ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น ตอนที่ 515 รังแกสาวเผ่าฉัน? ถามท่านลอร์ดโกลเด้นแคทหรือยัง? 💸

ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น ตอนที่ 515 รังแกสาวเผ่าฉัน? ถามท่านลอร์ดโกลเด้นแคทหรือยัง?

หลังปรับตัวสี่ห้าวัน เสือไฟห้าตัวเริ่มชินกับการถูกจ้องมอง

สัญชาตญาณทางพันธุกรรมเริ่มตื่นตัว แม้จะไม่กล้าหาญเท่าเสือไฟป่า แต่ก็รวบรวมความกล้ากัดของว่างเล็ก ๆ ที่หลงเข้ามาในกรงได้

แน่นอนยกเว้นแมวต่างชาติตัวนั้น

ของว่างผู้บอบบางนั่นคือสิ่งที่สัตว์ทุกตัวในสถานีช่วยเหลือนิยามเสือไฟเจ้าสำอางตัวนี้

แม้เสือไฟเลี้ยงในประเทศจะค่อนข้างไม่ได้เรื่อง แต่ไม่มีตัวไหนสำอางเท่าตัวนี้ แค่เห็นหนูภูเขาก็ตกใจตัวสั่นอยู่บนกล่องแล้ว

แมวตัวอื่นรอบ ๆ ทนไม่ไหว “ไอ้นั่นตัวไม่ใหญ่กว่าแกด้วยซ้ำ กัดสิ! ทำไมไม่กัด!”

กัดเหรอ ฝันไปเถอะ ต่อให้อดตาย ก็ไม่กัด ไม่แม้แต่จะโดดลงจากกล่อง!

โธ่ ทำไมสัตว์สองขาของมันยังไม่มา แล้วทำไมไอ้พวกสกปรกพวกนี้ถึงเข้ามาหา? o(╥﹏╥)o

โชคดีที่กรงกั้นไว้ ขณะหนูภูเขาเดินเล่นริมขอบและกำลังจะมุดลูกกรงหนี ราชาปีศาจน่ากลัวก็โฉบลงมาจากฟ้า “กร๊อบ” ชีวิตหนูจบสิ้น

พั่งจินคาบหนูภูเขาอ้วนพีในปาก ชำเลืองมองตัวเมียที่ยืนบนกล่องไม้เล็ก สายตาดูถูกเหยียดหยามทิ่มแทงหัวใจอันบอบบางของเสือไฟสาวน้อย

พั่งจินเดินอาด ๆ ไปครึ่งทาง หยุดหน้าตัวเมียอีกตัวที่ดูเฉยเมย ทิ้งหนูภูเขาลง แล้วใช้เท้าเขี่ยเข้าไปในกรง

ตัวเมียมองมัน แล้วมองหนูภูเขา มองอีกที แล้วกระโดดลงจากเสาไม้ เดินมาหน้ากรงดมดู

ในห้องมอนิเตอร์ คนดูแลตัวเมียตัวนี้กำหมัดแน่น

“เสือไฟตัวนี้ช่วยมาจากป่าครับ ตอนนั้นแม่มันถูกฆ่า ลูกสามตัวถูกส่งมาสวนสัตว์เรา สุดท้ายรอดสอง แต่พอสองขวบ โรค FIP[1] ระบาดในสวนสัตว์ ลูกสัตว์ตระกูลแมวโดนไปหลายตัว เสือไฟอีกตัวก็ตายเพราะรักษาไม่หาย”

อาจเพราะแผลใจจากการตายของแม่และพี่น้อง ตัวเมียตัวนี้เลยมีพฤติกรรมย้ำคิดย้ำทำ ต่อมาคนดูแลและสัตวแพทย์ทุ่มเทอย่างมากเพื่อปรับปรุงอาการเธอ

ยังไงซะ ตอนนี้เธอก็เกือบจะวัยกลางคนแล้ว ถ้าไม่มีลูกเร็ว ๆ นี้ อีกปีสองปีก็จะหมดโอกาส

หลังดมอย่างระมัดระวัง ตัวเมียกัดเบา ๆ แล้วเงยหน้ามองพั่งจิน

พั่งจินไม่ได้มีเจตนาอื่นกับตัวเมีย จริง ๆ มันแค่อยากแกล้งแมวในกรงให้ตกใจเล่น

แต่ท่าทีตัวเมียทำให้มันแปลกใจนิดหน่อย มันเลยอยู่ต่อ นอนลงเลย กระดิกหางและสะบัดไปมา เหมือนเร่งให้อีกฝ่ายรีบกิน

