ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 58 ไหนสัญญาว่าจะแนะนำแฟนให้ไง
ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 58 ไหนสัญญาว่าจะแนะนำแฟนให้ไง
ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 58 ไหนสัญญาว่าจะแนะนำแฟนให้ไง
“ฮ่าฮ่าฮ่า จินหยาตลกชะมัด!”
เสี่ยวเติ้งถ่ายวิดีโอบนชั้นสอง หัวเราะจนเห็นฟันครบทุกซี่
จินหยาโกรธจนส่งเสียงขู่ในลำคอและเริ่มลับเล็บ จ้องมองเสี่ยวเติ้งเขม็ง
“หัวเราะไปเถอะ แต่ถ้าคืนนี้จินหยาไล่ตบแก พวกฉันไม่ช่วยนะบอกก่อน”
อาจารย์จ้าวไม่อยากเห็นลูกศิษย์หาเรื่องใส่ตัว เลยตบกะโหลกไปทีหนึ่งอย่างไม่เกรงใจ
เสือไฟน้อยไม่เข้าใจความคิดของจินหยา ในมุมมองของมัน การที่จินหยามาเฝ้าดูมันจากนอกหน้าต่างทุกวัน แสดงว่าเธอต้องเป็นเพื่อนที่ดีแน่ ๆ
สัตว์สองขาที่รักษาบอกมันบ่อย ๆ บอกว่าเนื้อบดที่มันกิน จินหยาเป็นคนจับมาให้
ต้องเป็นเพื่อนที่ดีแน่นอน ชัวร์ป้าบ!
เสือไฟน้อยผู้เปี่ยมสุขก้มหัวลงและเริ่มแทะเล็มตับสดคำเล็ก ๆ หรี่ตาอย่างมีความสุข
ทันใดนั้นจินหยาก็หมดความอยากอาหารและถอยหลังไปสองสามก้าว นั่งลงแล้วเริ่มล้างหน้า
เฉินอิ่งไม่ให้เสือไฟน้อยกินเยอะเกินไป เพราะระบบย่อยอาหารของมันยังเปราะบาง และอาหารหลักแต่ละวันก็เป็นสูตรที่ผู้เชี่ยวชาญกำหนดมาให้ แต่ส่วนที่กินไม่หมดก็ไม่เสียของ จะถูกนำไปทำเนื้อบดหรือเนื้อตากแห้ง
เสือไฟน้อยต้องการอะไรสักอย่างไว้เคี้ยวเล่น เนื้อขาของลูกเก้งน้อยผ่านกระบวนการนิดหน่อยก็น่าจะเหมาะพอดี
หลังจากปล่อยให้เสือไฟน้อยเล่นบนแท่นสักพัก เฉินอิ่งก็อุ้มมันกลับเข้าห้อง
เจ้าตัวเล็กดูไม่อยากกลับ ส่งเสียงครางงอแงเบา ๆ กัดและงับปลายนิ้วเฉินอิ่งเล่นเบา ๆ
“ไม่ได้ แกยังไม่หายดี พรุ่งนี้เช้าฉันจะปล่อยออกมาเล่นใหม่อีกที”
จินหยากระโดดขึ้นไปบนขอบหน้าต่างอย่างคล่องแคล่ว แล้วนอนเฝ้าดูเสือไฟน้อยผ่านกระจก
พอเห็นจินหยา เสือไฟน้อยก็สงบลง
“มิตรภาพข้ามสายพันธุ์ที่น่ามหัศจรรย์จริง ๆ”
“แก๊งเด็กใหม่” นักศึกษาทั้งสามที่เพิ่งเห็นฉากนี้ครั้งแรก ต่างมุงดูที่หน้าต่างทางเดิน มองเฉินอิ่งตรวจอาการเสือไฟน้อย แล้วหันไปมองท่าทางสงบนิ่งของจินหยา ทำให้พวกเขารู้สึกว่าตัวเองยังอ่อนหัดนัก
ดึกสงัดเวลาสามทุ่ม โจวฮ่าวและหลัวเปิน หลังจากช่วยทำความสะอาดบ้านแพนด้าและคอกสัตว์เสร็จ ก็ต้องสะดุ้งโหยงเมื่อจู่ ๆ เห็นเงาตะคุ่มพุ่งผ่านไปขณะเดินกลับตึกสำนักงาน
“เฮ้ย นั่นใช่ลิงซ์ที่พี่ลี่พูดถึงหรือเปล่า?” โจวฮ่าวอยากจะตามไปดูใจจะขาด
หลัวเปินรีบล็อกตัวเขาไว้ทันที คว้าคอเสื้อแล้วดันเขาไปทางตึกสำนักงาน
“ไม่ต้องดูแล้ว พี่ลี่บอกให้รักษาระยะห่าง พวกมันไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ง่าย ๆ หรอก”
“ขอดูหน่อยน่า แค่นิดเดียวเอง”
“จะดูอะไร? จินหยาไม่สวยพอ หรือเมินตุนเอ๋อร์ไม่น่ารักเหรอ? ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นลิงซ์สักหน่อย จะไปเสี่ยงทำไม?”
