เดอะวิทเชอร์ : บัลลังก์สิงโตทองคำ ตอนที่ 265 เสียงสะท้อนของสวาลบลอดในขุนเขาแห่งสเกลลิเก 💸

เดอะวิทเชอร์ : บัลลังก์สิงโตทองคำ ตอนที่ 265 เสียงสะท้อนของสวาลบลอดในขุนเขาแห่งสเกลลิเก

พวกวิลด์คาร์ลคือกลุ่มคนที่เป็นอิสระจากตระกูลใด ๆ พวกเขากินสิ่งที่ล่ามาได้และมีชีวิตอยู่เพื่อการฆ่าฟันเท่านั้น

พวกเขาบ้าสงครามยิ่งกว่าชาวเกาะคนไหน ๆ แม้แต่ผู้ตั้งถิ่นฐานกลุ่มแรกจากแผ่นดินใหญ่ก็ยังสร้างภาพจำเกี่ยวกับชาวเกาะโดยอ้างอิงจากพวกวิลด์คาร์ล ป่าเถื่อน ดุร้าย และกระหายเลือด

พวกเขาไม่มีภรรยาหรือลูก วิธีเดียวที่จะเข้าร่วมกลุ่มได้คือต้องละทิ้งครอบครัวเพื่ออุทิศตนให้กับสงครามอย่างหมดสิ้น จึงจะถือว่าได้เข้าร่วมอุดมการณ์ของพวกเขา

ดังนั้นจะเรียกว่าเป็นเผ่าก็คงไม่ถูกนัก น่าจะเรียกว่าเป็นลัทธิหรือคณะนักบวชทางศาสนาเสียมากกว่า

สิ่งที่ชาวเกาะคนอื่น ๆ ไม่รู้ก็คือ พวกเขาแอบบูชาเทพเจ้าต้องห้าม ‘สวาลบลอด’ อย่างลับ ๆ และเลือดทุกหยดที่พวกเขาหลั่งรินนั้นมีไว้เพื่อบูชายัญแด่เทพองค์นั้น เหล่านักบวชที่เหลือรอดของสวาลบลอดจะคัดเลือกพวกวิลด์คาร์ลผ่านบททดสอบ เพื่อให้แน่ใจว่าจะมีเพียงผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดเท่านั้นที่ผ่านไปได้ จากนั้นจึงเปลี่ยนพวกเขาให้กลายเป็น ‘เบอร์เซิร์กเกอร์’ ผ่านพิธีกรรมโบราณ

หลังจากเปิดเผยตัวตนว่าเป็นวิลด์คาร์ล มอร์กวาร์กก็เล่าต่อ “หลังจากชาวสเกลลิเกบุกโจมตีและเกือบกวาดล้างลัทธิของเราจนสิ้นซาก มีเพียงไม่กี่คนในพวกเราที่รอดมาได้ เรารักษาสิ่งที่เป็นแก่นแท้ของเบอร์เซิร์กเกอร์เอาไว้ ซ่อนตัว และรอเวลาที่เหมาะสมที่จะกลับมาผงาดอีกครั้ง”

“ตอนนี้พวกเขาซ่อนตัวอยู่ที่ไหน?” แลนน์ถาม

“ที่ยอดเขาบนเกาะอาร์ด สเกลลิก ในสถานที่ที่เรียกว่า ฟอร์นฮาลา”

เกิร์ดเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “ก่อนที่ข้าจะจากมา ข้าเคยศึกษาประวัติศาสตร์ของลัทธิสวาลบลอด ถ้าข้าจำไม่ผิดที่นั่นเคยเป็นค่ายหลักของลัทธิสวาลบลอด พวกเขายังอยู่ที่นั่นจริง ๆ หรือ?”

มอร์กวาร์กพึมพำกับตัวเองโดยไม่รู้ตัว “ที่นั่นคือที่ตั้งของวงล้อมหมี สถานที่ฝึกฝนเหล่าเบอร์เซิร์กเกอร์ พวกชาวสเกลลิเกคงคาดไม่ถึงหรอกว่าเราจะหวนคืนกลับมา”

แลนน์ขมวดคิ้วและนวดขมับ สิ่งที่เคยเป็นความลับบัดนี้กระจ่างชัดแล้ว

แม้ว่ามอร์กวาร์กจะติดอยู่ที่นี่มาพักใหญ่ และเขาไม่รู้ว่าพวกวิลด์คาร์ลยังอยู่ที่นั่นหรือไม่ บางทีพวกเขาอาจย้ายออกไปแล้ว

แต่ในเมื่อมีเบาะแส พวกเขาก็ไม่อาจปล่อยโอกาสที่จะตรวจสอบให้หลุดมือไป

เพื่อความไม่ประมาท แลนน์ถามต่อ “มีอะไรอื่นที่เราจำเป็นต้องรู้อีกไหม หรือมีอะไรที่เจ้าอยากจะบอกอีกหรือเปล่า?”