ตัวเมียไม่เกรงใจ ใช้ฟันคมฉีกหนังหนูอย่างรวดเร็ว เคี้ยวทั้งกระดูกและเนื้อ

ขณะที่กินเสือไฟห้องข้าง ๆ เดินมามองตาละห้อย น้ำลายสอที่มุมปาก

ตอนพั่งจินป้อนอาหารตัวเมียผู้เย็นชา ต้าจินก็มาถึง มันมาพร้อมอาหาร เป้าหมายคือน้องสาวแมวที่มันเล็งไว้ตอนกลางวัน

ต้าจินใส่ใจเสมอ ตอนจีบน้องสาวแมว มันถามว่าเธอชอบกินอะไร แต่น้องสาวแมวเป็นแมวเลี้ยง ปกติกินอาหารเตรียม นาน ๆ ทีซ้อมล่าไก่รุ่นกระทง

แม้การจับไก่จะท้าทายหน่อยสำหรับต้าจิน แต่จับกระต่ายหรือกระรอกสบายมาก สมองมันคิดจะหมุนเวียนของขวัญดูว่าน้องสาวแมวชอบอะไร

ตัวเมียทั้งสองตัวได้รับอาหาร ทำเอาตัวผู้สองตัวอิจฉาตาร้อน

เฉินอิ่งดูมอนิเตอร์อยู่ แต่ยังปล่อยพวกมันออกไปไม่ได้ ต้องรออีกหน่อย

“กระต่ายที่ซื้อมาคราวก่อนอยู่ไหน? โยนเข้าไปสองตัวซิ”

คนดูแลสองคน ตั้งใจจะให้อาหารลูกรักอยู่แล้ว รีบวิ่งไปกรงเหล็กในห้องเก็บของ คว้ากระต่ายสองตัวมาให้ตัวผู้สองตัว

หลายวันที่ผ่านมา เฉินอิ่งเข้าใจสถานการณ์เสือไฟเลี้ยงสี่ตัวนี้อย่างทะลุปรุโปร่ง แม้จะไม่เหมาะปล่อยคืนสู่ธรรมชาติ แต่การอยู่ในสภาพแวดล้อมกึ่งป่าช่วยกระตุ้นสัญชาตญาณดิบได้ดี

ต่อให้ตัวผู้สองตัวจีบตัวเมียไม่ติด แต่การได้เห็นคู่แข่งป่าจีบและผสมพันธุ์ ก็หมายความว่าพวกมันเลียนแบบพฤติกรรมได้ถ้ามีโอกาสในอนาคต

ปัญหาใหญ่สุดคือแมวต่างชาติตัวนั้น เลี้ยงยังไงให้ออกมาบอบบางขนาดนี้?

ยังนับเป็นสัตว์ร้ายได้ไหม? ยังเรียกว่า “เสือเล็ก” ได้อยู่เหรอ?

หลังจากติดต่อสัตวแพทย์จากสวนสัตว์ต้นทาง พวกเขาก็ถอนหายใจ บอกว่าต้นทุนมหาศาลในการแลกตัวเสือไฟตัวนี้มาเพื่อเพิ่มความหลากหลายทางพันธุกรรมของเสือไฟเลี้ยงในประเทศ พอมันมีลูก พวกเขาเก็บไว้ได้แค่ตัวเดียว

“เสือไฟตัวนี้ผ่านการผสมเทียมที่ต่างประเทศมาก่อน คลอดลูกสามตัว รอดตัวเดียว แต่อายุหกเดือนก็ตาย สวนสัตว์เขารู้สึกว่าอัตราตายสูงเพราะเทคโนโลยีผสมเทียมยังไม่สมบูรณ์ เลยยอมจ่ายแพงส่งมาผสมพันธุ์ตามธรรมชาติที่ประเทศเรา แม้จะตกลง แต่ก็ตั้งเงื่อนไขเข้มงวดมาก”

เฉินอิ่งครุ่นคิด “แล้วถ้ามันผสมกับเสือไฟป่าและมีลูก จะคิดบัญชียังไง?”

เงียบไปครู่หนึ่ง สัตวแพทย์ตอบคำถามเขาอย่างไม่มั่นใจนัก

“เป็นไปได้ว่าบางทีเราจะเก็บไว้สองตัว?”

ไม่ใช่ว่าสวนสัตว์เขาขาดเงิน ถ้าแลกแมวสวยต่างชาติมาผสมได้ เงินไม่ใช่ปัญหา แต่ที่ขาดคือแมว!

