ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น ตอนที่ 195 ข้างนอกแกร่ง ข้างในกลวง 💸

ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น ตอนที่ 195 ข้างนอกแกร่ง ข้างในกลวง

แค่สังเกตดู เฉินอิ่งก็บอกได้เลยว่าแพนด้ายักษ์ตัวผู้ฝั่งตรงข้ามอารมณ์ร้าย และค่าพลังการต่อสู้คงสูงลิบ

มันมีรอยแผลเป็นบนหน้าที่ขนไม่ขึ้นแล้ว ขอตั้งชื่อชั่วคราวว่า “พี่หน้าบาก”

พี่หน้าบากตัวเล็กกว่าเจ้าขาวใหญ่นิดหน่อย แต่เจ้าขาวใหญ่ดูตัวใหญ่เพราะขนฟู เทียบกันแล้วพอเจ้านี่ยืนขึ้น ขนแทบไม่ไหวติง โชว์กล้ามเนื้อแน่นปึ้กให้เห็นชัดเจน

ภายใต้การนำของเฉินอิ่ง “นักเลงข้างถนน” พา “หมีตัวเมียสาว” ถอยหลังออกมา

“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงสู้กันล่ะ?”

“เจ้านี่ไม่เคารพกฎ เรากำลังพักผ่อนอยู่ดี ๆ มันก็เข้ามาไล่ที่”

นักเลงข้างถนนโกรธมาก แม้นิสัยจะอ่อนลงเยอะตั้งแต่มีแฟน แต่ก็ไม่ใช่เหตุผลให้หมียอมโดนเหยียบย่ำศักดิ์ศรี

นักเลงข้างถนนก้มหน้าเงียบ ๆ หรี่ตาหมีเล็กน้อย ชำเลืองมองเฉินอิ่ง แล้วแอบถอยไปอยู่ข้างหลังเงียบ ๆ

เฉินอิ่งพาหมีสาวไปพักในจุดที่ไม่ไกลจาก “ฝูจอมตะกละ” นัก

เขากำลังจะหันกลับไปเปิดอกคุยกับนักเลงข้างถนนสักหน่อย แต่ว่า . . . อ้าว ไม่เห็นแม้แต่ขนตูดหมี!

“นักเลงข้างถนน เบา ๆ หน่อย อย่าอัดเขาหนักเกินไปนะ!”

เฉินอิ่งตะโกนไล่หลัง สูดหายใจลึก แล้วหันมามองหน้าใสซื่อของหมีสาว

“จะรอเขาตรงนี้ หรือจะไปเล่นกับ ‘เจ๊หมีดำ’ ?”

หมีสาวพยักหน้าเขิน ๆ เอาอุ้งตีนแตะแขนเฉินอิ่ง แล้วหันไปทางถ้ำเจ๊หมีดำ “ฉันจะไปหาพี่สาว พี่มีลูกเล็ก และช่วงนี้มีหมีแปลกหน้ามาเยอะ ฉันกลัวพี่จะตกใจ”

นอกจากหมีสาวและนักเลงข้างถนนที่คอยช่วยเฝ้า เจ๊เสือดาวก็แบ่งเวลามาช่วยดูแลเจ๊หมีดำด้วยเหมือนกัน

หมีจากทางใต้ไม่ต้องจำศีล เจ๊หมีดำเลยออกมาหาอาหารบ้างเป็นครั้งคราว

ตอนนั้นแหละที่การมีเพื่อนช่วยได้มาก เพราะพวกเขาจะคอยจับตาลูกหมีที่อยู่นอกถ้ำ กันไม่ให้สัตว์นักล่าอื่นมาคาบไป

กลับมาที่ฝั่งฝูฝู พ่อสวีและเสี่ยวเซิน กำลังปลอบมันอยู่

“พี่อิ่ง เกิดอะไรขึ้นครับ?”

“มีแพนด้าสองตัวข้างหน้า มีเรื่องกับนักเลงข้างถนน เดี๋ยวเราจะตามไปดู”

“นักเลงข้างถนน? ใครครับ?”

“พี่สวีอย่าตกใจ หมีดำน่ะ ไม่ต้องห่วง นักเลงข้างถนนแค่อารมณ์ร้อน แต่รู้ว่าเมื่อไหร่ควรพอ”

หน้าพ่อสวีมืดครึ้ม สองคนนี้รู้ตัวไหมว่าพูดอะไรอยู่? พลังการต่อสู้ของหมีดำไม่ใช่น้อย ๆ ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ ต้องมีเจ็บตัวแน่

“งั้นเรารอให้พวกมันสู้กันเหรอครับ?”

“ไม่งั้นจะทำไง? พี่คิดว่าพี่ห้ามไหวเหรอ?”

