ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น ตอนที่ 190 ใครบ้างไม่มีพ่อแม่สนับสนุน 💸

ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น ตอนที่ 190 ใครบ้างไม่มีพ่อแม่สนับสนุน

ตั้งแต่รู้ว่าเสือดาวน้อยตัวเมียคือน้องสาว เสือลายเมฆก็ทิ้งมาดเสเพล มาเช็กชื่อตรงเวลาทุกวัน เฝ้าหน้าต่างเช้าเย็น

เจ้าจินน้อยสงสาร เลยยอมยกที่นอนแมวของตัวเองให้ ให้มันนอนใต้ห้องใต้หลังคา ตื่นมาก็ขึ้นไปดูน้องสาว

สามก้อนขนฟูนอนเรียงกันตรงระเบียงทางเดิน เสือลายเมฆอยู่ตรงกลาง ขนาบด้วยจินหยาและเจ้าจินน้อย

“ไม่ต้องห่วง น้องสาวนายต้องหายดีแน่ ตอนนั้นฉันอาการแย่กว่านี้อีก ดูฉันตอนนี้สิ” เจ้าจินน้อยปลอบใจเสือลายเมฆ “เราไปหาของอร่อยให้น้องนายกินดีไหม? ยิ่งกินเยอะ ยิ่งหายเร็ว”

เสือลายเมฆลุกพรึ่บ “จริงด้วย น้องสาวฉันกินแต่อาหารเหลวทุกวัน ไม่ได้การล่ะ ฉันต้องไปหาเพิ่มให้”

ขณะที่เสือลายเมฆวิ่งออกไปอย่างตื่นตระหนก จินหยาและเจ้าจินน้อยสบตากัน ไม่แน่ใจว่าควรตามไปไหม

“ยืนบื้ออยู่ทำไม?” เจ๊เสือดาวที่โผล่มาตอนไหนไม่รู้ นอนเอกเขนกอยู่บนกิ่งไม้ หางยาวห้อยลงมา ปลายหางกระดิกเบา ๆ “เจ้านั่นอาจจะไปท้าทายสัตว์ใหญ่เข้า ถ้าไม่กลัวมันไปตายข้างนอก ก็ปล่อยมันไปเถอะ”

“ปากเสียจัง จุ๊ ๆ ๆ” โดนเจ๊เสือดาวยุ จินหยารีบลุกขึ้น “เสี่ยวจิน ไปกันเถอะ!”

มองแมวสองตัววิ่งออกไป เจ๊เสือดาวหัวเราะหึ ๆ นอนลงเฝ้าหน้าต่างต่อ

ในห้องสังเกตการณ์ เสือลายเมฆตัวเมียสองตัวอยู่กรงบนสองกรง ส่วนเสือลายเมฆตัวผู้อายุมากอยู่ข้างล่าง

เจ๊เสือดาวอยู่สักพักก็ปีนขึ้นต้นไม้ ลากเสบียงที่ซ่อนไว้ออกมา โยนลงไปที่แท่นชั้นล่าง

“โฮก โฮก โฮก!”

ได้ยินเสียงเจ๊เสือดาว ต้วนอู้หลินเดินออกมาดู เกือบสะดุดเนื้อกวางบนแท่น

“นี่ . . . ของเจ๊เสือดาวเหรอ?”

เขาดูแล้วพบว่าถูกกินไปหนึ่งในสี่ ส่วนที่เหลือเป็นเนื้อส่วนนุ่ม ๆ

“พี่อิ่ง มาเร็ว เจ๊เสือดาวเอาอาหารมาเลี้ยงเสือดาวน้อยให้พี่แล้ว”

แน่นอนว่าไม่มีใครปฏิเสธน้ำใจเจ๊เสือดาว เสี่ยวเซินว่างมือมาหั่นเนื้อกวางเป็นชิ้นพอดีคำ เคี้ยวง่าย แล้วเริ่มป้อนเสือลายเมฆ

ส่วนเสือลายเมฆใน ICU ตอนนี้กินได้แต่อาหารเหลว การออกแรงเคี้ยวจะกระทบกล้ามเนื้อทั้งตัว ไม่ดีต่อการฟื้นตัว

