บทที่ 1 การปลุกพรสวรรค์ และสกิลติดตัวระดับพระเจ้า

ปี 2325 สมาพันธ์เสินเซี่ย เมืองหนานเจียง

ณ ลานกว้างของสถาบันระดับกลางแห่งที่สามเมืองหนานเจียง

"ต้นไม้พรสวรรค์... โจมตีมันด้วยสุดยอดพละกำลังที่พวกเธอมี และปลุกพรสวรรค์ของตัวเองขึ้นมาซะ!"

สิ้นสุดคำกล่าวปลุกใจ รองอาจารย์ใหญ่หม่าหงก็ชี้มือไปเบื้องหลัง ที่ตรงนั้นมีต้นไม้ขนาดยักษ์สูงกว่าร้อยเมตรตั้งตระหง่านอยู่ แสงเรืองรองไหลเวียนไปตามลำต้น อักขระประหลาดส่องประกายกะพริบไหว เป็นภาพที่ผสมผสานระหว่างความเป็นวิทยาศาสตร์ล้ำยุคกับตำนานปรัมปราได้อย่างลงตัว

เด็กหนุ่มและเด็กสาวนับพันคนแหงนหน้ามองขึ้นไป นัยน์ตาของพวกเขาเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นและคาดหวัง

"แค่ชกเจ้านี่ก็จะปลุกพรสวรรค์ได้จริงๆ เหรอ?"

ท่ามกลางฝูงชน หวังถิงจ้องมองด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น เขาคือผู้ข้ามมิติมาจากดาวเคราะห์สีน้ำเงิน และได้ใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้มาได้สองปีครึ่งแล้ว

ในช่วงแรก โลกใบนี้แทบจะเหมือนกับดาวเคราะห์สีน้ำเงินทุกประการ เพียงแต่มีขนาดกว้างใหญ่ไพศาลกว่ามาก ทว่าเมื่อสามศตวรรษก่อน ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ได้จุติลงมา โลกทั้งใบผสานเข้ากับกฎเกณฑ์ที่ราวกับเกมภายในชั่วข้ามคืน เหล่าปีศาจและสิ่งลี้ลับอันทรงพลังได้ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกัน

มนุษย์ต้องโจมตีต้นไม้เพื่อปลุกพรสวรรค์และรับพลังวิเศษมาใช้ต่อกร สำหรับหวังถิงแล้ว มันให้ความรู้สึกเหมือนกำลังใช้ชีวิตอยู่ในเกม เป็นความเหนือจริงอย่างสิ้นเชิง ทั้งดันเจี้ยน ดินแดนลับ และเผ่าพันธุ์ปีศาจที่มุ่งมั่นจะรุกรานเผ่าพันธุ์มนุษย์ เขาต้องใช้เวลาถึงสองปีเต็มกว่าจะปรับตัวให้เข้ากับโลกใบนี้ได้ในที่สุด

"ห้องหนึ่ง ก้าวออกมา เมื่อฉันเรียกชื่อ ใครถูกเรียกก็จงเข้าไปชกต้นไม้ ใช้ทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเธอมีจนกว่าพรสวรรค์จะปรากฏ ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า ยิ่งพวกเธอทนอยู่ได้นานเท่าไหร่ ระดับของพรสวรรค์ก็จะยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น"

รองอาจารย์ใหญ่หม่าหงหยิบรายชื่อขึ้นมาพร้อมกับกล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"คนแรก จางเหว่ย"

เด็กหนุ่มท่าทางมั่นใจก้าวอาดๆ ออกไปข้างหน้า เขาย่อตัว ตั้งท่า และกระแทกหมัดเข้าที่ลำต้น หนึ่งหมัด... สองหมัด... หลังจากการลงมือหลายต่อหลายครั้ง ต้นไม้ก็เปล่งแสงสีเหลืองอร่าม ภาพมายาของหมาป่าดุร้ายปรากฏขึ้นเบื้องหลังเขา พร้อมกับชูหางแมงป่องขึ้นสูง

"พรสวรรค์ระดับดี 《หมาป่าหางแมงป่อง》 สายควบคุมสัตว์อสูร ประเภทต่อสู้" หม่าหงประกาศเสียงก้อง

"หัวหน้าห้องหนึ่งแต่กลับได้แค่ระดับดีเนี่ยนะ? อ่อนชะมัด"

"นักเรียนหัวกะทิแท้ๆ นึกว่าจะได้อย่างน้อยระดับเอซะอีก"

"น่าผิดหวังชะมัด"

เหล่านักเรียนต่างซุบซิบนินทาและวิพากษ์วิจารณ์ จางเหว่ยไหล่ลู่ลงราวกับลูกโป่งที่ถูกปล่อยลม

หม่าหงแค่นเสียงหยัน "พวกเธอคิดว่าระดับดีมันแย่นักหรือไง?"

