ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น ตอนที่ 215 เมินตุนเอ๋อร์ ผู้พ่ายรักกลับมาแล้ว 💸

ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น ตอนที่ 215 เมินตุนเอ๋อร์ ผู้พ่ายรักกลับมาแล้ว

เสือดาวลายดอกเจ้าถิ่นได้ลิ้มรสเนื้อวัวเป็นครั้งแรก และหลังจากเคี้ยวไปไม่กี่คำ มันก็ดูเหมือนจะคิดว่ารสชาติไม่เลวเลย

เนื้อวัวจากฟาร์มพวกนี้ ขาดความเหนียวสู้ฟันแบบสัตว์ป่าไปนิดหน่อยจริง ๆ

แต่เสือดาวเจ้าถิ่นไม่เคยกินมาก่อน อะไรใหม่ ๆ ก็ย่อมอร่อยเสมอ

หัวหน้าทีมแพทย์ยกเก้าอี้ตัวเล็กมาสองตัว ตัวหนึ่งให้ตัวเอง อีกตัวให้เฉินอิ่ง และต้องขอบคุณเฉินอิ่งที่ทำให้เขาได้เห็นนักล่าแห่งป่าที่แข็งแรงสมบูรณ์ในระยะประชิดขนาดนี้

จะบอกว่าเขาไม่เคยเห็นเสือดาวลายดอกก็คงไม่ได้

ป่าในเหลียงซานกว้างใหญ่ไพศาล อาหารอุดมสมบูรณ์ เสือดาวจึงไม่เคยสูญพันธุ์ไปจากที่นั่น

แต่เสือดาวที่เขาเจอมักจะบาดเจ็บหรือป่วย ซึ่งมีความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงในเชิงคอนเซปต์ระหว่างเสือที่เลี้ยงในกรงกับเสือป่า

ยิ่งไปกว่านั้น เสือในกรงทำได้แค่สังเกตผ่านลูกกรง หรือไม่ก็เห็นตอนมันนอนสลบเหมือดเพราะโดนยาสลบ

หลังจากสวาปามเนื้อจนเกลี้ยง เสือดาวลายดอกก็เลียเลือดจนหมดเกลี้ยงเช่นกัน

จากนั้นมันก็นั่งลงทำความสะอาดหน้า และขณะล้างหน้า หัวของมันก็ขยับเข้ามาใกล้ชามของเฉินอิ่ง ชัดเจนว่าอยากลองชิมสักคำ

เฉินอิ่งทำหน้าดุและผลักหัวมันออกไป

“มองอะไร? ถึงมองก็กินไม่ได้หรอก”

เขารีบยัดข้าวเข้าปากจนหมด และไม่มีเวลาแม้แต่จะซดน้ำซุป เขาวางชามลงและดึงหนังคอเสือดาวลายดอกเพื่อลากมันออกไป

ถ้ามันไม่ไปตอนนี้ คนอื่นก็ไม่มีที่นั่งกินข้าวพอดี

เจ้าหน้าที่สถานีพิทักษ์ป่าไม่เท่าไหร่ แต่ในบรรดานักศึกษาฝึกงาน บางคนกลัวจนหน้าซีด ไม่กล้ากินข้าวและวิ่งหนีไปแทน

เขาเดาว่าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ร้านสะดวกซื้อคงขายดีเป็นเทน้ำเทท่าวันนี้

พาเสือดาวลายดอกไปที่พื้นที่กว้างขวางอีกแห่งของสวนสัตว์ป่า เฉินอิ่งขอให้คนดูแลเปิดประตู เตรียมจะคุยกับมันอย่างจริงจัง

เสือดาวลายดอกไม่ได้กังวลเลยที่ถูกขัง มันเดินทอดน่องสำรวจรอบกรงอย่างสบายใจ ถูกใจต้นไม้ปลอมที่มีคานขวาง กระโดดขึ้นไปลองลับเล็บ แล้วก็ล้มตัวลงนอน

ดูหางใหญ่ ๆ ของมันแกว่งไกวอย่างเริงร่า ดูเหมือนมันจะอารมณ์ดีทีเดียว

เนื่องจากที่นี่คนเยอะ เฉินอิ่งจึงปล่อยให้เสือดาวเดินเพ่นพ่านอิสระเหมือนตอนอยู่ที่ร่องหุบเขาเจียมู่ไม่ได้