พูดให้ถูกคือ ขาดสัตว์ดารา

ยิ่งไปกว่านั้นการเก็บลูกเสือไฟไว้สองตัวจะเป็นผลดีต่องานเลี้ยงดูในอนาคต ให้เปรียบเทียบผลลัพธ์ได้

ในอนาคตเมื่อสองตัวโตขึ้นก็แลกเปลี่ยนทรัพยากรกับสวนสัตว์อื่นในประเทศได้ ก้าวเข้าสู่เส้นทางการอนุรักษ์และเพาะพันธุ์นอกถิ่นที่อยู่อย่างยั่งยืนจริง ๆ

เฉินอิ่งไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้ เพราะไม่ได้ทำงานในระบบสวนสัตว์ เลยไม่เข้าใจนโยบายและวิธีการคุ้มครองมากนัก และไม่กล้าออกความเห็นส่งเดช

“ยากจริง ๆ ที่เสือไฟตัวนี้จะหาคู่ที่เหมาะสม” เฉินอิ่งบีบสันจมูก รู้สึกปวดหัวตุบ ๆ “แมวตัวนี้ถูกคนเลี้ยงมาตั้งแต่เกิด แทบไม่เคยสัมผัสชีวิตป่า ผมเดาว่าพ่อแม่มันก็น่าจะเป็นเสือไฟเลี้ยง และดูจากสภาพสวนสัตว์ที่เลี้ยงมา น่าจะเลี้ยงแบบแมวบ้านมากกว่า”

ที่ร่องหุบเขาเจียมู่ แม้อันตรายจะไม่สูง แต่ไม่ใช่แมวทุกตัวจะรอด ยิ่งไปกว่านั้นแมวตัวผู้หาคู่ต้องพิจารณาความแข็งแรงของตัวเมียด้วย ว่าจะคลอดลูกที่แข็งแรงสืบทอดสายเลือดได้ไหม

นี่คือการคัดเลือกที่ฝังในยีนของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม

หลังจากสังเกตสักพัก พั่งจินและต้าจินพอใจและจากไป เฉินอิ่งก็วางแผนกลับไปปรึกษาอาจารย์ว่าจะช่วยแมวต่างชาติล่อแมวป่าได้ยังไง

เขาก้าวออกจากออฟฟิศคอกสัตว์ เตรียมเดินไปทางสถานีช่วยเหลือ หางตาเห็นอะไรแวบ ๆ บนหาดหิน

ด้วยความสงสัย เฉินอิ่งส่องไฟฉายกวาดไป แต่ไม่เจออะไร

“ตาฝาดเพราะจ้องจอนานไปเหรอเนี่ย?” เขาบ่นพึมพำ ขยี้ตา แล้วหันกลับโดยไม่ใส่ใจ

ไม่นานหลังจากเขาไป เสือไฟขนมันวาวโผล่หัวออกมาครึ่งหนึ่งจากหลังหินใหญ่ รออย่างระมัดระวัง พอแน่ใจว่าไม่มีสัตว์สองขาหรือแมวอื่นเคลื่อนไหว มันปีนขึ้นต้นไม้อย่างคล่องแคล่ว ใช้กิ่งไม้กระโจนผ่านอากาศ ลงจอดใกล้กรงเสือไฟ

มันซ่อนในเงามองอย่างละเอียดจากหัวถึงท้าย ยืนยันว่ามีกลิ่นที่ชอบอยู่ข้างใน ก่อนที่มันจะค่อย ๆ ลงจากต้นไม้ โดยไม่รบกวนเสือไฟในกรง เสือไฟขนสวยตัวนี้มาถึงกรงของเสือไฟเจ้าสำอาง

มันยืดคอยาว ดมฟุดฟิดนอกกรง ยืนยันว่ากลิ่นแมวข้างในคือแบบที่ชอบ แต่มันสังเกตเห็นตัวผู้อื่นอยู่สองฝั่ง แม้ในสายตามัน ตัวผู้สองตัวนั้นเทียบไม่ได้เลย แต่ข้อมูลในยีนบอกว่า เพื่อชนะใจตัวเมีย ต้องกำจัดคู่แข่ง

“ไอ้แมวอ่อนแอสองตัวนี้ กล้าแข่งกับฉันเหรอ? หึ เดี๋ยวจะกัดให้ตาย!”

