ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น ตอนที่ 300 กำปั้นที่แลกมาด้วยความรักของแม่ 💸

ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น ตอนที่ 300 กำปั้นที่แลกมาด้วยความรักของแม่

ค่ำคืนเงียบสงัด เหลือเพียงเสียงแมลงในป่าเขา จากเงามืดบางสิ่งกำลังเคลื่อนเข้ามา

เฉินอิ่งพลิกตัวลืมตาเช็ก ไม่เห็นสัตว์แปลกปลอม ก็หลับต่อในวินาที

เงาที่เข้มกว่าความมืดเคลื่อนไหวระมัดระวัง ลอดใต้ถุนบ้าน และยังรู้หลบหลีกรังแมวที่แขวนอยู่

มันระวังตัวแจวิ่งผ่านต้นไม้ใหญ่ที่สุดไปที่ตึกเล็กสองหลังที่เพิ่งสร้างใหม่

แสงไฟโซลาร์เซลล์สลัว ๆ ที่พื้นเผยโฉมหน้าเงาทะมึน

“ต้าไจ่[1] แน่ใจนะว่าเราจะไม่โดนแม่นายกับแม่ฉันตบ?”

แซ็กวางของที่คาบมาลง กังวลนิด ๆ

ต้าไจ่ ‘สั่วนา’ สะบัดหน้าอย่างเท่ “ไม่ต้องกลัว หนังเราหนา ไม่เจ็บหรอก”

‘ชุ่ยเส้า’ วางของที่ประตูแล้วถอยออกมา

“รีบหน่อย ถ้าแม่รู้ว่าเราหายไป แม่ระเบิดลงแน่”

มันโดนพี่ชายลากมาก็จริง แต่ในใจลึก ๆ ก็อยากรู้อยากเห็นเหมือนกัน

แค่สัตว์สองขาตัวใหม่ไม่รู้เรื่องรู้ราว เอาแต่เล่นกับแมวขนยาวนั่น

พวกมันสามพี่น้องด้อยกว่าแมวขี้โรคตรงไหน? ขนาดสัตว์สองขาที่แม่รักที่สุดอย่างเฉินอิ่งยังโอ๋มันมากกว่า

ฮึ ╭(╯^╰)╮ ชุ่ยเส้าไม่ยอมรับหรอกว่าอิจฉา!

ใครเคยเห็นแพนด้าอิจฉาบ้าง มีหลักฐานไหม?

ด้วยการเร่งของชุ่ยเส้า ห้าก้อนกลมวางของที่คาบมาเรียงกันหน้าประตู

ปริมาณไม่เยอะ แต่ของหลากหลายมาก!

หลังก่อเรื่องห้าก้อนกลมกลิ้งหลุน ๆ เข้าป่า ต่างคนต่างกลับบ้าน ตัวใครตัวมัน หาแม่ใครแม่มัน

หกโมงเช้าวันรุ่งขึ้น นาฬิกาปลุกดังระงม

เสี่ยวเซินตื่นคนแรกเสมอ เขาต้องตื่นมาทำ ‘วอวอโถว’ เติมสารอาหารให้แม่หมีลูกอ่อนสองตัว โดยเฉพาะเมินตุนเอ๋อร์ ดูพึ่งพาไม่ได้ แต่เรื่องให้นมไม่เคยขาด

การเติบโตที่แข็งแรงของลูกสามตัว แลกมาด้วยเนื้อหนังของเมินตุนเอ๋อร์

ช่วงให้นมไม่กี่เดือนนี้ น้ำหนักเธอหายไปอย่างน้อยหกสิบปอนด์

นี่คือผลจากการขุนอย่างดีของเสี่ยวเซินทุกวัน

ถ้าเป็นแม่หมีป่าจริง ๆ เลี้ยงรอดสองตัวก็เก่งแล้ว สามตัวนี่เป็นไปไม่ได้

เสี่ยวเซินกำลังจะเทผงต่าง ๆ ลงกะละมัง เตรียมใส่น้ำนวด จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวน

โชคดีที่ยังไม่เทน้ำ ไม่งั้นวอวอโถววันนี้กลายเป็นโจ๊กแน่

เสียงกรีดร้องปลุกทุกคนตื่น

เฉินอิ่งใส่เสื้อคลุมวิ่งออกมา ได้ยินเสียงเสี่ยวเสิ่นสติแตก

“เกิดอะไรขึ้น?”

