บทที่ 6 บทตายตามเนื้อเรื่อง

บทที่ 6 บทตายตามเนื้อเรื่อง

ค่ำคืนคืบคลานเข้ามา กองไฟลุกโชติช่วง

หลังจากซดซุปผักป่าไปสองชาม หลี่เหวยก็เอาผ้าห่มหนังแกะผืนเดียวที่มีมาห่มตัว นั่งซุกอยู่ข้างกองไฟ วันนี้เขาไม่ค่อยเหนื่อยเท่าไหร่ ร่างกายส่วนต่างๆ ก็เริ่มเข้าที่เข้าทาง ค่อยๆ ปรับตัวเข้ากับจังหวะชีวิตที่นี่ได้แล้ว

แต่ในจังหวะที่เขากำลังเคลิ้มๆ จะหลับ จู่ๆ ข้อความแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นมาทำให้เขาสะดุ้งตื่น

【ช่างฝีมือฝึกหัด* เปิดใช้บทตายตามเนื้อเรื่อง หวังให้แม่ฟีล่าป่วยตายภายใน 24 ชั่วโมง เจ้าจะตกลงหรือไม่? คำเตือน: อีกฝ่ายใช้ไอเทมพิเศษ ไม่ว่าเจ้าจะปฏิเสธ ตกลง หรืองดออกเสียง ล้วนต้องจ่ายค่าประสบการณ์ 20 แต้ม และการตัดสินใจของเจ้าจะส่งผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่อเนื้อเรื่องภารกิจในอนาคต】

"เชี่ยเอ๊ย?"

หลี่เหวยตาสว่างทันที เขาหันขวับไปมองเพนนีด้วยความตกใจ แต่อีกฝ่ายก็กำลังห่มผ้าห่มหนังแกะ ทำท่าทางสะลึมสะลือเหมือนคนใกล้หลับ ไม่ได้หันมามองเขาเลยสักนิด

ส่วนฟีล่าที่นั่งอยู่อีกด้าน กำลังโยนฟืนท่อนหนึ่งเข้ากองไฟ

ให้ตายเถอะ เมื่อกี้นี้สองคนนี้ยังเล่นบทแม่ลูกผูกพันกันอยู่เลยไม่ใช่เรอะ

ระหว่างที่หลี่เหวยกำลังอึ้ง ข้อความอีกบรรทัดก็เด้งขึ้นมา

【พ่อครัวฝึกหัด* เปิดใช้บทตายตามเนื้อเรื่อง หวังให้ลูกสาวเพนนีถูกงูพิษกัดตายภายใน 24 ชั่วโมง เจ้าจะตกลงหรือไม่? คำเตือน: ไม่ว่าเจ้าจะปฏิเสธ ตกลง หรืองดออกเสียง ก็ไม่ต้องจ่ายค่าประสบการณ์ใดๆ แต่การตัดสินใจของเจ้าจะส่งผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่อเนื้อเรื่องภารกิจในอนาคต】

——

บ้าบออะไรกันเนี่ย!

หลี่เหวยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ ที่แท้การเปิดใช้บทตายตามเนื้อเรื่อง ก็ไม่ใช่ระบบระดับสูงหรืออำนาจของเทพเจ้าอะไรทำนองนั้นหรอก แต่ผู้เล่นนี่แหละที่เป็นคนใช้

แต่การเปิดใช้บทตายตามเนื้อเรื่องน่าจะต้องแลกด้วยราคาที่สูงลิ่ว คงต้องจ่ายค่าประสบการณ์ไปเยอะแน่ๆ

แต่ถามหน่อยเถอะ มันจำเป็นถึงขนาดนั้นเลยเหรอ?

จำเป็นเหรอวะเนี่ย เราก็มาช่วยกันทำนา สร้างค่ายพักอย่างมีความสุขด้วยกันไม่ได้หรือไง?

ทำไมต้องมาเล่นบทตายตามเนื้อเรื่องใส่กันด้วยวะ!

เข้าใจแล้ว เข้าใจแจ่มแจ้งเลย พ่อกำมะลอคนนั้นคงจะโดนนังตัวแสบสองคนนี้โหวตให้ตายตามเนื้อเรื่องไปแน่ๆ

แต่มันมีประโยชน์อะไรล่ะ?