เสือไฟตัวนี้ไม่ทันสังเกตว่าบนพุ่มไม้เหนือหัว เสือไฟอีกตัวขนาดพอ ๆ กันแต่ซ่อนตัวเก่งกว่า กำลังจับตามองการกระทำของมันจากในเงา

เสือไฟตัวนี้ยังระวังตัวอยู่ มันลองเข้าใกล้นิดหน่อย แต่พอตัวจะพ้นเงา มันหยุดกึก หมอบลง มองรอบ ๆ รู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องอยู่

ลังเลครู่หนึ่ง สุดท้ายเลือกถอย

แมวไม่สู้ในศึกที่ไม่มั่นใจ วันนี้หาที่นอนแถวนี้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่

ไม่มีใครสังเกตเห็นการมาและไปของเสือไฟตัวนี้ ขณะที่เจ้าจินน้อยหาวและขดตัวนอนต่อลึกเข้าไปในพุ่มไม้หนาทึบ ปกป้องแมวอ่อนแอเหล่านี้ให้เฉินอิ่งอย่างเงียบ ๆ

บนระเบียงชั้นสองของคอกสัตว์สถานีช่วยเหลือ เจ๊เสือดาวและจินหยานอนพักผ่อน

ตามฤดูกาลเป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิต้นฤดูร้อน แต่ร่องหุบเขาเจียมู่สูง อุณหภูมิเช้าเย็นเลยยังต่ำ

คนหนีเข้าผ้าห่มแต่หัวค่ำ ส่วนสัตว์ที่มีขนกันหนาวของจริง อุณหภูมิยังโอเค กินเมื่อหิว ถูกกินเมื่อถึงคราว

สัตว์บางชนิดเริ่มชีวิตคู่แสนสุขในช่วงฤดูดี ๆ นี้

ขณะเจ้าจินน้อยไม่อยู่ เจ๊เสือดาวถามจินหยาว่าอยากมีลูกของตัวเองไหม

จินหยาเอียงคอบอกอยากมี แต่พอคิดว่าต้องมีลูกกับสัตว์อื่น จินหยาก็ต่อต้าน

ไปมาหลายที่เจอลิงซ์ตัวผู้มาเยอะ แต่ไม่มีตัวไหนกระตุ้นความอยากมีลูกได้เลย

เฉินอิ่งยกกะละมังเนื้อแดดเดียวขึ้นมา เห็นพวกมันซุบซิบกัน ก็เข้าไปแจม ถือโอกาสหวีขนให้จินหยา

แมวขนยาวลำบากตรงนี้ ต้องใช้เวลาดูแลขนเยอะ

ถ้าโตในเขตที่ราบสูงก็ไม่เท่าไหร่ อากาศเย็น ขนร่วงน้อย แต่ที่สถานีช่วยเหลือ อุณหภูมิหน้าร้อนแตะยี่สิบองศา สบายสำหรับเจ๊เสือดาว แต่ร้อนไปหน่อยสำหรับจินหยาขนยาว ทำให้ผลัดขน

เฉินอิ่งเก็บขนที่หวีจากจินหยาได้ถุงเบ้อเริ่ม กะจะเก็บอีกหน่อย หน้าหนาวอาจทำพรมสักหลาดปูรังให้เธอ

“จินหยา ฉันกะจะเอาตัวผู้สองตัวนั้นมาอยู่ที่สถานีสักพัก พวกมันขวางทางตัวเมียสามตัวหาคู่ที่หุบเขาหมีเก่า”

เดิมทีออกแบบไม่รอบคอบ ตอนนั้นคิดว่าถ้าล่อแมวป่าได้ก็ดี ถ้าไม่ได้ การจัดคอกแบบนี้อย่างน้อยก็ให้ห้าตัวสื่อสารกันเองได้

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ผลการสังเกตของเฉินอิ่งและคนดูแลสามคนออกมา ยืนยันว่าห้าตัวนี้จัดการกันเองไม่ได้แน่ หวังพึ่งแมวป่าอย่างเดียว

ตัวเมียโอเค ถ้ามีใจจะผสมพันธุ์ ตัวผู้มาก็ไม่ขัดขืนมาก แต่มีตัวผู้สองตัวปนอยู่ อาจกลายเป็นก้างขวางคอในสายตาตัวผู้ป่าได้ง่าย ๆ

มีเฮียเสือดาว และเจ๊เสือดาวคุมสถานี ไม่กลัวตัวผู้สองตัวหนี

พูดตรง ๆ สองตัวนั้นหนีไปไหนไม่ได้ไกลหรอก

สู้เจ้าจินน้อยหรือพั่งจินได้ไหม? เผลอ ๆ แม่ลูกสี่ตัวนั้นยังตบคว่ำได้สบาย

เฉินอิ่งมีไอเดียให้เสือไฟสองตัวมาเรียนรู้จากตัวผู้เจ้าถิ่น ต่อให้ครั้งนี้ไม่เวิร์ค ครั้งหน้ายังมีหวัง

