บทที่ 9 เจียงเสี่ยวผี 🌟

บทที่ 9 เจียงเสี่ยวผี

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เจียงเสี่ยวนั่งอยู่มุมห้องฝึกด้วยใบหน้าที่ฟกช้ำ

เขามองไปยังเด็กสาวที่ยังมีจิตวิญญาณของการต่อสู้สูง ซึ่งกำลังชกลูกสปีดบอลอยู่ ด้วยความรู้สึกหมดหนทางเล็กน้อย

นี่คือผู้ตื่นอย่างแท้จริง เป็นสมรรถภาพทางร่างกายที่คนธรรมดาเทียบไม่ได้จริงๆ

“ลบเว่ยป๋อซะ” หานเจียงเสวี่ยสวมถุงมือแยกนิ้วชกสปีดบอลด้วยความเร็วสูง จนเหงื่อออกโชก ยกเว้นหน้าอกแบนๆแล้ว นี่เป็นร่างสูงที่ดูฟิตแอนด์เฟิร์มมาก

“ข้อความก่อนหน้าหรือข้อความถัดไป?” เจียงเสี่ยวถาม ขณะใช้มือขวาที่เปล่งแสงสีขาวถูใบหน้าที่บอบช้ำ

หานเจียงเสวี่ยชะงักแล้วหันมาชำเลืองมองเจียงเสี่ยวอย่างเย็นชา “แล้วนายว่าอันไหนล่ะ?”

เจียงเสี่ยวยักไหล่ “ใครจะไปรู้”

หานเจียงเสวี่ยรู้สึกเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุ๊บ เธอมองเจียงเสี่ยวอย่างดุเดือดและพูดว่า “ดูเหมือนนายจะพักผ่อนพอแล้ว”

“รอเดี๋ยว” เจียงเสี่ยวรีบแบมือออกด้วยท่าทางประชดประชัน “คนเขาเพิ่งเรียนรู้พื้นฐาน จะให้มาต่อสู้จริงได้ไง?”

“อืม มันก็จริง” หานเจียงเสวี่ยพยักหน้าเห็นด้วยอย่างไม่คาดคิด จากนั้นก็พูดต่อไปว่า “ฉันเล่นพอแล้ว งั้นเรามาเริ่มต้นพื้นฐานกันเถอะ”

เจียงเสี่ยว ? ? ?

เจียงเสี่ยวต่อต้านแรงกระตุ้นให้โจมตี แล้วหลักสูตรสองชั่วโมงก็จบลงอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาเปิดแผนที่ดาวภายในดูก็พบว่า ในทักษะพื้นฐาน การต่อสู้ขั้นพื้นฐานของเขาได้เพิ่มเป็น Lv.2 ความคับข้องใจที่มีจึงสลายไปมาก

หลังเลิกเรียน เจียงเสี่ยวได้อาบน้ำและดูสดชื่นขึ้นมาก แต่พอมองเห็นใบหน้าสีเขียวในกระจก ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาชั่วขณะ

ใบหน้านี้ จมูกนี้ ดวงตาคู่นี้ เด็กหนุ่มผู้หล่อเหลาอะไรเช่นนี้ กลับกลายเป็นเด็กหนุ่มหน้าบวมตุ่ย จมูกเขียวปั๊ด

เจียงเสี่ยวลูบหัวกลมๆของตัวเองด้วยมือขวาที่มีแสงสีขาว ให้พรตัวเองอีกครั้ง

ระดับทักษะดาว: พร ในปัจจุบันของเขาค่อนข้างต่ำ แม้ว่ามันจะทำให้รู้สึกสบายอย่างมาก ดูเหมือนผลที่ได้จะไม่ค่อยดีมากนัก แต่ก็ใช้พลังดาวค่อนข้างน้อย

แน่นอนว่าด้วยพลังดาวระดับวัฏจักรละอองดาวระดับต่ำสุดของเจียงเสี่ยว มันเบาบางมากจนแม้แต่การให้พรระดับต่ำสุด ยังเป็นไปไม่ได้ที่จะใช้ได้ 10 ครั้งติดต่อกันในช่วงระยะเวลาสั้นๆ

การใช้ 9 ครั้งติดต่อกันดูเหมือนจะเป็นขีดจำกัด

เมื่อมองดูเด็กหนุ่ม ‘รูปหล่อ’ ที่มีจมูกเขียวปั๊ด ใบหน้าบวมตุ่ยในกระจก เจียงเสี่ยวก็เปิดแผนที่ดาวภายในอีกครั้ง

ชื่อ: เจียงเสี่ยว

1. แผนที่ดาว: กลุ่มดาวกระบวยใหญ่ วัฏจักรละอองดาว Lv.2

2. ทักษะดาว: 1. พร คุณภาพทองเหลือง Lv.1 2. เหยื่อล่อ คุณภาพทองเหลือง Lv.1

3. ทักษะพื้นฐาน : 1. การต่อสู้ขั้นพื้นฐาน คุณภาพทองเหลือง Lv.2 2. พลังดาวสมบูรณ์ คุณภาพทองเหลือง Lv.1

4. คะแนนทักษะ : 1

แล้วจะได้คะแนนทักษะยังไง?

