ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น ตอนที่ 390 ผักกาดขาวน้อยฉ่ำน้ำของเรา! 💸

ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น ตอนที่ 390 ผักกาดขาวน้อยฉ่ำน้ำของเรา!

ข้างหน้ามีซากละมั่งทิเบตสี่ห้าตัวนอนเกลื่อน หมีสีน้ำตาลลากซากตัวหนึ่งไปข้าง ๆ และกินอย่างตะกละตะกลาม

อีกด้านหนึ่งแม่เสือดาวหิมะกับลูกสองตัวกำลังกินไปพลางเฝ้าระวังภัยรอบข้างไปพลาง ลูกสองตัวก้มหน้าก้มตากินไม่เงยหัวเลย

ดูจากขนาด น่าจะเป็นลูกเสือดาวหิมะที่เกิดปีที่แล้ว อายุยังไม่ถึงขวบ ยังต้องอยู่กับแม่เพื่อเรียนรู้ทักษะเอาตัวรอด

นอกจากฉากนี้ยังมีแร้งจำนวนมากอยู่ใกล้ ๆ จ้องมองซากละมั่งที่เหลือด้วยความหิวกระหาย

สถานการณ์นี้ไม่เหมือนฝีมือเสือดาวหิมะหรือหมีสีน้ำตาล อินลี่อุปกรณ์ครบมือ พร้อมจะเข้าไปตรวจสอบ ถ้าละมั่งตายด้วยโรคหรือสาเหตุอื่น ไม่ควรให้สัตว์ป่าอื่นกิน ซึ่งจะก่อความเสียหายที่แก้ไขไม่ได้

คนหลายคนจากรถคันอื่นในขบวนก็ลงมา แม้แต่เสี่ยวซ่ง พร้อมกระเป๋าพยาบาลก็เตรียมลง

เฉินอิ่งหยุดเธอไว้ แย่งกระเป๋าพยาบาลมาถือเอง

“ต้วนอู้หลิน นายขับรถ เสี่ยวซ่งอย่าไป รอในรถ”

“พี่อิ่ง หนูทำได้ค่ะ”

“ทำได้อะไร ถ้าฉันไม่อยู่ เธอค่อยไป นั่นงานเธอ แต่ในเมื่อฉันอยู่ ยังไม่ถึงตาเธอ”

เสี่ยวซ่งปล่อยมือจากกระเป๋าเงียบ ๆ

เฉินอิ่งรีบตามอินลี่ไป และแจกหน้ากากป้องกันและถุงมือให้ลูกทีม

“ฉันไปก่อน พวกนายค่อย ๆ ตามมา ดูสัญญาณฉันก่อนค่อยลงมือ”

เผชิญหน้ากับหมีสีน้ำตาลทิเบตที่เพิ่งออกจากจำศีลและแม่เสือดาวหิมะลูกอ่อน ประมาทไม่ได้เด็ดขาด

เฉินอิ่งไม่ได้เริ่มด้วยการท้าทายสองนักล่าระดับท็อป เขาเดินไปที่ซากละมั่งที่ถูกแร้งจิกกินบางส่วน

หลังสังเกตครู่หนึ่ง เขายืนยันว่าละมั่งตายเพราะรอยกรงเล็บ

หลังจากนั้นเขาก็เช็กทีละตัว ปรากฏว่าทุกตัวถูกฆ่าโดยสัตว์กินเนื้อขนาดใหญ่

สัตว์อะไรฆ่าละมั่งทิเบตได้ทีละเยอะขนาดนี้? แล้วละมั่งไม่วิ่งหนีเหรอ ยืนรอให้ฆ่าหรือไง?

ถ้าไม่ใช่นักล่าที่ดุร้ายมาก ก็ต้องเป็นฝูงนักล่าที่สังหารหมู่แบบนี้ ในบรรดาแมวยักษ์ระดับท็อป มีแค่สิงโตที่ล่าเป็นฝูง แมวใหญ่ชนิดอื่นมักล่าเดี่ยว

ต่อให้เป็นการฆ่าเกินความจำเป็นก็ยากที่จะจัดการละมั่งตัวใหญ่ขนาดนี้ต่อเนื่องกัน

ดูจากการกระจายตัวของเหยื่อ ถ้าซากไม่ถูกย้ายหลังตาย ระยะห่างระหว่างพวกมันไม่มาก บ่งบอกว่าละมั่งน่าจะตายเวลาไล่เลี่ยกัน

