บทที่ 23 จอมโจร! ซูมู่ผู้ไร้เหตุผล!

บทที่ 23 จอมโจร! ซูมู่ผู้ไร้เหตุผล!

【ข้อมูลลับระดับสี่ดาว: ห่างออกไปห้ากิโลเมตร ณ เส้นทางป่ามิหลัว กองคาราวานพ่อค้ามนุษย์กำลังเดินทางผ่าน ในรถม้าของพวกเขาซุกซ่อนสิ่งมีชีวิตที่ถูกฟูมฟักโดย 'ต้นไม้แห่งชีวิต' เอาไว้】

【เกร็ดข้อมูลลับ: กองคาราวานหยุนหลง เป็นกลุ่มพ่อค้าหน้าเลือดชื่อกระฉ่อนแห่งเมืองเทียนหลง! พวกมันเรืองอำนาจขึ้นมาจากการเข่นฆ่าเผ่าพันธุ์อื่นและค้าทาส! บางครั้งพวกมันถึงกับหักหลังกองคาราวานด้วยกันเอง!】

【เกร็ดข้อมูลลับ 2: กองกำลังคุ้มกันของกองคาราวานหยุนหลงกำลังปะทะอย่างดุเดือดกับกลุ่มออร์คที่นำโดย 'อ็อตโต' ครั้งนี้คุณอาจจะกอบโกยกำไรมหาศาลได้...】

...

"ออร์คไม่มีวันเป็นทาส!"

"เจ้ามนุษย์สกปรก ปล่อยพี่น้องข้าเดี๋ยวนี้!"

"ไม่งั้น ข้า อ็อตโต จะบิดหัวเจ้ามาเซ่นสังเวยซะ!"

ออร์คนามว่า 'อ็อตโต' ชูขวานยักษ์ขึ้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธเกรี้ยว ยืนขวางทางกองคาราวานหยุนหลงราวกับเทพสงคราม

ในขณะนี้ ร่างกายท่อนบนที่เปลือยเปล่าของเขาโชกไปด้วยเลือดและบาดแผลฉกรรจ์ แต่นั่นไม่ได้ลดทอนความน่าเกรงขามของเขาลงเลยแม้แต่น้อย

กลับกัน มันยิ่งเพิ่มกลิ่นอายแห่งการสังหารที่สะเทือนเลื่อนลั่น!

ด้านหลังอ็อตโตคือนักรบออร์คที่บาดเจ็บล้มตายเกลื่อนกราด

เห็นได้ชัดว่าการต่อสู้ที่สั่นสะเทือนปฐพีได้ปะทุขึ้นที่นี่แล้ว!

เมื่อเทียบกับฝ่ายออร์ค สถานการณ์ของกองคาราวานหยุนหลงก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน ความสูญเสียของพวกเขาหนักหนาสาหัสพอๆ กัน

คนเดียวที่ยังยืนหยัดอยู่ได้คือนักดาบใหญ่ชาวมนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดของกองคาราวาน—วิคเตอร์!

แต่เขาก็เต็มไปด้วยบาดแผลเช่นกัน

ไม่กี่วันก่อน วิคเตอร์ได้รับภารกิจลับจากกองคาราวานหยุนหลง ให้คุมสินค้าล็อตนี้ และ "สมบัติ" ในรถม้าไปส่งที่เมืองเทียนหลงด้วยตัวเอง!

เดิมที ด้วยฝีมือระดับวิคเตอร์ ภารกิจนี้ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

ทว่า พวกเขาดันซวยซ้ำซ้อน เจอการโจมตีถึงสองครั้งในเส้นทางป่ามิหลัว!

การต่อสู้ครั้งก่อนเพิ่งจบลงไม่นาน คนของเขายังไม่ทันได้ฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บ ครั้งนี้พวกเขาก็โดนพวกออร์คซุ่มโจมตีเข้าอย่างจัง... และการต่อสู้ก็ดุเดือดเลือดพล่านขนาดนี้!

หลังเงียบไปครู่หนึ่ง วิคเตอร์จ้องมองไปที่ออร์คแล้วเอ่ยขึ้น:

"ข้าปล่อยทาสออร์คพวกนี้ได้ แต่ถ้าแกกล้าแตะต้องสินค้าในรถม้าของข้า ข้าจะทำให้แกตายอย่างทรมานที่สุด!"

