ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น ตอนที่ 120 เมื่อความน้อยใจปะทะเสือดาว 💸

ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น ตอนที่ 120 เมื่อความน้อยใจปะทะเสือดาว

“พี่อิ่ง ทำอะไรอยู่น่ะ?”

“ชุดผ่าตัด”

เฉินอิ่งเหงื่อท่วมตัว ถือเสื้อยืดผ้าฝ้ายของตัวเอง กะตำแหน่งที่จะตัดด้วยกรรไกร

“เจ๊เสือดาวไม่ยอมหยุดเลียแผลเลย ไม่ดีแน่ กลัวแผลจะติดเชื้อ ใส่คอลลาร์ก็กินลำบาก ฉันเลยคิดว่าจะทำชุดผ่าตัดให้ใส่สักสองสามวันจนกว่าแผลจะแห้ง”

เขาเคยทำให้หมาแมวมาก่อน แต่นี่เป็นครั้งแรกสำหรับแมวใหญ่

ชุดผ่าตัดสำเร็จรูปก็มี แต่เจ๊เสือดาวไม่ชอบ เดี๋ยวก็ฉีกขาดหมด

เสื้อตัวนี้ยังใหม่อยู่เลย ยอมสละให้เจ๊เสือดาวใส่

เธอยังคงมองเฉินอิ่งด้วยสายตาเหยียดหยามสุด ๆ ราวกับมองคนโง่

“ทำไมดื้อจัง?” เฉินอิ่งเคาะหัวเธอ “เลือกเอา จะใส่ไอ้โดนัทอันใหญ่นี่ หรือจะใส่เสื้อ”

เจ๊เสือดาวชำเลืองมอง ถอนหายใจ แล้วตบอุ้งเท้าลงบนเสื้อ

ขืนใส่คอลลาร์อันใหญ่บึ้มแสนน่าเกลียดนั่น เธอคงกลายเป็นตัวตลกจริง ๆ

ฉับ ๆ ไม่กี่ที เฉินอิ่งก็ดัดแปลงชุดผ่าตัดชั่วคราวเสร็จ และพยายามสวมให้เจ๊เสือดาวอย่างทุลักทุเล กัดริมฝีปากเพื่อกลั้นรอยยิ้ม

ถ้าเขากล้าหัวเราะ เจ๊เสือดาวคงฝากยันต์ห้าแถวไว้บนหน้าเขาแน่

หลังจากนอนในห้องสังเกตการณ์สองวัน วันที่สามเธอก็ได้รับอนุญาตให้ลงมาออกกำลังกาย

เจ๊เสือดาวเป็นเสือดาวที่มีความยับยั้งชั่งใจ เธอจะไม่จงใจขัดคำสั่งเฉินอิ่งที่ดูแลเธอมาอย่างดี

ตอนเช้าฝนตกปรอย ๆ สนามหญ้าเปียก เฉินอิ่งห้ามเธอลงไป ให้พักผ่อนบนระเบียงชั้นสองแทน

ประตูเหล็กกั้นระหว่างพื้นที่ของเลโอและเจ๊เสือดาว

เลโอ หลังจากโดนตีสั่งสอนก็ว่านอนสอนง่ายขึ้น อีกอย่างพอลิงน้อยไม่อยู่ ก็ไม่มีใครเปิดประตูให้ตอนกลางคืน มันเลยมักจะหลับยาวจนถึงเช้า

วันนี้มันได้ของเล่นใหม่ เสี่ยวเติ้งเอามาให้ ทำจากตอกไม้ไผ่สดสานเป็นตะกร้าและภาชนะต่าง ๆ ใส่หน่อไม้และแอปเปิ้ลของโปรดไว้เต็ม

เสี่ยวเติ้งเพิ่งกลับจากวันหยุด หน้าบานเป็นจานเชิง

“ถูกหวยหรือไง? ทำไมมีความสุขจัง?”

“ฮิฮิ พี่อิ่ง พี่เซิน ป้าผมแนะนำสาวให้ครับ”

ตามธรรมเนียมท้องถิ่น ปีหน้าเสี่ยวเติ้งจะอายุยี่สิบเอ็ด ถึงวัยที่ต้องเริ่มคิดเรื่องแต่งงานแล้ว

ช่วงไม่กี่ปีมานี้ดีขึ้นหน่อย เมื่อก่อนนี้ คนรุ่นเฉินอิ่งกับอินลี่คงมีลูกเข้าโรงเรียนอนุบาลไปแล้ว

สาเหตุที่อินลี่ทะเลาะกับพ่อ หนึ่ง อินลี่ขัดใจพ่อ ยืนกรานจะกลับบ้านเกิดมาเป็นเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่า สอง เขาปฏิเสธการดูตัวแต่งงานมาตลอด ทำให้พ่อโมโหทุกวัน

“ดีแล้วนี่ ฝ่ายหญิงว่าไงบ้าง?”