เขากลับมาพร้อมหวี และขณะแปรงขนและนวดให้เสือดาว ก็พยายามเกลี้ยกล่อมให้มันรีบไปซะ

ด้วยความรำคาญที่เขาบ่นพึมพำ เสือดาวถึงกับเอามือปิดหู ดูหมดความอดทนสุด ๆ

เฉินอิ่งกัดฟันกรอด ง้างหวีขึ้นแต่ก็ทำใจตีไม่ลง

“เออ งั้นก็รอนี่แหละ ฉันจะไปดูอาการลูกชะนีหน่อย”

เฉินอิ่งล็อกประตูกรงเหล็กขังมันไว้ โดยจงใจไม่สั่งอะไรกับ ‘เป่าเป่า[1]’เลย

เขาต้องให้มันได้ลิ้มรสความใจร้ายของมนุษย์บ้าง จะได้เรียนรู้ที่จะอยู่ห่างจากคน

หน้าห้องสังเกตการณ์ แม่ของลูกชะนีโผล่มาอีกแล้ว

แม่ชะนีเอาผลไม้สุกมาหลายลูก อยากจะป้อนลูก แต่กระจกกั้นขวางความรักของแม่ไว้

เฉินอิ่งเดินเข้าไปลูบแม่ชะนี รับผลไม้จากมือมัน เอาไปล้าง แล้วนำเข้าไปในห้องสังเกตการณ์

การฟื้นตัวของลูกชะนีเป็นไปได้ด้วยดี

ด้วยยาพิเศษที่ช่วยสมานแผลและการทำความสะอาดแผลอย่างระมัดระวังทุกวัน ไม่มีร่องรอยการติดเชื้อที่รอยเย็บเลย และเริ่มตั้งแต่วันที่สองหลังจากเขามา ลูกชะนีก็กินอาหารเหลวได้ตามปกติ

เฉินอิ่งแบ่งผลไม้และป้อนให้ลูกชะนี ยกเว้นตอนให้น้ำเกลือที่ต้องมัดไว้ นอกนั้นลูกชะนีได้รับอนุญาตให้ขยับตัวได้บ้าง

มันรู้ดีว่าจะไม่ทำตัวเองเจ็บ เล่นของเล่นบนเตียงพยาบาลโดยไม่ซนจนเกินเหตุ

“หมอเฉินคะ รายงานผลตรวจวันนี้ออกมาแล้วค่ะ การฟื้นตัวของลูกชะนีดีเกินคาด อาจารย์ทีมแพทย์ทุกคนคิดว่าเราลองให้มันกลับไปที่โรงเรือนสัตว์ได้แล้วค่ะ”

“โอเคครับ แต่การฟื้นตัวภายในยังต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าจะคงที่ ดังนั้นต้องดูแลเรื่องอาหารการกินอย่างใกล้ชิดนะครับ”

“ได้ค่ะ ทางศูนย์จัดคนดูแลสองคนมาดูแลมันโดยเฉพาะแล้วค่ะ”

เฉินอิ่งจะไม่เข้าไปก้าวก่ายการจัดการของที่นี่

ตอนนี้เมื่อยืนยันได้ว่าทั้งลูกชะนีและชะนีหนุ่มกำลังฟื้นตัวได้ดี ภารกิจของเขาก็เกือบจะเสร็จสิ้นแล้ว

เฟิงซินเพิ่งแจ้งเขาว่าพวกเขาถึงเขตอนุรักษ์ธรรมชาติลุ่มแม่น้ำนาบันแล้ว และเฉินอิ่งวางแผนจะรออีกสักวันสองวัน ถ้าอาการของลูกชะนียังคงที่หลังจากกลับไปที่สวนสัตว์อนุบาล เขาก็จะเตรียมตัวเดินทางต่อ

หลังจากให้ลูกชะนีออกกำลังกายสักพัก เขาเรียกนักศึกษาฝึกงานที่ดูแลมันและชะนีตัวอื่น ๆ มาอบรมพิเศษหัวข้อ “การฟื้นฟูสัตว์ตระกูลลิงหลังกระดูกหัก”

