ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น ตอนที่ 400 เป็นสีธรรมชาติ หรือตอนเกิดหมึกหมดกันแน่? 💸

ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น ตอนที่ 400 เป็นสีธรรมชาติ หรือตอนเกิดหมึกหมดกันแน่?

เฉินอิ่งไม่ปฏิเสธและคิดว่าเก็บเงินไว้ดีกว่า เพราะเขามีแผนจะปรับปรุงสถานีพักที่นี่ให้เป็นอย่างน้อยก็สถานีฉุกเฉินและสังเกตการณ์สัตว์ป่าชั่วคราว หรือไม่ก็สถานีฉุกเฉินแห่งที่สองไปเลย

แม้สถานีพิทักษ์ป่าต้นแม่น้ำจะมีที่พักพิงให้ แต่พื้นที่รับผิดชอบกว้างใหญ่ไพศาล และตอนนี้ก็อยู่ได้ด้วยแรงของเสี่ยวซ่งและผู้ช่วยเท่านั้น ซึ่งงานล้นมือกับการช่วยชีวิตสัตว์ป่าฉุกเฉิน

ทำเลที่ตั้งของสถานีพักดีมาก อยู่ตรงรอยต่อระหว่างพื้นที่ทดลองและโซนกันชน เหมาะเป็นจุดพักและเติมเสบียงสำหรับทีมสำรวจทางวิทยาศาสตร์ หรือใช้สังเกตการณ์และทำงานฉุกเฉินเกี่ยวกับสัตว์ป่า

เรื่องคนสามารถเรียนรู้จากพี่ซงโหย่วหมิงได้ โดยการรับสมัครเด็กฝึกงานวิจัยและสัตวแพทย์อาสาสมัครมาช่วยเสริมทัพ

ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนถึงกลางเดือนมีนาคมปีถัดไป ไม่จำเป็นต้องมีคนประจำการที่นี่ เพราะอากาศหนาวเกินไป และสัตว์ไม่ออกจากถ้ำง่าย ๆ

ตั้งแต่กลางเดือนมีนาคมถึงสิ้นเดือนตุลาคมเป็นช่วงพีคของการจับคู่และสืบพันธุ์ของสัตว์ และเป็นช่วงเวลาทองของการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ด้วยฃ ดังนั้นการมีสถานีสังเกตการณ์เพิ่มขึ้นเป็นผลดีต่อนักวิจัย ยิ่งไปกว่านั้นแผงโซลาร์เซลล์ก็ติดตั้งไว้แล้ว ปล่อยทิ้งไว้เฉย ๆ น่าเสียดายแย่

มหาวิทยาลัยที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อเร็ว ๆ นี้มีอิทธิพลในวงการวิชาการสัตว์ป่าในประเทศพอสมควร พวกเขาช่วยอำนวยความสะดวกในการตั้งห้องพยาบาลส่วนตัวให้เฉินอิ่ง ซึ่งขั้นตอนง่ายกว่าการที่เขาไปขอเองมาก

อุปกรณ์และวัสดุบางอย่างบุคคลธรรมดาซื้อไม่ได้ เว้นแต่จะยื่นขอในนามการวิจัยทางวิชาการ

อุปกรณ์ล้ำสมัยที่ศูนย์ช่วยเหลือต้นแม่น้ำ ล้วนบริจาคโดยคุณหนูเต้า ในนามครอบครัวเธอ

เมื่อการจัดการเบื้องต้นสำหรับสถานีฉุกเฉินลงตัว ผู้บริหารมีธุระอื่นต้องไปจัดการต่อจึงกลับไปก่อน ทิ้งหัวหน้าอาจารย์ไว้หารือกับเฉินอิ่งเรื่องการสังเกตการณ์ฝูงจามรีป่า

หลังจากผู้บริหารกลับไป อาจารย์ฉวยโอกาสถามเฉินอิ่งว่าสนใจเรื่องภาวะผิวเผือกในสัตว์ไหม

เรื่องอะไรอีกล่ะเนี่ย?

โชคดีอาจารย์รีบขยายความว่า “เร็ว ๆ นี้มีการค้นพบภาวะผิวเผือกสองชนิดในเขตไร้ผู้คนของมณฑลเซียง เพื่อนผมเชี่ยวชาญด้านวิจัยภาวะผิวเผือกในสัตว์และวางแผนจะจัดทีมสำรวจเข้าไปในป่าเพื่อเก็บตัวอย่างทางชีวภาพ หมอเฉินสนใจไปดูด้วยกันไหมครับ?”