แม่เสือดาวหิมะมองมือเฉินอิ่งด้วยสายตาเย็นชา เพื่อให้แน่ใจว่าเขาไม่ขโมยอาหารของเธอกับลูก ก่อนจะสะบัดหางยาวฟาดเข่าเขาเหมือนไล่ให้รีบไป

เฉินอิ่งค่อย ๆ ถอยออกมา พอถึงระยะปลอดภัย เขาหันไปมองหมีสีน้ำตาลที่อยู่ไกลออกไป

เขาไม่ได้เช็กซากละมั่งตัวนั้น เพราะเขาไม่กล้าไปยั่วยุหมีที่หิวโซหลังจำศีลมาทั้งหนาว

เฉินอิ่งเก็บตัวอย่าง ถ่ายรูป และเมื่องานเสร็จ ทุกคนก็กลับขึ้นรถ

“พี่อิ่ง เราอาจต้องตั้งแคมป์เร็วหน่อยที่นี่ แม้ละมั่งพวกนี้ดูเหมือนจะไม่ได้ตายเพราะโรค แต่เหตุการณ์แบบนี้หายากเกินไป เราต้องหาสาเหตุให้เจอ”

เฉินอิ่งเข้าใจว่าแค่เพราะเอ๋อหนิวไม่ได้อยู่ในอันตรายทันที พวกเขาก็ไม่ควรละเลยอันตรายอื่น

ทางอารมณ์มันทรมานใจนิดหน่อย แต่เหตุผลบอกเขาว่าอินลี่ทำถูกแล้ว

จุดตั้งแคมป์อยู่ไม่ไกลจากซากละมั่ง พิงเนินเขา ช่วยบังลมหนาวได้บ้าง

เขายืนบนหลังคารถใช้กล้องส่องทางไกล มองเห็นพฤติกรรมการกินของเสือดาวหิมะสามตัวและหมีสีน้ำตาลชัดเจน

หมีสีน้ำตาลไปก่อน เอาเนื้อที่เหลือติดมือไปด้วย

งานวิจัยบอกว่าหมีสีน้ำตาลทิเบตมีนิสัยกักตุนอาหาร แม้พวกมันมักจะลืมว่าซ่อนไว้ไหนก็ตาม

ส่วนแม่เสือดาวหิมะและลูก ๆ ยัดทะนานอย่างตะกละตะกลาม ย้ายไปกินซากถัดไปเมื่อตัวแรกไม่พอ

ปกติหลังมื้อใหญ่เสือดาวหิมะอยู่ได้เป็นสัปดาห์โดยไม่ต้องล่า และถ้าอยากกินของว่าง ก็มีกระต่ายกับกระรอกดิน

เสือดาวหิมะสามตัวกินต่อจนดึกดื่นก่อนจะค่อย ๆ จากไป

หลังจากนั้นพวกกินซากก็เริ่มงานเลี้ยงของพวกมัน

เฉินอิ่งยืมโดรนจากอินลี่ บังคับไปทางทิศที่เขาคาดเดาสองรอบ แต่ยังไม่เห็นเป้าหมาย

ต้วนอู้หลินเดินเข้ามา “พี่อิ่ง ไม่ต้องห่วง ผมเชื่อว่าเอ๋อหนิวจะปลอดภัย มันเป็นทูตของเทพธิดาภูเขาหิมะนะ”

เฉินอิ่งชำเลืองมองเขา ส่ายหัวพร้อมหัวเราะเบา ๆ

เขาเข้าใจ แต่ก็อดห่วงไม่ได้

หลังตีหนึ่ง สภาพอากาศเปลี่ยนกะทันหัน ลมกรรโชกแรงผสมลูกเห็บกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง

ตอนที่เต็นท์แทบจะต้านทานไม่ไหว ลมก็เริ่มเบาลง

พอลูกเห็บหยุด ทุกคนค่อย ๆ รูดซิปประตูเต็นท์ ก้อนน้ำแข็งกลิ้งเข้ามาเสียงดังเกรียวกราว

ก้อนใหญ่ขนาดไข่นกกระทา ก้อนเล็กสุดก็ประมาณถั่วลิสง

“โชคดีที่ลูกเห็บรอบนี้ลูกเล็ก ถ้าใหญ่กว่านี้ เต็นท์คงพังยับ”

สมาชิกทีมลาดตระเวนภูเขา เหล่าหยางกอบลูกเห็บขึ้นมาเต็มกำมือและถอนหายใจ “ปีนั้น ตอนผมยังอยู่สำนักงานพิทักษ์เก่า ออกไปกับกัปตัน เจอลูกเห็บเหมือนกัน”