พอบรรยายจบ ก็ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง

หลังจากสาธิตการนวดทั้งตัวให้ลูกชะนี เขาแบ่งนักศึกษาเป็นกลุ่มย่อยให้เรียนรู้และฝึกปฏิบัติด้วยกัน

เขารีบออกจากประตูไปที่สวนสัตว์ป่าที่เป่าเป่าอยู่ หวังว่ามันจะไม่เริ่มงอแงนะ

เฉินอิ่งประเมินความนิ่งของเป่าเป่าต่ำไป มันนอนแผ่หราอยู่บนต้นไม้ หลับปุ๋ยไม่รู้ร้อนรู้หนาว

นี่มันเผือกร้อนชัด ๆ!

เขาจะไล่มันกลับป่ายังไงดีเนี่ย? หรือจะต้องพามันไปเดินเล่นอีกรอบหลังจากเพิ่งกลับมา?

เฉินอิ่งไม่กล้าแม้แต่จะกลับไปนอนที่หอพัก ขดตัวนอนกอดหมอนในป้อมยามข้างสวนสัตว์ป่าทั้งคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น ประมาณตีห้าห้านาที เป่าเป่าก็เริ่มกระวนกระวายและเขย่าประตูกรงเหล็ก อยากจะออกไป

เฉินอิ่งเดินหน้าบึ้งมาเปิดประตู และถือโอกาสตบก้นแน่น ๆ ของมันไปทีหนึ่ง

อืม สัมผัสไม่เลวแฮะ

เป่าเป่าหันขวับ ทำท่าจะตะปบ แต่กลางอากาศกลับกระโดดหลบไปด้านข้าง ปีนขึ้นต้นไม้ ส่งเสียงโหยหวนสองที เฉินอิ่งแยกไม่ออกว่ามันหัวเราะหรือเยาะเย้ยที่ทำให้เขาตกใจ แล้วก็หายวับไปไร้ร่องรอย

พอกลับมาถึงแถวตึกหอพัก เจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิคและหัวหน้าทีมแพทย์ก็เข้ามาทักทาย

“ทำไมเราไม่ใส่ปลอกคอให้เสือดาวล่ะครับ? ทำไมไม่บอกเร็วกว่านี้? มันไปซะแล้ว”

รอยยิ้มของหัวหน้าทีมแพทย์เจื่อนลง “ไปแล้วเหรอ? มันจะไปดื้อ ๆ แบบนี้ได้ไง?”

“แล้วทำไมมันต้องอยู่ล่ะครับ? อยู่รอกินโต๊ะจีนเหรอ?”

เฉินอิ่งรับปลอกคอมาและชำเลืองมอง

“ผมจะเก็บไว้กับตัวก่อน ถ้าบ่ายนี้มันกลับมา ผมจะใส่ให้ แต่ถ้าไม่ ผมจะคืนให้ก่อนผมกลับครับ”

“คุณจะไปแล้วเหรอ?”

“ครับ ผมมีงานอื่นต้องทำ เสือลายเมฆรอผมอยู่ครับ”

หัวหน้าทีมแพทย์ร้อนใจ คว้ามือเขาหมับ “แต่ทางนี้ต้องการคุณมากกว่านะครับ!”

เฉินอิ่งพูดไม่ออก ราวกับว่าเขาอยู่ต่อได้จริง ๆ งั้นแหละ แต่การจะไปก็ไม่ใช่ว่าจะไปได้ทันทีในวันรุ่งขึ้น

เขายังต้องสังเกตกิจกรรมของลูกชะนี ให้ความคุ้นเคยกับนักศึกษาเรื่องกระบวนการฟื้นฟู และปรับยา

ดูเหมือนไม่มีอะไรทำมาก แต่พอทำจริง ๆ ก็กินเวลาสุด ๆ

ต่อมาก็เป็นไปตามคาด เสือดาวกลับมาจริง ๆ ไม่ได้คาบอาหารมาด้วย แค่เดินทอดน่องมาเฉย ๆ

ขณะเฉินอิ่งเดินออกจากโซนฟื้นฟูที่ลูกชะนีอยู่ เขาก็เห็นเป่าเป่าเกาะอยู่บนกำแพงด้านนอกของโรงเรือนสัตว์ทันที

