ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น ตอนที่ 165 พ่อตัวป่วนตระกูลอิน 💸

ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น ตอนที่ 165 พ่อตัวป่วนตระกูลอิน

“เรียกฉันมาแค่อยากให้ดูลูกเหรอ?”

เฉินอิ่งไม่ได้เอื้อมมือไปจับทันที แต่นั่งยอง ๆ สังเกตลูกหมาป่าหลายตัว แล้วสังเกตว่าตัวหนึ่งดูเหมือนจะมีปัญหาทางร่างกาย

“เพราะตัวนี้เหรอ? เป็นอะไรไป?”

เขาเอื้อมมือไปอุ้มลูกหมาตัวเล็กที่ขดตัวอยู่ข้างขาหน้าแม่หมาป่า

เจ้าตัวเล็กดูจ้ำม่ำดี แต่ตัวเล็กกว่าพี่น้องตัวใหญ่สุดอย่างน้อยหนึ่งในสาม

ถ้าไม่ใช่ลูกของแม่หมาป่าเอง ก็คงต้องสงสัยว่าแอบไปเลี้ยงลูกหมาบ้านอื่นหรือเปล่า

แม่หมาป่าเลียลูกน้อย แล้วใช้จมูกดุนก้นมันให้ขยับไปหาอ้อมแขนเฉินอิ่ง

“หมายความว่าไง? อยากให้ฉันเอามันไปเลี้ยงเหรอ?”

แม่หมาป่าพยักหน้า “โฮ่ง โฮ่ง มันอ่อนแอเกินไป อยู่กับฉันไม่รอดแน่”

แม่หมาป่าหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ “พ่อมันบอกว่านายเอาไปเลี้ยงได้ แต่ฉันกลัวว่าพวกเขาจะเลี้ยงเจ้าตัวเล็กนี้ไม่รอดเหมือนกัน งั้นให้นายเลี้ยงเถอะ”

เฉินอิ่งลำบากใจนิดหน่อย

เขาเต็มใจเลี้ยง แต่ไม่แน่ใจว่าเบื้องบนจะยอมให้เขาเลี้ยงไหม

แม่หมาป่าเอียงคอเล็กน้อย “นายรังเกียจมันเหรอ?”

“เปล่าแน่นอน” เฉินอิ่งตรวจดูลูกหมาอย่างละเอียด พบว่าเป็นตัวเมีย “ฉันเลี้ยงเองไม่ได้ แต่ถ้าเธอเชื่อใจฉัน ฉันหาบ้านดี ๆ ให้มันได้นะ”

ลูกหมาตัวนี้ร่างกายไม่ผ่านเกณฑ์ศูนย์ฝึกสุนัขตำรวจ แต่สายเลือดดีเยี่ยม สวนสัตว์ป่าที่เขาไปคราวที่แล้วตอบโจทย์แม่หมาป่าได้ครบถ้วน

ถ้าลูกหมาไปที่นั่น จะมีเพื่อนเล่นวัยเดียวกัน และยังมีโอกาสได้มีเบบี้กับหมาป่าตัวผู้ที่แข็งแรง สำหรับชีวิตหมาป่า นั่นคือการจัดสรรที่ดีที่สุดแล้ว

เขาถือโอกาสลูบคลำลูกหมาทุกตัว บอกไม่ได้จริง ๆ ว่าตัวไหนมีแววรุ่งกว่ากัน นอกจากขนาดตัวแล้ว ก็ดูคล้ายกันไปหมด

แม่หมาป่าไม่ได้ยืนกรานให้เฉินอิ่งเลี้ยงลูกเธอ ในเมื่อสัตว์สองขารับปากว่าจะหาที่ดี ๆ ให้ลูกสาว เธอก็จะรอ

เฉินอิ่งไม่อยากให้แม่หมาป่ากังวล เลยโทรหาเจ้านายต่อหน้าเธอเพื่อถามว่าจะจัดการกับลูกหมาครอกนี้ยังไง

ศูนย์สุนัขตำรวจมณฑลเหมิงต้องการแค่สองตัว อีกสามตัวที่เหลือน่าจะถูกส่งไปศูนย์เพาะพันธุ์สุนัขตำรวจท้องถิ่นเพื่อเป็นพ่อแม่พันธุ์ แต่ตัวเล็กสุดนี่สิ ที่ทำให้ผู้ใหญ่ปวดหัว

“ศูนย์เพาะพันธุ์ก็ไม่เอา ลูกหมาป่าตัวนั้นอ่อนแอไปทุกด้าน นายมีแผนเหรอ? บอกไว้ก่อนนะ สุนัขตำรวจรุ่นที่สองห้ามเอาไปเลี้ยงส่วนตัว”

