ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น ตอนที่ 160 เจ้าหัวขโมยน้อย รวมหัวกันปล้นบ้าน 💸

ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น ตอนที่ 160 เจ้าหัวขโมยน้อย รวมหัวกันปล้นบ้าน

คนเดียวดูหมีสองตัวไม่ไหว ช่วยไม่ได้ เสี่ยวเซินเลยต้องคว้าตัวเลโอมาคุมเข้มบนระเบียงชั้นหนึ่ง

เลโอโกรธจนร้องแบ๊ะ ๆ พุงกระเพื่อมเร็วรัว แม้แต่นมชามโตแสนอร่อยก็เอาไม่อยู่

ลูกหมีเห็นพุงพี่ชายกระเพื่อมก็นึกสนุก กระโจนใส่ ทับเลโอจนแทบขาดใจ

“อูยยย เจ้าตัวร้าย”

เลโอพลิกตัว ดันลูกหมีล้ม แล้วกดไว้ เหวี่ยงซ้ายขวา

จังหวะที่เสี่ยวเซินเดินออกมาจากบ้านพร้อมผลไม้ เห็นเลโอกำลังซ้อมน้อง ก็รีบวิ่งไปดึงเลโอออก

เลโอโกรธจัดแยกเขี้ยว ผลักเสี่ยวเซินออกด้วยอุ้งเท้า แล้ววิ่งไปนั่งริมระเบียง เอาหัวพิงราว ห้อยขาลงมา ทำท่าเหมือนกำลังร้องไห้

เสี่ยวเซินใจสลายรีบเอาแอปเปิ้ลน้อยของโปรดเลโอไปง้อ

ลูกหมีไม่เข้าใจสถานการณ์ เกาหัว แล้ววิ่งเตาะแตะตามไปพร้อมแครอทของโปรด

“พี่กิน” มันดันแครอทใส่ปากเลโอ เลโอก้มลงกัด เกือบงับนิ้วน้องไปด้วย

ลูกหมีไม่กลัวสักนิด กลับไปคาบแครอทมาอีกหัว มานั่งข้างพี่ชาย พิงราวระเบียง เคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างมีความสุข

เสี่ยวเซินนั่งขัดสมาธิลงบนระเบียงด้วย เริ่มไถโทรศัพท์ดูแชทงานและกลุ่มต่าง ๆ

เพราะพี่อิ่งกับพี่เกาไปเขตพื้นที่ของสถานีพิทักษ์ป่าข้างเคียง และด้วยการประสานงานของเสี่ยวเติ้ง เขาเลยได้เข้ากลุ่มส่วนตัวของสถานีข้าง ๆ ด้วย

พวกเขากำลังคุยเรื่องที่พี่อิ่งเจอลิงหางสั้นแช่น้ำพุร้อน

“ลิงพวกนั้นรู้จักหาความสุขจริง ๆ ฉันเคยเห็นแต่ในเน็ตลิงแช่น้ำพุร้อน ไม่นึกว่าที่นี่จะมีด้วย”

“พีอาร์สถานีเราตัดต่อคลิปโพสต์ลงเน็ต คุณพระช่วย ยอดแชร์ยอดเมนต์พุ่งทะลุพันในไม่กี่นาที ไม่เคยดังขนาดนี้มาก่อน”

“เพิ่งได้รับพิกัดที่พี่อิ่งส่งมาทางหลังบ้าน บอกว่าเขตหาดหินยอดเขาเจอแมวป่าวัยรุ่นสองตัว สงสัยว่าเป็นลูกของปีนี้ ไม่เห็นแม่”

สถานีพิทักษ์ป่าฝั่งตรงข้ามแทบคลั่ง คึกคักเหมือนมีงานเทศกาล

“ลุงหวังกับคนอื่น ๆ ยื่นเรื่องแล้ว วางแผนจะขึ้นเขาไปติดกล้องอินฟราเรดที่หาดหิน แล้วก็เช็กดูว่ามีลูกสัตว์อื่นติดอยู่ไหม”

เสี่ยวเซินอิจฉาตาร้อน แต่พอมองลูกหมีสองตัวข้าง ๆ ก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาทันที

เขาหามุมสวย ๆ ถ่ายรูปตัวเองกินของว่างกับลูกหมีล้ำค่าสองตัว แล้วโพสต์ลงกลุ่ม

“เฮ้อ พี่อิ่ง พี่เกา ยังไม่กลับมาเลย ผมลำบากแย่ต้องดูแลสองตัวนี้คนเดียว”

“ไอ้หัวขโมย ไสหัวไปเลย!”

