บทที่ 4 - ฮึ นอกจากเรื่องความรักแล้ว ก็ไม่อยากคุยเรื่องอื่นกับสามีทั้งนั้น!

บทที่ 4 - ฮึ นอกจากเรื่องความรักแล้ว ก็ไม่อยากคุยเรื่องอื่นกับสามีทั้งนั้น!

เจียงหลินรู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะมีอาการโรคจิตนิดๆ แล้วจริงๆ และเรื่องนี้ยิ่งคิดก็ยิ่งทำให้ตื่นตัวได้ง่ายเหลือเกิน

สุดท้ายเขาจึงต้องฝืนโอบเอวเธอเพื่อดันร่างที่อ่อนปรกเปียกนั้นให้ลุกขึ้นมา

โจวรั่วหานหน้าแดงก่ำและทำหน้าเหลอหลาขณะถูกเขาดันออกไปจัดท่านั่งไว้ที่อีกฝั่งหนึ่งของเตียงราวกับตุ๊กตา

เจียงหลินมองดูรอยยับบนชุดนอนของเธอ และท่าทางที่เธอนั่งอยู่บนเตียงเขาอย่างว่างเปล่าไร้เดียงสา...

ความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวคือ อ่า เธอมานั่งบนเตียงเขาแล้ว แต่เขากลับไม่รู้สึกรังเกียจเลยสักนิด

ปกติเจียงหลินเป็นคนคุยง่าย แต่เขามีนิสัยเสียอยู่อย่างหนึ่งคือตั้งแต่เด็กเขารู้สึกว่าเตียงเป็นพื้นที่ส่วนตัวที่สำคัญมาก

ห้ามใครมานั่งมั่วซั่วเด็ดขาด ตอนเด็กๆ เขาเคยถึงขั้นต่อยตีกับลูกพี่ลูกน้องเพียงเพราะอีกฝ่ายขึ้นมานอนกินขนมบนเตียงเขามาแล้ว

หลังจากนั้นคนใกล้ชิดต่างรู้กันดีว่าเจียงหลินมีนิสัยประหลาดอย่างหนึ่ง คือห้ามแตะต้องเตียงเขาเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นต่อให้เป็นใครเขาก็ไม่ไว้หน้าทั้งนั้น

ทว่าในตอนนี้ เมื่อเห็นโจวรั่วหานหน้าแดงนั่งอยู่บนเตียงเขา เจียงหลินกลับรู้สึกไม่แย่อย่างที่คิด

เขาถอนหายใจยาว "ออกมาเถอะ เรามีเรื่องต้องคุยกัน"

สามนาทีต่อมา ทั้งคู่ก็นั่งเผชิญหน้ากันอยู่บนโซฟา

โจวรั่วหานจัดชุดนอนให้เข้าที่และสวมแว่นตาไร้กรอบของเธอ สีหน้าดูเย็นชาทว่าความแดงบนใบหน้ายังไม่จางหายไปหมด

ตอนนี้เธอจ้องมองเจียงหลินด้วยท่าทางนิ่งเฉย รอให้เขาเป็นฝ่ายเปิดประเด็น

แน่นอนว่านั่นเป็นเพียงเปลือกนอกที่ดูเย็นชา แต่ในใจกลับเป็นอีกเรื่อง——

「จะคุยเรื่องอะไร? เรื่องอะไรล่ะ? ฮึ! นอกจากเรื่องความรักแล้ว ฉันก็ไม่อยากคุยเรื่องอื่นกับสามีทั้งนั้นแหละ! คราวที่แล้วที่เขาบอกว่าอยากคุยด้วยคือคุยเรื่องหย่า! แงแงแง~」

ตอนนี้เจียงหลินไม่ได้มาเพื่อคุยเรื่องรักๆ ใคร่ๆ กับเธอหรอก ถึงแม้ว่าพอเห็นภรรยาในมุมน่ารักแบบนี้แล้วจะอยากคุยเรื่องรักบ้างก็ไม่เลวเหมือนกัน

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญในตอนนี้

ประเด็นคือตอนนี้เขาได้ยินเสียงในใจของโจวรั่วหาน และท่าทางประหลาดๆ ของเธอเนี่ยสิ

เจียงหลินไม่เชื่อหรอกว่าแต่งงานกันมาสองปีแล้ว เธอเพิ่งจะมาค้นพบว่าชอบเขาตอนที่กำลังจะหย่ากันพอดี การเปลี่ยนแปลงที่กะทันหันแบบนี้มันดูผิดปกติเกินไป

เหตุการณ์ในคืนนี้ ไม่ว่าจะมองมุมไหนเขาก็รู้สึกว่ามันเหมือนการ "อ่อย" ชัดๆ!