“ผมไม่กล้าเลี้ยงเองหรอกครับ คืออย่างนี้ คราวที่แล้วผมไปดูงานที่สวนสัตว์ป่านั่น พวกเขามีฝูงหมาป่าอยู่ ผมคุยกับสัตวแพทย์ที่นั่นแล้ว สวนสัตว์อยากได้สายเลือดหมาป่าใหม่ ๆ ผมเลยคิดว่าในเมื่อเจ้าตัวเล็กนี้รอดยากในป่า ทำไมไม่ส่งไปที่นั่นเพื่อปรับปรุงสายเลือดในกรงเลี้ยงล่ะครับ?”

แบบนี้ไม่ผิดกฎระเบียบการช่วยเหลือ

ยังไงซะลูกหมาป่าตัวน้อยก็ไม่เหมาะจะปล่อยคืนสู่ธรรมชาติ และถ้าไม่มีศูนย์สุนัขตำรวจรับ สวนสัตว์ก็เป็นบ้านสุดท้ายที่ดีที่สุดสำหรับสัตว์ที่ได้รับการช่วยเหลือ

ผู้อำนวยการไป๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้ตอบตกลงทันที บอกว่าจะขอหารือกับผู้บริหารคนอื่นก่อนว่าจะจัดการยังไงดีที่สุด

เมื่อวางสาย สายตาเว้าวอนของแม่หมาป่าก็ส่งมา

“ยังไม่ชัวร์ว่าจะได้ไหม แต่ไม่น่ามีปัญหาใหญ่ ไม่ต้องห่วงนะ ต่อให้ส่งไปที่นั่นไม่ได้ ฉันก็จะหาที่ที่เหมาะสมที่สุดให้ลูกเธอ”

แม่หมาป่าอ้าปากครางหงิง ๆ แตะมือเฉินอิ่งเบา ๆ

“นายเล่นกับเด็ก ๆ เถอะ ฉันต้องกลับไปกินข้าวแล้ว”

เพิ่งจะลุกขึ้น ตัวตัวก็เดินเข้ามาในลาน คาบตะกร้ามาด้วย

ในตะกร้าเต็มไปด้วยอาหารของแม่หมาป่า พร้อมกระดูกชั้นดีให้ลูกหมาแทะเล่น

เฉินอิ่งตบหัวตัวตัว แล้วเดินออกมาจากลาน

กลับมาที่ลานหน้า ทุกคนเริ่มกินกันแล้ว

อินลี่จองที่ไว้ให้เขา แล้วรินเบียร์ต้มให้ชามหนึ่ง

การดื่มเบียร์ร้อนต้มกับพุทราจีนและเก๋ากี้ในหน้าหนาวคือสวรรค์ชัด ๆ ชามเดียวอุ่นไปทั้งตัว

มื้ออาหารกินเวลากว่าสี่ชั่วโมง กว่าจะกินเสร็จก็ห้าโมงเย็นแล้ว ก่อนฟ้ามืด เฉินอิ่งและคนอื่น ๆ ยังต้องรีบกลับสถานีช่วยเหลือ

วันรุ่งขึ้นเป็นวันหยุดของอินลี่ เขาเลยตัดสินใจติดสอยห้อยตามขึ้นเขาไปช่วยขนของ

เดินไปได้ไม่นาน หิมะก็เริ่มตกอีกครั้ง

เฉินอิ่งมองแผ่นหลังร่าเริงของเหล่าเกา และเสี่ยวเซินข้างหน้า แล้วหันมามองอินลี่ที่ดูมีเรื่องกลุ้มใจชัดเจน เขาเอาศอกสะกิดแขนเพื่อน

“เป็นไร? วันหยุดไม่กลับหมู่บ้านเหรอ? ยังโกรธพ่ออยู่?”

หลังจากเหตุการณ์คราวนั้น อินลี่ทะเลาะกับพ่อใหญ่โตอีกรอบ เสี่ยวเติ้งเล่าว่าพ่ออินลี่ถึงขั้นขว้างข้าวของในบ้าน

อินลี่ไม่ยอมลงให้พ่อเลย ทะเลาะเสร็จก็ปิดประตูปังเดินออกมา แล้วตรงไปที่คณะกรรมการหมู่บ้านเพื่อขอยื่นเรื่องแบ่งที่ดินปลูกบ้านแยกออกมา

เฉินอิ่งไม่อยากยุ่งเรื่องความขัดแย้งพ่อลูกตระกูลอิน เขาห่วงเรื่องข่าวลือในหมู่บ้านเกี่ยวกับการพัฒนาท่องเที่ยวมากกว่า