ในขณะที่เก็บงำความสงสัยในใจ เจียงเสี่ยวก็รู้สึกถึงความสำเร็จ ในที่สุดการต่อสู้ขั้นพื้นฐานก็เพิ่มระดับขึ้นมาเล็กน้อย

ในเวลาสองชั่วโมงที่ผ่านมา หานเจียงเสวี่ยได้อธิบายสั้นๆเกี่ยวกับวิธีชกมวย การใช้ขา ใช้ข้อศอก ท่าต่อสู้ และทักษะวิธีการแทงเข่า โดยยังไม่ได้เข้าสู่การอบรมอย่างเข้มข้น อย่างไรก็ตาม การต่อสู้ขั้นพื้นฐานของทักษะพื้นฐานก็ยังพัฒนาขึ้น

พูดอย่างเป็นกลาง เจียงเสี่ยวเชื่อว่านี่เป็นผลจากการศึกษาอย่างจริงจังของเขา

ดูเหมือนว่า ทักษะพื้นฐานจะสามารถปรับปรุงได้อย่างมีประสิทธิภาพผ่านการเรียนรู้และฝึกฝนของตัวเอง

เมื่อเห็นข้อความเหล่านี้ เจียงเสี่ยวมีความสุขมากจริงๆ

แต่ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็ยังไม่รู้ว่าไอ้คะแนนทักษะบ้าๆนี่ จะได้มันมาได้อย่างไร

เจียงเสี่ยวกลับมาที่ห้องนอน พยายามรวบรวมพลังดาว เพื่อใช้ทักษะดาว: พร บรรเทาอาการบาดเจ็บของตัวเอง แม้ว่ารอยฟกช้ำบนร่างกายจะฟื้นตัวอย่างต่อเนื่อง แต่จิตใจกลับเหน็ดเหนื่อยมากขึ้น ในที่สุดเขาก็ทิ้งตัวลงบนเตียง หลับสนิท

ตอนเที่ยง หานเจียงเสวี่ยเตรียมอาหารเสร็จ ก็มาเตะประตูห้องของเจียงเสี่ยวให้เปิดออก

ปัง!

แต่เจียงเสี่ยวที่กำลังหลับสนิทไม่มีการตอบสนองแต่อย่างใด

ปฏิกิริยาของหานเจียงเสวี่ยนั้นเร็วมาก ตอนที่เธอเปิดประตูมาแล้วเห็นเจียงเสี่ยวที่หลับสนิทด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อน เธอก็รีบเอนตัวไปคว้าที่จับประตูทันที

เพื่อหยุดเสียงดังครั้งที่สองของประตูที่กำลังจะกระทบกับผนังอย่างแรง

หานเจียงเสวี่ยมองลงไปที่ลักษณะการนอนหลับของเจียงเสี่ยวผี แล้วการแสดงออกที่เย็นชาของเธอก็อ่อนลง ในที่สุดก็มีครั้งนึงที่เขาไม่ได้บ้าออกไปสร้างคลื่นลมนอกบ้าน แค่กลับเข้าห้อง แล้วนอนหลับ

ในที่สุดน้องชายของเธอก็มีสติ หานเจียงเสวี่ย หันไปมองที่ห้องฝึกซึ่งเป็นห้องนอนของพ่อแม่ ราวกับว่าเธอสามารถมองเห็นรูปถ่ายแต่งงานที่แขวนอยู่ที่นั่นผ่านผนังกำแพง

หลังจากเงียบไปนาน หานเจียงเสวี่ยก็หันหลัง แล้วปิดประตูเบาๆ และเดินกลับไปยังห้องนอนของเธอ

เนื่องจากเจียงเสี่ยวไม่ได้กินอาหาร เธอจึงไม่มีความอยากกิน

การรวบรวมและการบ่มเพาะพลังดาว สามารถเติมเต็มพลังงานให้กับมนุษย์ได้อย่างแท้จริง อย่างไรก็ตามการฟื้นฟูความเหนื่อยล้าทางจิตใจด้วยการนอนหลับแบบปกติก็มีประสิทธิภาพมากกว่า และทำให้สมองได้พักผ่อนอย่างเพียงพอ

แม้ว่าหานเจียงเสวี่ยจะโมโหง่ายเหมือนกินดอกไม้ไฟ แต่เธอก็เป็นคนทันสมัย เช่นเดียวกับเด็กสาววัยเดียวกันคนอื่นๆ เธอว่าจะเล่นโทรศัพท์มือถือดูข่าวของเมืองเจียงปินสักพัก ก่อนจะงีบหลับ

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ดูเหมือนว่าพลังงานผันผวนที่เกิดขึ้นที่เขตชานเมืองทางตอนเหนือของเมืองเจียงปิน ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้ บริเวณที่เกิดเหตุจะถูกปิดกั้นแล้ว มีการประเมินว่าประตูมิติจะเปิดที่นั่น

หานเจียงเสวี่ยปัดเว่ยป๋อดูข่าวอยู่สักพัก ก่อนจะโพสต์สถานะ และบันทึกไดอารี่ส่วนตัว