ปฏิกิริยาแรกของเฉินอิ่งคือปฏิเสธ แต่จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าเขาไม่เคยมีโอกาสเข้าไปในป่าแถบนั้นมาก่อน และถ้าปฏิเสธตอนนี้ อาจไม่มีโอกาสอีกเลย

เดี๋ยวนี้การจัดการเขตอนุรักษ์ธรรมชาติของประเทศเข้มงวดมาก ถ้าไม่มีเหตุผลอันควรและคุณสมบัติเพียงพอ อย่าหวังจะได้เข้า การบุกรุกอาจนำไปสู่ผลลัพธ์ที่เฉินอิ่งรับไม่ไหว

“จะเข้าไปเมื่อไหร่ครับ?”

“น่าจะประมาณเดือนตุลาคมครับ คงหลังวันหยุดยาววันชาติจีน และก่อนหน้าหนาวจะมาเยือน”

การจัดทีม ยื่นขอโครงการ และขอใบอนุญาต ล้วนต้องใช้เวลา แถมโครงการจะผ่านไหมก็ขึ้นอยู่กับดวงด้วย

หลายคนและหลายสถาบันอยากศึกษาสัตว์เผือก ไม่ใช่เรื่องที่ใครนึกอยากทำก็ทำได้

“โอเคครับ งั้นใส่ชื่อผมในทีมด้วย ต้องการเอกสารอะไรอีเมลมาบอกได้เลยครับ”

อาจารย์ถอนหายใจโล่งอกและยิ้มลาเฉินอิ่ง

การช่วยชีวิตนักเรียนของเขา เฉินอิ่งเท่ากับช่วยกู้อาชีพเขาไว้ด้วย ถ้าเกิดอะไรขึ้นจริง ๆ เขาต้องรับผิดชอบส่วนหนึ่งแน่นอน

หลังจากอาจารย์ไป เฉินอิ่งเอาเนื้อก้อนใหญ่จากตู้เย็นมาละลาย ส่วนหนึ่งต้มเป็นมื้อเย็นให้แม่นมหมา อีกส่วนเตรียมไว้ให้เสือดาวหิมะ

เจ้ายักษ์นี่ช่วยชีวิตคน สมควรได้รับรางวัล!

พอถือจานเนื้อไปข้างหลัง เขาไม่เห็นเอ๋อหนิวและเสือดาวหิมะ และที่ปากถ้ำเจ้าตัวเล็กสีเทาขาวกำลังคลานต้วมเตี้ยมอย่างทุลักทุเล

เขาเข้าไปใกล้ถ้ำ เจ้าตัวเล็กเอาหัวชนปลายรองเท้าเขา แล้วนอนหงายท้อง ชี้สี่ขาขึ้นฟ้า โชว์พุงกลมป๊อก

เฉินอิ่งอดใจไม่ไหวต้องลูบพุงมัน

จริงด้วย ขนลูกแมวนุ่มเป็นพิเศษ จับแล้วเหมือนสำลี

ตัวนี้น่าจะเป็นพี่คนโต เพราะกินเก่งสุด แข็งแรงสุด และนอนน้อยสุด

ต่างจากเจ้าสองและเจ้าสาม ที่วัน ๆ เอาแต่กินกับนอน เหมือนพี่คนโตแย่งความง่วงไปจากพี่น้องจนหมด

ในจอมอนิเตอร์จะเห็นว่าขณะที่เอ๋อหนิวนอนกอดลูกตัวเล็ก ๆ หลับปุ๋ย เจ้าใหญ่จะดีดดิ้นแขนขาอย่างคึกคักอยู่ข้างหลัง เหมือนทารกมนุษย์ที่พลังเหลือล้นตอนกลางคืน

ลูกเสือดาวหิมะจะหย่านมตอนอายุสองถึงสามเดือน ตอนนี้สารอาหารหลักยังมาจากนมแม่

แต่พอลูกโตขึ้น ภาระของเอ๋อหนิวก็หนักขึ้นมาก เห็นได้จากที่เธอต้องกินแทบทุกวัน ไม่งั้นน้ำนมไม่พอเลี้ยงลูก

ขณะกำลังดูเจ้าใหญ่ เอ๋อหนิวก็กระโดดเข้ามาอย่างสง่างาม

เธอหมอบลงข้าง ๆ ดมเนื้อในชาม และรู้สึกว่ายังโชว์กินได้อีกสักสองสามคำ

เธอเก็บอาหารที่เตรียมให้เสือดาวหิมะลงท้องตัวเองโดยไม่เกรงใจ ก่อนจะเดินมาคาบเจ้าใหญ่ออกจากมือเฉินอิ่ง เข้าไปในถ้ำเพื่อให้นมลูกสามตัว

