บทที่ 27: เจียงเยียน, อัตรานอกใจ 40%, จุดอ่อน: สายเปย์!

บทที่ 27: เจียงเยียน, อัตรานอกใจ 40%, จุดอ่อน: สายเปย์!

ฉีเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง... แล้วพูดว่า “ถ้าอยากจะผูกขาดตลาดทั้งประเทศ... แค่ชมพู่จากบ้านเกิดฉันมันไม่พอหรอก... ช่วงนี้คุณเริ่มรวบรวมคน... ไปรับซื้อตามพื้นที่ภูเขาห่างไกล... ในราคากิโลกรัมละสองหยวน... ฉันให้เวลาคุณสามเดือน... ต้องยึดมณฑลกวางตุ้ง... มณฑลฝูเจี้ยน... มณฑลไห่หนาน... และมณฑลหูเป่ยให้ได้ทั้งหมด... เชื่อมมณฑลทางใต้หลายๆ แห่งเข้าด้วยกัน... ให้กลายเป็นฐานที่มั่นของเรา”

นี่คือกลยุทธ์ที่ฉีเฟิงวางไว้ตั้งแต่แรก

สิ่งที่สำคัญที่สุดในตลาดค้าส่งไม่ใช่แหล่งสินค้า... แต่คือช่องทางการจัดจำหน่าย

แต่คนในยุคนี้ยังไม่เข้าใจหลักการข้อนี้... ได้แต่จะหาของถูกมาขายอย่างเดียว

ในยุคหลังทำไมถึงมีเกษตรกรที่ผลไม้ขายไม่ออกเยอะแยะ? ก็ไม่ใช่เพราะว่าราคาไม่เป็นที่พอใจของพ่อค้าคนกลาง... แล้วก็โดนกดราคาหรอกเหรอ?

ดังนั้น... เราถึงได้เห็นข่าวบ่อยๆ ว่า... ที่ไหนส้มซาถังขายไม่ออก... กิโลกรัมละสองเหมายังไม่มีใครเอา

แต่ในภาคเหนือ... ส้มซาถังกลับขายกิโลกรัมละสิบกว่าหยวน

นี่แหละคือข้อดีของการผูกขาดช่องทางการจัดจำหน่าย... สามารถกำหนดราคาได้ตามใจชอบ

กลยุทธ์ที่ฉีเฟิงวางไว้ก็คือ... รีบยึดช่องทางการตลาดทางภาคใต้ให้ได้ก่อน

ส่วนภาคเหนือ... เพราะระยะทางไกล... ตอนนี้ยังไม่เหมาะที่จะลงมืออย่างผลีผลาม... รอให้เขาทำระบบโลจิสติกส์ของตัวเองขึ้นมาก่อน... ถึงจะสามารถใช้แหล่งสินค้าราคาถูกไปบุกตลาดภาคเหนือได้

ถึงตอนนั้น... ตีขนาบสองทาง... ตลาดค้าส่งทั้งประเทศก็จะเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว

“น้องชาย... ที่นายพูดมาทั้งหมดนี่ฉันรู้... แต่ถ้าเราออกนอกมณฑลกว่างซี... ค่าขนส่งของเราก็จะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว... กำไรก็คงไม่สูงเท่าตอนนี้แน่”

เจียงเจี้ยนพูดมาจากปลายสาย

“ค่าขนส่งสูงก็ต้องทำตามที่ฉันบอก... คุณอย่าเพิ่งไปสนใจเรื่องกำไร... ยึดมณฑลทางใต้ให้ได้ก่อน... เรื่องโลจิสติกส์ฉันจะหาทางเอง... ไม่ต้องรอนานหรอก... อีกไม่กี่เดือน... เราก็จะมีกองรถขนส่งเป็นของตัวเองแล้ว”

ฉีเฟิงออกคำสั่งเด็ดขาด

“น้องชาย... นายจะทำโลจิสติกส์เหรอ?”

เจียงเจี้ยนตกใจจนอ้าปากค้าง

โลจิสติกส์มันยากแค่ไหน?