ข้างใน พวกลิงหนุ่มส่งเสียงร้อง ┗|｀O′|┛ โอ๊ย~~ อาละวาดอย่างทำอะไรไม่ได้ใส่เป่าเป่า

เป่าเป่าทำหน้าประมาณว่า ‘ดูไอ้พวกงั่งนี่สิ’ มองพวกลิงหนุ่มวิ่งไล่งับหางตัวเองข้างในสวนด้วยสายตาเหยียดหยาม

“ลงมา ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย” เฉินอิ่งเดินเข้าไปใกล้ ตบขาหลังที่ห้อยต่องแต่งของเป่าเป่า ตั้งใจจะใส่ปลอกคอให้มัน

“นี่อะไร? กินได้ไหม?”

“กินไม่ได้ เลิกพยายามจะแทะทุกอย่างสักที แกเป็นเป่าเป่า ไม่ใช่แมว ทำไมขี้สงสัยจัง?”

เขาใส่ปลอกคอให้มันอย่างทุลักทุเล ปรับขนาดและองศาไม่ให้รบกวนกิจกรรมประจำวันของเป่าเป่า

ไม่ชินกับปลอกคอใหม่ เป่าเป่าสะบัดหัวและใช้ขาหลังเกาเกากระดิกคอ แต่ก็เอาไม่ออก

“เด็กดี มานี่ มากินเนื้อกัน”

ต้องมีรางวัลล่อใจหน่อยสำหรับการให้ความร่วมมือ

กระต่ายหนึ่งตัวบวกเนื้อวัวสามปอนด์ คือปริมาณอาหารคร่าว ๆ ของเสือดาวสำหรับวันหรือสองวัน

เขาทำมือเป็นสัญลักษณ์บอกความสำเร็จให้หัวหน้าทีมแพทย์ ซึ่งเริ่มรับสัญญาณติดตามทันที

ขณะนั่งเฝ้าเป่าเป่ากินอาหารมื้อใหญ่ เฉินอิ่งวิดีโอคอลหาเสี่ยวเซิน อยากเช็กสถานการณ์ที่สถานีฉุกเฉิน

พอรับสาย เฉินอิ่งก็โดนเจ๊เสือดาวจู่โจมทันที

เจ๊เสือดาวยื่นหน้าเข้ามาใกล้กล้อง บ่นด่าเสียงดัง เป้าหมายคือเมินตุนเอ๋อร์

“หยุด ๆ ช้า ๆ หน่อย เกิดอะไรขึ้นกับเมินตุนเอ๋อร์? เธอกลับเข้าป่าไปแล้วเหรอ?”

เสี่ยวเซินชะโงกหน้าเข้ามาครึ่งหนึ่งเพื่ออธิบาย

“เมินตุนเอ๋อร์ไล่ตบทุกคนที่ศูนย์อนุรักษ์ แต่หมีตัวผู้ที่มันปิ๊งดันไม่ยอมผสมพันธุ์กับมันทำให้โมโหจัด มันเลยหักต้นไม้ในกรงไปครึ่งหนึ่งในคืนเดียว แถมยังทำลายของเล่นเสริมทักษะพังยับ”

หน้าเสี่ยวเซินเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม “ช่วยไม่ได้ ทางศูนย์เลยต้องปล่อยมันกลับเข้าป่า ฤดูผสมพันธุ์ปีนี้ใกล้จะหมดอีกแล้ว”

“แต่ตัวผู้ฝั่งเราก็ไม่มีตัวไหนสนใจจะผสมพันธุ์กับเมินตุนเอ๋อร์ไม่ใช่เหรอ?”

“ใช่ครับ แต่ดูเหมือนปีนี้จะมีหมีหนุ่มจากพื้นที่อื่นเข้ามาสองสามตัว ทางศูนย์เลยอยากให้เมินตุนเอ๋อร์ลองดูเผื่อจะปิ๊งปั๊งกับหนุ่ม ๆ พวกนี้”

เฉินอิ่งจนปัญญา ยัยอ้วนเมินตุนเอ๋อร์เริ่มจะเป็นภาระหนักอกพวกเขาแล้วจริง ๆ

บางทีฮวงจุ้ยบ้านมันอาจจะไม่ดี

เจ้าขาวใหญ่ยอมเป็นลูกเขยเต็มตัว ดูแลลูกเลี้ยงดียิ่งกว่าพ่อแท้ ๆ

เมินตุนเอ๋อร์พวกแพ้คนหล่อ แค่ดูหน้าก็น่าจะพอแล้ว แต่มันดันเรื่องมากต้องการทั้งหล่อทั้งเก่ง จะเอาทุกอย่าง ทำไมไม่ไปสอยดาวเอาเลยล่ะ?