เหล่าเกาอยู่สูงกว่าเห็นอะไรบางอย่างหน้าห้องเสี่ยวเสิ่น เขาหยิบกล้องส่องทางไกลมาส่อง แล้วระเบิดหัวเราะ

“เสี่ยวเสิ่น นายไปขุดรังหนูมาเหรอ?”

หนูตัวใหญ่ตายซากอย่างน้อยสามตัววางแหมะอยู่

ลูกลิงซ์ที่กำลังตะกุยเท้าเสี่ยวเซินขอของกิน ได้ยินเสียงกรีดร้องหูผึ่ง แล้ววิ่งไปดูด้วยความอยากรู้

“ว้าว ของอร่อยเพียบ!”

มันคาบหนูพิกาตัวใหญ่สุดอย่างร่าเริง วิ่งกลับไปที่แท่นหน้าห้องเล่นเริ่มฉีกกิน

เสี่ยวเสิ่นไม่ได้กลัวของพวกนี้ แต่การเกือบเหยียบมันตั้งแต่เช้าตรู่ เป็นคริติคอลฮิตที่ทำเอาเขาหมดสภาพ

“ใครทำเนี่ย? ลูกลิงซ์เหรอ?”

“คงไม่ใช่” เฉินอิ่งที่เดินเข้ามาดูใกล้ ๆ พูด “ดูรอยกัดพวกนี้สิ ฝีมือลูกหมีแน่ ๆ”

ลูกแพนด้าสามตัวของเมินตุนเอ๋อร์ แม้ไม่กินเนื้อ แต่ช่วยขนได้

ดูจากความลึกรอยฟัน น่าจะเป็นฝีมือจันทร์เสี้ยวใหญ่และจันทร์เสี้ยวเล็ก

สองพี่น้องนี้ แม้จะเป็นหมีเด็ก แต่ล่าเหยื่ออย่างหนู กระต่าย และลูกไก่ฟ้าได้แล้ว

แต่ทำไมต้องเอามาวางหน้าห้องเสี่ยวเสิ่น ต้องถามเจ้าตัวเอาเอง

เมินตุนเอ๋อร์ปกติมาขอกินตอนสิบโมงเช้า อยู่ชั่วโมงสองชั่วโมง แล้วกลับไปให้นมลูก

บางทีเธอก็พาลูกมาด้วย สอนวิธีหลบหลีกอันตรายระหว่างทาง

ลูกแพนด้าเลี้ยงมักมีพัฒนาการช้ากว่าลูกแพนด้าป่า

อายุสี่เดือนเท่ากัน ลูกเลี้ยงยังเตาะแตะสำรวจโลก แต่ลูกป่าวิ่งปรู๊ดปร๊าดทั่วป่าแล้ว

แน่นอนเรื่องนี้เกี่ยวกับเฉินอิ่งด้วย แม้แพนด้าโตเต็มวัยจะน่าเกรงขาม แต่ลูกแพนด้าอ่อนแอและบาดเจ็บง่าย

แต่นักล่าสูงสุดในป่านี้คือเสือดาว และหมีควาย

เจ๊เสือดาวอยากให้เมินตุนเอ๋อร์และฝูฝูเลี้ยงลูกอย่างสงบ เลยพาครอบครัวหลบให้

เจ๊หมีดำกลายเป็นเพื่อนซี้เมินตุนเอ๋อร์ ลูก ๆ สองฝ่ายเล่นด้วยกันได้ เส้นใหญ่ขนาดไหนคิดดู!

อันตรายอื่นมาจากหมาไม้ แต่หมาไม้แถวนี้รู้ว่าเมินตุนเอ๋อร์ถูกเลี้ยงโดยสัตว์สองขาผู้ช่วยชีวิตเผ่าพันธุ์มัน ลูก ๆ เธอก็มีกลิ่นคนติด เลยไม่ทำร้าย

แน่นอนแกล้งขู่ให้ตกใจเล่นบ้างก็สนุกดี ดูเจ้าตัวเล็กกลิ้งหลุน ๆ หนีตาย

ข้อแม้คือขู่แล้วรีบหนี ไม่งั้นพอแม่หมีสองตัวมา พวกมันนั่นแหละจะซวย

“สิบโมงครึ่งแล้ว ทำไมเมินตุนเอ๋อร์ยังไม่มา? พี่อิ่ง ให้ผมไปดูไหมครับ?”