ถ้าเป็นแบบนั้น แสดงว่าเรื่องเข้าใจผิดระหว่างพวกเขามันคงมีมากกว่าปกติเสียแล้ว

ยังไม่แน่ใจ ขอดูเชิงไปก่อนแล้วกัน

เจียงหลินเริ่มพูด "ที่ผมบอกว่าอยากหย่า แล้วคุณก็ตกลง เป็นเพราะคุณก็รู้ดีว่าชีวิตแต่งงานของเรามีปัญหาใช่ไหม?"

เธอสีหน้าไม่เปลี่ยน และพูดออกมาว่า "จริงๆ ฉันไม่คิดว่าระหว่างเราจะมีปัญหาอะไร ทุกอย่างดำเนินไปตามที่เราตกลงกันไว้ก่อนแต่งงาน อันที่จริงฉันเองก็ไม่ค่อยเข้าใจเหตุผลที่คุณขอหย่าเท่าไหร่นัก แต่ฉันก็เคารพการตัดสินใจของคุณเสมอมาค่ะ"

พูดจบเธอก็ยื่นมือเรียวสวยไปขยับแว่นตาบนใบหน้าเบาๆ

ดูมีความรู้และงดงาม แถมยังดูน่าค้นหาอย่างประหลาด

ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้ในใจของเธอกำลังส่งเสียงแงๆ จนทำลายบรรยากาศไปเสียก่อนล่ะก็นะ

「ทำไมสามีต้องหย่าด้วย? แงแงแงแง~ หรือว่าเขาจะมีผู้หญิงคนอื่นข้างนอกแล้ว? ยัยจิ้งจอกนั่นเป็นใครกัน? หุ่นดีกว่าฉันหรือว่าสวยกว่าฉันกันนะ? หรือว่าการศึกษาสูงกว่า? ดูมีความรู้และเย็นชากว่าฉันงั้นเหรอ? แงแงแง~ ถึงฉันจะแสร้งทำก็เถอะ แต่ฉันก็แสร้งทำได้ดีมากแล้วนะ! ตกลงยัยจิ้งจอกตัวไหนมาแย่งสามีฉันไป!」

เมื่อได้ยินเสียงแงๆ และคำว่าสามีดังรัวๆ แบบนั้น

เจียงหลินรู้สึกเหมือนขมับจะระเบิด ความรู้สึกนี้ไม่ต่างอะไรกับโดนมลพิษทางเสียงเลยสักนิด!

ใครจะไปเข้าใจความรู้สึกนี้บ้าง!

ภรรยาที่ภายนอกดูเย็นชาและพูดน้อย แต่ลึกๆ ในใจกลับพูดมากเป็นต่อยหอยแบบนี้...

นี่ถือว่าเป็นโปรโมชั่นซื้อหนึ่งแถมสองหรือเปล่าเนี่ย?

แต่ตอนนี้หัวของเจียงหลินเริ่มหมุนติ้วเพราะเสียงในใจที่ดังจนเขาคิดอะไรไม่ออกแล้ว

เขาอดไม่ได้ที่จะพูดออกไปว่า "คุณช่วยเงียบก่อนได้ไหม"

ทันใดนั้น โลกทั้งใบก็เงียบสงัดลงในพริบตา

เจียงหลินเพิ่งรู้ตัวว่าทำพลาดไป เขาเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า

ดวงตาของโจวรั่วหานเต็มไปด้วยความน้อยใจ เธอกัดริมฝีปากและพูดเสียงเบา "ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรแล้วนี่คะ"

และในวินาทีต่อมา ในใจของเธอก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง——

「สามีโหดจังเลย! แต่ตอนที่เขาโหดก็น่าหล่อสุดๆ ไปเลย! แงแงแง ฉันอยากจะลงไปคุกเข่าเรียกเขาว่า 'มาสเตอร์' เลยอ่ะ! ยึ๋ย โจวรั่วหาน เธอทำไมโรคจิตแบบนี้เนี่ย! แต่ถ้าเป็นสามีล่ะก็... มันก็น่าจะได้อยู่นะ?」

เจียงหลิน: ...

เขาถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว ทำไมเธอถึงมีรสนิยมแบบนี้ได้ล่ะเนี่ย!

ตอนนี้เจียงหลินตกใจจนพูดไม่ออกซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เพราะภาพลักษณ์นางฟ้าศาสตราจารย์ผู้เย็นชาในใจเขา มันพังทลายลงอย่างรวดเร็วภายในวันเดียวจริงๆ

ตอนนี้โจวรั่วหานจ้องมองเจียงหลินที่ทำหน้าตายและจ้องเขม็งมาที่เธอด้วยความกระวนกระวายใจ

เธอเริ่มกังวลว่าคืนนี้ตัวเองจะใจร้อนเกินไปจนเผลอเปิดเผยความลับอะไรออกมาหรือเปล่า?

ไม่อย่างนั้นทำไมสามีถึงดูไม่ปกติเลยล่ะคืนนี้?

แต่จะไม่ให้ใจร้อนได้ยังไงล่ะ ถ้าไม่รีบทำอะไรสักอย่างก็ต้องหย่ากันแล้วนะ!