“ตอนนี้แกยุ่งเรื่องนั้นไม่ได้แล้ว แกเลยด่ากราดฉันอยู่ที่บ้าน หาว่าฉันเป็นไอ้ลูกอกตัญญู”

เฉินอิ่งเม้มปาก เขารู้ดีว่าพ่ออินลี่ต้องด่าลามมาถึงเขาด้วยแน่ ๆ

“เรื่องนี้จะให้พ่อนายเข้ามายุ่งไม่ได้จริง ๆ เราไม่อยากให้เรื่องดี ๆ กลายเป็นเรื่องแย่ในตอนจบ ถ้าพ่อนายยอมฟังและทำตามกฎก็ดีไป แต่ลึก ๆ แล้วแกยังยึดติดกับวิธีเก่า ๆ พูดแต่เรื่องเส้นสายบุญคุณ”

คราวก่อนพ่ออินลี่เสนอให้เฉินอิ่งเอาสัตว์ที่ช่วยเหลือมาใส่กรงโชว์นักท่องเที่ยว เก็บตังค์ค่าถ่ายรูป เหมือนที่ที่อื่นเขาทำกัน

พอเฉินอิ่งกับอินลี่ได้ยิน ก็รู้เลยว่าปล่อยให้พ่ออินลี่เข้ามายุ่งไม่ได้ จะให้หากินกับสัตว์ที่ช่วยมาเหรอ นี่มันธุรกิจถูกกฎหมายที่ไหนกัน?

“จริง ๆ แล้วมีคนในหมู่บ้านคิดแบบพ่อฉันเยอะนะ คิดว่าคนอื่นทำได้ ทำไมเราจะทำไม่ได้ เพราะเรื่องนี้ รายงานของหมู่บ้านเลยชะงักไป เจ้าหน้าที่ดูแลหมู่บ้านจัดประชุมหลายรอบแล้ว ถึงขั้นเดินสายไปคุยตามบ้าน แต่ผลลัพธ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่”

อินลี่กระซิบเตือนเฉินอิ่ง “ช่วงนี้ระวังตัวหน่อยนะ ไม่รู้พ่อฉันไปเป่าหูพรรคพวกว่ายังไง แต่พี่สาวฉันแอบโทรมาบอกว่า อีกไม่กี่วัน แกวางแผนจะพาคนไปบุกที่ของนายเพื่อดูแพนด้า แกรับปากคนอื่นไปแล้วว่าจะจัดให้ทุกคนได้อุ้มแพนด้าถ่ายรูป”

พูดไปอินลี่ก็กัดฟันกรอด พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าตอนพี่สาวโทรมาเตือน เขาอยากจะส่งพ่อไปสงบสติอารมณ์ที่อื่นสักพักจริง ๆ

สีหน้าเฉินอิ่งก็เครียดขึ้น เรื่องนี้ยุ่งยากจริง

สถานีช่วยเหลือไม่มีรั้วรอบขอบชิด ถ้าคนบุกมาจริง ๆ เขาจะทำยังไง? คงให้จินหยากับตัวอื่นไปขู่ไม่ได้หรอกนะ?

“คุยเรื่องนี้กับรองผอ.หรือยัง?”

“คุยแล้ว แต่เขาก็ไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่รอดูสถานการณ์ตอนนั้น”

ยังไม่เกิดเรื่อง จะไปลงโทษก่อนก็ไม่ได้

“ช่างเถอะ ค่อย ๆ แก้ไปทีละเปราะ ให้พี่สาวนายช่วยจับตาดูหน่อย ถ้าพ่อจะทำจริง บอกให้พี่รีบแจ้งเรา จะได้เตรียมรับมือทัน”

เฉินอิ่งนับวันดู พรุ่งนี้ก็มกราคมแล้ว อีกไม่ถึงยี่สิบวันจะปีใหม่

มีความเป็นไปได้สูงที่ภายในสิบกว่าวันนี้ก่อนปีใหม่ พ่ออินลี่จะพาคนมาบุกสถานีช่วยเหลือเพื่อชิงตัวแพนด้า

จริง ๆ แล้วเขารู้สึกว่าสถานการณ์รับมือไม่ยาก ถ้าคนมา ก็แค่ใช้กฎหมายบังคับให้ออกไป ถ้าไม่ยอม ก็เรียกตำรวจป่าไม้มาจัดการ

แค่ว่าแบบนี้จะทำให้อินลี่ลำบากใจ ผู้ใหญ่อาจจะไม่พอใจเขาได้