แฮร์รี่พอตเตอร์ : ฉันคือ เจมส์ พอตเตอร์ ตอนที่ 75 จดหมายปริศนา 💸

แฮร์รี่พอตเตอร์ : ฉันคือ เจมส์ พอตเตอร์ ตอนที่ 75 จดหมายปริศนา

นับตั้งแต่การดวล ชื่อเสียงของเจมส์ก็พุ่งกระฉูด เมื่อก่อนเขาดังเพราะเรียนเก่งและมีส่วนร่วมในเหตุการณ์เด็ด ๆ แต่ตอนนี้ทุกคนมองเขาเปลี่ยนไป

ราบาสแตนและพรรคพวกเลิกยุ่งกับเขาและแก๊งตัวกวน ไม่ว่าซิเรียสจะพูดจาถากถางเรื่องการดวลแค่ไหน ราบาสแตนก็ไม่ตอบโต้ เจมส์ไม่ถือสาเรื่องสายตาที่มองมา เขาชินแล้วที่กลุ่มเขาเป็นจุดสนใจในหมู่เด็กปีหนึ่ง สายตาเพิ่มมาอีกหน่อยคงไม่เป็นไร ถึงจริง ๆ จะไม่ใช่แค่หน่อยเดียวก็ตาม

ส่วนราบาสแตนอย่ามาแหยมกับเขาอีกดีกว่า ไม่งั้นเขาจะท้าดวลอีกรอบ ราบาสแตนคงปฏิเสธแน่ ๆ แต่การปฏิเสธจะทำให้ดูขี้ขลาดและเป็นอีกหนึ่งหมัดหนักที่ซัดเข้าใส่ศักดิ์ศรีโง่ ๆ ของเขา

ฤดูใบไม้ผลิมาเยือนเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนนี้มีแสงแดดและอากาศสดชื่นมากขึ้นหลังจากฤดูหนาวอันยาวนาน

เทอมสองจบลง และวันหยุดอีสเตอร์หนึ่งสัปดาห์ก็เริ่มขึ้น นักเรียนกลับบ้านได้ แต่ต่างจากคริสต์มาส หลายคนเลือกที่จะอยู่โรงเรียน เจมส์ก็เป็นหนึ่งในนั้น

สาเหตุคือการบ้านกองภูเขาที่อาจารย์สั่ง แก๊งตัวกวนทุกคนอยู่ที่ปราสาท ห้องนั่งเล่นรวมคนน้อยลงกว่าวันปกติ ซึ่งดีสำหรับพวกเขา

“น่าเบื่อชะมัด! ทำไมสั่งการบ้านเยอะขนาดนี้ทั้งที่เป็นวันหยุดสั้น ๆ?” ซิเรียสบ่นตามเคย ฟุบหน้าลงกับโต๊ะอย่างเกียจคร้าน

“เลิกบ่นแล้วอ่านหนังสือไปเถอะ” ลูปินเตือน

“เพื่อน ตั้งห้าบทนะ ผีบ้านั่นให้เราทำการบ้านตั้งห้าบท” ซิเรียสโวยวาย

“หลังจากนี้ยังมีการบ้านดาราศาสตร์อีก” ปีเตอร์ครวญคราง วิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง ต่างจากเจมส์ ซิเรียส หรือลูปิน เขาเรียนตามเพื่อนไม่ค่อยทัน

ซิเรียสแค่ขี้เกียจ เจมส์บ้าฝึกซ้อมเลยมีเวลาน้อย ลูปินมีระเบียบและวางแผนการเรียนดีมาก โทบี้สถานการณ์คล้ายปีเตอร์ แต่เขาเก่งสมุนไพรศาสตร์

โทบี้เริ่มมั่นใจในวิชาสมุนไพรศาสตร์ และเพราะเขาชอบ มันเลยทำให้เขาเป็นหนึ่งในท็อปของห้อง

“การบ้านไม่จบไม่สิ้น แล้วนายล่ะ? หนังสือเล่มนั้น ฉันไม่คุ้นเลย” ซิเรียสถาม มองเจมส์ที่กำลังอ่านหนังสือเก่า ๆ

“ฉันทำรายงานประวัติศาสตร์เวทมนตร์ห้าบทเสร็จแล้ว พรุ่งนี้จะทำการบ้านดาราศาสตร์ ส่วนคำถามนายนี่หนังสือที่อยู่บนชั้นในห้องลับน่ะ” เจมส์ตอบ โชว์ปกหนังสือให้ดู ชื่อเรื่องคือ การดวลลับ