โจวฮ่าวยังคงคาใจ หันกลับไปมองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ทันใดนั้นเขาก็หยุดชะงักและคว้ามือหลัวเปิน มือสั่นเทาเล็กน้อย
“หลัวเปิน ตัวนั้นมันดูใหญ่เกินกว่าจะเป็นลิงซ์ไหม? แถมหางมันยังยาวเฟื้อย หางจินหยาสั้นนิดเดียว . . .”
หลัวเปินหันไปมองชัด ๆ แล้วเหงื่อกาฬก็แตกพลั่กทันที
“วิ่ง! นั่นมันเสือดาว!”
ทั้งคู่สติแตก วิ่งล้มลุกคลุกคลานตะโกนลั่นมุ่งหน้าไปตึกสำนักงาน
อินลี่ที่กำลังตรวจเช็กประตูสำนักงานอยู่ เป็นคนแรกที่วิ่งออกมาคว้าตัวทั้งสองคนไว้
“เกิดอะไรขึ้น เป็นบ้าอะไรกันเนี่ย?”
“เสือดาว มีเสือดาว พี่ลี่ เสือดาวบุกเข้ามา”
หลัวเปินกลัวจนปากซีดขาว
อินลี่ขมวดคิ้วและมองไปทางที่ทั้งสองวิ่งมาอย่างระมัดระวัง พร้อมกับตะโกนเรียกเฉินอิ่ง
“พี่อิ่ง ไปดูหน่อยว่าเจ๊เสือดาวกลับมาหรือเปล่า พวกเขาบอกว่าเห็นแมวใหญ่ระหว่างทางกลับ มองไม่ชัดว่าเป็นตัวอะไร แต่หางยาว”
เสี่ยวซ่งกำลังจัดห้องข้าง ๆ ห้องฉุกเฉินให้เจ้าจินน้อย (เสือไฟ) กะว่าจะย้ายมันไปที่นั่นพรุ่งนี้
พอเห็นเฉินอิ่งออกไป เธอก็รีบไปปลอบเสือไฟน้อย
ถ้าเป็นเสือดาวมาจริง ๆ เสือไฟน้อยคงไม่อิ่มท้องมันด้วยซ้ำ
ขณะที่เฉินอิ่งเดินออกไป เขาชำเลืองมองคอกของจินหยา แต่เธอไม่อยู่
เขาหยิบไฟฉายขึ้นมา แล้ววิ่งไปทางโซนการแพทย์ ส่งเสียงเรียกเบา ๆ “เจ๊เสือดาว” ขณะเคลื่อนที่
“แฮ่ ทำไมจู่ ๆ คนเยอะแยะขนาดนี้? ทำเอาเสือดาวตกใจแทบตาย”
เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น เฉินอิ่งมองไปทางต้นเสียง เห็นหัวเสือดาวโผล่ออกมาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ ระหว่างกิ่งไม้
เจ๊เสือดาวจริง ๆ ด้วย!
“มาได้ไงเนี่ย? แล้วลูกล่ะ?”
“พ่อมันดูอยู่ ฉันแวะมาดูนาย อีกเดี๋ยวเราจะย้ายลงใต้ไปพักหนาวชั่วคราวแล้ว”
เจ๊เสือดาวกระโดดลงจากต้นไม้ เดินเข้ามาหาเฉินอิ่ง แล้วเอาตัวถูไถต้นขาเขา
“จะบอกให้นะ ไอ้เสือเฒ่าตัวนั้นก็ไปแล้วเหมือนกัน มุ่งหน้าไปทางตะวันตกเฉียงใต้ ดูเหมือนจะไปหาเสือสาว”
เจ๊เสือดาวเลียหลังมือเฉินอิ่ง เขาพอทนความรู้สึกสาก ๆ นั้นได้
เขานั่งยอง ๆ แล้วลูบแก้มเจ๊เสือดาว ถือโอกาสตรวจร่างกายเธอ โดยเฉพาะตรงที่เคยบาดเจ็บ
“หายดีแล้ว ไม่รู้สึกเจ็บแล้วล่ะ”
เจ๊เสือดาวเอาหัวดุนฝ่ามือเขา แล้วล้มตัวลงนอนตะแคง
“หมดหน้าหนาวแล้วฉันจะกลับมานะ”
เฉินอิ่งส่งเสียงรับรู้ในลำคอ แล้วหยิบขนมจากกระเป๋ามายัดใส่ปากเจ๊เสือดาว
“งั้นเธอจะแวะไปหาเมินตุนเอ๋อร์ไหม? รายนั้นก็จะไปเหมือนกัน บางทีอาจจะได้เจอกันสักวัน”