ทันใดนั้นเสี่ยวเซินก็โดนรุมประนามในกลุ่ม

อีกด้านหนึ่ง เจ๊เสือดาวและพี่เสือดาวตามกลิ่นเฉินอิ่งไปอย่างไม่ลดละ

พอไปถึงน้ำพุร้อน พวกเขาทำเอาฝูงลิงแตกตื่นกันยกใหญ่

เจ๊เสือดาวดมฟุดฟิดรอบ ๆ จุดกางเต็นท์ เมินพวกลิง แล้ววิ่งขึ้นเขาต่อ

แม่ลิงสาวอยากจะตามไป แต่ยังไม่ทันขยับ “เพี๊ยะ” โดนตบเข้าที่หลังหัวเต็ม ๆ

ย่าลิงมองเธอตาเขียว ส่งเสียงเจี๊ยก ๆ สองสามที ชี้ไปที่ลูกลิงในอ้อมแขน แม่ลิงสาวหน้าจ๋อย นั่งลงป้อนนมลูกต่อ

“เจี๊ยก รู้งี้ไม่มีลูกดีกว่า . . .” เธอบ่นพึมพำ เอานิ้วจิ้มแก้มลูก สีหน้าสิ้นหวัง

พี่เสือดาวและเจ๊เสือดาวเคลื่อนที่เร็วมาก จินหยาและเจ้าจินน้อยก็ไม่ช้าเหมือนกัน

พวกมันไม่ต้องหาเกลิ่นเอง แค่ตามเจ๊เสือดาวไป

เพียงแต่เจ้าจินน้อยไม่ถนัดเดินบนหิมะเท่าไหร่ เลยช้ากว่านิดหน่อย

ส่วนเจ้าขาวใหญ่กับเจียวเจียว คู่รักตัวแสบ ออกเดินทางไปได้ไม่เท่าไหร่ เห็น “ป่าไผ่ลูกศร” ก็หาที่นั่งกินทันที

แหม กองทัพต้องเดินด้วยท้อง ไม่ผิดซะหน่อย

กินไปไม่กี่คำ เจ้าขาวใหญ่ก็ลุกขึ้นยืน ดมกลิ่นในอากาศ ได้กลิ่นตัวผู้อื่น

เจียวเจียวชำเลืองมอง รีบกินไผ่ในมือให้หมด ปีนขึ้นไป ดุนหลังเขา แล้วคู่รักก็เดินทอดน่องขึ้นเขาต่อ

พี่เสือดาวและเจ๊เสือดาวเจอเฉินอิ่งตอนเกือบเที่ยงคืน

การปรากฏตัวกะทันหันทำเอาเหล่าเกาที่อยู่ยามสะดุ้งโหยง

ดูไม่ออกว่าเป็นเสือดาวที่คุ้นเคยไหม เหล่าเการีบปลุกเฉินอิ่ง บอกให้เตรียมรับมือการโจมตี

เฉินอิ่งงัวเงียตื่นขึ้นมา ลุกขึ้น และชะโงกหน้าออกไป ลมหนาวพัดวูบเดียวตาสว่าง

“เจ๊เสือดาว มาแล้วเหรอ?”

