แฮร์รี่พอตเตอร์ : ฉันคือ เจมส์ พอตเตอร์ ตอนที่ 60 ฟูมอส 💸

แฮร์รี่พอตเตอร์ : ฉันคือ เจมส์ พอตเตอร์ ตอนที่ 60 ฟูมอส

ก่อนจะได้นั่ง ศาสตราจารย์แอนเทนเน่ก็หยุดพวกเขาไว้

“วันนี้ไม่ต้องนั่ง เรียนภาคปฏิบัติล้วน ๆ” เธอพูดพร้อมโบกไม้กายสิทธิ์ โต๊ะเรียนทุกลอยไปชิดผนังซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ เหลือพื้นที่ว่างตรงกลางห้อง

ทุกคนยิ้มร่าดีใจที่ไม่ต้องจดและอ่าน ส่วนใหญ่ชอบภาคปฏิบัติ โดยเฉพาะซิเรียสที่ยิ้มแก้มปริ

“อาจารย์จะสอนคาถาสุดยอดอะไรให้เราเหรอครับ?” ซิเรียสตะโกนถาม

“ยกมือก่อนพูด แบล็ก ยืนล้อมวง” เธอสั่ง

นักเรียนทุกคนยืนล้อมเป็นวงกลมใหญ่

“ไม่ใช่คาถาโจมตี แต่เป็นคาถาป้องกันที่มีประโยชน์มาก” เธอเกริ่น

เจมส์ได้ยินคำว่าป้องกันก็หูผึ่ง

“คาถานี้ชื่อว่า ฟูมอส มันจะสร้างกลุ่มควันป้องกันเพื่อบดบังทัศนวิสัยของคู่ต่อสู้ มีประโยชน์หลายอย่าง เพื่อหนี เพื่อทำให้คู่ต่อสู้สับสน หรือเพื่อจัดกระบวนทัพใหม่ในการต่อสู้ ดูให้ดี” เธอเดินไปกลางวง

“ฟูมอส!” แอนเทนเน่ตะโกนพร้อมวนไม้กายสิทธิ์เป็นวงกลม ทันใดนั้นควันจำนวนมหาศาลก็พวยพุ่งออกมาเต็มห้อง ทัศนวิสัยของเจมส์ถูกบดบังมองไม่เห็นอาจารย์ แม้แต่ซิเรียสก็ยังมองยาก

เสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นจากนักเรียนทุกคนที่มองไม่เห็นแม้แต่หน้าเพื่อนข้าง ๆ จู่ ๆ พายุลมแรงก็พัดมา พัดกลุ่มควันหายไปในพริบตา

เจมส์และซิเรียสมองหน้ากันทันที และยิ้มกว้างอย่างรู้กัน นี่แหละคาถาที่พวกเขาต้องการ! ถ้าสร้างกลุ่มควันคลุมพื้นที่กว้าง ๆ ได้ พวกเขาก็ถอดผ้าคลุมล่องหนแล้วเริ่มปฏิบัติการปาระเบิดได้โดยไม่มีใครเห็น

“เยี่ยมไปเลย! ใครจะไปคิดว่าคาถาจะมาเสิร์ฟถึงที่แบบนี้ นี่มันพรหมลิขิตชัด ๆ!” ซิเรียสพูดอย่างตื่นเต้นกับแก๊งตัวกวน

“ดูเหมือนโชคชะตาจะอยากให้ห้องนั่งเล่นสลิธีรินเหม็นเน่านะ” เจมส์พูดขำ ๆ

“พวกนายนี่สบายจัง ทางนี้ยังหาไม่เจอเลย อ่านไปเป็นร้อยหน้าแล้วเนี่ย” ลูปินบ่น

“นายเป็นคนแบ่งงานเองนะ” ซิเรียสสวน

“เงียบ!” แอนเทนเน่ตะโกนเมื่อเห็นนักเรียนซุบซิบกัน “เอาล่ะ เข้าแถวแล้วฝึกซ้อม”

ชั่วโมงครึ่งต่อมาหมดไปกับการร่ายคาถาเดิมซ้ำ ๆ ฟูมอส!