เดี๋ยวนะ ไม่สิ นี่มันเกมสำหรับสามคนงั้นเหรอ?

โหวตให้พ่อกำมะลอตายตามเนื้อเรื่อง ข้าที่เป็นผู้เล่นใหม่ถึงได้เข้ามาร่วมวง

และผู้เล่นใหม่ก็จะมีบทบาทใหม่

เหมือนที่ข้าได้รับบทเป็นลูกชายชื่อจอร์จของบ้านนี้

แล้วถ้ามีผู้เล่นใหม่เข้ามา จะไม่กลายเป็นลูกชายกำมะลอของข้างั้นรึ? แค่กๆ!

แต่ว่า ข้าควรจะเลือกยังไงดีล่ะเนี่ย!

ดูเหมือนว่าเขาจะมีทางเลือกแค่สามทาง คือเข้าข้างเพนนี เข้าข้างฟีล่า หรือไม่ก็ปฏิเสธทั้งคู่

เรื่องมนุษยธรรมตัดทิ้งไปได้เลย เพราะนี่ไม่ใช่การฆ่าคนจริงๆ เป็นแค่การคัดออก พอถูกคัดออกก็จะถูกลบความทรงจำที่เกี่ยวข้อง สูญเสียโอกาสในการตื่นรู้ และต้องกลับไปเป็นคนธรรมดา

งั้นถ้ามองจากมุมมองของเนื้อเรื่องภารกิจล่ะ?

อย่างแรก เพนนียังสาวและแข็งแรง อนาคตน่าจะเป็นผู้ช่วยที่ดีได้

ส่วนฟีล่านั้นขี้โรค ต่อให้ไม่มีบทตายตามเนื้อเรื่อง หล่อนก็น่าจะอยู่ได้อีกไม่นาน

ตามหลักแล้ว เขาควรจะโหวตเข้าข้างเพนนี แต่ยัยนี่ก็ชอบบงการเกินไป

ถ้าเกิดมีผู้เล่นใหม่โผล่มา จะมาในบทบาทไหนล่ะ?

คงไม่ใช่ลูกชายของเขาแน่ๆ เพราะเนื้อเรื่องมันจะไม่สมเหตุสมผล เขายังไม่มีเมียเลยด้วยซ้ำ

งั้นผู้เล่นใหม่ก็ต้องเป็นผู้ชายที่จะมาเป็นผัวของเพนนี หรือไม่ก็เป็นผู้หญิงที่จะมาเป็นเมียของจอร์จ

แต่ดูจากความเผด็จการของเพนนีแล้ว หลี่เหวยไม่กล้ารับประกันเลยว่า อีกไม่นานหล่อนจะไม่จัดบทตายตามเนื้อเรื่องใส่เขาบ้าง

ประเด็นสำคัญคือ เงื่อนไขในการเปิดใช้บทตายตามเนื้อเรื่องคืออะไร ต้องเว้นระยะห่างนานแค่ไหน หรือต้องจ่ายค่าประสบการณ์เท่าไหร่?

แล้วถ้าเขาเลือกเข้าข้างฟีล่าล่ะ ผู้เล่นใหม่ที่เข้ามาจะมาในบทบาทไหน?

คงไม่ใช่ชู้รักเก่าของฟีล่าหรอกมั้ง อาจจะเป็นลูกชายที่พลัดพราก หรือไม่ก็เมียของจอร์จ

หลี่เหวยใช้ความคิดอย่างรวดเร็ว

สุดท้ายเขาก็กัดฟันตัดสินใจ

ขั้นแรก เขาโหวตคว่ำบทตายตามเนื้อเรื่องที่ฟีล่าเสนอ ปฏิเสธไม่ให้เพนนีถูกงูพิษกัดตาย

