บทที่ 31 อัจฉริยะพลังงานต่ำ?

บทที่ 31 อัจฉริยะพลังงานต่ำ?

ความจริง ตรงหน้าของเจียงเสี่ยวมีหลายเส้นทางเลือก

หากเขาต้องการเพิ่มความแข็งแกร่งอย่างรวดเร็ว เขาสามารถประกาศตัวในฐานะผู้ตื่นทางการแพทย์ต่อสถาบันและกลุ่มต่างๆ จากนั้นทรัพยากรต่างๆก็จะโน้มเอียงมาทางเขา

อย่างไรก็ตาม เมื่อหานเจียงเสวี่ย รู้ว่าเจียงเสี่ยวผีปลุกทักษะดาวทางการแพทย์ ทำไมปฏิกิริยาแรกของเธอจึงกลายเป็น หาทางให้เขามีอาชีพเป็นหมอแบบปกติ?

เพราะสถาบันและสังคมทุกประเภท จะไม่เลี้ยงดูใครโดยเปล่าประโยชน์เด็ดขาด พวกเขาจะต้องมอบหมายงานที่ยากลำบากให้ทุกประเภท เนื่องจากบทบาทของผู้ตื่นทางการแพทย์มีความสำคัญเกินไป จึงเป็นอาชีพที่มีปัจจัยเสี่ยงที่ต้องเผชิญ

โดยเฉพาะกองกำลังผู้พิทักษ์ดินแดนรกร้าง หรือทีมที่โดดเด่นอย่างกองกำลังผู้พิทักษ์รัตติกาล กองกำลังทหาร และกองกำลังประจำชาติอย่างกองกำลังตำรวจ ซึ่งหากเข้าร่วมแล้ว เรื่องที่ยากมากก็จะตามมา

มันก็เหมือนกับการเรียน ที่เริ่มแรกค่อนข้างสบาย แต่เมื่อใกล้ถึงเป้าหมายก็ยากมากที่จะไปถึง แล้วถ้าต้องการเลิกล่ะ?

การโทรปรึกษาพ่อ ปรึกษาอาจารย์ทุกวันก็ไม่ทำให้สำเร็จการศึกษาได้เสมอไป

เจียงเสี่ยวรู้ว่าเขาต้องการอะไร เขาต้องการส่งหานเจียงเสวี่ยและเซี่ยหยานไปให้ถึงจุดหมาย ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้สำหรับเขาที่จะร่วมกองทัพ และการเข้าร่วมองค์กรพลเรือนที่ไม่เป็นทางการบางแห่งก็อันตรายเกินไป การที่จะเดินอยู่บนขอบของกฎหมายโดยเฉพาะมือใหม่ที่เพิ่งเข้าสู่สังคม ไร้สิทธิ์ ไร้อำนาจ อย่างเจียงเสี่ยว มันง่ายที่จะหาเรื่องใส่ตัว

ดังนั้นหากเขาต้องการเพิ่มความแข็งแกร่ง เขาต้องทำตัวติดดินเข้าไว้

เจียงเสี่ยวรู้ว่าข้อมูลของเขาอาจเป็นที่รู้กันในกองทัพแล้ว

ตอนที่เขามาที่หมู่บ้านเจียนหนานเป็นครั้งแรก นายทหารผีเข่อฉิวได้เห็นทักษะดาวพรของเขาด้วยตาตัวเองแล้ว แม้ว่าทหารที่อยู่ที่นี่จะมีระเบียบวินัยที่เข้มงวด และไม่เคยทำข้อมูลของนายจ้างรั่วไหล

แต่นั่นหมายถึงการรั่วไหลไปสู่ภายนอก ไม่ใช่หมายถึงภายในกองทัพของตัวเองอย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตามสิ่งที่ทำให้เจียงเสี่ยวรู้สึกงุนงงก็คือ ทำไมกองทัพถึงไม่มาตามหาเขา? ทำไมถึงไม่มีการชักชวนเลย?

เป็นไปได้ไหมว่าเป่ยเจียงมีบรรยากาศที่ดี? หรือว่าบ้านของเขามีเบื้องหลังดี? หรือว่าพวกเขาไม่สนใจผู้ตื่นทางการแพทย์?

ไม่ถูก อาชีพนี้มีค่ามาก มีแค่หนึ่งในร้อยที่สามารถเป็นได้ ไม่ต้องพูดถึงต้นกล้าที่มีความเป็นไปได้ไม่สิ้นสุด

เดี๋ยวก่อนนะ ต้นกล้างั้นเหรอ?

ดูเหมือนว่าการวิเคราะห์จะไม่ตรงประเด็น

เจียงเสี่ยวขมวดคิ้ว แผนที่ดาวของเขาคือ ‘กลุ่มดาวกระบวยใหญ่” ที่มีเพียง 9 ช่องดาวเท่านั้น ความสามารถนั้นต่ำต้อยและน่าสมเพชในสายตาชาวโลกจริงๆ แม้แต่ผู้ตื่นที่มีความสามารถปานกลาง ยังมีช่องดาวมากกว่า 15 ช่อง…

ช่องดาวไม่เพียงแสดงถึงทักษะดาวเท่านั้น แต่ที่สำคัญกว่านั้น มันแสดงถึงความสามารถและศักยภาพของบุคคล

บัดซบ คนพวกนี้ดูหมิ่นตูหรือวะเนี่ย?