“ได้สิ เดี๋ยวฉันจะแวะไปหา ลืมบอกไป ยัยแม่หมีแก่ตัวนั้นพาลูก ๆ มุ่งหน้าไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ บอกว่ามีถ้ำที่เธอเคยใช้พักหนาวอยู่ที่นั่น เธอฝากบอกว่าถ้าคราวหน้านายผ่านไปแถวนั้น ก็แวะไปเยี่ยมเธอได้”
เฉินอิ่งเหงื่อตก เขาไม่ใช่สัตว์ป่าพวกนี้นะที่จะเดินเที่ยวในป่าเหมือนเดินในสวนหลังบ้าน
“เอาเถอะ ถ้าเธอเจอแม่แพนด้า ฝากบอกด้วยว่า ถ้าปีหน้าอยากมีลูกอีก ฉันช่วยหาคู่ให้ได้นะ”
เจ๊เสือดาวที่กำลังนอนตะแคงเลียอุ้งเท้าชะงักกึก พยายามกลั้นขำอย่างเห็นได้ชัด
“เธอคงไม่ต้องให้นายช่วยหรอก มีแพนด้าตัวผู้ตามตูดเธอต้อย ๆ ทุกวัน ไล่ยังไงก็ไม่ไป”
เจ๊เสือดาวหัวเราะเสียงดังฟืดฟาด หางม้วนพันแขนเฉินอิ่งอย่างเป็นธรรมชาติ
“ไอ้แพนด้าตัวผู้นั่นติ๊งต๊องชะมัด ถึงขนาดไปเรียนวิธีล้วงรังผึ้งเอาใจแม่หมีจากหมีดำ ฮ่าฮ่าฮ่า!”
คราวนี้เฉินอิ่งไม่รู้จะขำหรือร้องไห้ดี
เขาพอรับได้ถ้าหมีดำจะล้วงรังผึ้ง แต่แพนด้าเนี่ยนะ?
จบกัน เขาไม่น่าตามใจแม่หมีด้วยการเพิ่มน้ำผึ้งสองเท่าในนมเลย แต่นี่ก็พิสูจน์ให้เห็นว่า แม้แต่ในโลกแพนด้าก็ยังมีพวก “สายเปย์”
“จริงสิ อย่าไปเล่าเรื่องนี้ให้เมินตุนเอ๋อร์ฟังนะ” เฉินอิ่งนึกขึ้นได้รีบกำชับเจ๊เสือดาว
“ทำไมล่ะ?”
“เธอไม่รู้เหรอ? เมินตุนเอ๋อร์ไปหาแพนด้าตัวผู้นั้น หวังจะมีลูกด้วย แต่โดนซ้อมกลับมา ตอนนี้แพนด้าตัวนั้นดันไปตามจีบแม่มัน ฉันกลัวเมินตุนเอ๋อร์จะรับไม่ได้”
เจ๊เสือดาวกลิ้งไปกับพื้นด้วยความขบขัน ส่งเสียงครางฮือ ๆ ในลำคอลอยไปไกลกับลมหนาวยามค่ำคืน
อินลี่เดินเข้ามาพอดี พร้อมกระต่ายป่าหนึ่งตัว
แม้เจ๊เสือดาวจะไม่ได้ทักทายเขาอย่างอบอุ่นเท่าเฉินอิ่ง แต่เธอก็ยังเอาตัวไปถูไถมือเขาอย่างมีมารยาท แล้วงับกระต่ายไปในคำเดียว
หลังจากเจ๊เสือดาวกินเสร็จ เธอก็เดินทอดน่องไปที่บ้านแพนด้า โดยมีเฉินอิ่งเดินไปส่งตลอดทาง
เสี่ยวเซินได้รับข้อความก่อนหน้านี้แล้วจึงออกจากคอกสัตว์ไปดูวงจรปิดที่สำนักงานแทน
เฉินอิ่งเปิดประตูนิรภัยและเข้าไปพร้อมเจ๊เสือดาว
กรงเหล็กด้านในไม่ได้เปิดออก เพื่อป้องกันเผื่อทั้งสองตัวตีกัน
ตอนที่เจ๊เสือดาวเข้าไป เมินตุนเอ๋อร์กำลังเคี้ยวไผ่ นอนแผ่หราอย่างสบายใจเฉิบ
พอได้ยินเสียง มันก็ลุกขึ้นมานั่งข้างกรงเหล็ก ทักทายเจ๊เสือดาว
“มาหาฉันเหรอ? ช่วยคุยกับเจ้าสัตว์สองขานั่นให้หน่อยสิ ฉันไม่อยากไป เขาเคยสัญญาว่าจะหาหมีหนุ่มรูปหล่อมาปั๊มลูกกับฉันไม่ใช่เหรอ!”
เฉินอิ่งที่พิงประตูอยู่ได้ยินคำพูดของเมินตุนเอ๋อร์ ถึงกับเอามือกุมหน้าด้วยความอับอาย!