ตอนที่ 17 วันด้าอิจฉา

"อะไรกัน!"

ภายในปราสาทที่เป็นฐานทัพของไฮดร้าในประเทศโซโคเวีย

วันด้าอ่านเนื้อหาในไดอารี่แล้วบ่นออกมาอย่างไม่พอใจ "ถ้าเจ้าโทนี่ สตาร์ค นั่นตายในทะเลทรายไปได้ก็ดีสิ"

"อย่างนี้ฉันก็จะได้ล้างแค้นให้พ่อแม่แล้ว"

"ทำไมไม่จัดการเจ้าโทนี่ไปซะเลยล่ะ นายเป็นสามีฉันในอนาคตแน่รึเปล่า..."

แค่คิดถึงเรื่องราวหวานแหววระหว่างเธอกับเขาในอนาคต อย่างที่เขียนไว้ในไดอารี่เล่มที่สอง

แม้แต่ตอนหลับก็ยังฝันเห็นเรื่องราวความรักอันแสนหวาน

แต่พอมาถึงไดอารี่เล่มที่สาม เขากลับเรียกศัตรูด้วยสรรพนามที่สนิทสนมซะอย่างนั้น

พอเห็นแบบนี้ วันด้าก็เริ่มโมโหแล้ว

ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้!

"สามีอะไร?"

พอดีกับที่ปีเอโตรเดินเข้ามาพร้อมอาหารเย็น ดูเหมือนว่าเขาจะได้ยินวันด้าพูดอะไรเกี่ยวกับสามีออกมาเบาๆ

ขณะที่เขายื่นอาหารให้ เขาก็ถามด้วยความสงสัยว่า: "เธอกำลังคบกับใครอยู่หรือเปล่า? เป็นคนในแคมป์ฝึกหรือทีมสำรองกันนะ? หรือว่าเป็นพวกที่ถูกขังไว้เพื่อเป็นหนูทดลอง?"

"ว่าไงนะ ใครจะไปชอบพวกนั้นล่ะ!"

วันด้าเงยหน้าขึ้นแล้วมองปีเอโตรอย่างเย็นชาเมื่อได้ยินคำพูดของเขา: "แค่พวกเด็กไม่รู้จักโตเท่านั้นแหละ"

"อย่าลืมสิว่าเราเพิ่งอายุสิบสี่เองนะ!"

ปีเอโตรยื่นอาหารตรงหน้าวันด้าพร้อมรอยยิ้ม "ถ้าเทียบกับคนอื่นๆ ใจของเราโตกว่าก็จริง แต่ร่างกายเรายังโตไม่เต็มที่เลย"

"อย่ามายุ่งน่า!"

วันด้ากำไดอารี่ไว้แน่นแล้วหันหลัง ไม่สนใจปีเอโตรอีกต่อไป

ถึงเธอจะอายุแค่สิบสี่ แต่สาวๆ มักจะโตกว่าหนุ่มๆ ในวัยเดียวกันเสมอ

ยิ่งเป็นวันด้าที่ผ่านเรื่องราวมาเยอะแล้วยิ่งโตเกินวัยไปมาก

"งั้นก็ห้ามงดอาหารเย็นล่ะ ร่างกายของเธอยังต้องเจริญเติบโตนะ แม้แต่การควบคุมน้ำหนักก็ต้องใส่ใจสุขภาพเป็นอันดับแรก"

ปีเอโตรมองวันด้าที่เริ่มทำท่าเพ่งมองอากาศเหมือนกำลังอ่านอะไรบางอย่างจริงจัง แล้วถอนหายใจเบาๆ

เขาเป็นพี่ชายแท้ๆ แต่ต้องคอยมาเอาใจเหมือนเป็นน้อง

ขณะเดียวกัน ในฐานะพี่ชาย เขาก็สามารถใช้สิทธิ์พี่ชายเพื่อดูแลเธอได้

แต่ช่างมันเถอะ

แค่เธอมีความสุข เขาก็ยอมแกล้งเป็นเด็กไร้เดียงสาให้เธอคอยโอ๋ก็ได้

ตราบใดที่ทำให้เธอรู้สึกว่าเป็นพี่สาวที่ดีที่คอยดูแลน้องชาย

จะเรียกเขาว่าพี่ชาย หรือแกล้งทำเป็นน่าสงสารก็ได้ทั้งนั้น

เขาไม่แคร์หรอก

ท้ายที่สุดแล้ว เธอเป็นญาติเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ของเขาบนโลกใบนี้

"โอเค ฉันรู้แล้ว นายกินไปก่อนเถอะปีเอโตร ฉันจะกินทีหลัง"

วันด้าหมุนตัวหันมาส่งยิ้มหวานให้ปีเอโตรหลังจากได้ยินเขาพูดแบบนั้น

เรื่องรูปร่างช่างมันเถอะ

ตอนนี้ต้องดูแลสุขภาพตัวเองให้ดีก่อน แล้วค่อยปกป้องน้องชาย!