ซิเรียสไม่สนใจหนังสือ สิ่งที่เขาสนคือเพื่อนทำรายงานเสร็จแล้ว

“ขอลอกหน่อยนะเพื่อน! เพื่อนกันต้องช่วยกันสิ จริงไหม?” ซิเรียสทำตาปริบ ๆ อ้อนวอน

“ก็ได้” เจมส์กลอกตา

“ขอบใจ! เดี๋ยวค่อยลอก” ซิเรียสดีใจ ปิดหนังสือที่น่าเบื่อและผลักออกไปให้พ้นสายตา

“ฉันด้วยได้ไหม?” ปีเตอร์ถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

“ได้สิ ไม่มีปัญหา” เจมส์ตอบ

ปีเตอร์ยิ้มขอบคุณแล้วปิดหนังสือทันที

‘ไอ้พวกนี้’ ลูปินคิด ส่ายหน้า

“หนังสือเกี่ยวกับการดวลเหรอ?” ลูปินถาม มองหนังสือปกสีน้ำตาลเข้มเก่า ๆ

“ใช่ มีคาถาและน้ำยาหลายอย่างที่ใช้ป้องกันและโจมตีในการดวลได้ แถมมีกลยุทธ์แปลก ๆ ด้วย” เจมส์ตอบ

“ไม่มีเด็กปีหนึ่งคนไหนชนะนายได้แล้วมั้ง” ซิเรียสเปรย มองเจมส์อย่างแปลกใจที่ยังขวนขวายหาความรู้เรื่องเดิม ๆ อีก

“ก็นะ ความรู้ใหม่อาจจะมีประโยชน์สักวันก็ได้” เจมส์ตอบ แล้วก้มลงอ่านต่อ

วันหยุดอีสเตอร์อันแสนสั้นผ่านไปอย่างเชื่องช้า ไม่สนุกอย่างที่หวัง และแทบไม่ได้วางแผนแกล้งใครระดับระเบิดอึหรือดอกไม้เลย ส่วนหนึ่งเพราะการบ้าน อีกส่วนเพราะเจมส์เอาเวลาไปฝึกซ้อมและอ่านหนังสือ

อีกคนที่อยู่โรงเรียนช่วงอีสเตอร์คือลิลลี่ เอฟวานส์ และกลุ่มเพื่อน เจมส์เห็นบ่อย ๆ ว่าสาวผมแดงเรียนทั้งวันจนเพื่อน ๆ จะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว

เธอถึงขั้นมาคุยกับเขาเรื่องการบ้านวิชาแปลงร่าง ในช่วงนี้เพราะมักกอนนากัลจับให้นั่งคู่กันตลอด พวกเขาเลยกลายเป็นเหมือนเพื่อนคู่คิดทางการเรียนไปโดยปริยาย และจากการคุยกันเจมส์รู้ว่าเธอเริ่มอ่านหนังสือเตรียมสอบแล้ว

‘กระตือรือร้นจริง เพื่อน ๆ เธอคงลำบากน่าดู’ เจมส์คิด ฉายาหนูจำไมที่ซิเรียสตั้งให้ก็ไม่ผิดนักหรอก

เจมส์อยู่คนเดียวในห้องลับกลางดึก ฝึกคาถาโจมตีและป้องกัน เนื่องจากเป็นวันหยุด เขาเลยเพิ่มเวลาฝึก ซึ่งให้ผลลัพธ์ที่ดีเยี่ยม

“ฟลิปเปนโด ทรีอา!” เจมส์ตะโกน ปลดปล่อยเกลียวพลังงานสีฟ้าจากไม้กายสิทธิ์ กลายเป็นพายุทอร์นาโดขนาดย่อม เมื่อไปถึงเป้าหมายหุ่นเวทมนตร์สามตัวถูกดูดเข้าไปพร้อมกัน และลอยค้างกลางอากาศอยู่พักหนึ่ง

‘ไม่เลว’ เจมส์คิด คาถายังพัฒนาได้อีก โดยเฉพาะระยะเวลาและขนาดของทอร์นาโดเพื่อจับศัตรูได้มากขึ้น แถมหุ่นสามตัวนั้นอยู่ใกล้กันมาก ซึ่งในสนามรบจริงคงไม่เป็นแบบนั้นเสมอไป

เจมส์นั่งลงกับพื้น คิดทบทวนหลายเรื่อง เรื่องหลักคือเขาต้องนำคาถาที่พัฒนาขึ้นเหล่านี้ไปใช้จริง เขาต้องการการดวลที่ท้าทายจริง ๆ

น่าเสียดายที่ไม่มีใครในแก๊งตัวกวนเป็นคู่มือให้เขาได้ เขาแทบไม่ได้ใช้คาถาในคลังแสงเลย แค่เอ็กซ์เปลลิอาร์มัสไม่กี่ทีก็ชนะแล้ว ไม่ต้องถึงมือฟลิปเปนโด ทรีอา หรอก และเขาก็ไม่อยากทำเพื่อนเจ็บด้วย

ในแง่การป้องกันก็ไม่ท้าทาย เว้นแต่จะรุมเขาสี่คนพร้อมกัน แต่เขาก็ยังป้องกันได้อยู่ดี

