ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น ตอนที่ 145 ถ้าคิดไม่ออก ก็อย่าไปคิดมันเลย 💸

ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น ตอนที่ 145 ถ้าคิดไม่ออก ก็อย่าไปคิดมันเลย

หลังจากจ้องแผนที่อยู่นานสองนาน เขาก็ทำได้แค่จ้องมันต่อไป

“คิดไม่ออก ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ”

คิ้วของเฉินอิ่งขมวดแน่น ในขณะที่เสี่ยวเซินข้าง ๆ เกาหัวจนผมยุ่งเป็นรังนก

ดร.เกา ยอมแพ้ไปนานแล้ว เขาบอกว่าเอาเวลาที่เสียไปนี้ไปขุดรังนกเพิ่มสองรังและติดกล้องสามตัวยังจะมีประโยชน์ซะกว่า

ในทางภูมิศาสตร์ เป็นความจริงที่ทางตะวันตกของมณฑลเตียน และทางตะวันออกเฉียงใต้ของทิเบตมีพรมแดนติดกับมณฑลเสฉวน ดังนั้นจึงไม่แปลกที่เสือโคร่งเบงกอลจะมาจากทางนั้น แต่มันก็ไม่กี่เซนติเมตรบนแผนที่ ในความเป็นจริงมันคือระยะทางหลายพันกิโลเมตรเลยนะ

เสือวิ่งข้ามเขาลูกแล้วลูกเล่าเป็นพันกิโลเมตรเพื่อมาหาคู่? ตลกน่า!

โชคดีที่ไม่ใช่ปัญหาที่เขาต้องวิจัย และลำบากหน่อยสำหรับกลุ่มผู้เชี่ยวชาญและนักวิชาการที่ศึกษาเรื่องเสือ แต่ถ้ามองอีกมุม พวกเขาเขียนวิทยานิพนธ์เรื่องนี้ได้สบาย ๆ หลายฉบับเลย

ขอแค่ทำเร็ว ๆ เรื่องเรียนจบก็หายห่วง

“ความพยายามอยู่ที่ไหน ความท้อแท้อยู่ที่นั่น[1]” เฉินอิ่งและเสี่ยวเซินตัดสินใจเลิกหาคำตอบเรื่องนี้อย่างเด็ดขาด แล้วหันมาสืบว่าแม่ลูกแพนด้าไปเจอเสือมาจากทิศทางไหนแทน

พี่ลิงติดต่อมาแล้ว ฝูงของมันย้ายไปทางใต้อีกหน่อย ที่นั่นอากาศอบอุ่นกว่าและมีผลไม้อร่อย ๆ ให้กิน

พี่ลิงบอกว่าได้ยินจากลูกน้องในฝูงว่า ทางตะวันออกเฉียงเหนือของหุบเขาฮวาชิวมีลิงเห็นแพนด้าสองตัว

ทำไมถึงมั่นใจขนาดนั้น? เพราะลายพาดหลังของลูกแพนด้ามันเป็นเอกลักษณ์เกินไป เหมือนใส่ชุดเอี๊ยมเลย แถมยังมีกระโปรงบานสวย ๆ ด้วย ลิงที่เห็นบอกว่าน่ารักมาก

“พี่อิ่ง แผลที่หลังลูกหมีดูเหมือนจะอักเสบนิดหน่อยครับ”

ขณะเช็ดตัวและป้อนนมลูกหมี เสี่ยวเซินสังเกตเห็นรอยข่วนใกล้ไหล่หลังหูขวามีอาการอักเสบ

“แผลอื่นกำลังหาย แต่ตรงนี้เหมือนจะติดเชื้อ”

เฉินอิ่งอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมาทายาซ้ำ แล้วเขาก็สังเกตเห็นว่าลูกหมีพยายามยกขาขึ้นมาเกาตรงนั้นตามสัญชาตญาณ ขูดเอายาที่เพิ่งทาออกจนหมด

“เอาไงดีครับ?” เสี่ยวเซินตื่นตระหนก “พันแผลไว้ดีไหม?”