กลางสายน้ำ (เรือโดดเดี่ยวกลางสายน้ำเย็น):

“วันที่ 21 สิงหาคม 2015 ฉันมีความสุขมาก ในที่สุดเขาก็มีการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง”

ข้อความเว่ยป๋อนี้ ตรงไปตรงมาอย่างน่ากลัว

หานเจียงเสวี่ยคิดแล้วคิดอีก จากนั้นก็หันความสนใจเป็นพิเศษไปที่ – เจียงเสี่ยวผี ผีปู้ผี

บนเว่ยป๋อนั้นมีข้อความเหลืออยู่เพียงอันเดียว

ค่ำคืนที่น่าเบื่อ ช่างเหงาเหลือเกิน อยากออกไปสร้างคลื่นลม จะรออีกสิบนาที ถ้ายังไม่มา ผมจะไม่ทน…

PS: วันแรก ผมชอบหิมะน้อยกลางสายน้ำนะ

หานเจียงเสวี่ยอ่านเนื้อหา ‘PS’ ไปมาหลายครั้ง สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปมาระหว่างขุ่นมัวและสดใส ไม่รู้ว่าจะดีใจหรือจะรำคาญใจดี

กล้าดียังไงมาชอบฉัน?

ทำไมนายถึงชอบฉัน?

……

นายกล้าดียังไงมาเรียกฉันว่า หิมะน้อยกลางสายน้ำ (เสี่ยวเจียงเสวี่ย)?

นาย…

หือ? ข้อความใหม่?

หานเจียงเสวี่ยคลิกข้อความที่เพิ่งส่งเข้ามาในเว่ยป๋อของเธอ แต่พอคลิกเข้าไปมันก็มีข้อความหลายชุดแล้ว

หงหยาน (เปลวไฟสีแดง) : เขาเป็นใคร?

หงหยาน: เกิดอะไรขึ้น?

หงหยาน: ทำไมเธอถึงมีความสุข?

หงหยาน: เธอไม่รักฉันแล้ว

หงหยาน: เธอมีคนอื่นใช่ไหม?

หงหยาน: เธอกำลังจะทิ้งฉันไป ฉันทนไม่ไหวอีกแล้ว

หงหยาน: เฮ้อ ผู้หญิง เธอต้องชื่ออู๋ฉิง (โหดเหี้ยม/ไร้รัก)

หานเจียงเสวี่ยมองชุดข้อความด้วยความรังเกียจ และตอบกลับด้วยประโยคเดียว : ไปให้พ้น

หงหยาน: เขาเป็นใคร?

หานเจียงเสวี่ยเพียงโยนโทรศัพท์ไปข้างตัว หลังจากคิดแล้วคิดอีก เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ภายใต้เปลือกนอกที่เย็นชา ดูเหมือนมีมารน้อยอยู่ในใจ ซึ่งจะแสดงให้เห็นก็ต่อเมื่อติดต่อกับคนพิเศษเท่านั้น

ดังนั้นหานเจียงเสวี่ยจึงจงใจโพสต์เว่ยป๋ออีกข้อความ

กลางสายน้ำ: วันแรก ฉันชอบเขา

……

หงหยาน: เธอโกรธฉันเหรอ! ?

หงหยาน: เธอตั้งใจโพสต์เหรอ?

หงหยาน: รับโทรศัพท์!

หงหยาน: รับโทรศัพท์สิ! ส่งข้อความมา! ถ้าวางสายอีกฉันจะโกรธแล้วนะ!

หมูสามชั้นวิ่งได้: ติดตามการถ่ายทอดสด! ฉากเลิกราครั้งใหญ่ รุ่นพี่ผมรักคุณ!

หงหยาน: เธอ! รับ! โทรศัพท์! ซะ! เรา ! มา! คุยกัน!

หมูอ้วน: โอ้เย่! แทะเม็ดแตงรอแถวหน้าเลย

เจียงเสี่ยวผี ผีปู้ผี: @หงหยาน เธอหลับไปแล้ว

……

การเคลื่อนไหวของหานเจียงเสวี่ยหยุดลงอย่างกะทันหัน ดูเหมือนจะเห็นอะไรแปลกๆ?

เจียงเสี่ยวผี ผีปู้ผี! ?

เจ้าเด็กนี่แกล้งหลับ! ?

หานเจียงเสวี่ยผุดลุกขึ้นทันที

ในเวลานี้เจียงเสี่ยวกำลังดูคำตอบกลับจากโทรศัพท์ หงหยานตอบกลับเขาจริงๆเหรอเนี่ย?

หงหยาน: อ้าว น้องชายเองเหรอ พวกเธอสองคนมาล้อพี่สาวเล่นทำไม?

เรียกตัวเองว่าพี่สาวเหรอ?

หงหยานคนนี้เป็นผู้หญิงเหรอเนี่ย?

ที่รัก มันวิเศษมาก…

ขณะนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเตะออกดังปัง ตามมาด้วยเสียงบูดบึ้ง: “เจียงเสี่ยวผี!!”