บทที่ 6: กำไรมหาศาล

บทที่ 6: กำไรมหาศาล

“ไม่เป็นไรน่า วางใจเถอะ”

ฉีเฟิงปลอบสุ่ยเซียน... แล้วโอบเอวบางของเธอไว้

เจียงเจี้ยนกินชมพู่เข้าไป... แล้วนิ่งไปนาน... คงกำลังคิดอะไรอยู่

แต่ฉีเฟิงรู้ว่าเขาจะต้องร่วมมือกับตัวเองแน่นอน... ถ้าจำไม่ผิด... หมอนี่ได้รับเงินลงทุนก้อนโตในช่วงประมาณปี 2000 นี่แหละ... แล้วค่อยๆ เติบโตแข็งแกร่งขึ้น

ตอนนี้มาหาเขา... ถือเป็นจังหวะที่ดีที่สุด... ที่จริงแล้วมันคือการ win-win ทั้งคู่... ไม่งั้นถ้าเขาอยากจะผงาดขึ้นมา... ก็ต้องรอไปอีกปีสองปี

ในที่สุด เจียงเจี้ยนก็เปิดปาก “ได้! ถ้าของของคุณมีคุณภาพระดับนี้ทั้งหมด... และสามารถส่งให้ได้ในปริมาณมากในระยะยาว... ผมยินดีรับซื้อในราคาเฉลี่ยกิโลกรัมละห้าหยวน”

ห้าหยวน?

นี่มันสูงกว่าราคาที่รับซื้อในหมู่บ้านถึงสิบเท่า! สุ่ยเซียนแทบจะอดใจไม่ไหวเผลอตอบตกลงไปแล้ว

ใครจะไปคิดว่าฉีเฟิงกลับส่ายหน้า “ห้าหยวนน้อยไป อย่างน้อยต้องสิบหยวน!”

“สิบหยวน? นี่แกจะปล้นกันรึไง?” เจียงเจี้ยนโวยวาย

“ฮ่าๆ คุณเจียงใจเย็นๆ ก่อน”

ฉีเฟิงเตรียมคำพูดไว้แล้ว “ที่จริงคุณกับผมต่างก็รู้ดีว่า... ผลไม้คุณภาพดีขนาดนี้... แค่เอาไปแพ็กเกจสวยๆ... ก็ขายในซูเปอร์มาร์เก็ตใหญ่ๆ ได้กิโลละสิบยี่สิบหยวนสบายๆ... เพราะงั้น... รีบลงมือรีบทำเงิน... จะมาติดขัดเรื่องแหล่งของทำไมล่ะครับ?”

ที่จริงแล้วฉีเฟิงพูดแทงใจดำของเจียงเจี้ยนพอดี... ของอย่างผลไม้... อายุการเก็บรักษามันไม่นาน... ขายได้ล็อตหนึ่งก็กำไรล็อตหนึ่ง!

เจียงเจี้ยนฉลาดพอ... จะไม่เข้าใจประเด็นสำคัญนี้ได้ยังไง... เลยตัดสินใจทันที... ช่วงแรกจะรับซื้อชมพู่เก้าพันชั่ง (4,500 กิโลกรัม) ก่อน... ถ้าช่วงหลังผลตอบรับดี... ก็จะเซ็นสัญญาร่วมมือระยะยาว

“สำเร็จง่ายๆ งี้เลยเหรอ?” สุ่ยเซียนยังไม่อยากจะเชื่อ... ชมพู่ที่รับซื้อมาไม่ถึงหนึ่งหมื่นหยวน... กลับขายได้ตั้งแสนห้า!

แต่เงินสดกองโตๆ มันไม่โกหกหรอก... แถมเจียงเจี้ยนยังรีบหาคนไปขนของที่หมู่บ้านอีกต่างหาก

ฉีเฟิงยิ้ม “แค่หาช่องทางให้ถูก... ของก็ไม่ต้องกลัวว่าจะขายไม่ออก”

นี่คือประสบการณ์ความสำเร็จที่สรุปมาจากการขายของบนเถาเป่ามาหลายปี... กำหนดเป้าหมายลูกค้าให้แม่นยำ... ก็จะสามารถขายของออกไปได้อย่างมีประสิทธิภาพที่สุด

“เออใช่ ครั้งนี้ลำบากพี่แล้วนะ สามหมื่น... เป็นของพี่”