เจมส์ไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะโง่ขนาดนี้ คาถานี้อยู่ในหนังสือ ‘พลังมืด: คู่มือป้องกันตนเอง’ เขียนโดย เควนติน ทริมเบิล ที่ใช้เรียนปีหนึ่งวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืด

เนื่องจากเป็นหนังสือที่ยังไงก็ต้องอ่านไม่ช้าก็เร็ว เขาเลยมองข้ามไปและไม่คิดว่าจะมีคาถาที่มีประโยชน์ขนาดนี้ ไม่ใช่แค่เอาไว้แกล้งคน แต่ใช้ต่อสู้ได้จริงด้วย

แต่คาถาลมก็เป่าควันหายไปได้เหมือนที่อาจารย์ทำ

“ถือไม้กายสิทธิ์เฉียงขึ้นนิดนึง! ไม่ใช่แบบนั้นแมคโดนัลด์ สูงกว่านี้!” แอนเทนเน่ตะโกน เดินตรวจตราเหมือนทหารดูนักเรียนโบกไม้กายสิทธิ์

นักเรียน 50% มีควันออกมาแค่นิดเดียว คนอื่นทำควันได้บ้าง แต่ยังห่างไกลจากการเติมเต็มห้องเหมือนอาจารย์

ในทางกลับกัน ตัวท็อปคือเจมส์ ซิเรียส ลูปิน ลิลลี่ และจัสมิน

“การตวัดไม้สวยมาก ลูปิน” อาจารย์ชมเมื่อเห็นลูปินร่ายคาถาจบและตัวเขาถูกปกคลุมด้วยควัน ส่วนเจมส์ทำได้ถึงขั้นพรางตัวเขาและซิเรียสที่อยู่ใกล้ ๆ หายไปในกลุ่มควันได้เลย

ทุก ๆ ระยะ อาจารย์จะเสกพายุลมเป่าควันทิ้งเพื่อให้นักเรียนเสกควันใหม่ได้เรื่อย ๆ

“วันนี้พอแค่นี้! อาทิตย์หน้ามีสอบย่อย ต้องเสกม่านควันคลุมรัศมี 3 ถึง 5 เมตรจากจุดที่ร่ายคาถา อย่าขี้เกียจ ไปฝึกมาซะ” แอนเทนเน่สั่งเสียงเข้ม

“เราต้องการมากกว่าห้าเมตรถ้าจะคลุมห้องนั่งเล่นสลิธีรินให้หมด” ซิเรียสบอกเจมส์ขณะเดินออกจากห้อง

“อืม อาทิตย์นึงเหลือเฟือ” เจมส์ตอบอย่างมั่นใจ

“ได้ยินไหม?” เขาหันไปถามลูปิน ปีเตอร์ และโทบี้

“ทางนั้นก็ควรหาน้ำยาให้เจอภายในหนึ่งอาทิตย์นะ แนะนำให้ไปสิงห้องสมุดซะ” ซิเรียสยิ้มเยาะ แล้วเดินไปกับเจมส์เพื่อฝึกฟูมอสที่ห้องนั่งเล่นรวมกริฟฟินดอร์

สามหน่อตัวกวนมองบนใส่ทั้งคู่

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เจมส์และซิเรียสใช้เวลาฝึกคาถาฟูมอสในหอนอนและห้องนั่งเล่นรวมกริฟฟินดอร์ ช่วงนั้นห้องมักจะเต็มไปด้วยควัน ไม่ใช่แค่ฝีมือสองคนนี้ แต่เด็กปีหนึ่งส่วนใหญ่ก็ฝึกกันอย่างหนักเพื่อสอบย่อยของแอนเทนเน่ ไม่มีใครอยากโดนอาจารย์จอมโหดดุ

แก๊งตัวกวนผ่านการทดสอบของศาสตราจารย์แอนเทนเน่ได้อย่างง่ายดาย โดยเฉพาะเจมส์และซิเรียสที่ทำรัศมีได้มากกว่ายี่สิบเมตร คว้าคนละ 10 คะแนนให้กริฟฟินดอร์

ลูปินแม้จะมีทักษะเยี่ยม แต่ผลลัพธ์ไม่เท่าเพื่อน เพราะมัวแต่สิงห้องสมุดหาน้ำยากันกลิ่นเหม็น

“เมื่อไหร่จะหาน้ำยาบ้านั่นเจอสักที?” ซิเรียสบ่นขณะเดินหมากรุก

เขากำลังเล่นหมากรุกพ่อมดกับเจมส์ ตามธรรมเนียมช่วงนี้ ลูปิน ปีเตอร์ และโทบี้ สิงอยู่ที่ห้องสมุดอ่านหนังสือปรุงยา

“อย่าใจร้อนน่า มันเป็นน้ำยาที่มีผลเฉพาะทางมาก ต้องอยู่ในหนังสือแปลก ๆ ที่ไม่ค่อยมีคนรู้จักรึเปล่า” เจมส์พูดขณะพิจารณากระดาน ตามคาด เจมส์กำลังนำ เขาเก่งหมากรุกพ่อมดมาก

ซิเรียสเริ่มหมดความอดทนขึ้นเรื่อย ๆ เพราะน้ำยาเป็นกุญแจสำคัญ ไม่งั้นพวกเขาจะจบลงเหมือนราบาสแตนและคนอื่น ๆ ในสลิธีริน แถมยังโดนจับได้เพราะตัวเหม็นอีก