“ช่วยข้าถอนคำสาปที”

แลนน์ตัดการส่งพลังเวทมนตร์ไปยังผนึกอาคม

มอร์กวาร์กขมวดคิ้วอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้สึกตัว

“เจ้าทำอะไรกับข้า? ไอ้พวกกลายพันธุ์หัวทองบัดซบ ทำไม . . .”

แลนน์เกาหู แล้วหันไปมองเกิร์ด พลางยื่นดาบแอรอนไดท์ให้ “อยากลองทดสอบความเป็นอมตะของมันดูไหม?”

เกิร์ดรับดาบไปด้วยความยินดี ชื่นชมประกายสีทองของอักขระรูนบนใบดาบ

ทันใดนั้นดาบก็ถูกเหวี่ยงออกไปโดยพละกำลังมหาศาลของเกิร์ด พร้อมกับเลือดสาดกระเซ็นไปทั่วถ้ำ ทำให้เทียนบางเล่มดับลงในทันที

มนุษย์หมาป่าสูญเสียพลังชีวิตไปจนหมดสิ้น แต่ในชั่วพริบตาร่างของมันก็เริ่มลุกไหม้ ถูกกลืนกินด้วยเปลวเพลิงสีเขียวดุจวิญญาณ เมื่อเปลวไฟมอดลง มอร์กวาร์กก็หายวับไปกับตา ราวกับว่าเขาไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้นมาก่อน

เกิร์ดมองไปยังจุดที่มนุษย์หมาป่าเคยยืนอยู่ ซึ่งตอนนี้ไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน “ข้าอุตส่าห์คิดว่าจะได้ส่วนผสมมาทำยามนุษย์หมาป่าสักหน่อย . . .”

เกิร์ดดึงดาบเงินที่เขาใช้ตรึงมนุษย์หมาป่าออกมาด้วยสีหน้าเสียดาย หลังจากเปรียบเทียบมันกับดาบแอรอนไดท์ เขาก็ถอนหายใจยาวก่อนจะส่งดาบคืนให้แลนน์

“ข้ามีอีกคำถาม ทำไมเจ้าถึงสะกดจิตได้แม้กระทั่งสิ่งมีชีวิตเวทมนตร์อย่างมนุษย์หมาป่า?”

ความสามารถของระบบนั้นยากจะอธิบาย นอกจากนี้เกิร์ดยังไม่ใช่สมาชิกของภาคีวิทเชอร์ แลนน์จึงยังไม่เปิดเผยความลับเรื่องสายเลือดโบราณให้เขารู้

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง แลนน์ก็ให้คำตอบที่ฟังดูสมเหตุสมผล “ข้ามาจากสถาบันกริฟฟิน มันเป็นเรื่องปกติที่ผนึกอาคมของข้าจะแตกต่างออกไปบ้าง”

เกิร์ดนึกถึงผนึกเออร์เดนอันทรงพลังที่แลนน์เคยใช้ แววตาของเขาแสดงความครุ่นคิด

แลนน์ไม่อยากพูดถึงประเด็นนี้อีกจึงโบกมือเพื่อเปลี่ยนเรื่อง

“ถ้าเราไม่อยากมีปัญหาเพิ่ม เราควรรีบออกไปจากที่นี่จะดีกว่า มนุษย์หมาป่าที่เพิ่งฟื้นคืนชีพอาจจะมาโจมตีเราเมื่อไหร่ก็ได้”

“ถึงมันจะไม่เก่งกาจอะไรนัก แต่ความสามารถที่ไม่ยอมตายของมันก็น่ารำคาญใช่เล่น”

เกิร์ดพยักหน้าเห็นด้วย “ไปกันเถอะ ขนาดยังเป็นปัญหาสำหรับพวกเรา คนธรรมดาคงไม่มีทางสู้มันได้แน่”

แต่ทันใดนั้นวิทเชอร์ทั้งสองก็หันหลังกลับ เตรียมดาบในมือให้พร้อม “ท่านสุภาพบุรุษลึกลับที่ซ่อนอยู่ในเงามืด ท่านจะไปกับเราด้วยไหม?”

