บทที่ 4: ของดีบ้านทุ่ง

ในการแปลนี้มีเจตนาให้มันเพี้ยน ประมาณหนึ่งน่ะครับ เช่น ของดีบ้านทุ่ง ถ้า แปลตรงตัว ก็ความงามของชนบท

บทที่ 4: ของดีบ้านทุ่ง

【ชื่อ: สุ่ยเซียน】

【อายุ: 27】

【ส่วนสูง: 166 ซม.】

【สัดส่วน: 86-64-84】

【จุดไวต่อสัมผัส: ร่องตูด】

【แต้มบริสุทธิ์: 80】

【อัตราการนอกใจ: ★★★】

【จุดอ่อน: ขาดการดูแลเอาใจใส่จากผู้ชายอย่างแท้จริง】

“ซี้ด!”

พอเห็นระบบวิเคราะห์ข้อมูลของพี่สุ่ยเซียนจบ ฉีเฟิงถึงกับสูดปากเสียงดัง

อย่างที่คิด! ที่เจ๊แกไม่ยอมแต่งงานใหม่มันมีเหตุผล แต้มบริสุทธิ์แค่ 80 แต้มถึงจะไม่สูง แต่โอกาสนอกใจกลับมีแค่สามดาว

แล้วไอ้จุดอ่อนนั่นอีก... แทบจะเรียกได้ว่าไม่มีจุดอ่อนเลยด้วยซ้ำ

"ความจริงใจ"... จะมีสักกี่คนที่กล้าพูดว่าตัวเองจริงใจกับคนอื่น?

ไอ้หนุ่มๆ ที่น้ำลายหกอยากได้พี่สุ่ยเซียนมีเป็นพรวน แต่ส่วนใหญ่ก็หวังจะเคลมร่างกายเจ๊แกทั้งนั้น ใครมันจะไปสนความทุกข์ยากของเจ๊แกวะ? เพราะงั้นการที่พวกมันไม่ได้แอ้มก็สมควรแล้ว

แต่ว่านะ... ไอ้จุดเสียวของเจ๊แกนี่... น่าสนใจชิบหาย...

พอเห็นสุ่ยเซียนเดินออกมา ฉีเฟิงก็ยิ้มแล้วพูดว่า “พี่สาว ไม่เจอกันนาน สวยขึ้นอีกแล้วนะ”

“ถุยๆๆ! ไม่นึกเลยนะว่าออกไปเรียนหนังสือข้างนอก จะไปหัดพูดจาปากหวานมาจากไหน! จำไม่ได้แล้วเหรอว่าตอนนั้นพวกแกพูดถึงฉันว่ายังไง?” สุ่ยเซียนหน้าแดงระเรื่อ นึกถึงวันวานที่ไร้เดียงสา

ฉีเฟิงรีบแก้ตัว “ก็เพราะผมออกไปเปิดหูเปิดตามาแล้วไง ถึงได้รู้ว่าเมื่อก่อนตัวเองโง่ขนาดไหน คนสวยอย่างพี่สุ่ยเซียนเนี่ยนะ ต่อให้ไปอยู่ในเมืองใหญ่ ก็ยังเป็นหนึ่งในล้าน!”

ไม่ว่าจะยังไง ผู้หญิงก็ชอบให้คนชมอยู่ดี สุ่ยเซียนยิ้มออกมา ก่อนจะถามถึงเรื่องงาน

พอได้ยินว่าฉีเฟิงจะรับซื้อชมพู่ในหมู่บ้านจำนวนมาก เธอก็ตอบตกลงช่วยโดยไม่ลังเล แต่ก็มีเงื่อนไขข้อหนึ่ง คือขอส่วนแบ่งด้วย

เธอเป็นแค่ผู้หญิงตัวคนเดียว อายุก็ยังน้อย แต่ต้องแบกรับภาระทั้งบ้าน มันไม่ง่ายเลย การจะคิดแบบนี้ก็เป็นเรื่องธรรมดา

ฉีเฟิงไม่ได้คิดจะให้เธอช่วยฟรีๆ อยู่แล้ว เลยตอบตกลงแบ่งกำไรให้สองส่วนอย่างง่ายดาย

ชมพู่ในหมู่บ้านพวกนี้ ถ้าเอาไปขายแถวๆ นี้ก็ได้ราคาแค่ไม่กี่สิบสตางค์ แต่ถ้าหาช่องทางถูกนะ กำไรพุ่งเป็นสิบเท่าก็ยังได้

นี่มันกำไรมหาศาลชัดๆ!