SF Express ทำมาตั้งแต่ปี 1997 จนถึงตอนนี้ก็ทำมาสามปีแล้ว... ยังคงวนเวียนอยู่แค่ในพื้นที่เล็กๆ... เงินทุนที่ละลายไปกับสายน้ำก็นับไม่ถ้วน

เทียบกับค้าส่งแล้ว... ขนส่งนี่เรียกได้ว่าเป็นเรื่องเด็กๆ... แต่ตอนนี้เด็กหนุ่มคนนี้กลับจะทำโลจิสติกส์

เจียงเจี้ยนวางสายไปพร้อมกับความตกตะลึง

ตอนนี้เขายิ่งมองน้องชายคนนี้ของเขาไม่ออกเข้าไปใหญ่

ตอนแรกคิดว่าเขาแค่ต้องการจะผูกขาดตลาดค้าส่งในมณฑลกว่างซี... แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า... เขายังประเมินความทะเยอทะยานของฉีเฟิงต่ำเกินไป

ถ้าเป็นไปตามที่ฉีเฟิงพูด... ผูกขาดตลาดค้าส่งในประเทศ... และทำโลจิสติกส์ให้เป็นระบบครบวงจร... มันจะเป็นห่วงโซ่อุตสาหกรรมที่ใหญ่โตมโหฬารขนาดไหน

คาดว่าอาจจะติดอันดับหนึ่งในสิบมหาเศรษฐีของจีนได้เลย

ความทะเยอทะยานของเด็กหนุ่มคนนี้... ช่างลึกล้ำเกินหยั่งถึงจริงๆ!

.........

เวลาล่วงเลยมาถึงตอนเที่ยง... ฉีเฟิงไปรับหลิวอี้หรานที่ใต้ตึกหอพักของเธอ

“ที่รัก”

พอเห็นฉีเฟิง... หลิวอี้หรานที่รออยู่ใต้ต้นไม้หน้าหอก็ตาเป็นประกาย... รีบจูงมือผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่งวิ่งมาหา

“พวกเธอมาทำอะไรกันที่นี่?”

ฉีเฟิงมองหลิวอี้หรานกับผู้หญิงข้างๆ เธอ... แล้วถาม

[เจียงเยียน: ค่าความสวย 95, มีแฟนแล้ว, อัตรานอกใจ 40%, จุดอ่อน: คลั่งของแบรนด์เนม (สายเปย์), โจมตีจุดอ่อน, อัตรานอกใจ 100%]

นี่คือผู้หญิงที่หน้าตาสวยน้อยกว่าหลิวอี้หรานเล็กน้อย... แต่โดดเด่นที่หุ่นดี... ก้อนเนื้อสองก้อนที่หน้าอก... คาดว่าน่าจะอย่างน้อยคัพ C

เดิมทีก็หน้าตาสวยอยู่แล้ว... บวกกับหุ่นแบบหน้าเด็กนมโต... ผู้หญิงที่ชื่อเจียงเยียนคนนี้... ถึงจะไปอยู่ในยุคหลัง... ก็ไม่ด้อยไปกว่าดาราเลยแม้แต่น้อย

“ก็มารอคุณไงคะ!”

ดวงตาของหลิวอี้หรานโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว... พูดจบเธอก็ดึงผู้หญิงข้างๆ มาข้างหน้า... แล้วแนะนำให้ฉีเฟิงรู้จัก

“ที่รัก... ขอแนะนำให้รู้จักนะ... นี่เพื่อนสนิทร่วมห้องของฉันเอง... ชื่อเจียงเยียน”

เจียงเยียนดูเป็นคนใจกว้าง... เธอยื่นมือขาวนวลออกมาแล้วยิ้มให้ฉีเฟิง “สวัสดี... ฉีเฟิง”

“เธอรู้จักฉันด้วยเหรอ?”

ฉีเฟิงจับมือนุ่มๆ ของเจียงเยียน... แล้วถามอย่างสงสัย

“สามารถแย่งแฟนของหนึ่งในสี่หนุ่มสุดฮอตของมหาลัยอย่างหลี่หมิงไปได้... ตอนนี้นายดังไปทั่วโรงเรียนแล้วนะจะบอกให้! อ้อ... ลืมบอกไป... จ้าวเจิ้งที่อยู่ห้องเดียวกับนายคือแฟนฉันเอง”

เจียงเยียนกระพริบตา... พูดด้วยน้ำเสียงที่เจือความขี้เล่นเล็กน้อย

“แฟนของจ้าวเจิ้ง”

แววตาของฉีเฟิงฉายแววเข้าใจในทันที... มิน่าล่ะถึงได้ดูคุ้นๆ

ชาติที่แล้ว... จ้าวเจิ้งเคยพาเจียงเยียนมาที่ห้องพักสองสามครั้ง... ฉีเฟิงเลยพอจะมีภาพจำอยู่บ้าง

“เจียงเยียน... อย่าพูดถึงคนนั้นอีกสิ!”