"สถิติของสถาบันคือ เอฟ 51.4 เปอร์เซ็นต์ อี 30.56 เปอร์เซ็นต์ ดี 10.25 เปอร์เซ็นต์ ซี 5.19 เปอร์เซ็นต์ บี 2.05 เปอร์เซ็นต์ ส่วนระดับเอน่ะเหรอ? มีแค่ 0.49 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น"

"จางเหว่ยเอาชนะพวกเธอได้ถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ"

เมื่อได้ยินดังนั้น เด็กหนุ่มก็กลับมายืดอกได้อย่างสง่าผ่าเผยอีกครั้ง คนอื่นๆ พากันหน้าซีดเผือด อัตราส่วนพวกนั้นช่างโหดร้ายเหลือเกิน แม้แต่หวังถิงเองก็ยังรู้สึกถึงความตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้นเป็นปมในใจ

ระดับการประเมินไล่เรียงตั้งแต่ เอฟ อี ดี ซี บี เอ เอส ดับเบิลเอส และทริปเปิลเอส ระดับดีอยู่ที่ประมาณสิบเปอร์เซ็นต์ ส่วนระดับเอนั้นมีไม่ถึงหนึ่งในร้อย แล้วสิ่งที่อยู่เหนือระดับเอขึ้นไปอีกล่ะ?

"อุตส่าห์ทะลุมิติมาทั้งที ขออะไรที่มันโกงๆ หน่อยเถอะ!" หวังถิงกำหมัดแน่น พร่ำภาวนาอยู่ในใจ

"เขาว่ากันว่าพรสวรรค์มันสืบทอดทางสายเลือด พ่อฉันเป็นพ่อครัวซะด้วยสิ... ชักจะกังวลแล้วสิเนี่ย" เด็กหนุ่มคอหนา หัวโต ที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาพึมพำ เพื่อนร่วมโต๊ะของเขานั่นเอง... หนิวหมัง

"ใจเย็นน่า นายอาจจะถูกเก็บมาเลี้ยงก็ได้" หวังถิงปลอบใจ

"ไปไกลๆ เลย! ฉันกับพ่อหน้าถอดสีพิมพ์เดียวกันเป๊ะ!" หนิวหมังหันขวับด้วยความฉุนเฉียว

"ก็จริงของนาย" หวังถิงพยักหน้ารับ

นักเรียนก้าวออกไปทีละคน ต้นไม้สว่างวาบขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า แสงสีขาว สีแดง และสีเหลืองเป็นสิ่งที่พบเห็นได้มากที่สุด นานๆ ครั้งจึงจะมีสีเขียวปรากฏให้เห็น แต่ละสีจะสอดคล้องกับแต่ละระดับ สีขาว สีแดง สีเหลือง สีเขียว สีฟ้า สีน้ำเงิน สีม่วง สีทอง... ส่วนระดับทริปเปิลเอสนั้นไม่มีสีที่ตายตัว มันคือความพิเศษที่ไม่เหมือนใคร

ไม่นานก็ถึงตาของหนิวหมัง คิวต่อไปก็คือหวังถิง หนิวหมังเดินอาดๆ ออกไปข้างหน้าและเหวี่ยงหมัดหนักๆ เข้าใส่สองครั้ง... แสงสีขาวสาดกระจายออกมา

"พรสวรรค์ระดับเอฟ 《จอบ》 สายควบคุมเครื่องมือ ประเภททักษะชีวิต" หม่าหงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

หนิวหมังยืนนิ่งอึ้งเป็นรูปปั้น

"เอาจริงดิ? ชาวนาเนี่ยนะ!" หวังถิงโพล่งออกมา ในบรรดาสิ่งต่างๆ มากมาย กลับกลายเป็น 《จอบ》 ท่ามกลางพรสวรรค์ทักษะชีวิต 《จอบ》 หมายถึงชาวนา ซึ่งเป็นทักษะเกษตรกรรมเพียงหนึ่งเดียว ยิ่งกว่านั้นมันยังแย่เสียยิ่งกว่าพ่อครัวเสียอีก