เจียงหลินในที่สุดก็เอ่ยปากขัดจังหวะความคิดที่ฟุ้งซ่านของเธอ โดยเขาเริ่มอธิบายก่อนว่าเรื่องหย่าไม่เกี่ยวกับมือที่สาม "ที่ผมอยากคุยเรื่องปัญหาของเราในวันนี้ ก่อนอื่นเลย ผมขอชี้แจงว่าเรื่องที่ขอหย่าไม่ได้เกี่ยวกับผู้หญิงคนอื่น ผมจำได้ว่าก่อนแต่งงานเราเคยคุยกันไว้ว่าถ้าอยู่ด้วยกันไปไม่กี่ปีแล้วยังไม่มีความรู้สึกดีๆ ต่อกัน หรือถ้าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเจอคนที่ชอบจริงๆ เราจะหย่ากัน ตอนที่ผมเสนอเรื่องหย่าแล้วคุณตกลงอย่างรวดเร็ว ผมเลยเข้าใจว่าคุณเองก็รู้สึกเหมือนกันว่าระหว่างเราไม่มีความรู้สึกพิเศษต่อกันแล้ว"

แถมในใจคุณยังมีรุ่นพี่รักแรกนั่นอยู่อีก...

สีหน้าของโจวรั่วหานกลับมายิ่งเย็นชาขึ้น ดวงตาภายใต้แว่นตาที่คอยกำบังแววตาบางอย่างไว้ "สรุปคือคุณหมายความว่าในใจของคุณมีคนอื่น? หรือว่าคุณไม่มีความรู้สึกพิเศษอะไรต่อฉันเลย?"

「แงแงแง นี่คือฉันมีความรู้สึกอยู่ฝ่ายเดียวจนใจจะมอดไหม้อยู่แล้วเหรอเนี่ย? สามียังไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ? เป็นสาวสวยนี่มันช่างน่าเศร้าจริงๆ โจวรั่วหาน เธอไม่มีเสน่ห์เอาซะเลย แงแงแง~」

เจียงหลินถอนหายใจ "ผมเข้าใจไปเองว่าคุณไม่มีความรู้สึกให้ผม ในใจผมไม่มีใครหรอก สองปีมานี้ผมเอาแต่ยุ่งกับงาน ผมเลยคิดว่าความจืดชืดระหว่างเราคงจะทำให้คุณเบื่อหน่าย"

เขาเว้นจังหวะครู่หนึ่ง "อีกอย่าง ตอนที่ผมขอหย่าคุณก็ไม่ได้คัดค้านอะไร และผมก็ได้ยินมาว่า สมัยมัธยมปลายคุณเคยชอบรุ่นพี่คนหนึ่ง..."

พอเขาเอ่ยถึง "รุ่นพี่" คนนั้น หน้ากากที่แสนเย็นชาของคนตรงหน้าก็ดูเหมือนจะแตกร้าวลงทันที

ความแดงที่เพิ่งจะจางไปเริ่มกลับมาลามเลียตั้งแต่ลำคอขึ้นมาจนถึงใบหน้าอีกครั้ง

สิ่งนี้ทำให้เจียงหลินลืมสิ่งที่กำลังจะพูดไปจนหมดสิ้น

ความลังเลและความหวังที่เพิ่งจะจุดประกายขึ้นมาในใจเมื่อครู่ดูเหมือนจะถูกดับวูบลงทันที

ปฏิกิริยาแบบนี้ ยากที่จะหลอกตัวเองได้ว่าในใจของโจวรั่วหานไม่มีใครคนนั้นแล้ว

เจียงหลินถอนหายใจและเบือนหน้าหนี "ถ้าในใจคุณมีคนอื่นอยู่จริงๆ ก็ไม่จำเป็นต้องทนผูกมัดอยู่กับผมหรอก ผมคงรับไม่ได้ถ้าภรรยาของผมซ่อนผู้ชายคนอื่นไว้ในใจ"

"ผู้ชายคนอื่น?" โจวรั่วหานที่กำลังหน้าแดงจัดอยู่ถึงกับชะงักเมื่อได้ยินประโยคนั้น

ทีแรกเธอคิดว่าเขารู้ความลับของเธอแล้ว และเขารู้สึกว่าเธอโรคจิตก็เลยอยากขอหย่า แต่ตอนนี้ดูเหมือนสถานการณ์มันจะแปลกๆ ไปนะ?

「สามี! ทำไมคุณถึงรับไม่ได้ล่ะ ในเมื่อรุ่นพี่ที่ฉันซ่อนไว้ในใจมาตลอดก็คือคุณนั่นแหละ! หรือว่า... ฉันควรจะเปิดเผยออกมาตรงๆ เลยดีไหม? แต่ฉันเขินจัง」

「ต้องถือโอกาสสารภาพรักตอนนี้เลยดีไหมนะ? จะเหมาะสมหรือเปล่า? รู้งี้ใส่ชุดนอนที่เซ็กซี่กว่านี้ออกมาก็ดีหรอก」

(จบแล้ว)