ตามหลังเธอมาคือเสือดาวหิมะ มันเดินเข้ามา ดมเลือดที่เหลือติดก้นชาม แล้วเงยหน้ามองเฉินอิ่งตาใสซื่อ

“ไปข้างหลังกัน เดี๋ยวฉันป้อนเนื้อให้”

เฉินอิ่งตบหัวฟู ๆ ของเสือดาวหิมะ และพามันไปที่ประตูห้องผสมอาหาร

ซุนฉีไห่ไม่กล้าออกมา ยืนอยู่ข้างใน ถ่ายรูปเสือดาวหิมะผ่านหน้าต่างส่งให้แม่และอาจารย์

[เสือดาวหิมะตัวใหญ่.jpg ตัวนี้แหละที่ช่วยนักเรียนพวกนั้น แถมยังเป็นพ่อแมวที่รับผิดชอบและหาได้ยากด้วย มันมักจะหาอาหารมาให้เอ๋อหนิว และพอเอ๋อหนิวออกไปข้างนอก มันก็เฝ้าลูก ๆ อยู่ใกล้ ๆ]

ดูจากหน้าแชท นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาส่งรูปไป

แม่ซุนไม่อ่านไม่ตอบ แต่อาจารย์ที่ปรึกษาของซุนฉีไห่ถามว่าเฉินอิ่งตกลงร่วมมือไหม

“ผมว่ายากครับ ผู้บริหารจากโรงเรียนของนักเรียนที่ถูกช่วยไว้ก็มา เสนอบริจาคห้องพยาบาลส่วนตัวให้พี่อิ่ง และยังบริจาค ‘ค่าโภชนาการหลังคลอด’ ให้เอ๋อหนิวด้วย ร้ายกาจจริง ๆ!”

ทั้งคู่เป็นมหาวิทยาลัย แต่ระดับชั้นต่างกันชัดเจน มหาวิทยาลัยที่เกิดเหตุเป็นท็อป 3 ในวงการ ส่วนโรงเรียนที่เขาเรียนอยู่อันดับต่ำกว่าหน่อย

อาจารย์ไม่ยอมแพ้ บอกว่าบริจาคห้องพยาบาลไม่ได้ แต่ช่วยเรื่องอื่นได้ เช่น ส่งนักศึกษาปริญญาโทและปีสูง ๆ ไปให้ใช้แรงงานฟรีตอนคนขาด!

ซุนฉีไห่พูดไม่ออก รู้ตัวเลยว่ากำลังโดนใช้งานเยี่ยงทาส

เสือดาวหิมะยืนเฝ้าหน้าประตูห้องผสมอาหาร เห่าหอนเป็นระยะ

“ภูเขาข้างบนนั่นดีนะ ของกินเพียบ ฉันเจอถ้ำใหญ่พอให้พวกมันอยู่ได้ด้วย อยากให้ฉันพาไปดูไหม?”

ขณะเฉินอิ่งหั่นและละลายเนื้อ เขาถามว่ามันคิดจะพาเอ๋อหนิวและลูก ๆ ย้ายไปที่นั่นเหรอ

“ที่นี่สัตว์สองขาเยอะเกินไป ล่าเหยื่อไม่สะดวก และพอลูกโตหน่อย ฉันต้องสอนพวกมันล่า เริ่มจากตัวเล็ก ๆ จับแบบนี้! W(￣_￣)W”

เสือดาวหิมะลุกขึ้นยืน ทำท่าตะปบ

“ฉันดุขนาดนี้ ลูกฉันก็ต้องดุด้วย โดยเฉพาะตัวโตสุด เหมือนฉันเปี๊ยบ!”

เฉินอิ่งมองค้อน เรื่องฝีมือไม่รู้ แต่เรื่องขนาดตัว ใช่เลย อ้วนกลมเหมือนกันเปี๊ยบ

หลังจากหั่นเนื้อสามปอนด์ เขาวางใส่ชามให้เสือดาวหิมะค่อย ๆ เคี้ยว

จัดการเสร็จ นั่งลงได้ไม่ถึงสิบนาที ก็ได้ยินเสียงรถ

เฉินอิ่งเงยหน้ามองจากหน้าต่าง เห็นอินลี่มา

“มาทำไม? เกิดอะไรขึ้น?”

“เปล่า ได้ยินว่านายช่วยนักเรียนไว้เลยมาดูหน่อย นายโอเคใช่ไหม?”

