เดอะวิทเชอร์ : บัลลังก์สิงโตทองคำ ตอนที่ 305 สเกลลิเกในเปลวเพลิง 💸

เดอะวิทเชอร์ : บัลลังก์สิงโตทองคำ ตอนที่ 305 สเกลลิเกในเปลวเพลิง

การปรากฏของรูปปั้นไม่ได้รอดพ้นสายตาของแลนน์ ยักษ์น้ำแข็งที่สามารถใช้เวทมนตร์ดรูอิดได้เป็นเรื่องที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน ทั้งในเกมจากชาติที่แล้วและในประวัติศาสตร์ของโลกนี้ ดังนั้นเขาจึงเริ่มสงสัยแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

อย่างไรก็ตามเมื่อเห็นรูปปั้นไม้โอ๊คของสวาลบลอด ข้อสงสัยของเขาก็หายไปจนหมดสิ้น

ถึงอย่างนั้นแลนน์ก็ไม่กังวล ทันทีที่เขาเชื่อมต่อกับยักษ์น้ำแข็งได้สำเร็จ เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังก้องในหัวของเขา

[ภารกิจ - ความพิโรธแห่งเหมันต์ - สำเร็จ]

[ภารกิจ - ความพิโรธเงียบงัน - สำเร็จ]

[ระดับตัวละครเพิ่มขึ้น +1]

สองภารกิจสำเร็จพร้อมกัน และเนื่องจากเป็นภารกิจหลัก ค่าประสบการณ์จำนวนมหาศาลจึงเติมเต็มแถบที่ว่างเปล่าของแลนน์ในทันที ทำให้เขาเลเวลอัป

ความสุขที่เขารู้สึกนั้นยากจะบรรยาย แต่สิ่งที่ทำให้เขาตื่นเต้นจริง ๆ คือสิ่งที่เขาเห็นบนหน้าจอระบบของยักษ์น้ำแข็ง

[ผู้ติดตาม : ไมร์ฮิฟฟ์]

[เพศ : ชาย]

[เผ่าพันธุ์ : ยักษ์น้ำแข็ง]

[เลเวล : 1]

[พรสวรรค์ : น้ำแข็ง, แหล่งกำเนิดเวทมนตร์]

[ค่าประสบการณ์ : 0/1000]

[พลังชีวิต : 32000/32000]

[มานา : 4400/4400]

[ช่องเก็บของ : ไม่มี]

[ทักษะ : สายเลือดน้ำแข็ง, สายเลือดอัลไพน์, ระบบเผาผลาญรวดเร็ว, คำสั่งราชันย์, คาถาพื้นฐานระบบดรูอิด]

[ภารกิจ : ไม่มี]

- - -

[พรสวรรค์ผู้ติดตามที่แบ่งปันได้ : แหล่งกำเนิดเวทมนตร์]

[แหล่งกำเนิดเวทมนตร์ : เพิ่มปริมาณมานาทั้งหมด 100%]

แค่เห็นค่าสถานะเหล่านี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้แลนน์รู้สึกปิติยินดี

นอกจากนี้มีอีกอย่างที่สะดุดตาเขา ชื่อและเผ่าพันธุ์ของยักษ์น้ำแข็งไม่มีคำต่อท้ายในวงเล็บ เหมือนกรณีของบิลตอนแปลงร่างเป็น [หมียักษ์สเกลลิเก] และมันก็ไม่มีทักษะ [การแปลงร่างเบอร์เซิร์กเกอร์] ในรายการทักษะด้วย

นั่นหมายความได้อย่างเดียว อาร์ทิสตายแล้ว และแลนน์ก็ปะติดปะต่อเรื่องราวได้ทันที ความวุ่นวายก่อนหน้านี้ทั้งหมดน่าจะเป็นส่วนหนึ่งของพิธีบูชายัญหมู่แด่เทพเจ้ามืดสวาลบลอด โดยมีจุดประสงค์เพื่อเปลี่ยนอาร์ทิสให้เป็นนักรบเบอร์เซิร์กเกอร์ที่ไม่เคยมีมาก่อน โดยหลอมรวมเข้ากับยักษ์น้ำแข็ง