“เธอยังเรียนอยู่ครับ ปีหน้าจบ เธออยากทำงานที่สถานีอนามัยในตำบล พ่อแม่ผมกำลังพยายามช่วยวิ่งเต้นให้อยู่”

เฉินอิ่งและเสี่ยวเซินสบตากัน ไม่พูดอะไรมาก

ถ้าสำเร็จก็ดี ถ้าไม่ ก็ไม่มีอะไรต้องเสียใจ

เสี่ยวเติ้งเป็นเด็กดี ทำงานเก่ง ไม่เรื่องมาก แม้จะหัวช้าเรื่องเรียนไปบ้าง แต่ไม่ได้แปลว่าโง่

ตอนนี้เขารับผิดชอบดูแลบัญชีโซเชียลมีเดียของสถานีป่าไม้ และบัญชีส่วนตัวเขาก็มีผู้ติดตามเจ็ดแปดหมื่นคนแล้ว

ตั้งแต่เสี่ยวซ่งมาที่สถานีช่วยเหลือ เขาก็ได้รับการสนับสนุนให้อ่านหนังสือมากขึ้นในเวลาว่าง และพวกเขายังคิดจะให้เขาลงเรียนหลักสูตรอนุปริญญาภาคสมทบในปีหน้าด้วย ถ้ามีวุฒิ สถานีป่าไม้อาจพิจารณาจ้างเขาเป็นกรณีพิเศษหรือปรับสถานะพนักงานให้

เสี่ยวเติ้งแอบมองเฉินอิ่ง ขยับเข้ามาใกล้ แล้วกระซิบถามว่าปีใหม่นี้จะกลับหมู่บ้านไหม

“คงไม่กลับ อาจจะต้องกลับไปที่โรงเรียน มีอะไรเหรอ?”

เสี่ยวเติ้งเกาท้ายทอยแล้วรีบส่ายหน้า “เปล่าครับ ไม่มีอะไร แค่ถามดู พี่สาวผมบอกว่าถ้าทุกอย่างราบรื่น เราอาจจะหมั้นกันช่วงปีใหม่ ผมตื่นเต้นนิดหน่อยครับ”

เฉินอิ่งไม่สงสัยอะไร ตบไหล่เสี่ยวเติ้งให้กำลังใจ

“ไม่ต้องกลัว การหมั้นเป็นเรื่องดี จัดการให้เรียบร้อยแต่เนิ่น ๆ พอเธอจบ จะได้เริ่มวางแผนงานแต่งได้เลย”

ในชนบท เรื่องแต่งงานมักจะเร่งรีบเสมอ ไม่เหมือนในเมืองใหญ่

ที่นี่พ่อแม่อยากให้ลูกรับปริญญาวันนี้ แล้วจดทะเบียนสมรสวันพรุ่งนี้เลยด้วยซ้ำ

หลังจากเสี่ยวเติ้งไปแล้ว เจ๊เสือดาวก็เอาหางสะกิดเฉินอิ่งด้วยความอยากรู้

“แล้วคู่ของนายล่ะ? ทำไมไม่เห็นเคยพามาเลย?”

เฉินอิ่งก้มมอง “เป็นเสือดาวทำไมขี้เม้าท์จัง? ฉันยังไม่เจอคนที่ใช่ ทำไมเธอไม่แนะนำให้ฉันสักคนล่ะ?”

เจ๊เสือดาวเงียบไปครู่หนึ่ง รู้สึกว่าความคิดนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน

ฝนหยุดตกสักพัก พี่เสือดาวก็คาบลูกแกะมา

เฉินอิ่งมองอย่างสงสัย “ไปจับมาจากไหน? แถวนี้เรามีแกะด้วยเหรอ?”

เป็นไปไม่ได้ที่แกะภูเขาจะลงมาตีนเขา ที่เจอบ่อย ๆ คือกวางชะมดและแอนทีโลป ที่มาของลูกแกะตัวนี้แปลกประหลาดมาก

พี่เสือดาวอธิบายไม่ถูก แค่บอกว่าเจอในป่า ยืนยันว่าไม่ได้ไปล่าในเขตที่อยู่อาศัยของมนุษย์

เฉินอิ่งดึงลูกแกะจากปากพี่เสือดาว ถ่ายรูปส่งให้อินลี่

จัดการเรื่องพวกนี้ อินลี่เก่งกว่าเขา

ทันทีที่รูปส่งไป อินลี่ก็โทรมา

“นั่นลูกแกะของลุงมู่ บ้านแกยากจน เขาบอกว่าถูกสัตว์ป่าคาบไป ทำไมมาอยู่ที่นายได้? เสือดาวเอาไปเหรอ?”