จากนั้น เขาก็เลือกปฏิเสธบทตายตามเนื้อเรื่องที่เพนนีเสนอ ปฏิเสธไม่ให้ฟีล่าป่วยตาย

ถึงแม้ว่าเขาจะโดนหักประสบการณ์ก่อสร้าง 20 แต้มไปทันทีก็ตาม

ใช่แล้ว นี่คือทางเลือกของเขา เขาต้องการรักษาสถานการณ์ปัจจุบันเอาไว้

และในเสี้ยววินาทีที่เขาตัดสินใจ ดูเหมือนว่าทั้งฟีล่าและเพนนีจะได้รับข้อความแจ้งเตือน แต่ทั้งสองคนกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและแกล้งหลับกันต่อไป

แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่า เขาได้ไปกระตุกหนวดเสือทั้งสองตัวเข้าให้แล้ว

แล้วหลังจากนี้ฟีล่ากับเพนนีจะจับมือกันเปิดบทตายตามเนื้อเรื่องเล่นงานเขารึเปล่านะ?

หลี่เหวยก็ไม่รู้เหมือนกัน

และเขาก็ไม่ได้คิดจะเสี่ยงดวงอะไร เพราะเขาไม่มีสิทธิ์จะไปเสี่ยงด้วยซ้ำ

แถมตอนนี้เขาเป็นแค่เด็กใหม่ไก่อ่อน ไม่น่าจะคุ้มค่าพอให้นังตัวแสบสองคนนี้ยอมจ่ายราคาแพงหูฉี่เพื่อโหวตเขาออกหรอกมั้ง

ระหว่างที่คิดไปเรื่อยเปื่อย หลี่เหวยก็เผลอหลับไปอย่างรวดเร็ว

ส่วนเพนนีก็ดูเหมือนจะหลับสนิทไปแล้ว มีเพียงฟีล่าที่ยังนั่งอยู่ข้างกองไฟ คอยเติมฟืนเป็นระยะๆ ดูเหมือนแม่ผู้ใจดีจริงๆ

คืนนั้นผ่านไปโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เพนนีไม่ได้ถูกงูพิษกัดตาย

ฟีล่าก็ไม่ได้ป่วยตาย

ชีวิตต้องดำเนินต่อไป

แม่ลูกผูกพัน พี่น้องรักใคร่

ฟีล่ายังคงรับหน้าที่ต้มข้าวต้มข้าวสาลีหนึ่งหม้อ ซึ่งแน่นอนว่าต้องจ่ายค่าประสบการณ์เป็นค่าตอบแทน

ว่ากันตามตรง หลังจากเจอศึกบทตายตามเนื้อเรื่องเมื่อคืน แถมยังต้องจ่ายค่าอาหารอีก ตอนนี้หลี่เหวยเหลือแค่ประสบการณ์ตัดไม้ 5 แต้ม กับประสบการณ์ก่อสร้าง 6 แต้มเท่านั้น

ความพยายามตลอดสามวันที่ผ่านมาของเขา ถูกนังตัวแสบสองคนนี้สูบไปจนเกลี้ยง

พูดง่ายๆ ก็คือทำฟรีนั่นแหละ

แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ หลี่เหวยดูออกแล้วว่า ในโลกความเป็นจริงผู้เล่นไม่สามารถโจมตีกันได้ ห้ามพูดคุยเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่อง ต้องสวมบทบาทตามตัวละคร รักใคร่กลมเกลียว พ่อแม่ลูกผูกพัน แต่สามารถใช้บทตายตามเนื้อเรื่องเป็นอาวุธในการกำจัดผู้เล่นคนอื่นได้

นี่มันยิ่งต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมและการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ที่ซับซ้อนขึ้นไปอีก

"จอร์จ วันนี้เราต้องทำโครงสร้างบ้านให้แข็งแรงขึ้น แต่ตอนนี้เรามีทางเลือกสองทาง ทางแรกคือใช้ท่อนซุงทำผนังแทน ทางที่สองคือไปขนหินมาเพิ่ม ก่อเป็นกำแพงหินแล้วผสมดินเหนียวโปะทับ ทางแรกจะเร็วกว่า ส่วนทางที่สองจะช้าหน่อย เจ้าคิดว่าแบบไหนดีกว่ากัน?"

พอกินข้าวต้มเสร็จ เพนนีก็เอ่ยปากถาม ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นหล่อนมาขอความเห็นจากหลี่เหวยเลย ยัยนี่คงไม่ได้มีแผนอะไรซ่อนอยู่หรอกนะ หรือว่ากำลังปูทางเพื่อจะจับเขาไปโยนในบทตายตามเนื้อเรื่อง?