ซึ่งเขาไม่อาจปฏิเสธความบ้าบิ่นของแผนการและความน่าสะพรึงกลัวที่จะเกิดขึ้นหากมันสำเร็จ แค่จินตนาการก็เพียงพอที่จะทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ

อย่างไรก็ตามมีบางอย่างผิดพลาดในกระบวนการ ตามคำบอกเล่าของไอสต์ ยักษ์น้ำแข็งตัวโตขึ้นกว่าเดิม เพราะก่อนหน้านี้มันไม่ได้สูงถึงสิบเมตรอย่างปัจจุบัน ซึ่งเป็นสัญญาณชัดเจนของผลจากการเสริมพลังของอาร์ทิส เขาใช้พลังของเทพเจ้ามืดและเวทมนตร์ของตัวเองพยายามสร้างร่างกายที่ไร้เทียมทานในโลกหล้า

แต่จิตวิญญาณของเขาไม่เพียงล้มเหลวในการยึดครองร่างนั้น แต่ยังกลายเป็นเครื่องสังเวยโดยไม่เต็มใจ ที่แย่กว่านั้นสิ่งมีชีวิตที่เกิดขึ้นไม่ได้สืบทอดสติปัญญาหรือความสามารถในการร่ายคาถาของเขามาด้วยซ้ำ

เรื่องนี้ชัดเจนจากหน้าต่างข้อมูล แม้ยักษ์จะมีมานาสำรองมหาศาลจากทักษะ [แหล่งกำเนิดเวทมนตร์] แต่ระดับเวทมนตร์ดรูอิดของมันอยู่แค่ขั้นพื้นฐาน ซึ่งหมายความว่ามันไม่สามารถใช้ประโยชน์จากพลังอันมหาศาลได้อย่างเต็มที่

นอกเหนือจากความสามารถติดตัวในการเรียกพายุหิมะ สิ่งเดียวที่มันน่าจะทำเป็นทางเวทมนตร์คือการเปลี่ยนท่อนไม้โอ๊คให้เป็นกระบอง

“ข้าสงสัยว่าเจ้านี่จะเรียนเวทมนตร์เพิ่มได้ในอนาคตไหม . . .” แลนน์พึมพำกับตัวเอง “ถ้าไม่ได้ บางทีข้าอาจจะโยนมันไปให้ลุงเมาส์แซ็กจัดการ . . .”

. . .

โคลกริมเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง และลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ระงับความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว เขาใช้นิ้วเคาะขาของยักษ์น้ำแข็งเบา ๆ

สัมผัสนั้นเหมือนหินโบราณที่หุ้มด้วยหนังมังกร แข็งแต่ยืดหยุ่น แผ่ความเย็นยะเยือก โคลกริมซึ่งเคยต่อสู้กับยักษ์และฝากแผลไว้บนตัวมันหลายแห่ง ไม่สงสัยเลยถึงความทนทานอันเหลือเชื่อของกล้ามเนื้อเหล่านั้น

ท่าทางนั้นดูเหมือนจะไปกดสวิตช์ที่มองไม่เห็น ในพริบตาทุกคนก็กรูกันเข้าไปหายักษ์น้ำแข็ง บางคนด้วยความสงสัยใคร่รู้ บางคนด้วยความต้องการที่จะศึกษา พวกเขาต่างต้องการสำรวจสิ่งมีชีวิตมหึมาตนนี้จากมุมต่าง ๆ

ทุกคนยกเว้นคนเดียว เกิร์ด

วิทเชอร์ร่างยักษ์มองยักษ์น้ำแข็งด้วยสายตาประหลาดใจ แต่ไม่ได้เข้าไปร่วมวงกับคนอื่น เขากลับก้าวถอยหลังสองก้าว

“เราช่วยยาร์ลฮารัลด์และสยบยักษ์น้ำแข็งได้แล้ว แปลว่าเรากลับได้แล้วใช่ไหม?” เขาถามแลนน์

มีแววร้อนรนในน้ำเสียงของเขา

“ข้าคิดเรื่องเกษียณจากการเป็นวิทเชอร์อยู่แล้วเชียว” เกิร์ดพูดต่อ “แต่ดูเจ้าสิ พาข้ามาเอี่ยวกับการต่อสู้ในตำนานเฉยเลย ฮ่า ๆ! ยักษ์น้ำแข็งเชียวนะ!”