“คุณพระช่วย ลูกเห็บพวกนั้นใหญ่เท่าลูกปิงปอง และแม้แต่ก้อนเล็กก็เท่าหัวแม่มือ สิบนาทีเต็นท์เราพังยับ แม้แต่กระจกรถก็แตก ถ้าสถานีไม่เป็นห่วงและออกมาตามหา เราคงติดแหง็กอยู่ในเขตไร้ผู้คนแล้ว”

เฉินอิ่งฟังเขาคุยกัน ปีนขึ้นไปบนหลังคารถเพื่อดูรอบ ๆ อีกครั้ง

ทันทีที่ลุกขึ้น ยังยืนไม่มั่นคง เขาเห็นเสือดาวตัวหนึ่งคลานออกมาจากใต้ท้องรถข้าง ๆ

“อู๊ว สัตว์สองขา มาตามหาหนูเหรอ?” เสือดาวอยู่ในสภาพมอมแมม สวมปลอกคอที่คอ

ทันใดนั้นน้ำตาคลอเบ้าตาเฉินอิ่ง เขาตะเกียกตะกายลงจากรถ กอดเอ๋อหนิวแน่น

เขาลูบเธอตั้งแต่หัวจรดหาง

จริงด้วย ท้องเอ๋อหนิวใหญ่กว่าเมื่อก่อนมาก

ได้ยินเสียงความวุ่นวาย อินลี่รีบออกมาดู และเมื่อเห็นเอ๋อหนิวก็อดไม่ได้ที่จะพุ่งเข้าไปขยี้ตัวเธอแรง ๆ

“ยัยเสือดาวโง่ ไปมุดหัวอยู่ที่ไหนมาตั้งหลายวัน? หาไม่เจอเลย รู้ไหมว่าเป็นห่วงแค่ไหน?”

เอ๋อหนิวไม่ค่อยเข้าใจคำพูดอินลี่ แต่ไม่เป็นไร สัตว์สองขาตัวนี้ใจดี และจะทำรังอุ่น ๆ ให้ พร้อมอาหารอร่อย ๆ

เอ๋อหนิวส่ายหัวเบา ๆ และเลียหลังมืออินลี่อย่างอ่อนโยน

ความสากของลิ้นเธอทำให้อินลี่รู้สึกว่านี่คือความจริง

“เร็ว เข้ามาข้างใน ข้างนอกหนาว และเธอกำลังท้อง”

เอ๋อหนิวเดินเข้าเต็นท์ ซึ่งอึดอัดนิดหน่อยสำหรับเธอเพราะคนเยอะ

เฉินอิ่งพาเธอไปที่มุมให้เธอนอนลงข้างใน ส่วนเขานั่งบังข้างนอก กันสายตาคนอื่น

เสี่ยวซ่งเตรียมเครื่องอัลตราซาวด์พร้อมแล้ว ชาร์จเต็มที่พร้อมตรวจ

“ว้าว เอ๋อหนิวของเราเก่งจัง มีเจ้าตัวเล็กสี่ตัวในท้องเหรอเนี่ย?”

อินลี่ดูอย่างตื่นเต้นอยู่ข้าง ๆ ดีใจที่เอ๋อหนิวจะมีลูกเยอะขนาดนี้

แต่สีหน้าเฉินอิ่งและเสี่ยวซ่งไม่ดีนัก และต้วนอู้หลินก็เข้ามาดูอาการลูกเสืออย่างละเอียดด้วย

“ผมดูเอง ลูกตัวนี้อาจมีปัญหา” ต้วนอู้หลินรับหัวตรวจมาทำต่อ

“ตอนนี้เห็นชัดเจนสี่ตัว แต่มีแค่สองตัวที่พัฒนาการร่างกายปกติ อีกสองตัวเล็กกว่า”

เสือดาวหิมะปกติมีลูกทีละ 2-3 ตัว นาน ๆ ทีจะมี 4 หรือ 5 ตัว แต่แทบไม่มีบันทึกว่ารอดทั้งหมด

จากที่เฉินอิ่งและทีมงานเคยเห็นเสือดาวหิมะกับลูก อย่างมากก็เห็นสามตัว และโดยทั่วไปมีแค่สองตัว