ตอนนี้ฉีเฟิงกับสุ่ยเซียนกำลังนั่งอยู่ในร้านอาหารเล็กๆ ในอำเภอ... แบ่งปันความสุขจากการทำเงิน

เก้าหมื่นหยวนในยุคนี้... ถือเป็นเงินก้อนโต... และสำหรับสุ่ยเซียน... สามหมื่น... คือเงินที่เธอหาได้ในเวลาเกือบปี

สุ่ยเซียนรีบโบกมือปฏิเสธ “เสี่ยวเฟิง... ที่จริงฉันก็แค่พูดไปงั้นๆ... แกจะมาแบ่งเงินให้ฉันเยอะขนาดนี้... ฉันไม่สบายใจ”

ตอนนี้เธอรู้สึกว่าตัวเองแทบจะไม่ได้ออกแรงอะไรเลย... รับซื้อชมพู่... ขนของ... จัดของใส่ตะกร้า... ทั้งหมดเป็นงานใช้แรงงานที่เห็นได้ทั่วไปในชนบท

ถ้าฉีเฟิงไปหาคนอื่นช่วย... อาจจะทำได้ดีกว่าเธอด้วยซ้ำ... เพราะงั้นเงินก้อนนี้... เธอรับไว้ด้วยความละอายใจ

“ไม่ครับ ฟังผมนะ เงินกำไรสองส่วนมันไม่ได้มาง่ายๆ ความคิดของผมก็คือ... ต่อไปจะให้พี่เป็นคนจัดการเรื่องนี้!”

ฉีเฟิงคงไม่ทำธุรกิจรับซื้อชมพู่ไปตลอด... ส่วนพ่อแม่ก็ทำได้แค่งานใช้แรง... ดังนั้นเรื่องนี้ต้องมีคนดูแล... คนที่เหมาะสมที่สุด... ก็คือสุ่ยเซียน

การที่เธอรักษาตัวมาได้ตลอด... ก็พิสูจน์แล้วว่านิสัยใจคอของเธอไม่มีปัญหา... เมื่อกี้ที่ไม่ยอมรับเงินนอกเหนือจากค่าแรงของตัวเอง... ก็แสดงว่าทนต่อสิ่งยั่วยุได้... แค่มีคุณสมบัติสำคัญสองข้อนี้... ก็พิสูทจน์ได้แล้วว่า... เธอจะเป็นหุ้นส่วนที่ดีได้

สุ่ยเซียนไม่เคยเจอใครที่ไว้ใจเธอขนาดนี้มาก่อน... แถมยังเป็นเด็กผู้ชายที่อายุน้อยกว่าตัวเองอีก!

จากการซื้อขายวันนี้ก็ดูออกแล้วว่า... ต่อไปธุรกิจนี้จะต้องรุ่งแน่นอน... และเงินที่เกี่ยวข้อง... ก็คงไม่ใช่แค่ไม่กี่หมื่นหยวนแน่ๆ... แต่ฉีเฟิงกลับเลือกเธอ?

หรือว่า... คำพูดที่เขาพูดเมื่อคืน... ทั้งหมดออกมาจากใจจริง?

สุ่ยเซียนจู่ๆ ก็รู้สึกเขินอายขึ้นมา... เด็กหนุ่มคนนี้... ทำไมถึงสร้างความประหลาดใจให้เธอบ่อยๆ?

[เป้าหมาย สุ่ยเซียน, แต้มบริสุทธิ์ลดลงเหลือ 30!]

ฉีเฟิงยิ้มบางๆ... เอาใจแลกใจ... ชนะขาดอีกแล้ว... ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป... การพิชิตแม่ม่ายสาวสวยคนนี้ก็เป็นแค่เรื่องของเวลาไม่ใช่เหรอ?

ทั้งสองคนคุยเรื่องงานเสร็จก็กินดื่มกันต่อ... เพราะหาเงินมาได้... ก็อดไม่ได้ที่จะอยากฉลอง... ไม่รู้ตัวเลยว่าดื่มไปเยอะเหมือนกัน

แก้มของสุ่ยเซียนขึ้นสีแดงระเรื่อ... ดูท่าคงจะขับรถไม่ไหวชั่วคราว... ฉีเฟิงเลยมีแผนในใจ

“พี่ครับ ยังหัวค่ำอยู่เลย เราหาที่พักกันก่อนดีไหม?”

“ก็ได้”

แต่สุ่ยเซียนคาดไม่ถึงเลยว่า... ที่ที่ฉีเฟิงพาเธอมาพัก... จะเป็นโรงแรมหรูเพียงแห่งเดียวในอำเภอ... ค่าห้องสี่ชั่วโมง 388 หยวน!