เสี่ยวเซินเตรียมอาหารเสร็จแล้ว รอแล้วรอเล่าไม่เห็นหมีเริ่มกังวล

“ถามทีมเฝ้าระวังดูว่าเห็นอะไรผิดปกติไหม”

เมินตุนเอ๋อร์และฝูฝูมีทีมเฝ้าระวัง แต่เพราะเมินตุนเอ๋อร์คุ้นเคยกับเฉินอิ่งและทีม ฝั่งนี้เลยมีคนผลัดเวรแค่สามคน ไม่ต้องให้อาหารหรือทำอะไรเพิ่ม

พอถามในกลุ่ม สายก็เข้าทันที

“พี่เซิน ผมกำลังจะไปหาพอดี วันนี้เมินตุนเอ๋อร์องค์ลงหงุดหงิดอะไรไม่รู้ไล่ตีลูกสามตัว ตอนนี้เจ้าตัวรองโดนตบ พี่ใหญ่นอนนิ่งในรัง น้องเล็กเกาะต้นไม้ไม่กล้าขยับ กลัวจะร่วงลงมา”

สี่เดือนเพิ่งหัดปีนต้นไม้ ขึ้นง่าย ลงยาก พลาดนิดเดียวร่วงอิสระ

ได้ยินดังนั้น เสี่ยวเซินกังวลรีบขนหน่อไม้และวอวอโถวใส่ตะกร้า วิ่งไปรังเมินตุนเอ๋อร์

เฉินอิ่งคิดครู่หนึ่ง หยิบชุดปฐมพยาบาลตามไป

เสี่ยวเสิ่นที่เพิ่งเอาหนูให้ลูกลิงซ์กินบนแท่นและล้างมือเปลี่ยนชุดเสร็จกำลังจะบ่น ก็เห็นแค่หลังสองคนหายวับเข้าป่า

“เกิดอะไรขึ้นกับพี่อิ่งและพี่เซินครับ?”

“เหมือนเมินตุนเอ๋อร์จะมีปัญหา ไม่ต้องห่วงมาก คนที่นั่นเยอะ ดูลูกลิงซ์ดีกว่า อย่าให้กินเยอะเกินไป” เหลาเกาตอบอย่างสบาย ๆ

พูดจบจินหยาและเจ้าจินน้อยกระโดดลงจากต้นไม้

จินหยาไม่สนหนู เธอชอบกระต่ายมากกว่า แต่เจ้าจินน้อยชอบของแบบนี้ เห็นพุงลูกลิงซ์ป่อง เลยยึดหนูที่เหลือไว้ตัวหนึ่ง

เจ้าตัวเล็กนี่ไม่รู้จักอิ่ม กินไม่ยั้ง

จินหยาหาเฉินอิ่งไม่เจอ เลยร้องเรียกเหล่าเกาสองที

แม้ฟังไม่รู้เรื่อง แต่เหล่าเกาดูออกว่าเธอหาเฉินอิ่ง

“เขาไปหาเมินตุนเอ๋อร์ ทางโน้นกำลังตีลูกกันนัวเนีย”

จินหยาเอียงคอ จับใจความคำคุ้นหูได้

เมินตุนเอ๋อร์? เพื่อนซื่อบื้อของเจ๊เสือดาว แม่หมีขาวดำนั่น?

ร้องเรียกเจ้าจินน้อยสองที จินหยากระโจนออกไป

ลูกลิงซ์จะตาม แต่โดนเจ้าจินน้อยคาบหนังคอ ลากกลับมาที่แท่นไม่ให้ตาม

หลังจากกอดและเลียลูกลิงซ์สักพัก เจ้าจินน้อยปล่อยให้เล่นเอง แล้วกระโดดขึ้นต้นไม้ข้างโกดัง นอนรอจินหยา

ตอนเสี่ยวเซินและเฉินอิ่งไปถึง เมินตุนเอ๋อร์ตีลูกเสร็จแล้ว นั่งพิงต้นไม้หอบแฮก ๆ

เฉินอิ่งเข้าไปจับหูและตบหลัง พอแน่ใจว่าเธอไม่เป็นไร รีบวิ่งไปปากรังดูลูกหมี

พี่ใหญ่สั่วนา และพี่รองแซ็กนอนนิ่งในรัง

หัวใจเฉินอิ่งกระตุกวูบด้วยความตกใจ

โชคดีพออุ้มขึ้นมารู้สึกว่าพุงยังกระเพื่อมหายใจอยู่ และเมื่อพลิกตัวดูก็เห็นหน้าตาพวกมันสิ้นหวัง เหมือนแพนด้าหมดอาลัยตายอยากในชีวิต