ด้วยจิตใจที่กังวลเกี่ยวกับกำไรขาดทุน และข้อกังขา ในที่สุดเจียงเสี่ยวก็รอจนพี่สาวผู้เย็นชาของเขามาถึง

หญิงสาวยังคงสวมชุดขาว ผมสีดำทิ้งตัวราวกับน้ำตก ใบหน้าสวยงามของเธอยังคงไม่แสดงความรู้สึกใดๆ เธอยังคงเย็นชาและไม่แยแส ทั้งร่างยังคงแสดงอาการเฉยเมย เธอกำลังเดินมาทางเจียงเสี่ยวกับเซี่ยหยาน

“A?” หานเจียงเสวี่ยไม่สนใจเจียงเสี่ยวผี เธอมองไปที่เซี่ยหยาน ขมวดคิ้วแล้วเอ่ยถาม

พอเซี่ยหยานเห็นหานเจียงเสวี่ย เธอก็อารมณ์ดี และทำตัวเหมือนลูกแมว อืม… เหมือนแมวตัวใหญ่กระโจนใส่มากกว่า เธอกระโจนไปโอบหานเจียงเสวี่ยไว้ในอ้อมแขน แล้วขยับริมฝีปากเชอร์รี่ กระซิบเบาๆข้างหูหานเจียงเสวี่ยว่า “ไม่ใช่ ของฉันคือ D”

พูดจบเซี่ยหยานก็เบียดหน้าอกอวบอิ่มถูไถไปมาบนร่างหานเจียงเสวี่ย

ติ่งหูสีขาวนุ่มนวลถูกย้อมด้วยสีแดงของความอาย เธอผลักเซี่ยหยานออกไปทันที และตวาดใส่ “ไปให้พ้น”

“ฮี่ฮี่ เราจะไปล่าแม่มดผีขาวกัน” เซี่ยหยานอธิบายด้วยรอยยิ้ม

“สำหรับเธอกับฉัน การล่าแม่มดผีขาวไม่ใช่ภารกิจระดับ A” หานเจียงเสวี่ยกล่าวอย่างเย็นชา

“ฉันอยู่ที่นี่ ฉันอยู่ตรงนี้ อายุสั้นจนน่าประหลาดใจ งดงามราวกับดอกไม้ในฤดูร้อน” เจียงเสี่ยวฮัมเพลงเบาๆ

ในที่สุดหานเจียงเสวี่ยก็ไม่อาจทำสีหน้าเย็นชาได้อีกต่อไป เธอหันมามองเจียงเสี่ยวผีที่ทำหน้าไร้เดียงสาอย่างรวดเร็ว และก้าวไปหาพร้อมกับเอื้อมมือออกมาจับเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งของเขา และพูดว่า “บาดเจ็บรึเปล่า?”

เจียงเสี่ยวชี้ไปที่ชุดลายพรางขาดรุ่งริ่งของเขาและถามกลับไปว่า “แล้วพี่คิดว่าไง?”

“ถ้ายังรู้วิธีย้อนแบบนี้ได้ ก็หมายความว่าไม่ได้รับบาดเจ็บ” หานเจียงเสวี่ยถอนหายใจ แล้วลูบศีรษะเจียงเสี่ยวผี และกล่าวว่า “ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ”

“เธอ! นาย! นี่…” เซี่ยหยานชี้ไปยังเจียงเสี่ยวผี จะพูดให้ชัดก็คือ ชี้ไปยังฝ่ามือของหานเจียงเสวี่ยที่กำลับลูบศีรษะของเจียงเสี่ยวผี และตะโกนใส่หานเจียงเสวี่ยว่า “เธอไม่เคยเข้าใกล้ฉันขนาดนี้เลยนะ!”

เจียงเสี่ยวถอยหลังหนึ่งก้าว เพื่อหลบหายนะที่จะมาจากหานเจียงเสวี่ย เขามองไปที่เซี่ยหยานที่กำลังหงุดหงิดและพูดว่า “ผมมีทักษะดาวระดับเพชร ในการเอาใจสาววาย พี่กลัวไหมล่ะ?”

เซี่ยหยานเตะตูดเจียงเสี่ยวผี “ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ”

“โอเคะ~” เจียงเสี่ยวรีบวิ่งไปที่ห้องล็อกเกอร์ทันที

หานเจียงเสวี่ยรู้สึกอายเล็กน้อย และรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “ทำไมเธอถึงส่งข้อความไปบอกฉันว่ามีภารกิจระดับ A? ก็แค่การล่าแม่มดผีขาวไม่ใช่เหรอ?”