เรื่องเงินน่ะช่างมันเถอะ... แต่ชายหญิงมาที่แบบนี้สองต่อสอง... ต่อให้สุ่ยเซียนจะไม่เคยเห็นโลกกว้างแค่ไหน... ก็รู้ว่ามันไม่เหมาะสม

เธอนั่งเงียบๆ บนโซฟาในห้อง... ฤทธิ์เหล้าเริ่มออก... อยากจะพักสักหน่อย... ก็กังวลว่าฉีเฟิงจะ...

“พี่ครับ ไม่ไปอาบน้ำเหรอ? อาบน้ำในโรงแรมแบบนี้สบายที่สุดแล้ว เมื่อคืนผมเหมือนจะไปขัดจังหวะพี่ ขอโทษจริงๆ นะครับ ตอนนี้ถือว่าเป็นการชดเชยก็แล้วกัน?” จู่ๆ ฉีเฟิงก็พูดขึ้นมาแบบนี้

ร่างของสุ่ยเซียนสั่นสะท้าน... เผลอลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว... เธออยากจะไปอาบน้ำจริงๆ... กลิ่นเหล้าติดตัวมันเหม็น... แล้วอาบน้ำก็ช่วยให้สร่างเมาได้ไม่ใช่เหรอ?

พอเห็นเธอเชื่อฟังเดินเข้าห้องน้ำไปง่ายๆ แบบนั้น... ฉีเฟิงก็อดที่จะคิดอกุศลไม่ได้

ตอนนี้เหลือแค่ด่านสุดท้ายที่จะทลายกำแพงหัวใจของสุ่ยเซียน... บวกกับอีกสองวันตัวเองก็ต้องกลับมหาลัยแล้ว... ถ้าไม่คว้าโอกาสนี้ไว้... คงไม่มีครั้งต่อไปแล้ว

แต่แผนที่ใช้เมื่อคืนจะเอามาใช้ซ้ำไม่ได้... คงต้องบุกเข้าไปซึ่งๆ หน้าแล้ว

“เสี่ยวเฟิง! แกจะทำอะไร?!”

สุ่ยเซียนเพิ่งจะถอดเสื้อผ้าออก... ก็เห็นฉีเฟิงบุกเข้ามา

เด็กหนุ่มตรงหน้าแผ่กลิ่นอายความเป็นชายออกมาอย่างรุนแรง... สายตาที่มองมาที่เธอเหมือนจะลุกเป็นไฟ

สุ่ยเซียนจะไม่เข้าใจความหมายของมันได้ยังไง... พอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน... ความสุขสมต้องห้ามที่ห่างหายไปนาน... ก็ทำเอาเธอเหม่อลอยไปเลย

ฉีเฟิงโอบกอดแม่ม่ายสาวยั่วสวาทตรงหน้าไว้... จูบลงไปอย่างดูดดื่ม... มือก็ลูบไล้ไปทั่วร่างของเธออย่างไม่เกรงใจ

ตอนนี้ร่างของสุ่ยเซียนเปลือยเปล่า... เผชิญหน้ากันอย่างหมดจด... พอโดนฉีเฟิงทำแบบนี้... ร่างกายก็ร้อนรุ่มขึ้นมาทันที

“พี่ครับ ผมชอบพี่จริงๆ นะ ยอมผมเถอะ!” ฉีเฟิงกระซิบข้างหูเธอเบาๆ

“อื๊อ... ไม่ได้นะ... ฉันแก่กว่าแก... เราทำแบบนี้ไม่ได้”

สุ่ยเซียนถูกฉีเฟิงจูบจนแทบหายใจไม่ออก... การสัมผัสเนื้อแนบเนื้อแบบไม่ปิดบังแบบนี้... ยิ่งทำให้ในหัวของเธอสับสนวุ่นวาย... ไม่รู้จะทำตัวยังไงดี

แต่ฉีเฟิงไม่สนใจคำพูดของเธอเลย... จูบที่ร้อนแรง... ได้เคลื่อนมาถึงยอดเขาสูงชันของแม่ม่ายสาวแล้ว

จุดสีแดงก่ำนั้นถูกจู่โจมอย่างรุนแรง... ทำให้สุ่ยเซียนยิ่งอ่อนระทวย... สองขาเริ่มคันยุบยิบ... เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังจะไหลออกมาจากตรงนั้น...