ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น ตอนที่ 200 ความคิดฟุ้งซ่านของเจ้าจินน้อย 💸
ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น ตอนที่ 200 ความคิดฟุ้งซ่านของเจ้าจินน้อย 💸
ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น ตอนที่ 200 ความคิดฟุ้งซ่านของเจ้าจินน้อย
พูดถึงก็มาเลย ลิงซ์ตัวผู้คาบกระต่ายเดินอาด ๆ เข้ามา ก่อนที่มันจะเริ่มพล่ามไม่หยุด จนจินหยาแทบจะระงับความอยากฆ่าลิงซ์ไม่ได้แล้ว
เฉินอิ่งรีบขัดจังหวะ “ช่วงนี้เจอสาวที่ถูกใจบ้างไหม? คงไม่ได้รู้จักแต่ลิงซ์ตัวผู้หรอกนะ? ไม่มีสาวตัวไหนสนใจนายเลยเหรอ? เอางี้ ให้จินหยาช่วยไหม?”
ลิงซ์ตัวผู้เกาะอยู่บนหลังคาโกดัง ขนยุ่งเหยิงเพราะลมพัด
เขาแค่แนะนำพี่น้องดี ๆ ให้จินหยา ไม่ได้มีเจตนาร้าย ทำไมสัตว์สองขาต้องมาโจมตีเขาด้วย? ไม่ใช่ความผิดเขาสักหน่อยที่ไม่มีสาวอยากเข้าใกล้
เห็นลิงซ์ตัวผู้มาอย่างคึกคักและกลับไปอย่างหงอยเหงา จินหยาดีใจจนกลิ้งไปกลิ้งมาบนระเบียงชั้นสอง เสียงหัวเราะเหมือนที่สูบลมเก่า ๆ
จากต้นไม้ไกล ๆ เจ๊เสือดาว และพี่เสือดาว นั่งเบียดกันมองจินหยาทำบ้าบอ ก่อนที่เจ๊เสือดาวจะถอนหายใจ “ถึงฉันจะไม่ชอบเจ้านี่ แต่ก็อดห่วงไม่ได้ ไม่ใช่ว่าเจ้าจินน้อยไม่ดีนะ แค่พวกมันไม่มีอนาคตด้วยกันได้”
พี่เสือดาวกอดเจ๊เสือดาวแน่นปลอบใจ
“ไม่ต้องห่วง พี่ชายจินหยาไม่สน เธอก็ไม่ควรสน ยังเด็กอยู่ อีกสองสามปีเดี๋ยวก็รู้เองว่าจะหาคู่ยังไง”
เจ๊เสือดาวนอนตะแคง ตาเหม่อลอยครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกพรึ่บ
“ไปกัน ไปหา ‘เมินตุนเอ๋อร์’ กัน”
“ใครคือเมินตุนเอ๋อร์?”
“อ้อ หมีขาวดำตัวหนึ่งน่ะ เมื่อก่อนเคยป่วย สัตว์สองขาช่วยไว้ ตอนนี้ติดสัตว์สองขาแจ ขอให้ช่วยหาคู่ปั๊มลูก ได้ยินว่าอยู่เขาลูกข้าง ๆ ไปดูหน่อยไหม?”
ไหน ๆ ก็ว่าง และการไล่ล่าหมีขาวดำไปทั่วก็น่ารำคาญ สู้ไปเที่ยวทริปสั้น ๆ ดีกว่า
เสือดาวสองตัวออกเดินทางทันที ลืมไปเลยว่ามีลูกชายจอมทึ่มสองตัว
“พี่ใหญ่” และ “น้องเล็ก” กลับจากวิ่งเล่นไม่เจอพ่อแม่ที่บ้าน ใจเสียสุดขีด วิ่งมาหาเฉินอิ่งให้ปลอบ ร้องไห้โฮ
“โอ้ แม่พวกนายไม่เอาพวกนายแล้ว” จินหยายืนข้างเฉินอิ่ง ซ้ำเติมความทุกข์ชาวบ้าน “น่าสมเพชจัง โดนทิ้งซะแล้ว!”
เฉินอิ่งหน้าตึง ตบจินหยาเบา ๆ
“เลิกแกล้งได้แล้ว รู้ไหมพี่สาวกับพี่เขยเธอไปไหน?”
“จะไปรู้ได้ไง? ฉันไม่ใช่เสือดาว” จินหยาหงุดหงิด หันหลังเดินหนี ไม่ลืมตะโกนขู่ลูกเสือดาวสองตัวให้ตกใจเล่น
เฉินอิ่งไม่เข้าใจว่าจินหยาเป็นอะไร ได้แต่มองเธอมุดเข้าห้องเขาไปนอนแผ่บนพื้นข้างเตียง
ลูกเสือดาวสองตัวไม่เคยห่างพ่อแม่จริง ๆ จัง ๆ บางทีกลับดึกเพราะรู้ว่าพ่อแม่อยู่ กลับมาเมื่อไหร่ก็เจอ แต่การไม่เห็นพ่อแม่จริง ๆ ทำให้พี่ใหญ่และน้องเล็กกลัว พวกมันอยากออกไปตามหาในป่าแต่กลัวหลง
พูดตรง ๆ พี่ใหญ่กับน้องเล็กอายุยังไม่ถึงขวบ ยังไม่ถึงเวลาออกจากรัง เฉินอิ่งก็เดาไม่ออกว่าเจ๊เสือดาวไปไหน ทำไมทิ้งลูกได้ลงคอ?
เฉินอิ่งไม่มีทางเลือก นอกจากกล่อมจินหยาให้ยอมให้ลูกเสือดาวสองตัวนอนในห้องเขา
แน่นอนบนเตียงห้ามขึ้น แบ่งมุมห้องให้ก็บุญโขแล้ว
หลังจากกระวนกระวายอยู่สี่ห้าวัน เจ๊เสือดาวและพี่เสือดาวก็กลับมาอย่างร่าเริง
“สัตว์สองขา มีเรื่องจะเล่าให้ฟัง”
พอกลับมา เจ๊เสือดาวผลักลูกสองตัวที่วิ่งมาร้องเรียก ‘แม่’ ออกไปอย่างไม่ไยดี อยากจะเม้าท์มอยเต็มแก่
โดนแม่ตบกลิ้ง น้องเล็กมองตามหลังแม่อย่างไม่อยากเชื่อ น้ำตาคลอเบ้า
พี่เสือดาวทนดูไม่ได้ ดึงหัวลูกชายมาเลียปลอบใจ
“จะบอกให้นะ ทายซิฉันเจอใคร?”
ท่ามกลางสายตาอิจฉาของฝูงชน เฉินอิ่งนั่งลงเกาคอเจ๊เสือดาว
“เจอใครเหรอ? ให้เดานะ ไปหาเมินตุนเอ๋อร์มาใช่ไหม?”
จริง ๆ เฉินอิ่งไม่ได้เดา แต่รู้เพราะศูนย์อนุรักษ์โทรมาบ่น
เสือดาวสองตัวนี้ไปเจอที่กบดานของเมินตุนเอ๋อร์จริง ๆ แล้วก็ปีนต้นไม้ดูเมินตุนเอ๋อร์อ่อยผู้ พอใจก็กลิ้งไปมาบนต้นไม้
คนคุมกล้องวงจรปิดที่ศูนย์หัวใจแทบวาย กลัวเสือดาวจะร่วงลงไปในสวนแพนด้า
ตอนแรกพวกเขาไม่คิดว่าเป็นเจ๊เสือดาว แต่พอเห็นเสือดาวลายดอกไม้สองตัวตัวติดกันปาท่องโก๋ก็ปิ๊งขึ้นมาทันที
หลังจากค้นวิดีโอเก่ามาเทียบ ยืนยันตัวตนได้ ก็โทรหาเฉินอิ่งถามตรง ๆ ว่าช่วงนี้ไม่เห็นเจ๊เสือดาวแถวสถานีฉุกเฉินใช่ไหม
ตอนนั้นแหละเฉินอิ่งที่กำลังกังวลเรื่องเจ๊เสือดาวทิ้งลูก ถึงได้รู้เรื่องวีรกรรม
จะพูดยังไงดี ก็ทั้งคาดไม่ถึงและเดาได้ไม่ยาก
เจ๊เสือดาวไม่รู้ว่ามีคนโทรมาฟ้อง รู้แค่ว่าเมินตุนเอ๋อร์ ยัยเด็กโง่ โดนหมีซ้อม
“โดนซ้อมจริงเหรอ?”