พอได้ยินเจียงเยียนยังพูดถึงหลี่หมิง... หลิวอี้หรานก็ตีเพื่อนเบาๆ อย่างงอนๆ

“โอเคๆ! รู้แล้วว่าผิดไปแล้ว... ตอนนี้เธอเป็นแฟนของฉีเฟิงแล้วใช่ปะ? คราวหน้าฉันจะจำไว้”

ทั้งสองหัวเราะหยอกล้อกัน

ในเมื่อเป็นแฟนของจ้าวเจิ้ง... ฉีเฟิงก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่พาเธอไปด้วย

“สายเปย์เหรอ? น่าสนใจดีนี่”

ฉีเฟิงยิ้มในใจ

เทียบกับผู้หญิงใสๆ อย่างหลิวอี้หรานแล้ว... ผู้หญิงสายเปย์มักจะร่านกว่า... เมื่อไหร่ที่โดนสยบ... ก็จะหลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้น

ฉีเฟิงเริ่มตั้งตารอคอยการปะทะกันระหว่างเขากับเจียงเยียนแล้ว

“ฉีเฟิง... ฟังอี้หรานบอกว่านายรวยมากเหรอ? บอกฉันหน่อยสิ... ว่านายทำยังไงถึงได้รวยขนาดนี้?”

ระหว่างทาง... เจียงเยียนก็ถามเรื่องส่วนตัวของฉีเฟิง

หลิวอี้หรานเคยบอกเธอว่า... ฉีเฟิงพาเธอไปเที่ยว... ซื้อของทีละหลายร้อย... และเงินในกระเป๋าสตางค์ของเขาก็ไม่เคยมีน้อยกว่าหนึ่งหมื่นเลย

นี่ก็เป็นเหตุผลที่วันนี้เจียงเยียนหน้าด้านหน้าทน... ขอร้องให้หลิวอี้หรานพาเธอมาด้วย

เจียงเยียนเคยถามแฟนของเธอแล้ว... แต่จ้าวเจิ้งกลับบอกว่า... ฉีเฟิงก็มาจากบ้านนอกเหมือนกับเขา... จนมาก

เจียงเยียนก็เลยไม่เข้าใจ... ในเมื่อฉีเฟิงเป็นเด็กจนๆ... แล้วเงินของเขามาจากไหน... เธออยากจะรู้ให้แน่ชัดว่าหลิวอี้หรานโกหก... หรือว่ามีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไร

“ถ้าฉันบอกว่าได้มาจากการขายชมพู่... เธอจะเชื่อมั้ย?”

ฉีเฟิงพูดพลางยิ้ม

“ขายชมพู่? เชอะ... ไม่อยากบอกก็แล้วไปสิ... ทำไมต้องใช้ข้ออ้างห่วยๆ แบบนี้มาหลอกฉันด้วย”

พอได้ยินว่าได้มาจากการขายชมพู่... เจียงเยียนก็เบ้ปาก

เธอกับจ้าวเจิ้งก็มาจากบ้านนอกเหมือนกัน... ชมพู่ที่ขนาดหมูยังไม่กิน... มันจะไปทำเงินได้ยังไง... คิดจะหลอกเธอก็หาเหตุผลดีๆ กว่านี้หน่อยสิ

“อี้หราน... แล้วเธอเชื่อที่ฉันพูดมั้ย?”

ฉีเฟิงถามหลิวอี้หราน

“ค่ะ... แค่เป็นสิ่งที่ที่รักพูด... ฉันก็เชื่อทั้งหมด”

หลิวอี้หรานมองฉีเฟิงด้วยสายตาชื่นชม

ที่รักของเธออายุแค่ยี่สิบก็เปิดบริษัท... มีทรัพย์สินเป็นล้าน... หลิวอี้หรานไม่เชื่อเขาแล้วจะไปเชื่อใคร

ฉีเฟิงยิ้ม... นี่ก็เป็นจุดหนึ่งที่เขาค่อนข้างชอบในตัวหลิวอี้หราน... เชื่อเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข... โง่ได้น่ารักดี

“โอ๊ยตายแล้ว! หลิวอี้หราน! ฉันยอมเธอจริงๆ... นี่เธอก็เชื่อเหรอ? เขาว่ากันว่าความรักทำให้คนตาบอด... วันนี้ฉันเชื่อสนิทใจเลย”

เจียงเยียนกุมขมับ... จนปัญญากับหลิวอี้หรานจริงๆ

ในขณะเดียวกัน... เธอก็คิดว่าที่หลิวอี้หรานพูดมาทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก... ฉีเฟิงกำลังหลอกเด็กโง่คนนี้อยู่

“ทิ้งเศรษฐีอย่างหลี่หมิงไป... กลับไปชอบเด็กจนๆ... ในหัวของเธอคิดอะไรอยู่กันแน่เนี่ย หลิวอี้หราน?”

เจียงเยียนคิดอย่างจนปัญญา