ทางออกของเรื่องนี้ถูกนำเสนอโดยศาสตราจารย์ฟลิตวิกตัวจิ๋ว หลังจากการดวลในวิชาคาถาวันรุ่งขึ้น ท่านเสนอให้เขาเข้าชมรมการต่อสู้

ปัญหาเดียวคือ เวลาชนกับการซ้อมควิดดิช เขาไม่มีทางทิ้งการซ้อมควิดดิชไปชมรมการต่อสู้เด็ดขาด

‘เข้าป่าต้องห้ามไปสู้กับสัตว์โหด ๆ ดีไหม?’ เจมส์คิด

ด้วยผ้าคลุมล่องหน เขาออกจากปราสาทได้โดยไม่โดนจับ และเข้าป่าได้ จากเรื่องเล่าของแฮกริด เขารู้ว่ามีตัวอะไรบ้าง อีกอย่างเขาเคยล้มโทรลล์ภูเขาที่เก่งกว่าปกติมาแล้ว

‘ไม่ ตอนนี้ยังเสี่ยงเกินไป’ เจมส์ส่ายหน้า

เมื่อยังหาข้อสรุปไม่ได้ เขาจึงเปลี่ยนไปคิดเรื่องปัญหาปัจจุบัน เรื่องของลูปิน

เขามั่นใจแล้วว่าลูปินแปลงร่างเป็นมนุษย์หมาป่าทุกเดือน เพราะหายตัวไปทุกวันพระจันทร์เต็มดวง และวันรุ่งขึ้นจะอ่อนแอและซีดเซียว เขาจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นก็ได้ แต่เขาไม่อยากทำ และอยากช่วยเพื่อน แต่ไม่รู้จะเริ่มคุยยังไง

ถ้าจู่ ๆ ไปบอกว่ารู้เรื่องไลแคนโทรปี อาจส่งผลตรงข้ามและทำให้ลูปินตั้งกำแพงใส่

“เฮ้อ . . . ซับซ้อนชะมัด ซ้อมต่อดีกว่า” เจมส์ลุกขึ้นยืน

. . .

วันจันทร์ที่ 11 เมษายน 1972

วันเปิดเทอมวันแรกของภาคเรียนที่สามและภาคเรียนสุดท้าย เจมส์กำลังกินมื้อเช้ากับแก๊งตัวกวนในห้องโถงใหญ่ ทันใดนั้นไปรษณีย์ก็มาถึง ชาโดว์ทิ้งจดหมายสองฉบับลงใกล้ ๆ เขา

จดหมายฉบับแรกเขียนว่า [เจมส์ พอตเตอร์ บ้านกริฟฟินดอร์ เราคอยเธออยู่ที่ห้องเรียนร้างชั้นเจ็ด วันนี้ เวลา 19:00 น. DC]

เครื่องหมายคำถามปรากฏบนใบหน้าเจมส์ ดีซี คือใคร? เหมือนถูกเรียกไปสัมภาษณ์งานยังไงยังงั้น

‘เรื่องตลกหรือเปล่าเนี่ย?’ เจมส์คิดอย่างระแวง ผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งคือราบาสแตนหรือเด็กสลิธีรินคนอื่น ก็เขาเล่นฉีกหน้าพวกนั้นในการดวลซะยับเยิน แถมยังล้อเลียนความเชื่อเลือดบริสุทธิ์อีก

เขาเก็บจดหมายไว้ ค่อยคิดทีหลังว่าจะไปดีไหม เขาเปิดฉบับที่สอง และข้อความข้างในทำให้เขางงกว่าเดิม

[เจมส์ พอตเตอร์ บ้านกริฟฟินดอร์ เราคอยเธออยู่ที่ห้องเรียนร้างชั้นเจ็ด วันนี้ เวลา 19:00 น. SC]

‘ทีแรก ดีซี ตอนนี้ เอสซี? ข้อความเหมือนกันเปี๊ยบ ต่างแค่ชื่อย่อคนลงชื่อแปลก ๆ’ เจมส์คิดอย่างงุนงง

“ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง?” ซิเรียสถาม เมื่อเห็นเจมส์มองจดหมายในมือด้วยสีหน้าแปลก ๆ

“ไม่มีอะไร” เจมส์ตอบ เก็บจดหมายใส่กระเป๋า เขาตัดสินใจแล้วว่าจะไปห้องเรียนร้างชั้น 7 ถึงจะดูน่าสงสัย แต่เขาไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องคอขาดบาดตายในฮอกวอตส์

อีกอย่างถ้าราบาสแตนหรือเด็กสลิธีรินคนอื่นดักเล่นงานเขาก็ยิ่งดี เขาอยากหาคู่ซ้อมเพื่อลองคาถาใหม่อยู่พอดี ยังไงเขาก็ชนะใส ๆ

‘หวังว่าจะเป็นรุ่นพี่ที่เก่ง ๆ หน่อยนะ’ เจมส์คาดหวัง ถ้าเป็นรุ่นเดียวกันหรือโตกว่าปีเดียวก็น่าเบื่อตายชัก