“ใช่ ฉันเห็นกับตา เธอไปขโมยไผ่เขา ถึงจะเอาหน่อไม้ไปแลก แต่ตัวผู้ไม่สนหรอก”
“พวกนั้นพยายามเลี่ยงเธอ แต่เธอก็วิ่งไปแย่งอาหารอีก พอแย่งได้ ก็ตีลังกาโชว์อยู่นั่นแหละ หมีตัวผู้โมโหจัด กระโจนใส่แล้วเริ่มทุบ เมินตุนเอ๋อร์ร้องลั่น แต่ตัวผู้ไม่หยุด จนสุดท้ายพวกสัตว์สองขาต้องเข้ามาแยกแล้วล่อตัวผู้ออกไป”
เฉินอิ่งไม่รู้จะพูดอะไรดี เมินตุนเอ๋อร์ เป็นสาวเป็นนาง ทำตัวบ้าระห่ำขนาดนั้น จะหาแฟนหมีได้จริง ๆ เหรอ?
ขณะเจ๊เสือดาวเล่าให้เฉินอิ่งฟัง จินหยาก็นอนฟังอยู่ใกล้ ๆ
ได้ยินถึงตรงนี้ จินหยากลั้นขำไม่ไหว ระเบิดหัวเราะออกมา
เจ๊เสือดาวหยุดกลิ้งทันที จ้องจินหยาตาเขียว
“เฮ้ ยัยแมวใหญ่ที่ไม่ยอมหาแฟน กล้าหัวเราะเยาะคนอื่นเหรอ? ถ้าเก่งจริง ก็หาแฟนแล้วมีลูกสิ”
รอยยิ้มจินหยาค้าง แววตาค่อย ๆ เบิกกว้าง
ครู่ต่อมาสงครามครั้งใหญ่ก็ระเบิดขึ้นในป่า เจ๊เสือดาวตบจินหยาคว่ำเจ็ดในสิบครั้ง
จินหยาพุ่งเข้าใส่ปากอ้ากว้าง เจ๊เสือดาวปัดกระเด็นกลางอากาศ สู้ทักษะขาของเสือดาวไม่ได้ จินหยากลิ้งหลุน ๆ สามตลบ ขนยุ่งเหยิงไปหมด
เจ้าจินน้อยถอนหายใจ เกาะอยู่บนชายคา สบตากับพี่เสือดาวอีกฝั่ง ทั้งคู่ก้าวออกมาห้ามทัพ
จินหยาแทบสติแตก เกือบจะพุ่งเข้าไปแลกหมัดสุดท้ายกับเจ๊เสือดาวแบบไม่คิดชีวิต
เห็นภาพนี้เฉินอิ่งคิดว่าไม่ได้การ ใครเจ็บเขาก็ปวดใจ
“จินหยา พอได้แล้ว จินหยา อยากออกไปเดินเล่นกับฉันไหม?”
เจ๊เสือดาวดุเกินไป เฉินอิ่งยังแหยง ทำได้แค่อุ้มจินหยาแล้วปลอบไปเรื่อย ๆ
น่าสงสาร ขนพองฟูเพราะความโกรธไปหมดแล้ว
กว่าจะกล่อมจินหยาให้สงบลงได้ เฉินอิ่งยังไม่ทันหายใจทั่วท้อง เจ้าจินน้อยก็เดินเข้ามาหา และทำเอาเขาพูดไม่ออกด้วยคำถามเดียว
“สัตว์สองขา นายว่าฉันกับจินหยาจะมีลูกด้วยกันได้ไหม?”
โธ่เอ๊ย เจ้าจินน้อย สิ่งที่นายพูดมันเหลือเชื่อเกินไป รู้ตัวไหม?
เฉินอิ่งใบ้กินไปเลยเมื่อเจอสีหน้าจริงจังของมัน
พรุ่งนี้ฟ้าจะถล่มไหมเนี่ย?