หลังจากส่งยิ้มหวานให้ปีเอโตร วันด้าก็หันมาอ่านต่อในสิ่งที่สามีเธอเขียน...เอ้ย มันอาจจะกลายเป็นไดอารี่ที่สามีของเธอเขียนในอนาคตก็ได้!

ในไดอารี่ ไดอารี่เล่มที่สามยังดำเนินต่อไป

[ฉันเห็นเธอ นาตาชา โรมานอฟฟ์ เข้าโดยบังเอิญ]

[ตอนที่ฉันเห็นเธอ ตัวฉันก็สั่นอย่างควบคุมไม่อยู่ ถ้าไม่พยายามอย่างมากเพื่อกดข่มอารมณ์ไว้ในใจ เกรงว่าฉันคงจะร้องออกมาด้วยความตื่นเต้นจริงๆ]

[ไม่รู้ว่าเธอมายังที่นี่เพื่อเปลี่ยนตัวตนและซ่อนตัวหรือเปล่า เพื่อที่จะทำภารกิจลับต่อไป หรือว่าภารกิจของชีลด์เสร็จสิ้นแล้ว เธอเลยอยากจะเปลี่ยนตัวตนเพื่อล้างใจและสัมผัสชีวิตอีกแบบหนึ่ง]

[ไม่ว่าจะเป็นกรณีไหน ฉันก็ไม่ควรจะเรียกชื่อเธอ หรือรบกวนเธอ]

[เมื่อเปรียบเทียบกับสมาชิกอเวนเจอร์สคนอื่น เธอช่างโดดเด่นและแตกต่างเสมอ]

[อย่างน้อย...ความรู้สึกที่ฉันมีต่อเธอมันก็ไม่เหมือนกับคนอื่น]

พอวันด้าอ่านมาถึงตรงนี้ เธอก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ทำไมมีผู้หญิงคนอื่นด้วยล่ะ!

เขาหมายความว่ายังไงที่บอกว่าความรู้สึกที่มีต่อเธอมันแตกต่าง?

แล้วฉันล่ะ?

ในไดอารี่เล่มแรกกับเล่มที่สองไม่ใช่ว่าเขาเขียนไว้เหรอ ว่าเธอคือภรรยาในอนาคตของเขา?

แล้วทำไมตอนนี้ถึงบอกว่าความรู้สึกที่มีต่อผู้หญิงที่ชื่อนาตาชา โรมานอฟฟ์ นี่มันแตกต่างล่ะ?

วันด้ารู้สึกหงุดหงิดในใจโดยไม่รู้ตัว แต่เธอไม่ได้แสดงสีหน้าออกมากลับเลือกที่จะอ่านต่อ

เธออยากรู้เหลือเกินว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน ถึงขั้นทำให้ว่าที่แฟนหนุ่มและสามีในอนาคตมีใจให้เป็นพิเศษแบบนี้

[จริงๆ แล้ว ในบรรดาสมาชิกอเวนเจอร์สยุคก่อตั้ง คนแรกที่ฉันเจอคือ นาตาชา โรมานอฟฟ์]

[ครั้งแรกที่พบกัน เธอเป็นบาร์เทนเดอร์ ครั้งที่สองที่ได้เจอ เธอกลายเป็นพนักงานเสิร์ฟในร้านอาหาร]

[ฉันเคยเห็นเธอในบริษัทที่เคยทำงานด้วย และยังเคยเห็นเธอในอุทยานเยลโลว์สโตนอีก]

[เธอมีตัวตนมากมาย ทั้งบาร์เทนเดอร์ ดีเจสาว พนักงานเสิร์ฟ ไกด์นำเที่ยว...]

[ต่อมา หลังจากเข้าร่วมเป็นสมาชิกอเวนเจอร์สรุ่นแรก ฉันเคยถามเธอว่าทำไมชอบเปลี่ยนตัวตนเยอะจัง]

[เธอตอบฉันพร้อมรอยยิ้มว่า มันเป็นวิธีที่เธอใช้ระบายความเครียดและสัมผัสชีวิตที่แตกต่างกับตัวตนที่หลากหลาย มันช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดในตัวเธอ]

[บอกตามตรง ฉันเข้าใจสิ่งที่เธอชอบนะ เพราะเมื่อก่อนฉันไม่มีทางเลือก ชีวิตช่วงแรกน่ะมันโหดร้ายเกินไป

[บางครั้งมันคงจะดีนะถ้าได้ลองใช้ชีวิตเป็นคนธรรมดาบ้าง

[อาจเป็นเพราะฉันเองนั่นแหละที่ไม่มีโอกาสใช้ชีวิตแบบนั้น ก็เลยยิ่งโหยหาและใฝ่ฝันถึงมันมาก

[คนเรามักจะโหยหาในสิ่งที่ไม่เคยมีอยู่เสมอ!]

[บอกตามตรง ตอนนี้ฉันยังรู้สึกสะเทือนใจนิดๆ เพราะเธอคือเหตุผลสำคัญที่สุดที่ฉันตัดสินใจเข้าร่วมเป็นสมาชิกอเวนเจอร์สรุ่นแรก]

----

ที่กลุ่มจบแล้วนะครับ เข้าเหมารวดเดียวมีโปรให้ด้วย