ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น ตอนที่ 140 ตกลงว่าเป็นลูกหมาป่าหรือลูกหมาบ้านกันแน่? 💸

ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น ตอนที่ 140 ตกลงว่าเป็นลูกหมาป่าหรือลูกหมาบ้านกันแน่?

ลูกหมาน้อยห้าตัว แต่ละตัวอ้วนท้วนสมบูรณ์ เป็นภาพที่คนเป็นแม่ชอบที่สุด โดยเฉพาะตัวที่สี่ มันมีกระจุกขนสีดำหนาตรงกลางหน้าผาก เหมือนเปลวไฟสีดำกำลังเต้นระบำ

ดูจากขนาด เจ้าตัวเล็กนี้ผ่านเกณฑ์การคัดเลือกสุนัขตำรวจอย่างสมบูรณ์แบบ

แน่นอนนอกจากมันแล้ว สภาพร่างกายของลูกสุนัขลูกผสมอีกสองตัวก็ผ่านเกณฑ์เช่นกัน

มีความเป็นไปได้สูงที่หนึ่งในสามตัวนี้จะได้รับการฝึก และหลังจากผ่านการประเมิน จะถูกนำกลับไปที่ศูนย์ฝึกสุนัขตำรวจเพื่อฝึกและทดสอบเพิ่มเติม เพราะเฉพาะสุนัขที่ผ่านการทดสอบทั้งหมดเท่านั้นที่จะได้เข้าประจำการอย่างเป็นทางการ กลายเป็นสุนัขตำรวจเต็มตัว

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากได้รับข่าว ศูนย์สุนัขตำรวจท้องถิ่นก็ส่งคนมาเช่นกัน หลังจากคัดลอกเอกสารบางอย่าง ครูฝึกบอกว่าพวกเขามีสุนัขตำรวจปลดระวางชั้นเยี่ยม และถ้ามีโอกาสอีก ให้แจ้งพวกเขาด้วย

การสร้างลูกผสมหมาป่ากับหมาฟังดูง่าย แต่ในความเป็นจริง มันขึ้นอยู่กับโชคล้วน ๆ

ข้อแรก บังเอิญว่าแม่หมาป่าเพิ่งเสียลูกไป และอยู่ในช่วงที่มีสัญชาตญาณความเป็นแม่สูงสุดและโศกเศร้าที่สุด

ข้อสอง ราชาหมาป่าตายไปแล้ว และแม่หมาป่าที่อยู่ตัวคนเดียวและมีสัญชาตญาณความเป็นแม่แรงกล้า เปิดโอกาสให้ตัวตัว

ถ้าเวลาหรือสถานที่ไม่ใช่ หรือมีฝูงหมาป่าอื่นอยู่แถวนั้น ลูกหมาพวกนี้คงไม่มีโอกาสได้เกิด

เมื่อยืนยันว่าแม่หมาป่าและลูก ๆ ปลอดภัยดี ศาสตราจารย์ไป๋ก็จากไปอย่างอาลัยอาวรณ์พร้อมภรรยา

ก่อนไปท่านแอบดึงมือเฉินอิ่งมาถามว่าลูกพวกนี้เป็นหมาป่าหรือหมา

ถ้าเป็นหมาป่าก็ช่างเถอะ แต่ถ้าเป็นหมา ท่านอยากเลี้ยงสักตัว!

เรื่องนี้เฉินอิ่งตัดสินไม่ได้ จะจัดสรรและจัดการลูกหมายังไงขึ้นอยู่กับคำสั่งเบื้องบน

ศาสตราจารย์ไป๋ออกจากสถานีพิทักษ์ป่าอย่างมีความสุขพร้อมรูปถ่ายแม่หมาป่ากับลูก ๆ จนลืมคำสั่งฝากของลูกสาวคนเล็กไปสนิท จนกระทั่งออกจากเขตอนุรักษ์ไปแล้ว ท่านถึงตบหน้าผากตัวเอง

“ตายละ ลืมบอกเสี่ยวอิ่งว่าพวกที่ ‘เขตต้นน้ำ’อยากให้เขาไปเป็นที่ปรึกษา”

ภรรยาศาสตราจารย์ไป๋มองค้อนและเบะปาก “กว่าคุณจะจำได้ ตลาดวายไปนานแล้ว ฉันบอกเสี่ยวอิ่งไปแล้ว และเขาก็จะติดต่อลูกสาวเราเอง”

ทั้งสองคนเคยคิดจะเป็นพ่อสื่อแม่สื่อให้คู่นี้ แต่ในเมื่อต่างฝ่ายต่างไม่ได้คิดอะไรกัน เรื่องก็เลยตกไป ตอนนี้ก็ดีแล้ว ถ้าไม่ได้เป็นคนรัก ก็ให้เป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน

หลังจากคลอดลูก แม่หมาป่าระวังตัวยิ่งกว่าเดิม ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ห้องพักฟื้นนอกจากตัวตัวและครูฝึกที่ให้อาหาร

เฉินอิ่งต้องดูแลสัตว์ที่สถานีช่วยเหลือ โดยเฉพาะการรับมือกับจิ้งจอกแดงที่จ้องจะงาบไก่ฟ้าแถวนั้น

ทุกวันเฉินอิ่งและเสี่ยวเซินต้องงัดข้อชิงไหวชิงพริบกับจิ้งจอก เล่นเอาผมหงอกขึ้นไปหลายเส้น

ชีวิตของฝูงไก่ฟ้าที่อาศัยอยู่ใกล้สถานีช่วยเหลือช่างยากลำบากจริง ๆ

เมื่อก่อนเจ้าจินน้อย จินหยา และชะมดแผงหางปล้องก็คอยมารังควานบ้างเป็นครั้งคราว บางทีก็จับกินเพื่อเปลี่ยนรสชาติ

หลังจากครอบครัวชะมดแผงหางปล้องถูกส่งไปแล้ว จินหยากับเจ้าจินน้อยก็ชอบกระต่ายอ้วน ๆ เนื้อเยอะ ๆ และสัตว์ฟันแทะต่าง ๆ มากกว่า ไม่ค่อยสนใจนกที่มีแต่ขน เนื้อน้อย

นึกว่าจะหมดเวรหมดกรรมแล้ว ดันมีจิ้งจอกแดงโผล่มาอีก!

ไก่ฟ้าสีทอง : หยุดสักทีได้ไหม? พวกเราไก่ฟ้าไม่มีสิทธิ์อยู่ที่นี่หรือไง?

แต่สำหรับจิ้งจอกแดง ไก่ฟ้าที่เนื้อเหนียวกว่าไก่บ้านทั่วไป คือตัวเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้

ยิ่งไปกว่านั้น จิ้งจอกมีพฤติกรรม “ฆ่าเกินความจำเป็น” ซึ่งหมายความว่ามันอาจฆ่าเหยื่อมากกว่าที่มันจะกินได้

ถ้าเป็นแค่ไก่บ้านของเกษตรกรก็เรื่องหนึ่ง แต่การล่าไก่ฟ้าและนกป่าอย่างไม่เลือกหน้าแบบนี้สร้างความเสียหายต่อระบบนิเวศมากเกินไป

นี่เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ศาสตราจารย์ไป๋และเฉินอิ่งยืนกรานให้ย้ายจิ้งจอกแดงไปที่อื่น

ใครจะรู้ พอจิ้งจอกตัวนี้เริ่มฆ่าไม่ยั้ง มันอาจจะเล็งเป้าไปที่ “ไก่ทิเบต”และ “ไก่ฟ้าหางเขียวรุ้ง” ซึ่งล้ำค่ากว่าจิ้งจอกแดงซะอีก!

เฉินอิ่งกลับมาที่สถานีช่วยเหลือ หิ้วตะกร้าใส่เนื้อไก่มาเต็ม

ถึงจะเป็นเนื้อแช่แข็ง แต่มีกินก็ดีถมไปแล้ว ยังจะมาเรื่องมากอีก สงสัยไม่เคยโดนรุมประชาทัณฑ์

ขากลับเขาบังเอิญเห็นเสี่ยวเซินวิ่งไล่จิ้งจอกไปทั่วลาน ในขณะที่ตัวอื่น ๆ ยืนดูอยู่เฉย ๆ

“พวกนายไม่ช่วยแต่ยืนดูเรื่องสนุกเหรอ? ได้ ตั้งแต่วันนี้ไป เสี่ยวเซินไม่ต้องทำขนมให้พวกมันแล้ว ให้หากินเอง!”

ตอนแรกก็ดีใจอยู่หรอก แต่พอได้ยินคำพูดของเฉินอิ่ง จินหยาก็พุ่งตัวออกไปทันที กระโจนเข้าใส่จิ้งจอกอย่างดุเดือด

เจ้าจินน้อยแอบไปดักทางหนีจิ้งจอกหลังโกดังอยู่แล้ว ดวงตาโตวาวโรจน์จ้องเขม็ง เล็งจุดตาย

ส่วนเลโอกับลิงน้อย ถูกลิงแก่กันตัวออกมาให้ห่างจากจิ้งจอก ตอนนี้ทั้งสามตัวนั่งบนกิ่งไม้ ถือขนมกินอย่างเอร็ดอร่อย

หลังจากเอาไก่ใส่ตู้แช่ใหญ่ เฉินอิ่งก็เอากะละมังออกมาเคาะ

“มาเร็ว มีขนมรสใหม่มาให้ลอง”

นี่ฉกมาจากสถานีพิทักษ์ป่า เสมียนสาว “เสี่ยวหยา” ทำขนมชิ้นใหญ่พิเศษไว้ให้เจ้านายแมวที่บ้าน แล้วแบ่งใส่ห่อให้เฉินอิ่งเอามาฝากพวกสัตว์ เพื่อเสริมวิตามินและสารอาหาร

เจ้าจินน้อยไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ แต่จินหยาชอบมาก เคี้ยวแท่งเนื้อกรุบ ๆ ทีละชิ้น รสชาติไก่เต็มคำ!