เฉินอิ่งยิ้มกวน ๆ “ไม่ต้องห่วงครับพี่สวี นักเลงข้างถนนแค่หาที่ระบายอารมณ์ ซัดกันสองสามทีเดี๋ยวก็ดีเอง แถมแพนด้าตัวนั้นดูแข็งแรง ดีไม่ดีนักเลงข้างถนนอาจจะโดนซ้อมซะเอง”

พูดยังไม่ทันขาดคำ เสียงหมีคำรามก็ดังขึ้นสองครั้ง ไม่นานนักเลงข้างถนนก็วิ่งกลับมาอย่างมั่นใจ ยืนขึ้นห่างไปสามเมตรทำท่าจะกระโจน แล้วบิดตัวกลางอากาศ วิ่งหนีไปพร้อมกระโดดดึ๋ง ๆ

“ไปเถอะ รีบไปดูที่เกิดเหตุ”

เห็นสีหน้าผู้ชนะของนักเลงข้างถนนแล้ว อีกฝ่ายท่าทางจะไม่สวย

พ่อสวีจูงฝูฝูที่กำลังตกใจเดินช้า ๆ ส่วนเสี่ยวเซินและเฉินอิ่งรีบวิ่งไปสนามรบเมื่อครู่

พอไปถึง เฉินอิ่งแทบหลุดขำ

“บ้าเอ๊ย เจ้านี่เก่งแต่ปากจริง ๆ”

บนต้นไม้ใหญ่ เจ้ายักษ์นั่นปีนขึ้นไปเกือบห้าหกเมตร ในขณะที่แพนด้ายักษ์ตัวเมียบนต้นไม้อีกต้นนั่งอยู่บนกิ่งสูงแค่สามเมตร

“มา ทายซิ แพนด้าตัวนี้จะจีบสาวติดไหม?”

“ผมพนันว่าไม่” เสี่ยวเซินกอดอก จ้องมองแพนด้าที่ปีนสูงลิบด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ขี้ขลาดขนาดนี้ ลูกออกมาคงขี้ขลาดเหมือนพ่อ”

พวกเขามองอยู่พักใหญ่โดยไม่เข้าไปใกล้หมีสองตัว

แค่ยืนยันว่าไม่มีหมีตัวไหนบาดเจ็บก็พอแล้ว ส่วนเรื่องชนะใจสาว . . . ใครจะไปรับประกันได้?

ขากลับ ทั้งสามคนเดินพร้อมฝูฝูมุ่งหน้าสู่หุบเขาฮวาชิว รักษาระยะห่างจากหมีสองตัวนั้นประมาณสามสี่ร้อยเมตร

“ที่นี่ดูดีนะ อาหารเยอะ ภูมิประเทศไม่ซับซ้อน และไม่ใกล้ไม่ไกลจากหมีตัวผู้เกินไป” เฉินอิ่งพูดจบ ก็สังเกตเห็นพี่สวีทำหน้าไม่ค่อยเต็มใจ

เสี่ยวเซินลูบสันจมูก เบะปาก ทำหน้าเหม็นเบื่อ

เฉินอิ่งแทบกลั้นขำไม่อยู่

“ตรงนี้เป็นเส้นทางสำคัญระหว่างหุบเขาฮวาชิวกับร่องหมีเฒ่า เดินขึ้นเหนือไปสองสามร้อยเมตรก็มีทางเดินสัตว์เหนือ-ใต้ อาจจะมีหมีตัวอื่นผ่านมาก็ได้”

เขากางแผนที่อธิบายข้อดีของทำเลนี้ให้พ่อสวีฟัง จนในที่สุดแกก็ตกลง

ต่อไปคือการรอคอย

ทั้งสามคนต้องถอยออกไปก่อน ปล่อยให้ฝูฝูเดินเตร็ดเตร่ตามลำพัง จะได้มีโอกาสหว่านเสน่ห์ใส่หมีหนุ่ม

พ่อสวีไปพักที่สถานีพิทักษ์ป่าที่ใกล้ที่สุดตามระเบียบ รับผิดชอบติดตามพิกัดฝูฝูทุกวัน เสี่ยวเซินก็ให้อยู่เป็นเพื่อนพ่อสวีอีกหน่อย ส่วนเฉินอิ่งกลับไปที่สถานีฉุกเฉิน

เจ้าขาวใหญ่เห็นเขากลับมาก็เดินมาถูไถ ซึ่งเขาเห็นรอยข่วนชัดเจนบนหัวกลมโต

นี่มัน.ความรุนแรงในครอบครัวเหรอ?