สภาพร่างกายเอ๋อหนิวไม่ค่อยดีตั้งแต่ต้น เพราะมีความบกพร่องแต่กำเนิดเยอะเกินไป ซึ่งบำรุงทีหลังก็ชดเชยไม่ได้ทั้งหมด

ยิ่งไปกว่านั้นในสถานการณ์ปกติ ก่อนคลอดตัวผู้จะอยู่ใกล้ ๆ คอยหาอาหารให้แม่และลูกที่ล่าลำบากในช่วงท้ายของการตั้งท้อง ตัวผู้จะไปก็ต่อเมื่อลูกเสือดาวหย่านมและเขาเข้าสู่ฤดูผสมพันธุ์

แต่เฉินอิ่งสังเกตดีแล้ว นอกจากเอ๋อหนิว ไม่มีร่องรอยเสือดาวตัวผู้อยู่ใกล้ ๆ ซึ่งหมายความว่าหลังจากเอ๋อหนิวท้อง เธอต้องพึ่งพาตัวเองในการล่า

ด้วยลูกเยอะขนาดนี้ การล่าย่อมยากลำบาก สัตว์เล็กอย่างกระต่ายและกระรอกดินไม่พอให้สารอาหารที่เธอต้องการแน่

ยิ่งคิดเฉินอิ่งยิ่งโกรธ ตาแดงก่ำ อยากจะฉีกอกไอ้หมูป่า[1]ที่มาพัง “แปลงผัก[2]” ของเขา

แต่ปัญหาคือ เขายังไม่รู้เลยว่าไอ้หมูตัวไหนมาขุด “ผักกาดขาวน้อย” ของเขาไป!

เวรเอ๊ย ยิ่งคิดยิ่งแค้น!

เอ๋อหนิวดูเหมือนจะสัมผัสความโกรธของเฉินอิ่งได้ วางอุ้งเท้าเบา ๆ บนหลังมือเขา ดวงตาใสซื่อบริสุทธิ์มองเขาอย่างเรียบง่าย มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เหมือนเปี่ยมไปด้วยความสุข

“ลูกรัก ทำไมหนูโง่แบบนี้?”

เฉินอิ่งประคองหัวโต ๆ ของเธอและเอาหน้าผากชนเบา ๆ

“กลับไปกับพ่อเถอะ พ่อจะดูแลหนูจนกว่าลูกจะคลอด”

เฉินอิ่งยังอยากลองดูว่าจะขอย้ายเอ๋อหนิวไปปล่อยที่ภูเขาหิมะร่องหุบเขาเจียมู่ได้ไหม จะได้ไม่ต้องแยกจากกันทีละหลายเดือน

หลังจากเจอเอ๋อหนิว เฉินอิ่งคิดแต่เรื่องบำรุงสารอาหารให้เธอ แต่ปัญหาก็เกิดอีก

งานลาดตระเวนภูเขาเสร็จไม่ถึงสองในสาม และพวกเขาถอนตัวตอนนี้ไม่ได้ แต่ถ้ามีเอ๋อหนิวไปด้วย การล่าเหยื่อเป็นปัญหาใหญ่

เสือดาวหิมะล่าละมั่งทิเบตได้ แต่พวกเขาล่าไม่ได้ ดังนั้นการแก้ปัญหาอาหารเอ๋อหนิวกลายเป็นความท้าทายใหญ่ของทีมลาดตระเวนภูเขา

เอ๋อหนิวดูไม่เดือดร้อนเท่าไหร่และไม่แสดงท่าทีจะล่าเหยื่อตลอดวันถัดมา

เฉินอิ่งและทีมงานทึกทักว่าเธอคงกินอิ่มมาก่อนหน้านี้และอยู่ได้สักวันสองวัน

ปกติเสือดาวหิมะกินมื้อเดียวอยู่ได้ห้าวัน ในเมื่อเป็นเสือดาวท้อง บางทีอาจจะอยู่ได้สักสามวัน?

ถ้าเธอกินแต่กระต่ายและกระรอกดินมาก่อนหน้านี้ คงอยู่ไม่ถึงสามวัน และน่าจะต้องล่าวันเว้นวัน

เย็นวันถัดมา เฉินอิ่งกำลังคิดว่าจะช่วยจับกระต่ายป่าสองสามตัวมาให้เอ๋อหนิวดีไหม สมาชิกทีมลาดตระเวนที่รับผิดชอบเฝ้ายามก็ส่งสัญญาณเตือน สัตว์ร้ายกำลังใกล้เข้ามา!

[1] ตัวผู้

[2] ลูกสาว