เขาตบแขนเหล่าเกาให้สบายใจ แล้วรีบแต่งตัวออกไปทักทายพี่เสือดาวและเจ๊เสือดาว

เพิ่งออกไป จินหยาก็ลากเจ้าจินน้อยตามมาถึง

เจ้าจินน้อยดูทรมาน ระดับความสูงและอากาศหนาวทำเอามันแย่

เฉินอิ่งรีบเอาผ้าห่มฉุกเฉินไปห่อตัวเจ้าจินน้อย

เขาเรียกเจ๊เสือดาวมาเพราะสงสัยว่าเสือดาวแก่อาจเกี่ยวข้องกับเธอ

แม้สัตว์ป่าจะไม่มีความผูกพันทางสายเลือดมากนัก แต่เจ๊เสือดาวต่างออกไป เธอเป็นพวกอ่อนไหวและมีความสามารถพอจะปกป้องเสือดาวแก่ได้

ยังไงก็เถอะ ทำได้แค่พยายามให้ดีที่สุด ที่เหลือก็แล้วแต่บุญกรรม

ได้ยินดังนั้น เจ๊เสือดาวก็งง ๆ

เธอไม่ได้เกิดบนเขานี้ และแม่ของเธอก็น่าจะยังไม่แก่ถึงขั้นรอความตาย

พี่เสือดาวก้มหน้าครุ่นคิด สะบัดหางอย่างหงุดหงิด

ถ้าไม่ใช่แม่เจ๊เสือดาว หรือจะเป็นแม่ของเขาเอง?

พี่เสือดาวจำตอนเกิดไม่ได้ชัดเจนนัก แต่จำได้ว่าแม่ดูแลเขาดีมาก

พอถึงวัยต้องแยกจากแม่ เขาจำได้ว่าเดินทางมาไกลมากเพื่อหาอาณาเขตของตัวเอง

นั่นคือสัญชาตญาณสัตว์ป่า เพื่อขยายเผ่าพันธุ์ ตัวผู้จะออกเดินทางไปครอบครองพื้นที่กว้างขึ้นและผสมพันธุ์กับตัวเมียมากขึ้น

เจ๊เสือดาวยื่นอุ้งเท้ากดพี่เสือดาวไว้ แล้วเลียหูเขา

“ใจเย็น ๆ เดี๋ยวฉันไปช่วยหา แล้วค่อยว่ากัน”

พักผ่อนครู่หนึ่ง คู่รักเสือดาวก็ออกล่าเหยื่อและตามหาเสือดาวแก่ภายใต้ความมืดมิด

จินหยาดูเจ้าจินน้อยอย่างหมดกำลังใจ

“ไม่เป็นไร จินหยา ไปหาอะไรให้เสี่ยวจินกินเถอะ ไม่เป็นไรหรอก แค่ต้องพักหน่อย”

อากาศหนาวบนเขา เจ้าจินน้อยไม่มีไขมันหนาเหมือนเสือดาว หรือขนยาวหนาเหมือนจินหยา การเดินทางไกลทำให้มันไม่สบายตัว

หลังจากดื่มน้ำและพักผ่อนในผ้าห่ม อาการเจ้าจินน้อยก็เริ่มดีขึ้น

“ฉันไร้ประโยชน์ขนาดนั้นเลยเหรอ?”

เจ้าจินน้อยนอนข้างเฉินอิ่ง แผ่รังสีหดหู่

“จะเป็นงั้นได้ไง?” เฉินอิ่งเกาคาเจ้าจินน้อย “นายคือเสือไฟ หนึ่งในราชาแห่งป่า แค่สัตว์ทุกตัวมีถิ่นที่อยู่ที่เหมาะสมของตัวเอง และที่นี่ไม่ใช่สนามรบของนายเท่านั้นเอง”

“แต่จินหยา . . .”

“เธอไม่ได้รังเกียจนายซะหน่อย อีกอย่างตอนหน้าร้อนตับแตก นายไม่ใช่เหรอที่คอยล่าเหยื่อมาป้อนเธอ?”

เจ้าจินน้อยครุ่นคิด งงนิดหน่อย จริงเหรอ?

จินหยากลับมาอย่างรวดเร็ว คาบกระต่ายอ้วนพีมาด้วย

เธอวางกระต่ายลงตรงหน้าเจ้าจินน้อย เอาหัวดุนหัวมัน “กินซะ ถ้าไม่พอ เดี๋ยวฉันไปจับมาอีก ฉันเจอโพรงกระต่ายที่มีตัวอ้วน ๆ เพียบเลย”

พูดยังไม่ทันจบ เสียงเกรี้ยวกราดก็ดังลอยมา

“มาจากไหนกัน มาขโมยอาหารที่พวกเราตุนไว้ทำไม!”