เฉินอิ่งตรวจดูอย่างละเอียดและยืนยันว่าไม่ใช่ฝีมือพี่เสือดาว

“ดูจากตำแหน่งและรอยแผล น่าจะเป็นฝีมือเสือลายเมฆ แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมมันจับลูกแกะแล้วไม่กิน แต่คาบกลับมาที่ภูเขาแทน”

บาดแผลที่เกิดจากเสือลายเมฆล่าเหยื่อต่างจากสัตว์อื่นอย่างเห็นได้ชัด มองปราดเดียวก็รู้

หลังจากถามพี่เสือดาวว่าเจอลูกแกะที่ไหน เฉินอิ่งแทบจะมั่นใจได้เลยว่าเสือลายเมฆตัวที่มาขอให้เขาช่วยหาคู่ให้นั่นแหละคือตัวการ

พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา!

จากยอดไม้สูง เสียงร้องอย่างหงุดหงิดของเสือลายเมฆก็ดังขึ้น

“พวกนายนี่มันแย่จริง ๆ ขโมยเหยื่อที่ฉันจับมา”

เฉินอิ่งรีบพูดใส่โทรศัพท์ “ตัวการอยู่นี่แล้ว” แล้วเปลี่ยนโหมดเป็นวิดีโอคอล ส่องกล้องไปที่เสือลายเมฆบนต้นไม้ที่กำลังโกรธจัด

พี่เสือดาวก็ลุกขึ้นยืน คำรามใส่เสือลายเมฆ

“แน่จริงก็ลงมาพูดสิ! ดูแลเหยื่อตัวเองไม่ได้ยังมีหน้ามาเถียงอีกเหรอ? ลงมา วัดกันตัวต่อตัวเลยมา”

เสือลายเมฆจะกล้าลงมาสู้ตัวต่อตัวกับพี่เสือดาวได้ยังไง?

เดี๋ยวกลายเป็นสี่รุมหนึ่ง เนื่องจากพี่เสือดาวมีครอบครัวล่ะนะ!

มันโกรธจัด แต่ทำอะไรพี่เสือดาวไม่ได้ ได้แต่คำรามใส่เฉินอิ่งที่ถือโทรศัพท์ แล้วกระโดดไปต้นไม้อื่น หายวับไปอย่างรวดเร็ว

เจ๊เสือดาวมองดูอย่างเฉยเมยตลอดเวลา เป็นสายพันธุ์เดียวกันก็จริง แต่เธอไม่ได้มีความรู้สึกดี ๆ ให้เสือลายเมฆหรอกนะ

ทันทีที่เสือลายเมฆจากไป เจียวเจียวกับเจ้าขาวใหญ่ก็มาถึง

“โฮก พวกเธอทำอะไรกันน่ะ?” เจียวเจียวนั่งลงพิงท่อนไม้ รักษาระยะห่างจากครอบครัวเสือดาว

แม้จะอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบเพราะเฉินอิ่ง แต่ไม่มีนักล่าตัวไหนชอบอยู่ใกล้กับนักล่าอื่นมากเกินไป ยกเว้นตัวผู้กับตัวเมียที่เป็นคู่กัน

เจ้าขาวใหญ่เดินเข้ามา ตะกุยขอบระเบียง พยายามดึงเลโอลงมา

เฉินอิ่งรีบเข้าไปเปิดประตูกรง ให้เลโอไปหาแม่เพื่อให้แม่โอ๋

อายุหนึ่งขวบแล้ว เลโอยังไม่หย่านม เจียวเจียวอารมณ์ดี บางครั้งก็ยอมให้ดูดนมบ้าง

พอเลโอกินอิ่ม เจ้าขาวใหญ่ก็คว้าหูเลโอ พาไปปีนต้นไม้ แล้วตัวเองก็ปีนตามขึ้นไป

ทุกครั้งที่เห็นเจ้าขาวใหญ่ปีนต้นไม้ เฉินอิ่งจะเสียวไส้ ไม่แน่ใจว่าต้นไม้จะรับน้ำหนักเจ้าขาวใหญ่ไหวไหม

โดยเฉพาะเมื่อไม่กี่ปีมานี้ มีแพนด้ายักษ์สองขวบตกลงมาจากต้นไม้สูงสี่เมตรที่ศูนย์เพาะพันธุ์ หมดสติไปกว่าห้าสิบชั่วโมงกว่าจะพ้นขีดอันตราย เรื่องนี้รู้กันทั่วในหมู่คนทำงานศูนย์ช่วยเหลือ

มันคาดเดาไม่ได้จริง ๆ!

เลโอ เจ้าตัวเล็กตื่นเต้นกับการปีนต้นไม้ ตะเกียกตะกายขึ้นไป แต่เมื่อเช้าฝนตก ต้นไม้เลยลื่นนิดหน่อย มันไม่ระวัง อุ้งเท้าหน้าลื่น ตัวเอนหงายหลัง และร่วงลงมา

เฉินอิ่งกระโดดลงจากระเบียง รีบวิ่งไปที่โคนต้นไม้