เฉินอิ่งกอดหัวกลม ๆ ของเจ้าขาวใหญ่ นวดให้เบา ๆ แล้วกระซิบถามว่าไปทำอะไรให้เจียวเจียวโกรธ

“ฉัน . . . ฉันแค่บอกว่าจะช่วยหาหน่อไม้ให้ เธอก็โกรธแถมกัดฉันด้วย” เจ้าขาวใหญ่ก้มหน้าอย่างรู้สึกผิดให้เฉินอิ่งดูหู

เจียวเจียวไม่ได้กัดแรง แค่ถลอกนิดหน่อย ขนหลุดไปกระจุกนึง

เฉินอิ่งรีบทำแผลให้ แล้วดุเจียวเจียวอย่างจริงจังว่าห้ามกัดหมีมั่วซั่ว

เจียวเจียวมองค้อนใส่ทั้งคู่ หันหลังให้ แล้วเคี้ยวไผ่ใต้โครงไม้อย่างเงียบเชียบ

ท่าทางกัดทีละคำทำเอาทั้งคนทั้งหมีสยอง

เฉินอิ่งตบหลังเจ้าขาวใหญ่ ยุให้ไปเอาแอปเปิ้ลน้อยมาง้อเจียวเจียว

เฮ้อ จะกล้ามีความรักได้ไง ขนาดหมีที่นี่ยังวุ่นวายขนาดนี้!

เจียวเจียวฮึดฮัด เมินเจ้าขาวใหญ่ แต่ยอมรับแอปเปิ้ลที่ยื่นให้

เจ้าขาวใหญ่นั่งซ้อนหลังเจียวเจียวอย่างว่าง่าย ให้เธอพิงหลังกิน

ถ้าใส่ผ้ากันเปื้อนสีชมพูให้อีกนิด ก็ครบสูตรพ่อบ้านใจกล้าแห่งเสฉวนเลยนะเนี่ย หมดกันศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย

จินหยาและเจ้าจินน้อย เลิกเอาอาหารมาให้เสือลายเมฆแล้ว ช่วงนี้พวกมันยุ่งมากกับการลาดตระเวนอาณาเขต

ก็ฤดูใบไม้ผลิกำลังมา ดอกท้อปีนี้บานสะพรั่งเป็นพิเศษ แมวตัวผู้ แมวตัวเมีย หมีตัวผู้ หมีตัวเมีย เหมือนที่นี่กลายเป็นบริษัทจัดหาคู่ มีเพื่อนใหม่มาร่วมสมรภูมิรักทุกวัน

เสือลายเมฆยุ่งกับการล่าเหยื่อเช้าเย็น และเฝ้าดูน้องสาวหลับผ่านกระจกหน้าต่างตอนเที่ยง

ตอนเฉินอิ่งกลับมา เสือลายเมฆก็หลับปุ๋ย มันนอนบนขั้นบันไดสูงสุด ก้นโดนแดดส่องพอดี อุ่นสบาย อุณหภูมิโปรดของแมว

“อาการวันนี้เป็นไงบ้าง?”

“ไม่เลวครับ สองตัวนี้ดูดีขึ้นมาก วันนี้ยืนได้แป๊บนึงด้วย ขาสั่น ๆ ผมไม่กล้าให้ยืนนาน สิบกว่าวินาทีก็ให้นอนลงแล้ว”

“อืม ผมจัดกระดูกให้เข้าที่แล้ว อย่าให้ขยับมั่วซั่ว ถ้าเคลื่อนต้องทำใหม่ เจ็บซ้ำจะหายช้า แถมเสียสุขภาพจิตด้วย”

เสือลายเมฆแก่ต่างออกไป มันไม่คิดจะลุกขึ้นเดินเลย แค่นอนกลิ้งไปกลิ้งมาในกรง

“วันนี้อากาศดี เดี๋ยวฉันพาพวกนายออกไปอาบแดดนะ”

พูดจบเขาก็เรียกเหล่าเกา และต้วนอู้หลินมาช่วย

หลังจากยกกรงลงมา พวกเขาติดล้อชั่วคราวแล้วเข็นออกไป

ลานชั้นหนึ่งทำความสะอาดเรียบร้อย กั้นรั้วรอบขอบชิดกันสัตว์เด็กตัวอื่นมารบกวนเสือลายเมฆสามตัว

กรงสามกรงวางเรียงเป็นรูปตัว ‘品’ คลุมด้วยตาข่ายบังแดดสั่งทำพิเศษสองในสามส่วน

พวกแมวจะเลือกกลิ้งในกรง ตากหลัง ตากก้น ได้หมด

ถ้าไม่อยากดำแต่อยากรับลมชมวิว ก็หลบใต้ตาข่ายบังแดด แสงแดดจะลอดผ่านตาข่ายเป็นจุด ๆ ให้พวกแมวยืดตัวบิดขี้เกียจได้อย่างสบายใจ