“ไม่ได้ เจ้าตัวเล็กไม่ยอมแน่”

ต้องใช้วิธีจับล็อกด้วยมือ

หลังจากทายาซ้ำ ต้องมีคนอุ้มลูกหมีไว้จนกว่ายาจะแห้งและสร้างฟิล์มเคลือบแผล ป้องกันไม่ให้มันถูออก แล้วค่อยปล่อยให้มันเคลื่อนไหวอิสระ

แต่ถ้าทำแบบนั้น คนดูแลก็จะทำอย่างอื่นไม่ได้เลย

ก่อนหน้านี้เจ้าหน้าที่ที่ศูนย์อนุรักษ์เสนอจะรับลูกหมีไปดูแล แต่เฉินอิ่งรู้สึกว่าเขารับมือกับอาการบาดเจ็บของลูกหมีไหว และเขามีเจียวเจียวที่เต็มใจช่วยดูแล เทียบกับการเลี้ยงในกรงที่ศูนย์ ที่นี่เหมาะให้ลูกหมีป่าเติบโตมากกว่า

ทางศูนย์เห็นด้วยกับความคิดของเขา และอนุมัติให้ฝากลูกหมีไว้กับเขาชั่วคราว

แต่ทั้งหมดนี้อยู่บนพื้นฐานที่ว่าอาการของลูกหมีคงที่และดีขึ้น

ถ้าแผลลูกหมีแย่ลง ความรับผิดชอบนี้เฉินอิ่งแบกรับคนเดียวไม่ไหวแน่

“พี่อิ่ง ให้ผมจัดการเถอะ ผมดูแลลูกหมีได้” เสี่ยวเซินตัดสินใจ อย่างมากก็นอนน้อยลงหน่อย

ยังไงซะ ตายไปก็ได้นอนยาวอยู่แล้ว จะรีบนอนเยอะไปทำไมตอนยังมีชีวิต!

เหล่าเกาที่ฟังอยู่ อาสาช่วยด้วย

ถึงเขาจะเลี้ยงเป็นแต่นก แต่เตรียมไผ่ เก็บอึ และชงนมให้ลูกแพนด้า งานพื้นฐานพวกนี้เขาทำได้สบาย

“โอเค งั้นตกลงตามนี้ก่อน ฉันจะเปลี่ยนยาให้ตอนเช้ากับตอนบ่าย ส่วนเสี่ยวเซินเฝ้าดูอาการ”

เฉินอิ่งอยากใช้เวลาเดินสำรวจในป่ามากขึ้นด้วย

ออกไปแค่ครั้งเดียวก็เจอแพนด้าบาดเจ็บสองตัว ไม่รู้จะเรียกว่าโชคดีหรือโชคร้ายดี

การลาดตระเวนป่าเข้มข้นขึ้น รวมถึงที่สถานีพิทักษ์ป่าอื่นด้วย ทุกคนได้รับคำสั่งให้ขยายพื้นที่ลาดตระเวนเท่าที่ทำได้ กลัวว่าจะมีสัตว์คุ้มครองตัวอื่นบาดเจ็บสาหัสและตายไปโดยไม่มีใครรู้

ต้นเดือนธันวาคม หิมะตกหนักติดต่อกันสามวันสามคืน แม้แต่ในป่าก็ถูกปกคลุมด้วยหิมะหนา

เฉินอิ่งไม่ได้ออกไปข้างนอกแล้ว แต่ส่งโดรนออกไปลาดตระเวนตามเวลาที่กำหนด เช้า บ่าย และเย็น

สองสัปดาห์ก่อน หลังจากยืนยันว่าลูก ๆ ของตัวตัว และแม่หมาป่ารอดชีวิตทั้งหมด ระบบลึกลับที่หายหัวไปรับจ๊อบที่ไหนไม่รู้ก็โผล่มา ทิ้งสารานุกรมพืชและสัตว์ไว้ให้เขา แล้วก็หายไปอีก

จริง ๆ ก็ไม่เลวนะ ด้วยความรู้ทางการแพทย์ สูตรยา และข้อมูลชีววิทยา เฉินอิ่งสามารถสร้างชื่อในวงการอนุรักษ์ระดับโลกได้เลยถ้าเขาเชี่ยวชาญทั้งสามด้านนี้

อาศัยช่วงเวลาที่เงียบสงบ เขาจัดระเบียบสูตรยาเพิ่มอีกหลายสูตร

มีทั้งยาจีนและยาตะวันตก ทั้งหมดส่งให้อาจารย์จัดการ

ยังไงซะ งานมืออาชีพก็ต้องปล่อยให้มืออาชีพทำ

จนถึงตอนนี้ เขาได้รับเงินปันผลมาสามงวดแล้ว เป็นเงินก้อนโตทีเดียว พยายามอีกนิด เขาก็จะถอนทุนค่าสร้างสถานีฉุกเฉินป่าไม้คืนได้ก่อนปีใหม่

เขาไม่มีแผนจะขยายพื้นที่สถานีฉุกเฉินเพิ่ม เพราะในป่าไม่ต้องการสิ่งปลูกสร้างที่ซับซ้อนเกินไป