ดังนั้นพอได้เกิดใหม่ปุ๊บ ฉีเฟิงก็นึกถึงการใช้ชมพู่ของบ้านเกิดมาทำเงินก้อนแรกในชีวิตทันที

หลังจากการประชาสัมพันธ์ของฉีเฟิงกับสุ่ยเซียน บวกกับพ่อแม่ของฉีเฟิงที่ออกหน้าช่วยรับประกัน พอตกเย็น ลานหลังร้านขายของชำก็เต็มไปด้วยชมพู่กองเป็นภูเขา

คำนวณคร่าวๆ แล้ว อย่างน้อยๆ ก็ต้องมีหมื่นห้าพันชั่ง (7,500 กิโลกรัม) ต้นทุนคุมไว้ไม่เกินหนึ่งหมื่นหยวน

สุ่ยเซียนจัดของไปพลาง ถามด้วยความสงสัยไปพลาง “ไอ้บ้าเฟิง รับซื้อชมพู่มาเยอะขนาดนี้ ถ้าแกขายไม่ออกล่ะก็... ทุนรอนที่บ้านมีหวังหมดตูดแน่”

“เรื่องนี้พี่ไม่ต้องห่วง ขาดทุนน่ะไม่มีทาง แค่จะกำไรมากหรือน้อยเท่านั้นแหละ”

ใต้แสงจันทร์ สายตาของฉีเฟิงเอาแต่จ้องไปที่บั้นท้ายงอนงามของสุ่ยเซียนที่กำลังนั่งยองๆ อยู่กับพื้น

ก็เป็นคนบ้านนอกน่ะนะ ไม่ได้มีพิธีรีตองอะไรมาก ตอนนี้สุ่ยเซียนเลยไม่รู้ตัวเลยว่าของดีของตัวเองมันโผล่ออกมาให้เห็นแล้ว

กางเกงยีนส์สีน้ำเงินของเธอใส่มาหลายปีแล้ว เดิมทีก็ไม่ค่อยจะพอดีตัว พอซักแล้วซักอีกมันก็ยิ่งหดเข้าไปใหญ่

บวกกับสะโพก 84 ของเธอเข้าไปอีก... เนื้อขาวๆ ของเจ๊แกโผล่ออกมาครึ่งหนึ่งเลย!

แถมยังเป็นกางเกงในสีแดงอีก!

ถ้าเป็นชาติก่อนที่ฉีเฟิงเจนจัดเรื่องผู้หญิง เขาคงไม่สนใจสีบ้านๆ แบบนี้หรอก แต่พอมองตอนนี้... มันกลับมีเสน่ห์ไปอีกแบบ

แม่งเอ๊ย... ทั้งใหญ่ทั้งอวบ... แน่นตั้บแต่ไม่ดูเผละ

อาจจะมีแค่ตูดดินระเบิดแบบนี้เท่านั้นแหละ... ที่จะทนแรงกระแทกจากมังกรยักษ์ใต้หว่างขาของกูได้!

ฉีเฟิงแอบวัดขนาดอาวุธของตัวเองในใจตอนนี้แล้ว ไม่ใช่แค่ยาวเกิน 18 เซนในตำนาน แต่ความหนาแม่งก็ยังอลังการงานสร้างอีกด้วย

การจะปราบแม่ม่ายผู้เปลี่ยวเหงาอย่างสุ่ยเซียนได้... ถ้าไม่มีปืนดีๆ ล่ะก็... มีหวังโดนเจ๊แกดูถูกเอาแน่ๆ

“พี่สาว พี่ไปพักก่อนเถอะ ที่เหลือผมทำเอง” ฉีเฟิงขยับเข้าไปใกล้ๆ อย่างเอาใจ ร่างกายจงใจให้เกิดการสัมผัสแนบชิดกับเธอ

สุ่ยเซียนไม่ได้สงสัยอะไร “เออ ฉันก็ชักจะเหนื่อยๆ แล้ว งั้นแกทำไปก่อนนะ ฉันไปอาบน้ำก่อน”

อาบน้ำ?

ดูท่าเจ๊แกจะไม่ระวังตัวกับกูเลยแฮะ... ในใจของฉีเฟิงเริ่มร้อนรุ่ม คอแห้งผากขึ้นมาทันที

ร้านขายของชำแห่งนี้ ไม่ใช่แค่ที่ทำมาหากินของสุ่ยเซียน แต่ยังเป็นที่พักของเธอด้วย ดังนั้นห้องครัวห้องน้ำจึงมีครบ

ไม่นาน ฉีเฟิงก็ได้ยินเสียงน้ำไหลมาจากในห้องน้ำ

ที่เรียกว่าห้องน้ำ... จริงๆ แล้วมันก็แค่ห้องเล็กๆ ที่ก่อด้วยหินกับปูน ซึ่งก็คือส้วมนั่นแหละ เศรษฐกิจมันไม่ดี จะไปเอาความหรูหรามาจากไหน

อีกอย่าง ร้านนี้ก็มีรั้วรอบขอบชิด ห้องน้ำเลยแทบจะไม่มีการป้องกันอะไรเลย

ฉีเฟิงลุกขึ้นเดินไปไม่กี่ก้าว ก็สามารถมองลอดช่องอิฐเข้าไปเห็นเรือนร่างที่วับๆ แวมๆ ของเธอได้แต่ไกล

หุ่นแบบนี้...