ส่วนจือหม่า หมีน้อยที่ถ้าไม่หลงทางก็กำลังจะหลงทาง ไม่รู้ว่าปีนี้จะเตลิดไปไหนอีกไหม

ไม่มีลูกแม่หมีตัวไหนไม่สร้างปัญหาเลยสักตัว

ไม่สิ แม่หมีก็สร้างปัญหาเหมือนกัน จือหม่าหลงทางก็ต้องโทษแม่มันส่วนหนึ่งด้วยแหละ

เห็นเฉินอิ่งคุยกับสัตว์สองขาตัวอื่นแล้วเมินเธอ เจ๊เสือดาวก็เริ่มไม่พอใจและคำรามเสียงดัง

เสียงคำรามนี้เรียกความสนใจจากเป่าเป่าที่กำลังกินอยู่ใกล้ ๆ

เป่าเป่าเบียดเข้ามาหน้าจอ ดมฟุดฟิด แต่ไม่เห็นเสือดาวตัวเมีย

ขณะที่มันกำลังจะกลับไปกินต่อด้วยความงุนงง เจ๊เสือดาวที่อยู่อีกฝั่งก็เหลือบเห็นหัวของเป่าเป่า แล้วเธอก็องค์ลงทันที!

“อ๋อ ไอ้สารเลว บอกว่าจะไป ‘ทำงาน’ แต่ลับหลังแกแอบเลี้ยงเสือดาวอีกตัวไว้เหรอ”

เจ๊เสือดาวคำรามอย่างเกรี้ยวกราด “มันสวยกว่าฉันเหรอ หรือตัวผู้ของมันเก่งกว่า? ลูกสองตัวของฉันยังซนไม่พอใช่ไหม? ถ้าไม่พอ เราก็ยังมีนังหนูให้แกเล่นด้วยไม่ใช่เหรอ?”

เฉินอิ่งโดนด่าชุดใหญ่ ร้องขอความเมตตาและยืนยันว่าไม่ได้เลี้ยงเสือดาวใหม่ ดูสิ เขาแค่ใส่ปลอกคอให้มันเฉย ๆ

กล้องซูมไปที่ปลอกคอสีดำรอบคอเป่าเป่า และภาพที่คุ้นตาก็ทำให้เจ๊เสือดาวสงบลงในที่สุด

“เออ ช่างเถอะ อย่าให้รู้นะว่าแอบเลี้ยงเสือดาวไว้ข้างนอก ไม่งั้น . . .”

สายตาเจ๊เสือดาวคมกริบ เฉินอิ่งเสียวสันหลังวาบ และแอบผลักหัวเป่าเป่าที่พยายามจะเอาหัวมาถูไบอกเขาออกไปเงียบ ๆ

เป่าเป่า ซึ่งได้ยินแต่เสียงแต่ไม่เห็นตัว เดินวนรอบเฉินอิ่ง แล้วกลับไปกินเนื้อต่ออย่างงง ๆ

สัตว์สองขาตัวนี้แปลกชะมัด ซ่อนเสือดาวไว้ได้ด้วย!

ขณะโชว์ออฟ มันก็คอยสำรวจเฉินอิ่ง สงสัยว่าเขาซ่อนเสือดาวตัวเมียไว้ตรงส่วนไหนของร่างกายกันแน่

หลังจากคุยสั้น ๆ และกำลังจะวางสายวิดีโอคอล เขาก็ได้ยินเสียงตะโกนของหลินลี่แว่วมา

“อาจารย์เซี่ย [2]อาจารย์เซี่ย แพนด้าตัวนั้นมาอีกแล้วครับ!”

[1] เสือดาว

[2] อาจารย์เซี่ย คือ เสี่ยวเซินนะครับ ชื่อเต็มของเขาคือ เซี่ยเซิน