อาหารเหลวต้องทำพิเศษ ผสมยา และรสชาติไม่จัดจ้านเกินไป

เนื้อสดดีกว่าแน่นอน แต่ด้วยทำเลที่เดินทางลำบาก พวกเขาต้องพึ่งเนื้อแช่แข็งหรือเนื้อสดที่ส่งมาวันต่อวันเป็นหลัก

ทันทีที่จัดการเนื้อกวางเสร็จ สามสหายแมวก็ลากลูกเก้ง สองตัวกลับมา

เฉินอิ่งรั้งเจ้าจินน้อยไว้ “พอแล้ว ไม่ปล่อยให้อดตายหรอก กินกันเองเถอะ อย่าเอามาเพิ่มอีกเลย ไม่มีที่เก็บแล้ว”

เสือลายเมฆที่หมดแรงคลานขึ้นไปบนแผ่นไม้และนอนลง สายตาจับจ้องไปที่น้องสาวข้างใน

หลังจากปลอบจินหยาและเจ้าจินน้อย เฉินอิ่งเดินไปหาเสือลายเมฆ

“อยากเข้าไปดูพวกพ้องอีกสามตัวไหม?”

ห้องสังเกตการณ์ไม่เข้มงวดเท่าห้อง ICU พวกนั้นก็มาจากป่าโดยตรง ไม่ได้สะอาดมากนัก ให้เสือลายเมฆเข้าไปดูก็ไม่มีปัญหา

“ดูได้ ดมได้ ห้ามเลียนะ พวกมันมีแผลและทายาอยู่”

เสือลายเมฆเดินตามหลังเฉินอิ่ง ตัวแรกที่สังเกตเห็นการมาถึงคือเสือลายเมฆตัวผู้แก่ข้างล่าง มันพยายามจะลุกขึ้นแต่ไม่มีแรง ได้แต่ส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ

เฉินอิ่งเดินเข้าไปลูบหัว “ไม่ต้องเกร็ง เขาไม่ได้มาทำร้ายพวกแก เนื้อสดที่พวกแกกิน เขากับเพื่อน ๆ เป็นคนหามาให้”

เสือลายเมฆลังเลครู่หนึ่ง แล้วเดินเข้าไปหาตัวแก่ ทักทายเบา ๆ

เสือลายเมฆแก่จ้องมองเสือหนุ่มด้วยท่าทีสงบอยู่นาน ก่อนจะขยับตัวนอนลง

ระหว่างกรงเหล็กชั้นสองกับชั้นหนึ่ง มีแท่นแบบพับเก็บได้

เฉินอิ่งประกอบแท่น แล้วผายมือให้เสือลายเมฆขึ้นไปทักทายสองสาวงามจากด้านข้าง

สองสาวเสือลายเมฆขดตัวอย่างระมัดระวังในกรง จ้องมองเสือหนุ่มที่หมอบอยู่ข้างนอกตาไม่กะพริบ

ตลอดบ่าย เสือลายเมฆพักผ่อนอย่างสงบ จนกระทั่งบ่ายแก่ ๆ ที่ต้องทำแผล เฉินอิ่งถึงเรียกเสือลายเมฆออกมา

ตอนนี้มันชินกับการนอนบนแท่นไม้ชั้นสอง ทำให้มันยังคงจ้องมองน้องสาวต่อไป

ฝั่งตรงข้าม จินหยากำลังฉีกเนื้อกระต่าย พูดด้วยน้ำเสียงลังเล

“เจ้านี่มองน้องสาวเหมือนที่พี่ชายฉันมองเลย ไม่สิ เข้มข้นกว่าพี่มองอีก”

เจ้าจินน้อยเหลือบมอง คิดครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าเห็นด้วย

ตอนคุณเลปัสยังไม่มีแฟน เขาจ้องจินหยาตาเขม็ง ทุกสายตาคมกริบเหมือนถือมีด

ตอนนี้ฉากเดิมฉายซ้ำ แค่เปลี่ยนตัวแสดง ดีแล้ว ดีแล้ว

หลังจากเพลิดเพลินกับกระต่ายเป็นน้ำชายามบ่าย จินหยาหาวและปีนขึ้นไปนอนในรังต้นไม้

เจ้าจินน้อยกระโดดขึ้นไปบนหลังคาบ้านแมวนอนงีบเช่นกัน

คราวนี้เฉินอิ่งให้เสี่ยวซ่งนำทีมเสี่ยวเซินฝังเข็มและรมยาให้สองสาวเสือลายเมฆ

เสือลายเมฆสาวน้อยฟื้นตัวเร็ว อีกสามวันน่าจะย้ายไปอยู่คอกสัตว์ได้

การฟื้นตัวของเสือลายเมฆแก่ช้ากว่ามาก ขาหลังทั้งสองข้างหัก โดยข้างขวาหักรุนแรงกว่า