สัตว์กินพืชมี “เอเนอร์จี้บาร์” แยกต่างหาก เป็นสูตรที่เฉินอิ่งเคยให้เพื่อนร่วมงานในกลุ่มทำงานไป

ยังไงซะ คนในวงการนี้ส่วนใหญ่ก็มีสัตว์เลี้ยงที่บ้านต้องดูแลกันทั้งนั้น

เลโอกัดไปครึ่งแท่ง แล้วหลังจากกลืนอย่างยากลำบาก ก็ยื่นอีกครึ่งที่เหลือให้ลิงน้อยโดยตรง

ลิงน้อยกินคนเดียวไม่หมดแน่ ๆ มองดูเอเนอร์จี้บาร์ที่ยัดใส่มือ แล้วมองเฉินอิ่งด้วยสายตาน่าสงสาร

ก่อนที่เฉินอิ่งจะพูดอะไร ลิงแก่ก็คว้าครึ่งแท่งนั้นไปและเริ่มแทะอย่างตั้งใจ

ฟันของมันสึกไปเยอะ เคี้ยวของแข็งอย่างอื่นไม่ไหว แต่เอเนอร์จี้บาร์นี้ พอโดนน้ำลายให้ชุ่ม ค่อย ๆ เลียกินทีละนิด รสชาติก็ไม่เลวเลย

จิ้งจอกเห็นสัตว์อื่นมีของกินก็เดินเข้ามา อยากจะกินเนื้อตากแห้งสักชิ้น แต่โดนเจ้าจินน้อยตบขู่จนต้องถอยกรูด

เฉินอิ่งตบหัวเจ้าจินน้อย แล้วโยนเนื้อตากแห้งหน้าตาไม่สวยชิ้นหนึ่งให้จิ้งจอก

จิ้งจอกกระโดดรับ หันหลังวิ่งกลับไปที่คอกสัตว์ นอนบนก้อนหินและแทะเนื้ออย่างทะนุถนอม

ครอบครัวเจ๊เสือดาวออกไปล่าเหยื่อด้วยกันอีกแล้ว เหยื่อตัวเล็กไม่พอกิน และการพึ่งพาอาหารที่มนุษย์ให้ก็ไม่ใช่เรื่องยั่งยืน ดังนั้นรัศมีหากินของพวกมันจึงค่อย ๆ ขยายออกไป อาจไกลถึง “ร่องหมีเฒ่า”เพื่อล่าแอนทีโลป

แอนทีโลปตัวเดียวแค่พอประทังหิวให้ครอบครัวสี่ชีวิตได้แค่ครึ่งท้อง

ลูกเสือดาวสองตัวโตเร็วมาก และความอยากอาหารก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

หลังจากล่าแอนทีโลปได้ พวกมันกินไปแค่หนึ่งในสี่ เหลืออีกสามในสี่ไว้ให้พ่อกับแม่ ส่วนสองพี่น้องวางแผนจะจับคู่กันล่ากวางป่าหรือลูกเก้งอีก

จากตอนแรกที่สำเร็จแค่สองสามครั้งในสิบครั้ง ไม่ถึงสองเดือน ความร่วมมือของสองพี่น้องก็ทำให้พวกมันไม่เคยกลับบ้านมือเปล่าอีกเลย

พูดกันตามตรง พวกมันยังเป็นแค่เสือดาวเด็ก ตอนเฉินอิ่งช่วยครอบครัวนี้ ลูกเสือสองตัวยังอายุไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ

ตอนนี้พวกมันเพิ่งจะหกเดือน เพิ่งหย่านมได้แค่สองเดือนเอง ต้องรอจนถึงเดือนพฤษภาคมหรือมิถุนายนปีหน้า พี่ใหญ่และน้องเล็กถึงจะแยกตัวจากแม่ไปใช้ชีวิตอิสระได้

แต่อาจเป็นเพราะยีนที่ยอดเยี่ยมของเจ๊เสือดาวและพี่เสือดาว พี่ใหญ่และน้องเล็กวัยหกเดือนดูไม่ต่างจากเสือดาววัยสิบเดือนเลย และทักษะการล่าก็เริ่มแก่กล้า

จินตนาการได้เลยว่า พอสองพี่น้องแยกย้ายไปสร้างอาณาเขตของตัวเองในอนาคต พวกมันจะดึงดูดใจสาว ๆ เสือดาวได้ขนาดไหน