"แม่สุขภาพไม่ค่อยดี ข้ากลัวว่าช่วงนี้ฝนจะตกหนักอีก ยิ่งสร้างบ้านเสร็จเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี เพราะงั้นไปตัดต้นไม้เถอะ"

หลี่เหวยชำเลืองมองฟีล่า แล้วบอกการตัดสินใจของเขาไปตรงๆ

อันที่จริง เขาก็รู้ว่าการก่อกำแพงหินอุดด้วยโคลนจะทำให้บ้านแข็งแรงกว่า แต่นั่นมันเป็นงานที่ต้องใช้ฝีมือ เพนนีเป็นช่างฝีมือฝึกหัด หล่อนต้องเป็นคนก่อกำแพงแน่ๆ ซึ่งก็หมายความว่าหล่อนจะได้กอบโกยประสบการณ์ก่อสร้างไปได้บานเบอะ

การติดอาวุธให้ศัตรูไม่ใช่ทางเลือกที่ดีแน่

อีกเหตุผลหนึ่งก็คือ สุขภาพของฟีล่าทรุดโทรมลงทุกวัน ขืนปล่อยให้นอนในเพิงชื้นๆ ต่อไปคงไม่ดีแน่ ถ้าเกิดมีพายุฝนมาอีกระลอก แล้วหล่อนดันเป็นไข้หวัดใหญ่อีกรอบ มีหวังได้ม่องเท่งชัวร์

ดังนั้น การตัดสินใจของหลี่เหวยในครั้งนี้ ก็เท่ากับเป็นการเอาใจฟีล่าไปในตัว

และยังเป็นการป้องกันทางอ้อมไม่ให้นังตัวแสบสองคนนี้จับมือกันโหวตเขาออกด้วยบทตายตามเนื้อเรื่องอีกด้วย

แต่สิ่งที่หลี่เหวยคาดไม่ถึงก็คือ ฟีล่าที่ไม่เคยออกความเห็นเรื่องการสร้างบ้านเลย จู่ๆ ก็พูดขึ้นมา

"ช่วงนี้ไม่น่าจะมีฝนตกหรอกนะ สร้างบ้านทั้งทีมันไม่ง่าย ก็ต้องเลือกวิธีที่มั่นคงหน่อยสิ ใช้กำแพงหินดีกว่า จะได้แข็งแรงทนทาน"

"อีกอย่าง อาหารเราก็ร่อยหรอลงไปทุกที เพนนีรับหน้าที่สร้างบ้านไป ส่วนจอร์จ เจ้าไปหาฟืนละกัน ถ้าล่ากระต่ายหรือไก่ป่ามาได้สักสองสามตัวก็จะดีมากเลย"

"ข้าเห็นด้วย เราต้องตุนฟืนไว้ให้ได้มากที่สุด ไม่งั้นพอเข้าหน้าฝน เราคงไม่มีโอกาสได้ออกไปเก็บฟืนแน่"

เพนนีกับฟีล่าดันเข้าขากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยซะงั้น

หลี่เหวยอึ้งไปหลายวินาที แต่ก็ยอมพยักหน้าตกลง แต่เขาก็มีข้อแม้เหมือนกัน

"ข้าคิดว่าเราน่าจะต้องสร้างรั้วด้วย แล้วค่อยปลูกอะไรสักอย่างข้างในนั้น เพราะงั้น ข้าจะหาเวลาไปตัดต้นไม้ต่อ"

พอเขาพูดจบ ก็สังเกตเห็นชัดเจนเลยว่าทั้งเพนนีและฟีล่าชะงักไปนิดหนึ่ง สายตาที่มองมาดูแฝงความหมายลึกซึ้ง ชวนให้คิดไปไกล

"ก็ได้ แต่จอร์จ ร่างกายเจ้าไม่ค่อยแข็งแรง อย่าหักโหมจนเกินไปล่ะ" สุดท้ายฟีล่าก็บอกเขาด้วยความรักใคร่เอ็นดู

(จบตอน)