ผลการรักษาน่าพอใจ แต่การฟื้นตัวของแต่ละตัวช้าเร็วต่างกัน และดูเหมือนเส้นประสาทจะได้รับผลกระทบเล็กน้อย ปฏิกิริยาตอบสนองช้าลง

เฉินอิ่งรับผิดชอบรักษาเสือแก่ด้วยตัวเอง บันทึกทุกขั้นตอนการรักษาอย่างละเอียด ทั้งข้อความและวิดีโอ

ตอนรักษาเจ้าจินน้อยคราวก่อน เขาปรึกษาหมอกระดูกแผนจีนชื่อดัง คราวนี้เขาไปขอคำแนะนำจากหมอท่านเดิมอีกครั้ง ส่งข้อมูลกระดูกหักของเสือลายเมฆไปให้

คุณหมอให้คำแนะนำที่เป็นแนวทางและปรับปรุงใบสั่งยาให้

ด้วยคำแนะนำจากหมอและฝีมือของตัวเอง เฉินอิ่งมั่นใจพอสมควร

อย่างไรก็ตามดูเหมือนข่าวจะรั่ว มีสัตวแพทย์จาก ‘เวิร์มโฮล’ ติดต่อเฉินอิ่ง อยากรู้ว่าสุดท้ายเสือลายเมฆตัวนี้จะถูกปล่อยคืนสู่ป่าหรือเลี้ยงไว้

ได้ยินดังนั้น เฉินอิ่งก็รู้ทันทีว่าพวกเขาต้องการอะไร

จริง ๆ ก็ดีนะ เวิร์มโฮลดูแลสัตว์ดีมาก และมีเสือลายเมฆกับเสือไฟอยู่แล้ว ประสบการณ์ไม่ขาดแคลน

แต่เหมือนกรณีเจ้าจินน้อย เขาทำได้แค่รายงานอาการสัตว์ ไม่มีอำนาจตัดสินชะตากรรมสุดท้าย

นอกจากเวิร์มโฮล สวนสัตว์ป่าในมณฑลเตียนก็ติดต่อเฉินอิ่งมาสอบถามสถานการณ์

เนื่องจากเสือลายเมฆสี่ตัวนี้เจ้าหน้าที่พวกเขาช่วยมา พวกเขาเลยรู้สึกว่าการตัดสินใจปล่อยหรือเลี้ยงต่อหลังหายดีควรเป็นของพวกเขา

ความคิดนั้นไม่ผิด แต่ก็นั่นแหละ การตัดสินใจของผู้ใหญ่ เขาจะไปตั้งคำถามได้ไง

คนที่โทรมาจากมณฑลเตียนรู้นิสัยเฉินอิ่งเลยไม่เซ้าซี้ แต่เตือนเขาไว้เรื่องหนึ่ง

“ผอ.ซ่ง จากหน่วยงานอนุรักษ์สัตว์ป่ามณฑลคุณน่าจะเกษียณก่อนกำหนด และดูเหมือนลูกเขยแกอยากจะย้ายไปหน่วยงานที่คุณอยู่ตอนนี้ เตือนด้วยความหวังดี เขารู้เรื่องที่คุณเอาพังพอนไปนะ”

หน้าเฉินอิ่งเปลี่ยนสี ข้อความชัดเจนมาก คนคนนั้นกำลังพุ่งเป้ามาที่เขา

แล้วไง? โดนลงโทษเพราะทำผิดกฎระเบียบ เลยต้องย้ายหน่วยงานงั้นเหรอ?

เมื่อวางสายแล้ว เฉินอิ่งก็ขมวดคิ้วคิดอยู่สองนาที แล้วโทรหาอาจารย์เพื่อขอกำลังเสริม

ทำเหมือนคนอื่นไม่มีแบ็คอัพงั้นแหละ!