“ฉันสบายดี เสือดาวหิมะต่างหากที่ช่วยไว้ทัน เจ้านี่อยู่กับเอ๋อหนิวมากไปจนรู้จักช่วยคนแล้ว”

มองดูเสือดาวหิมะที่ยังฟัดกับเนื้อแช่แข็ง อินลี่เดินไปตบตัวมัน

เสือดาวหิมะตบกลับอย่างรำคาญและคำรามใส่ คว้าเนื้อแช่แข็งวิ่งไปข้างหลัง

“เจ้านี่ . . .” อินลี่หัวเราะ เข้าไปข้างในรินน้ำกิน “ฉันมาถามแผนนายต่อไป หลังเหตุการณ์นี้กรมสั่งทุกสถานีให้เพิ่มความเข้มงวดในการลาดตระเวน ใครเข้าโซนกันชนต้องลงทะเบียนอย่างละเอียด เวลาเข้าออกต้องเป๊ะ ถ้าใครไม่ออกมาตามเวลา ต้องติดต่อโดยตรง”

ครั้งนี้โชคดีที่มีเทวดาผู้พิทักษ์ แล้วถ้าในอนาคตไม่มีล่ะ?

นอกจากนี้จะให้ห้ามกิจกรรมวิจัยเพราะเหตุนี้ก็ไม่ได้ อันไหนจำเป็นต้องทำก็ต้องทำ แต่มาตรการความปลอดภัยต้องยกระดับขึ้น

อินลี่ถ่ายทอดประกาศจากกรมและคุยกับเฉินอิ่งสักพัก ไม่รู้คุยอีท่าไหนไปจบที่เรื่องจามรีป่าเผือก

“จามรีตัวนี้มีหลายหน่วยงานสอบถามเข้ามา จามรีขาว ไม่ใช่สายพันธุ์หายาก เขตเทียนจู้มีประชากรจามรีขาวที่มั่นคง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เจอจามรีขาวป่าในเขตเรา ได้ยินว่ามีอย่างน้อยห้าหน่วยงานยื่นขอมาเก็บตัวอย่างไปวิจัย”

อินลี่มีภารกิจของตัวเองทริปนี้ หวังว่าเฉินอิ่งจะไปช่วยดูจามรีขาวด้วย

“จามรีขาวมีแค่ที่เทียนจู้ ที่อื่นมีแต่ตำนาน ไม่เคยเห็นตัวเป็น ๆ ในป่า จู่ ๆ โผล่มาตัวนึง ผู้ใหญ่บางคนอยากรู้ว่าเป็นจามรีขาวเทียนจู้ที่หลงทางมา หรือจามรีเผือกโดยบังเอิญ หรือแม้แต่จามรีขาวที่เกิดจากลูกผสมตามธรรมชาติ”

จามรีขาวที่มีอยู่ไม่ใช่จามรีเผือก

เร็ว ๆ นี้ มหาวิทยาลัยรัฐ L และสถาบันวิจัยการเลี้ยงสัตว์และสัตวแพทยศาสตร์แห่งชาติ L ภายใต้สถาบันวิทยาศาสตร์การเกษตรแห่งชาติ ร่วมมือกันไขปริศนาเบื้องหลังการเปลี่ยนสีขนของจามรีขาว

การผสมข้ามสายพันธุ์ระหว่างจามรีดำเลี้ยงกับวัวลาย ทำให้เกิดจามรีลาย ซึ่งต่อมาเกิดการกลายพันธุ์ทางพันธุกรรมจนได้จามรีขาว

งานวิจัยที่เกี่ยวข้องเพิ่งตีพิมพ์ในวารสารวิชาการระดับนานาชาติ เนเจอร์ คอมมิวนิเคชันส์

ถ้าผลวิจัยบอกว่านี่คือจามรีขาวเทียนจู้ ทุกคนก็แค่ดำเนินชีวิตต่อไปตามปกติ

ถ้าไม่ใช่ อาจมีความหวังสำหรับ KPI งานวิจัยปีนี้

เฉินอิ่งซึ่งมาจากสายวิชาการเหมือนกัน รู้ดีว่าวงการวิจัยแย่งชิงทรัพยากรกันดุเดือดแค่ไหน

สำหรับโครงการวิจัยเดียวกัน ใครลงมือก่อนได้เปรียบ

ในเมื่ออินลี่เป็นคนเสนอ เขาต้องสนับสนุนแน่นอน

“ไปกันเถอะ ยังเช้าอยู่ ไปเช็กดูก่อนค่อยสรุป คงตลกน่าดูถ้ากลายเป็นแค่จามรีสีทองที่สีตก”

ความเป็นไปได้นี้ต่ำมาก แต่ก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้

ยังไงซะ แม้แต่สมบัติของชาติอย่างแพนด้ายักษ์ ยังมีหมึกหมดได้ แล้วทำไมจามรีจะสีตกไม่ได้?