ภายในถ้ำความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทันใดนั้นท่ามกลางศพหลายร่างที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น ศพหนึ่งก็สั่นไหวขึ้นมา

มีคนรอดชีวิตอยู่ที่นั่น ซ่อนตัวอยู่ใต้ซากศพของสหายที่ล้มตาย ชายผู้นี้ถูกศพทับร่างไว้ ทำให้มอร์กวาร์ก ซึ่งประสาทสัมผัสทื่อลงด้วยความหิวโหยและสติปัญญาเลอะเลือนมองข้ามไป

ชายผู้นั้นพยายามลุกขึ้นด้วยท่าทางสั่นเทา แต่เลือดข้นหนืดบนพื้นและบาดแผลของเขาเองทำให้เขาลื่นล้มหลายครั้งกว่าจะทรงตัวยืนขึ้นได้

“สรรเสริญพระแม่เฟรยา . . . ขอบคุณท่านอาจารย์วิทเชอร์ที่ช่วยเหลือ” ชายคนนั้นพูดตะกุกตะกักขณะที่ร่างกายสั่นเทิ้มไปทั้งตัว “ได้โปรดอย่าหันดาบมาที่ข้าเลย อย่างที่พวกท่านเห็น ข้าเป็นเพียงคนธรรมดา”

“คนธรรมดาไม่มีเหตุผลที่จะมาอยู่ที่นี่หรอก” เกิร์ดกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ท่านอาจารย์ ข้าชื่อ ไอนาร์” ชายคนนั้นมองศพข้าง ๆ ที่สวมเกราะคล้ายกันด้วยสีหน้าเศร้าสลด “ข้าเป็นผู้ศรัทธาในพระแม่ ข้ามาที่นี่เพื่อชำระล้างความแปดเปื้อนนี้ในนามของพระองค์”

“แต่ข้าไม่คาดคิดเลยว่าพลังของผู้ลบหลู่จะท่วมท้นถึงเพียงนี้ สหายของข้าตกเป็นเหยื่อกรงเล็บของมัน ข้า . . . เป็นคนเดียวที่เหลือรอด นี่ต้องเป็นพรของพระแม่ที่คุ้มครองข้าไว้” เขาเสริมด้วยน้ำเสียงขมขื่น

ขณะที่พวกเขาพูดคุยกัน เสียงหอนของฝูงหมาป่าก็ดังสะท้อนมาจากนอกถ้ำ ครั้งนี้มีเสียงคำรามต่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวดังสลับกับเสียงหอน บ่งบอกว่ามอร์กวาร์ก หลังจากความตายในกองเพลิง ได้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้งที่ไหนสักแห่งใกล้ ๆ นี้

ไอนาร์ดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินเสียงเหล่านั้น “ท่านอาจารย์ เราต้องไปกันแล้ว! เจ้าผู้ลบหลู่นั่นมันเป็นอมตะ มันฟื้นคืนชีพกลับมาแล้ว . . .”

แต่แลนน์ขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อฆ่ามันหรอกหรือ? ทำไมถึงอยากหนีแล้วล่ะ? เจ้าก็เห็นแล้วว่ามนุษย์หมาป่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเรา นี่อาจเป็นโอกาสให้เจ้าทำเป้าหมายที่ตั้งใจไว้ให้สำเร็จก็ได้นะ”

ไอนาร์ตะลึงงันพูดไม่ออก ร่างกายของเขาสั่นเทิ้มยิ่งกว่าเดิม

เสียงหอนด้านนอกดังขึ้นเรื่อย ๆ สัญญาณบอกว่าฝูงสัตว์ร้ายกำลังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว

แลนน์และเกิร์ดแลกเปลี่ยนสายตาที่มีความหมายและตัดสินใจกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูด

“ไอนาร์ใช่ไหม? นำทางเราออกไปจากที่นี่” แลนน์สั่งเสียงเข้ม

ชายผู้นั้นเงยหน้าขึ้นด้วยความโล่งอก แต่สิ่งที่เขาเห็นคือมือที่ยกขึ้นทำท่าทางประหลาด

แสงสีขาววาบเข้าสู่ดวงตาของเขา แทรกซึมเข้าสู่จิตใจโดยไร้การต่อต้าน

[ผนึกแอกซี - ลวงตา]

“เจ้าเป็นใครกันแน่? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่? เจ้ารู้อะไรเกี่ยวกับมอร์กวาร์กบ้าง?” แลนน์ถามโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า

“ข้าชื่อไอนาร์ ลูกชายของโทราดาร์ แต่คนภายนอกรู้จักข้าในชื่อ เรย์มอนด์ ข้าเคยเป็นคนของมอร์กวาร์ก ข้าออกปล้นหมู่บ้าน สังหารผู้หญิงและเด็ก มันเป็นกิจวัตรประจำวันของข้า”

“แต่วันหนึ่งมอร์กวาร์กจู่ ๆ ก็พาพวกเราไปยึดวิหารเฟรยาและฆ่านักบวชหญิงจำนวนมาก . . . นั่นนักบวชหญิงเลยนะ แม้แต่สำหรับข้า เรื่องนี้มันเกินไปแล้ว”

เกิร์ดแค่นหัวเราะ “สรุปว่าเจ้าก็ยังมีขีดจำกัดงั้นสินะ?”