หนิวหมังเดินลากเท้ากลับมา สีหน้าของเขาราวกับคนถูกโชคชะตาบดขยี้วิญญาณจนแหลกสลาย ก่อนที่หวังถิงจะได้เอ่ยปากปลอบโยน หม่าหงก็เรียกชื่อคนต่อไป

"คนต่อไป หวังถิง"

หวังถิงก้าวออกไปข้างหน้าพร้อมกับหัวใจที่เต้นระรัว

"จะเป็นอะไรก็ช่างเถอะ ขอให้มันออกมาดีก็พอ..."

ขอขั้นต่ำสักระดับเอ ส่วนขั้นสูงสุดก็ไร้ขีดจำกัดไปเลย ความโชคร้ายในชาติที่แล้ว มันก็น่าจะนำมาหักลบกลบหนี้กับชาตินี้ได้บ้างสิ จริงไหม?

เขาเผชิญหน้ากับต้นไม้ สูดลมหายใจเข้าลึก และกระแทกหมัดเข้าที่เปลือกไม้

ปัง!

ก่อนที่เขาจะได้ปล่อยหมัดที่สอง ต้นไม้ก็ทอแสงสีขาวจางๆ ออกมา หวังถิงเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

"จบ... แล้วเหรอ?"

ยิ่งสัมผัสสั้นเท่าไหร่ พรสวรรค์ก็จะยิ่งอ่อนแอลงเท่านั้น เขาอยู่ได้ไม่ถึงสองหมัดด้วยซ้ำ

ประกายไฟแลบแปลบปลาบเต้นเร่าอยู่รอบตัวเขา ราวกับเครื่องดักแมลงปีกแข็งของมนุษย์

"พรสวรรค์ระดับเอฟ 《ไฟฟ้าสถิต》 สายทักษะชีวิตและต่อสู้" หม่าหงประกาศ

เสียงสูดลมหายใจดังระงมไปทั่วฝูงชน

"จบเห่แล้ว ฉันไม่คิดเลยว่าจะมีอะไรแย่ไปกว่าไฟฟ้าสถิตอีก"

"หน้าตาก็ดี แต่พรสวรรค์ขยะชัดๆ เสียดายของชะมัด"

เสียงหัวเราะดังระเบิดขึ้น

แม้แต่ในบรรดาระดับเอฟ ไฟฟ้าสถิตก็ยังรั้งท้ายอยู่ดี คนธรรมดาทั่วไปก็มีไฟฟ้าสถิตอยู่ในตัวทุกวันอยู่แล้ว การได้มันมาเป็นพรสวรรค์ถือเป็นเรื่องตลกร้าย มันคือของประดับฉากดีๆ นี่เอง

หวังถิงรู้สึกชาไปทั้งตัว ท่ามกลางความน่าจะเป็นนับไม่ถ้วน โชคชะตากลับมอบพรสวรรค์ที่ไร้ประโยชน์ที่สุดมาให้ ขีดจำกัดสูงสุดของไฟฟ้าสถิตก็คือการเป็นกระบองช็อตไฟฟ้ามนุษย์ ซึ่งเป็นคุณสมบัติที่สมบูรณ์แบบสำหรับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมมันถึงมีป้ายกำกับว่า 'ต่อสู้'

ส่วนทักษะชีวิตน่ะหรือ... แบตเตอรี่สำรองเดินได้ สะดวกสุดๆ สำหรับชาร์จอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์

"เอาเถอะ คนอื่นเขาเป็นยามกันตอนอายุหกสิบ แต่ฉันได้เป็นตอนอายุยี่สิบ นำหน้าไปตั้งสี่สิบปีเชียวนะ"

หวังถิงแค่นยิ้มขื่นๆ และยอมรับความเป็นจริง

ทันใดนั้น น้ำเสียงล่องลอยก็ดังกังวานขึ้นในห้วงความคิดของเขา

【ปลุกพรสวรรค์สำเร็จ... เงื่อนไขครบถ้วน ระบบวิวัฒนาการไร้ที่สิ้นสุดเปิดทำงาน】

【ขอแสดงความยินดีโฮสต์: คุณได้รับสกิลติดตัวระดับพระเจ้า 《บ่อน้ำพุมานา》 เลเวล 1】