เขาคำนวณมาดี แต่สถานการณ์มักพลิกผัน

ทันทีที่เฉินอิ่งกำลังหารือกับเจ้าหน้าที่อุทยานและสำนักงานป่าไม้ฯ ว่าจะจัดที่อยู่เสือไฟตัวผู้สองตัวยังไงให้ดีขึ้น สายจากสถานีพิทักษ์ป่าก็มา บอกว่าเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนเจอเสือไฟถูกกัดบาดเจ็บสาหัสที่ตีนเขาร่องหุบเขากูลา

“จากบาดแผล พี่ไต้บอกว่าน่าจะโดนเสือลายเมฆกัด แต่ไม่ชัวร์ กำลังส่งไปสถานีช่วยเหลือ พี่อิ่ง เตรียมรับเคสด่วนครับ”

เรื่องกระดูก ถ้าเฉินอิ่งอยู่ เขาจัดการเป็นมือหนึ่ง สัตวแพทย์สถานีเป็นมือรอง

เฉินอิ่งวางสาย รีบให้เหมิงเหมิงเตรียมห้องผ่าตัด

พอเสือไฟบาดเจ็บมาถึง ตรวจเบื้องต้นเสร็จ ผ่าตัดทันที

“ไม่มีปัญหาใหญ่ แม้กระดูกจะถูกกัดหัก แต่การเคลื่อนที่ไม่แย่มาก แค่จัดกระดูกและยึดก็พอ แต่แมวตัวนี้พยาธิเยอะ น่าจะสุขภาพไม่ดี”

เป็นเสือไฟตัวเมีย ไม่แก่มาก น่าจะเพิ่งแยกจากแม่ไม่นาน

“เจ้าตัวเล็กนี่โชคร้าย ไปแหย่เสือลายเมฆผิดตัว”

มีเสือลายเมฆสามตัวที่ร่องหุบเขากูลา ตัวผู้ที่ไปมาระหว่างกูลากับหุบเขาหมีเก่าเป็นขาประจำสถานี ปกติไม่กัดเสือไฟมั่วซั่ว เห็นแก่หน้าเจ้าจินน้อย

อีกสองตัวอยู่จากกูลาถึง เหลียนเป่าเจ๋อเป็นตัวเมียสายโหด ตัวหนึ่งมีลูกเมื่อปีซืน และลูกแยกตัวไปหนาวที่แล้ว ปีนี้น่าจะเลี้ยงลูกอีกครอก

ตอนนี้ไม่รู้ว่าเสือลายเมฆตัวไหนกัดแม่แมวน้อยตัวนี้ และต่อให้รู้จะทำอะไรได้? ไปตบสั่งสอนเสือลายเมฆเหรอ?

“แมวน้อยตัวนี้ทักษะเอาตัวรอดไม่แข็ง และตอนนี้บาดเจ็บ บางทีหลังหายอาจทำได้แค่ไปเนียนอยู่ในสวนสัตว์”

เหมิงเหมิงพูดไม่ทันจบ เฉินอิ่งยกนิ้วชี้ห้าม

“อย่าพูด อย่างน้อยก็อย่าพูดต่อหน้าคนนอก รักษาตามอาการ ตามขั้นตอน”

เหมิงเหมิงชะงัก มองรอบ ๆ โน้มตัวกระซิบข้างหูเฉินอิ่ง “พี่อิ่ง กลัวคนสวนสัตว์พวกนั้นจะวางยาเพื่อเอาลูกเสือไฟไปเหรอคะ?”

“อย่าพูดบ้า ๆ!” เฉินอิ่งถลึงตาใส่ “ยัยเด็กนี่ หุบปากไว้ อย่าหลุดอะไรออกมา ถ้าคันปาก ไปคุยกับเสี่ยวเซิน”

เหมิงเหมิงทำท่าปิดปาก ชูสามนิ้วสาบานว่าจะเงียบ

เพิ่งส่งลูกเสือไฟเข้าตู้อบ ICU เพื่อสังเกตอาการ หัวหน้าสถานีพิทักษ์ป่าร่องหุบเขากูลาส่งคลิปสามนาทีให้เฉินอิ่ง

ในคลิปเสือไฟสามตัวที่แสดงลักษณะแมวชัดเจน ล้อมกรอบเสือลายเมฆสองตัว

เสือลายเมฆตัวหนึ่งบาดเจ็บ แยกเขี้ยวหมอบต่ำ พร้อมสู้ตาย

[1] เยื่อบุช่องท้องอักเสบติดต่อในแมว