พูดจบเขาก็ระเบิดเสียงหัวเราะ

แต่แลนน์ค่อย ๆ ขมวดคิ้ว ไม่ใช่ว่าคำพูดของเกิร์ดกวนใจเขา เขารู้มาพักหนึ่งแล้วว่าวิทเชอร์คนนี้ตั้งใจจะวางมือ และแม้จะเสียดาย แต่เขาก็ไม่มีเจตนาจะรั้งตัวไว้ เขาทำได้เพียงอวยพรให้โชคดีในเส้นทางใหม่

อย่างไรก็ตาม จู่ ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าเขาเกือบจะล้มเหลวในการสร้างพันธสัญญาผู้ติดตามกับยักษ์น้ำแข็ง ตอนที่ค่าประสบการณ์หมดเกลี้ยง จิตสำนึกของยักษ์ยังคงต่อต้านอย่างดุเดือด หากไม่ได้ค่าประสบการณ์ที่เพิ่มขึ้นกะทันหันในวินาทีสุดท้าย ความพยายามทั้งหมดของเขาคงสูญเปล่า

การเพิ่มขึ้นของค่าประสบการณ์อย่างกะทันหันนั้นต้องมาจากผู้ติดตามของเขา ตอนแรกแลนน์คิดว่าเอซไปก่อเรื่องหรือคิยานทำภารกิจสำเร็จ แต่เมื่อเหลือบมองเร็ว ๆ เขาพบว่าเลเวลของสวานริก ผู้ซึ่งเฝ้าแอน สเกลลิก อยู่ จู่ ๆ ก็เลเวลอัป

เมื่อสังเกตเห็นสิ่งนั้น แลนน์จึงเปิดแผงสถานะของสวานริก เมื่อเห็นค่าสถานะและรายละเอียดภารกิจ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

[ผู้ติดตาม : สวานริก เทอร์เชค]

[ . . .]

[พลังชีวิต : 187/230]

[ . . .]

[ภารกิจ : การป้องกันปราสาทเทอร์เชค]

. . .

ไอสต์และแลนน์นำทหารส่วนหนึ่งของตระกูลเทอร์เชคไปช่วยตระกูลทอร์ดาร์รอค ในขณะที่บรันรวบรวมทหารที่เหลือของตระกูลเทอร์เชคพร้อมกับทหารจากตระกูลอื่น ๆ เพื่อกำจัดยักษ์น้ำแข็งที่คุกคามสเกลลิเกมานานหลายศตวรรษ กระบวนการทั้งหมดต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งเดือน

ก่อนจากไปบรันขอให้ทอร์เกียร์ช่วยดูแลสวานริก บังเอิญว่าแม่ของสวานริกอยู่ที่เกาะท่าเรือยูริอัลลา และเขาอยากหลีกเลี่ยงนางในช่วงเวลานั้น ดังนั้นโดยไม่ลังเล เขาจึงตัดสินใจย้ายไปอยู่ที่ปราสาทเทอร์เชคกับทอร์เกียร์

ทอร์เกียร์วางมือจากการเมืองมานานหลายปีแล้ว แต่ไอสต์และบรันเคยได้รับคำชี้แนะจากเขาในวัยเยาว์ ดังนั้นในช่วงเวลานี้เมื่อเกิดปัญหาในแอน สเกลลิก ที่ต้องการการตัดสินใจของผู้นำ สวานริกมักจะขอคำปรึกษาจากทอร์เกียร์และปฏิบัติตามคำแนะนำเสมอ

เมื่อเวลาผ่านไปความสัมพันธ์ของทอร์เกียร์และสวานริกก็แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น และนักรบเฒ่าก็เริ่มส่งกองทหารส่วนตัวไปช่วยงานบริหารเกาะ