เมื่อปลอดภัยชั่วคราว เฉินอิ่งก็เลิกกังวล เริ่มมองหาน้องเล็กชุ่ยเส้า

ในบรรดาลูกสามตัว เขาห่วงชุ่ยเส้าน้อยสุด มันฉลาดกว่าพี่สองตัวรวมกันซะอีก

ชุ่ยเส้าซ่อนอยู่บนต้นไม้ ส่งเสียงร้องแบ๊ะ ๆ เบา ๆ เมื่อเห็นเฉินอิ่งมองหา

เฉินอิ่งตามเสียงไป เห็นมันเกาะกิ่งไม้สูงสามเมตรกว่า ทำหน้าไม่ถูกว่าจะลงยังไง

เสี่ยวเซินที่เพิ่งเอาอาหารให้เมินตุนเอ๋อร์ เงยหน้าเห็นความสูงของชุ่ยเส้ารีบพูด “ผมไปเอง”

“พี่อิ่ง เอาไงดีครับ? ดูเหมือนมันจะลงไม่ได้”

ยังไงซะเพิ่งสี่เดือน แถมเพิ่งหัดปีน ขึ้นไปแบบไม่คิดแบบนั้น และตอนนี้ลงไม่ได้ กลัวจนร้องเหมือนลูกแกะ

เฉินอิ่งหันไปตบหัวโต ๆ ของเมินตุนเอ๋อร์

“กินหน่อไม้เสร็จแล้ว ไปเอาเจ้าสามลงมาเร็ว”

“ไม่ไป!”

“ถ้าไม่ไป ก็ไม่ต้องกิน” เฉินอิ่งทำท่าจะแย่งหน่อไม้ เมินตุนเอ๋อร์แยกเขี้ยวหวงของกิน

จังหวะที่เฉินอิ่งจะใช้กำลัง เจ๊หมีดำก็มาถึงพร้อมจันทร์เสี้ยวใหญ่และเล็ก

เฉินอิ่งหรี่ตา รู้สึกว่าสองตัวเล็กนี่ก็ดูหงอย ๆ วันนี้

วันตีลูกแห่งชาติหรือไง?

เจ๊หมีดำเดินมา รื้อตะกร้าเสี่ยวเซินอย่างชำนาญ

เธอไม่สนหน่อไม้ คว้าฟักทองแก่ออกมาแทะ

เห็นเฉินอิ่งยืนทำหน้าดุข้าง ๆ เจ๊หมีดำลังเล แล้วยื่นฟักทองในมือให้ตามสัญชาตญาณ

“จะกินไหม?”

เฉินอิ่งยิ้มขำดันกลับไป “กินเองเถอะ เป็นอะไรกันเนี่ย? วันนี้ตบลูกกันหมดเลยเหรอ?”

ได้ยินดังนั้นเจ๊หมีดำก็ของขึ้น คำรามโฮกฮาก

หลังจากระบายอยู่นาน เฉินอิ่งถึงเข้าใจว่าห้าแสบไม่ได้โดนตีฟรี พวกมันหาเรื่องเอง!

“พวกแกห้าตัวนี่กล้ามากนะ แอบหนีเที่ยวกลางดึก โชคดีที่รู้ว่าต้องเกาะกลุ่มกัน ไม่งั้นถ้าเกิดเรื่องจะทำยังไง”

เฉินอิ่งยังโกรธอยู่ เขกหัวจันทร์เสี้ยวใหญ่และเล็ก

พวกมันโตกว่าและแข็งแรงกว่า พาเพื่อนซนสมควรโดนทำโทษ

“จันทร์เสี้ยวใหญ่ รีบไปช่วยเอาเจ้าสามลงมา มันปีนขึ้นไปแล้วลงไม่ได้”

เรื่องปีนต้นไม้ในบรรดาห้าตัว จันทร์เสี้ยวใหญ่คือลูกพี่ใหญ่แน่นอน!

[1] พี่ใหญ่