ชายผู้นั้นภายใต้ฤทธิ์ของคาถาสะกดจิตไม่ได้ตอบโต้เกิร์ด แต่ยังคงตอบคำถามของแลนน์ต่อไป

“ข้าเบื่อหน่ายพฤติกรรมของมอร์กวาร์กมานานแล้ว ดังนั้นในงานเลี้ยงฉลองของมัน ข้าจึงหยิบสมบัติที่ข้าได้รับมรดกจากพ่อออกมา สร้อยคอที่มีเขี้ยวหมาป่า ตามตำนานเล่าว่าใครก็ตามที่ถูกมันทำร้ายจะต้องคำสาป และแน่นอนไม่นานมอร์กวาร์กก็กลายเป็นสัตว์ประหลาด”

เกิร์ดแสดงสีหน้าประหลาดใจ “งั้นเจ้าเองรึที่เป็นคนสาปแช่งและเปลี่ยนเขาให้เป็นมนุษย์หมาป่า? ไม่ใช่ฝีมือของนักบวชหญิงแห่งเฟรยารึ?”

เรย์มอนด์เมินคำถามของเกิร์ด

แลนน์ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะถาม “ทำไมเจ้าถึงกลับมาที่นี่?”

เรย์มอนด์ตอบอย่างหมดเปลือก “มอร์กวาร์กเก็บทรัพย์สินที่ปล้นมาได้ทั้งหมดไว้ในห้องหนึ่งของวิหาร และหลังจากข้าสาปแช่งมัน ข้าก็ซ่อนกุญแจไว้ แต่ข้าไม่นึกว่าคำสาปจะทำให้มันแข็งแกร่งขนาดนี้ ข้ารีบหนีออกมาตอนนั้น เลยเอาสมบัติออกมาด้วยไม่ได้”

“สรุปคือครั้งนี้เจ้ากลับมาเพื่อเอาสมบัติคืน” เกิร์ดสรุป แล้วถามต่อ “แล้วจะถอนคำสาปของมอร์กวาร์กได้อย่างไร?”

เรย์มอนด์ไม่ตอบ แต่แลนน์เชิดคางขึ้นเล็กน้อยแล้วสั่ง “ตอบคำถามของเขา”

“คำสาปจะถูกทำลายหากผู้ต้องคำสาปสัมผัสกับสร้อยคอเขี้ยวหมาป่าอีกครั้ง ข้ามีมันติดตัวอยู่ตอนนี้”

จากนอกถ้ำเสียงหอนของหมาป่าดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ และมีเสียงหนึ่งที่โดดเด่นออกมา เป็นเสียงคำรามที่ฟังดูเหมือนทั้งมนุษย์และสัตว์ป่าผสมกัน

เกิร์ดตบไหล่แลนน์เบา ๆ แล้วก้าวถอยหลัง

แลนน์เข้าใจความหมายของเพื่อนร่วมทางและหยุดการใช้ผนึกอาคม

ชายผู้นั้นเมื่อได้สติก็กระพริบตาด้วยความงุนงง เมื่อความทรงจำหวนกลับมา เขาเข้าใจว่าเพิ่งเกิดอะไรขึ้นและรู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้นต่อ ทำให้เขาทรุดตัวลงคุกเข่าและเริ่มอ้อนวอนอย่างสิ้นหวัง “ได้โปรดเถอะ ท่านอาจารย์! เมตตาข้าด้วย! มันจริงที่ข้าโกหก แต่ข้าเป็นคนลงโทษมอร์กวาร์กนะ ข้าฆ่าโจรชั่วนั่นเพื่อให้มันหยุดทำเลว!”

“ตอนนี้ข้าเป็นผู้ศรัทธาที่เคร่งครัดของเทพธิดาเฟรยา! ข้าสวดมนต์ทุกวัน เทศนาทุกสัปดาห์ และบริจาคทานทุกเดือน . . . !”

ขากรรไกรขนาดมหึมาโผล่ออกมาจากเงามืด ขัดจังหวะคำวิงวอนของเขา เขี้ยวของมันแวววาวในแสงเทียนสลัว

ชายผู้นั้นกรีดร้องสั้น ๆ ก่อนจะถูกลากเข้าไปในความมืด

ดวงตาของเกิร์ดวาวโรจน์ ในแสงสลัวเขามองเห็นร่างของชายคนนั้นแหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านอย่างรวดเร็วภายในปากของมนุษย์หมาป่า ไม่แม้แต่จะได้รับ ‘เกียรติ’ ในการกลายเป็นอาหาร

“ศรัทธา ความยุติธรรม . . . อะไรก็ช่างเถอะ” เกิร์ดพึมพำอย่างเย็นชา พูดกับศพที่ไม่มีตัวตนอยู่แล้ว “นี่คือชะตากรรมที่เจ้าสมควรได้รับจากการกระทำของเจ้า”