แต่วันนั้นขณะกลับจากการลาดตระเวนในพื้นที่ที่มีดราวเนอร์ชุกชุม สวานริกและทหารของเขาได้ยินเสียงโห่ร้องศึกก่อนจะถึงตัวปราสาท

เมื่อรีบเร่งไปดู พวกเขาเห็นธงสีดำที่มีดวงอาทิตย์สีทองตรงกลางโบกสะบัด ตราสัญลักษณ์ของจักรวรรดินิลฟ์การ์ด เบื้องหน้าพวกเขากองทหารกว่าร้อยนายในชุดเกราะสีดำกำลังเคลื่อนพลอย่างเย่อหยิ่ง

นิลฟ์การ์ด! ทำไมต้องตอนนี้? ตอนที่กองทหารเกือบทั้งหมดของสเกลลิเกไปรวมตัวกันที่เกาะอันด์วิก ตอนที่การป้องกันอ่อนแอที่สุด!

ทอร์เกียร์เป็นยาร์ลเกษียณ แม้จะยังมีทหารภักดีอยู่บ้าง แต่ก็มีเพียงร้อยกว่านาย ในทะเลเปิดชาวสเกลลิเกอาจต่อกรกับกองทัพที่ใหญ่กว่าสิบเท่าได้ แต่บนบกความได้เปรียบนั้นหายไป

“นั่นสวานริก เจ้าชายแห่งสเกลลิเก!” ทหารนิลฟ์การ์ดคนหนึ่งตะโกนเมื่อเห็นเขา

ผู้รุกรานยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในสเกลลิเกและไม่รู้ว่าไอสต์ได้ขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์องค์ใหม่แล้ว

“มันเป็นลูกชายโจรสลัด! ให้มันชดใช้หนี้ของพ่อมันก่อน!” กองทัพนิลฟ์การ์ดส่วนหนึ่งแยกตัวออกมาโจมตีเขา โชคดีที่ทหารที่ทอร์เกียร์ส่งมาให้สวานริกเป็นทหารชั้นยอดและสามารถปกป้องเขาได้

“สวานริก หนีไป!” ทอร์เกียร์ตะโกนอย่างเร่งด่วนจากระยะไกล “พวกมันก็แค่ลูกแกะจากหอคอยทองคำ! ข้าปล้นชายฝั่งของมันมานับครั้งไม่ถ้วนจนจำไม่ได้แล้ว ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก”

คำพูดของยาร์ลเฒ่าจุดไฟแค้นให้นิลฟ์การ์ด การโจมตีของพวกเขารุนแรงขึ้น และบางส่วนที่ล้อมสวานริกอยู่ก็หันกลับไปโจมตีทอร์เกียร์อีกครั้ง

“กลับไปที่ปราสาท อย่าปะทะตรง ๆ! ข้าจะหาดรูอิดเพื่อเรียกกำลังเสริม นิลฟ์การ์ดไม่ใช่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว! พวกมันยึดครองดินแดนทางเหนือไปมากและเป็นศัตรูตัวฉกาจของแลนน์” สวานริกไม่ได้มั่นใจเหมือนทอร์เกียร์

บีร์นาติดตามความเคลื่อนไหวของขุนนางบนแผ่นดินใหญ่มาตลอด และด้วยเหตุนี้เขาจึงรู้ว่าจักรวรรดินิลฟ์การ์ดตอนนี้ทรงอำนาจกว่าที่เคย

ในขณะเดียวกันองครักษ์ที่ปกป้องสวานริกก็ล้มลงทีละคน ราวกับตื่นจากฝัน ทอร์เกียร์มองศัตรูด้วยความสยดสยอง พวกมันมีอาวุธดีกว่า ไม่รู้จักความกลัว และต่อสู้ด้วยความมุ่งมั่นที่น่าสะพรึงกลัว

“จริงหรือเนี่ย? นิลฟ์การ์ด กลายเป็นยักษ์ไปแล้วรึ?” ทอร์เกียร์ตระหนักในเวลานี้ว่าพวกมันไม่ใช่ลูกแกะที่ร้องไห้ใต้เงาการปล้นสะดมอีกต่อไป

