกสมองพองโต

นี่ต้องตื่นหกโมงเช้า นอนสามทุ่มอีกแล้วเหรอ?

พอซะทีได้ไหม…

25/07/2565 2/2 ครบ