ด้วยเงินที่มี เขาวางแผนจะเช่าที่ดินแปลงหนึ่งในหมู่บ้านเสี่ยวไจ้ในนามการลงทุนส่วนตัว เพื่อสร้างศูนย์พักพิงสัตว์ชั่วคราว และจ้างสัตวแพทย์ฟูลไทม์สองคนมาดูแล

ไอเดียนี้แวบเข้ามาตอนที่เสี่ยวฉินแวะมาคุยด้วยเมื่อเร็ว ๆ นี้

สถานีสัตวแพทย์ตำบลเจียมู่อยู่ใจกลางเมือง และเพราะอยู่ใกล้ศูนย์ช่วยเหลือมาก มันเลยแทบจะลดบทบาทเหลือแค่ฉีดวัคซีนและตรวจสอบสัตว์เลี้ยงกับสัตว์ปีกเท่านั้น

ถ้าหมู่บ้านเสี่ยวไจ้จะพัฒนาเศรษฐกิจการท่องเที่ยว ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องมีปฏิสัมพันธ์กับสัตว์ ศูนย์ช่วยเหลือและพักพิงชั่วคราวส่วนตัวที่สร้างใหม่จะไม่เปิดให้สาธารณชนเข้าชม แต่พิจารณาสร้างผนังกระจกหันหน้าไปทางป่าได้

จากนั้นห่างออกไปหน่อย พวกเขาสามารถสร้างทางเดินสีเขียวรอบหมู่บ้าน ซึ่งคนสามารถสังเกตสัตว์เล็ก ๆ ในศูนย์พักพิงได้จากระยะไกล

อย่างไรก็ตามศูนย์พักพิงแบบนี้ไม่สามารถให้ที่อยู่สัตว์ป่าที่ได้รับการช่วยเหลือในระยะยาวได้

ตัวที่เจ็บหนักต้องส่งไปรักษาที่ศูนย์ช่วยเหลือระดับสูงกว่า และตัวที่เจ็บเล็กน้อยก็ต้องปล่อยภายในสามถึงห้าวัน

นี่เพื่อป้องกันการใช้ช่องทางการช่วยเหลือมาแอบแฝงทำสวนสัตว์

สัตวแพทย์หลักอาจได้รับการแต่งตั้งจากกรมคุ้มครองป่าไม้และทุ่งหญ้า และหมู่บ้านเสี่ยวไจ้ต้องเซ็นสัญญาข้อตกลงบางอย่าง

เขามีแค่ไอเดียเบื้องต้น จะทำได้จริงไหมและเงื่อนไขจะเป็นยังไง ต้องให้เบื้องบนตัดสินใจ

ชาวบ้านเสี่ยวไจ้จะเลิกเสี่ยงทำผิดกฎหมายหาผลประโยชน์จากป่า ก็ต่อเมื่อพวกเขามองเห็นความหวังในการทำมาหากิน

เขาจดไอเดียลงไป วางแผนจะหารือกับเหล่าเกาทีหลัง

ต้องใช้ประโยชน์จากผู้เฒ่าทรงภูมิคนนี้หน่อย จะให้แกนั่งดูนกเฉย ๆ ทั้งวันไม่ได้

ดร.เกา ผู้กำลังอารมณ์ดี ไม่รู้ตัวเลยว่าข้างล่างมีเจ้าตัวแสบกำลังวางแผน “ต้มตุ๋น” เขาอยู่

เช้านี้คู่รักนกกินเปี้ยวขาวพาแก๊งลูก ๆ บินทดสอบครั้งแรก และผลลัพธ์ก็น่าพอใจมาก แม้ลูกนกจะบินได้ไม่ไกลก่อนกลับรัง แต่เจ้าตัวเล็กแต่ละตัวก็อ้วนกลมและเริ่มมีทรงผมชี้ ๆ เท่ ๆ ความสามารถในการบินฝ่าหิมะได้ระยะทางขนาดนี้ช่างวิเศษจริง ๆ!

ดร.เกาถึงกับหาวิธีเชื่อมบ้านนกสองหลังเข้าด้วยกัน สร้างแท่นเล็ก ๆ ตรงกลางและวางอาหารโปรดของลูกนกไว้

มองดูเจ้า “ก้อนหินอ่อน” ขนฟูแต่ละตัวกระโดดไปมากินอย่างมีความสุข รอยยิ้มคุณลุงใจดีไม่เคยจางหายไปจากใบหน้าแก

เมื่อถึงเวลาอาหารเย็นและดร.เกาได้ยินว่าเฉินอิ่งอยากคุยด้วย เขาก็ตอบตกลงโดยไม่ต้องคิด

[1] โลกนี้ไม่มีอะไรยากเกินความสามารถของคนที่รู้จักยอมแพ้