‘อาจจะไม่มีน้ำยาแบบนั้นอยู่จริงก็ได้’ เจมส์คิด แต่ไม่อยากบอกซิเรียส ใครจะไปคิดค้นน้ำยาแบบนั้น? คงมีแต่พวกชอบแกล้งคนเท่านั้นแหละ

จังหวะที่เขากำลังจะเดินหมาก หนังสือเล่มหนึ่งก็ร่วงลงมากลางกระดาน บดขยี้ตัวหมากแตกกระจาย

“เฮ้ย!” เจมส์และซิเรียสอุทานอย่างหงุดหงิดพร้อมกัน และเงยหน้าขึ้นมองเห็นเพื่อนตัวกวน ลูปิน ยืนยิ้มอย่างผู้ชนะ

“ดูหนังสือสิ” ลูปินบอก ไม่สนสายตาโกรธเคืองของเพื่อน

เจมส์ก้มมองกระดานหมากรุก เห็นหนังสือเปิดอยู่ที่หน้า 145-146 หัวข้อหน้า 145 เขียนว่า: น้ำยา: ออลแฟคโต เรเปลลัม

[น้ำยานี้ปกป้องผู้ใช้จากกลิ่นเหม็นเป็นเวลา X ระดับความยาก: มือใหม่ วิธีทำ: ก่อนอื่น . . .]

“เยี่ยมไปเลย เก่งมากไอ้เพื่อนยาก!” ซิเรียสยิ้มและชมเพื่อนด้วยวิธีแปลก ๆ

“เจอโดยบังเอิญน่ะ หนังสือแปลกมาก มีไม่กี่หน้าเอง” ลูปินเล่า

เจมส์หยิบหนังสือขึ้นมาดูชื่อ น้ำยาพิสดารและการใช้อย่างไม่เหมาะสม โดย อาร์มันโด สเตรนจ์

“อีกสองคนไปไหน?” เจมส์ถาม ไม่เห็นปีเตอร์และโทบี้

“ไปหาส่วนผสมแล้ว ไม่ยากหรอก ปีเตอร์ไปเรือนกระจก โทบี้ไปห้องเรียนปรุงยา ถ้าโชคดี วันนี้คงได้ของครบแล้วเริ่มปรุงยาได้เลย” ลูปินตอบ นั่งลงบนโซฟา รู้สึกว่าทำหน้าที่เสร็จสมบูรณ์แล้ว

“เหนื่อยหน่อยนะเพื่อน เล่นไพ่สักตามั้ย?” ซิเรียสหยิบไพ่ออกมา

ลูปินพยักหน้า ดีใจที่ไม่ต้องอ่านหนังสือปรุงยาแปลก ๆ อีกแล้ว

เจมส์มองซิเรียสกับลูปิน แล้วนึกถึงเกวนกับเอมิลี่ แผนแกล้งคนน่าจะเริ่มในอีกไม่กี่วัน และเพื่อนสองคนนี้อยู่สลิธีริน อาจโดนลูกหลงจากระเบิดอึได้

เขาชั่งใจว่าจะเตือนพวกเธอดีไหม ส่งจดหมายบอกว่าวันลงมืออย่าอยู่ในห้องนั่งเล่นรวมสลิธีริน ปัญหาคือความจะแตก เขาไว้ใจทั้งคู่และรู้ว่าพวกเธอจะไม่บอกใคร หรืออย่างน้อยเขาก็คิดงั้น

‘พวกเธอไม่เห็นบอกอะไรฉันเลย ทำไมฉันต้องเตือนด้วย? ให้ดวงเป็นตัวตัดสินแล้วกันว่าจะอยู่ในห้องนั่งเล่นตอนนั้นหรือเปล่า’ เจมส์คิด ตัดสินใจไม่บอก ยังเคืองเรื่องคราวก่อนอยู่

45 นาทีต่อมา ปีเตอร์และโทบี้ก็มาถึง พยักหน้าให้คนอื่นไปที่หอนอน แล้วโชว์ส่วนผสมต่าง ๆ ให้ดู

“เยี่ยมมากพวก มีครบไหม?” เจมส์ถามขณะเช็ครายการส่วนผสมในหนังสือ

“ไม่” โทบี้และปีเตอร์ตอบหน้าเสีย

“ขาดเปลือกต้นวิกเกน” เจมส์พูด เอื้อมมือไปหาส่วนผสมสุดท้ายแต่ไม่เจอ

“เปลือกต้นวิกเกน? คืออะไรอะ?” ซิเรียสถาม รอยยิ้มหุบลงเหมือนโดนแย่งของเล่น

ลูปิน ปีเตอร์ และโทบี้ส่ายหน้าไม่รู้ ทำให้ทุกคนมองเจมส์ เพราะรู้ว่าเขาเก่งปรุงยาและรู้ข้อมูลส่วนผสมเยอะ