เซี่ยหยาน ‘อืม’ อย่างไม่พอใจและพูดว่า “ถ้าจะพูดให้ชัดก็คือ เวลาจำกัดแค่ 9 วัน อืม 10 วัน อ้อ เธอต้องลาโรงเรียนสองวันด้วยนะ เราอาจไปรายงานตัวล่าช้าสองสามวัน”

หานเจียงเสวี่ยสงสัย “เธอหมายความว่าไง?”

เซี่ยหยานมองไปที่หานเจียงเสวี่ยด้วยท่าทางที่ทั้งสงสารและสมเพช แล้วแกล้งทำเป็นถอนหายใจ “น้องชายผู้น่าสงสารอุตส่าห์ประพฤติตัวดีบอกทุกอย่างให้พี่สาวฟัง แต่น่าเสียดายที่พี่สาวไม่เชื่อเขาเลย ทั้งยังทุบตีทำร้ายเขาอีก ช่างเป็นผู้หญิงที่โหดเหี้ยมอะไรเช่นนี้”

“เซี่ยหยาน” หานเจียงเสวี่ยกัดริมฝีปากและพูดขึ้นว่า “พูดภาษาคน”

เซี่ยหยานเอนตัวไปกระซิบที่ข้างหูของหานเจียงเสวี่ยว่า “เขาบอกเธอมานานแล้วว่า ทักษะดาวของเขาสามารถปรับปรุงคุณภาพได้”

หานเจียงเสวี่ยตัวสั่นเล็กน้อยและก้าวถอยหลังไปอย่างไม่รู้ตัว เธอหันไปมองหน้าเซี่ยหยานและถามกลับไปว่า “เขาพูดจริงงั้นเหรอ?”

ม๊วบ~

เมื่อเผชิญกับลูกพีชที่ดึงดูดใจใกล้เอื้อม เซี่ยหยานก็จูบแก้มนั้นอย่างไม่ลังเล

หานเจียงเสวี่ยรีบก้าวถอยหลังไปสองก้าวและเช็ดหน้าอย่างรังเกียจ แต่ก็ไม่สนใจกับมันมากนัก เธอถามอีกครั้งว่า “สิ่งที่เขาพูดเป็นความจริงงั้นเหรอ?”

เซี่ยหยานพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม รู้สึกอิ่มเอมใจมาก “ฉันเห็นด้วยตาตัวเอง”

! ! !

การหายใจของหานเจียงเสวี่ยชะงักไปเล็กน้อย ปรากฏว่าเด็กคนนั้นไม่ได้หลอกเธอจริงๆ

เวลานี้ในใจของหานเจียงเสวี่ยรู้สึกดีใจจนตัวลอยและภาคภูมิใจอย่างสุดจะพรรณนา

ในเวลาเดียวกัน หานเจียงเสวี่ยก็ตระหนักได้ว่า น้องชายของเธอแข็งแกร่งเพียงใด

นี่เป็นตัวตนระดับพระเจ้าที่มีช่องดาวเพียง 9 ช่องเท่านั้น! ?

เอ…เอ่อ ระดับพระเจ้าเสี่ยวผีเนี่ยนะ?

เซี่ยหยานก้าวเข้าไปหาและคว้าไหล่ของหานเจียงเสวี่ย พร้อมกับพูดเบาๆว่า “ฉันเห็นทักษะดาวคุณภาพทองเหลืองของเขากลายเป็นคุณภาพเงินด้วยตาตัวเอง”

หานเจียงเสวี่ยพยักหน้าช้าๆ ด้วยบุคลิกเย็นชาของเธอ สามารถปกปิดความตื่นเต้นดีใจภายในใจของเธอได้เป็นอย่างดี

“จำครั้งสุดท้ายที่เราทำภารกิจกับนายทหารผีเข่อฉิวได้ไหม?” เซี่ยหยานถามขึ้นทันที

หานเจียงเสวี่ย “หือ?”

“เสี่ยวผีไม่เคยแสดงแผนที่ดาวในภารกิจวันนั้น นายทหารผีเข่อฉิวเพียงได้ยินว่าเจียงเสี่ยวผีมีช่องดาวเพียง 9 ช่องจากการพูดคุยของเราเท่านั้น ดังนั้นเสี่ยวผีจึงเป็นเพียงคนโง่เขลาที่มีความสามารถต่ำมาก” เซี่ยหยานพูดเบาๆ

ท้ายที่สุดแล้ว แม้แต่ผู้ตื่นระดับปานกลางก็ยังมีช่องดาวมากกว่า 15 ช่อง

ผู้ตื่นที่มีช่องดาวเพียงหลักเดียวอย่างเจียงเสี่ยวผี อาจหายากพอๆกับ ผู้ตื่นที่มีช่องดาว 30 ช่องอย่างหานเจียงเสวี่ย พี่น้องคู่นี้ต่างกันอย่างสุดขั้วจริงๆ

เมื่อได้ยินประโยคนี้ หานเจียงเสวี่ยก็นิ่งคิดอยู่ชั่วครู่ แล้วดวงตาของเธอก็สว่างขึ้นเล็กน้อย