ยุคนี้ในชนบทเครื่องทำน้ำอุ่นยังไม่แพร่หลาย คนธรรมดาอาบน้ำก็แค่เตรียมถังใหญ่ๆ ต้มน้ำร้อน แล้วไม่ว่าจะใช้ขันตักหรือใช้ผ้าขนหนูชุบ ก็ราดลงบนตัวโดยตรง

สุ่ยเซียนรักเนื้อรักตัวของเธอมาก เธอใช้ฝ้ายทำของที่คล้ายๆ กับฟองน้ำขัดตัว แล้วเติมผ้าไหมเข้าไปนิดหน่อย ค่อยๆ ถูไปตามร่างกายอย่างช้าๆ

ทั้งร่างของเธอเปลือยเปล่า เอวบางคอดไล่ขึ้นไป... ก็คืออาวุธสังหารขนาดมหึมาที่ตระการตา ถึงแม้ไซส์จะบิ๊กเบิ้ม... แต่ไม่มีทีท่าว่าจะหย่อนคล้อยเลยสักนิด

และส่วนที่ดึงดูดสายตาที่สุด... ก็คงหนีไม่พ้นบั้นท้ายที่งอนงามจนแทบจะวางถ้วยใบเล็กๆ ไว้ข้างบนได้

ระหว่างหุบเขาอันลึกลับ... ราวกับมีดินแดนต้องห้ามซ่อนอยู่... ภายใต้หยดน้ำที่เกาะพราว... มันเหมือนกับป่าหลังฝน... สดชื่นและเปี่ยมไปด้วยความหอมหวาน

ฉีเฟิงของขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาแทบจะคุมตัวเองไม่อยู่ อยากจะพุ่งเข้าไปจับพี่สาวที่อายุมากกว่าเขาไม่กี่ปีคนนี้อัดกับกำแพงแล้วกระแทกให้ยับ!

เขารู้... เจ๊แกเหงามานานมากแล้ว... คงต้องการผู้ชายแข็งแรงๆ สักคน... มาเติมเต็มหัวใจและร่างกายที่ว่างเปล่าของเธอ

ทันใดนั้น ฉีเฟิงก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา เขาแกล้งล้มลงกับพื้น แล้วร้องเสียงดัง

“โอ๊ย!”

สุ่ยเซียนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วตะโกนถาม “ไอ้บ้าเฟิง เป็นอะไรไป ไม่เป็นไรนะ?”

“ชิบหายแล้ว! เมื่อกี้ผมลื่นล้ม โคลนเข้าตาเต็มเลย!” ฉีเฟิงไม่สนอะไรทั้งนั้น เอามือคว้าโคลนเปียกๆ บนพื้นขึ้นมาป้ายหน้าตัวเอง

สวรรค์เป็นใจ! ตอนบ่ายฝนเพิ่งจะตกปรอยๆ แผนของฉีเฟิงเลยสำเร็จได้

สุ่ยเซียนเริ่มลนลาน ไม่สนใจจะอาบน้ำต่อแล้ว รีบเอาผ้าขนหนูผืนใหญ่มาพันตัวแล้ววิ่งออกมา พยุงฉีเฟิงขึ้นมาอย่างทุลักทุเล

ฉีเฟิงแกล้งทำเป็นเจ็บปวด “ผมปวดตามากเลย สงสัยน้ำโคลนจะเข้าไป”

“ไม่ระวังเลยจริงๆ! เร็วเข้า ฉันพาไปล้างน้ำ” สุ่ยเซียนบ่น ก่อนจะประคองแขนฉีเฟิงเดินเข้าไปในห้องน้ำ

สัมผัสได้ถึงความยืดหยุ่นและเต็มไม้เต็มมือที่ส่งมาจากข้อศอก... ฉีเฟิงเลือดในกายถึงกับสูบฉีดพล่าน

แม่ม่ายยั่วสวาทคนนี้... ต้องค่อยๆ ละเลียดชิมถึงจะเด็ด... ใจร้อนกินเต้าหู้ร้อนๆ ไม่ได้หรอกนะ...

“อื๊อ~”

จู่ๆ ก็โดนจู่โจมที่จุดอ่อนไหว... ผู้หญิงที่เข้มแข็งอย่างสุ่ยเซียน... ก็อดที่จะครางออกมาเบาๆ ไม่ได้