“แต่ต่อให้สู้กับยักษ์ ข้าก็ยังฟันอะไรได้บ้างแหละน่า!” เขาหัวเราะอย่างท้าทาย

ทันใดนั้นเสียงทุ้มยาวดังก้องในอากาศ สวานริกรู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง แล้วเขาก็เห็นหินขนาดยักษ์ใหญ่กว่าคนพุ่งข้ามท้องฟ้าราวกับลูกธนูและตกลงใส่ปราสาท ทุกครั้งที่กระทบกำแพงส่วนใหญ่ก็พังทลายลง

กระสุนหินถล่มป้อมปราการเหมือนคลื่นซัดปราสาททราย สวานริกมองอย่างหมดหนทางขณะที่ครึ่งหนึ่งของโครงสร้างพังครืนลงมา

แต่สิ่งที่ทำให้เขากรีดร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างแท้จริงคือการเห็นทอร์เกียร์ยังคงต่อสู้อยู่ที่ตีนปราสาท กลุ่มฝุ่นและเศษซากกลืนกินเขาไปจนหมด

ในขณะเดียวกันทหารนิลฟ์การ์ดและนักรบสเกลลิเกยังคงต่อสู้อย่างดุเดือด ทหารนิลฟ์การ์ดหลายนายโดนลูกหลงจากกระสุนหินและบางส่วนถูกฝังใต้ซากปราสาท แต่แทนที่จะหวาดกลัว ความบ้าคลั่งของพวกเขากลับทวีความรุนแรงขึ้น

จากแนวรบของนิลฟ์การ์ด เสียงตะโกนด้วยความตื่นเต้นดังขึ้น “อีกรอบ! ถล่มปราสาทนั่นให้ราบเป็นหน้ากลอง! ให้ไอ้พวกโจรสลัดลิ้มรสการสูญเสียบ้านของพวกมันบ้าง!”

ดวงตาของสวานริกแดงก่ำ ในขณะนั้นความคิดที่จะถอยหนีหายไปจากสมองจนหมดสิ้น ไม่สำคัญว่าทอร์เกียร์จะเป็นหรือตาย เกียรติยศของชาวเกาะและความผูกพันที่มีต่อทอร์เกียร์ขวางกั้นไม่ให้เขาถอยแม้แต่ก้าวเดียว

เขาคำรามลั่น และในชั่วพริบตาท่วงท่าและเทคนิคดาบทั้งหมดที่เขาเรียนรู้มาตลอดหลายปีก็หลั่งไหลเข้ามาในความคิดและฝังลงในกล้ามเนื้อ โดยไม่ลังเลเขาฝ่าวงล้อมจากแนวหลังที่องครักษ์ปกป้องอยู่ และพุ่งเข้าสู่ใจกลางการต่อสู้ น่าประหลาดใจที่จังหวะการต่อสู้ของเขากับองครักษ์นั้นเข้ากันได้อย่างไร้ที่ติ ภายในไม่กี่วินาที พวกเขาฟันล้มนหารนิลฟ์การ์ดไปหลายนาย

แต่ความแตกต่างด้านจำนวนนั้นท่วมท้น และการซุ่มโจมตีด้วยเครื่องยิงหินได้ลดจำนวนคนของพวกเขาไปมาก ทีละน้อย ขบวนทัพของพวกเขาเริ่มโอนเอนเหมือนเรือกลางพายุ

“ทอร์เกียร์ตายแล้ว!” ใครบางคนตะโกนจากแนวรบศัตรู “จับลูกชายโจรสลัดนั่น! ให้ราชาโจรสลัดรู้ซึ้งถึงความเจ็บปวดจากการเสียลูกชาย!”

พวกนิลฟ์การ์ดคำรามด้วยความฮึกเหิมและถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์ที่ไม่อาจหยุดยั้ง แต่ในตอนนั้นร่างกายของสวานริกก็เริ่มเรืองแสงสีเขียวมรกต