หลังจากไตร่ตรอง วิคเตอร์ตัดสินใจถอยคนละก้าว โดยยอมปล่อยทาสออร์คในรถม้า

ถ้าเขาใช้วิชาต้องห้าม เขาสามารถกำจัดพวกออร์คตรงหน้าได้แน่!

แต่ราคาที่ต้องจ่ายคือร่างกายจะอ่อนแอไปหลายวัน... ในสถานการณ์ที่ลูกน้องล้มตายเกลื่อน และยังเหลือระยะทางอีกกว่า 100 กิโลเมตรกว่าจะถึงเมืองเทียนหลง

การเลือกใช้วิชาต้องห้ามตอนนี้ ก็เท่ากับฆ่าตัวตายและตัดหนทางรอดของตัวเอง

ดังนั้น เขาจึงเลือกสงบศึกชั่วคราว แล้วค่อยกลับมาคิดบัญชีแค้นกับพวกออร์คทีหลัง!

"เฮอะ!"

อ็อตโตพ่นลมหายใจฟืดฟาด ไอปะทุออกมาจากจมูก:

"ใครอยากได้ของสกปรกของพวกแกกัน!"

"พวกเราออร์คไม่ต้องการมัน!"

"รักษาคำพูดด้วยล่ะ!" แววตาของวิคเตอร์แฝงความดำมืด

เขายกดาบยาวในมือขึ้น เตรียมจะฟันโซ่ตรวนที่ล่ามกรงขังทาสออร์คเพื่อปลดปล่อยพวกมัน!

แต่ทันใดนั้นเอง เสียงความวุ่นวายรุนแรงก็ดังมาจากด้านหน้า วิคเตอร์ชะงักและหันไปมองตามเสียงโดยสัญชาตญาณ

วานรอัสนีบาตสูงสามเมตรปรากฏตัวขึ้นเป็นตัวแรก!

ตามมาด้วยตัวที่สอง สาม... และสุดท้ายก็กลายเป็นฝูงทะลักเข้ามา!

ใบหน้าของวิคเตอร์มืดครึ้มลงทันที!

ต่อให้เป็นช่วงพีคที่สุด การเจอฝูงวานรอัสนีบาตมากมายขนาดนี้พร้อมกันก็นับว่าเป็นเรื่องยุ่งยาก

ไม่ต้องพูดถึงสภาพตอนนี้เลย!

วิคเตอร์แยกไม่ออกว่าพวกมันเป็นมิตรหรือศัตรู วานรอัสนีบาตพวกนี้มาช่วยพวกออร์ค หรือเป็นมือที่สามที่เข้ามาร่วมวง?

อ็อตโตเองก็ขมวดคิ้วหนาเข้าหากัน เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้าวานรอัสนีบาตสีดำพวกนี้มาทำอะไร

จะมาหาเรื่องพวกเขารึเปล่า?

"ปัง!"

ทันทีที่สิ้นเสียงพูด เสียงระเบิดดังสนั่นก็ดังมาจากด้านหลัง

ร่างของวิคเตอร์กระเด็นลอยไปตกกระแทกพื้นห่างออกไปสี่ห้าเมตร เขากระอักเลือดสดๆ ออกมาคำโต ย้อมพื้นดินจนเป็นสีแดงฉาน

"ใคร..."

"ใครกัน!"

"ลอบกัดข้า!"

วิคเตอร์หันกลับไปมองด้วยความเคียดแค้น

ร่างของชายหนุ่มที่ปิดบังใบหน้ามิดชิดจนมองไม่ออกปรากฏขึ้นในสายตา

คนผู้นี้ถือปืนคาบศิลาอยู่ในมือ ซึ่งเป็นอาวุธที่ใช้โจมตีเขานั่นเอง!

"เกราะนั่นดีใช้ได้เลยนี่ ไม่ยักกะระเบิดแกจนเละแฮะ?"

ซูมู่ขมวดคิ้วพูด

เขาตั้งใจจะใช้ลูกเล่นลอบกัด เก็บกวางฝ่ายตรงข้ามด้วยการโจมตีทีเผลอจากด้านหลังนัดเดียวจอด แต่ไม่คิดว่าปืนคาบศิลาที่ทรงพลังจะเจาะเกราะได้แค่ถากๆ...

"แกเป็นใคร?!"

วิคเตอร์กำดาบใหญ่แน่น พยายามยันตัวลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก

"โจรไง!"

สิ้นเสียง ซูมู่ก็ส่งสัญญาณมือไปข้างหลัง

ราชาวานรอัสนีบาตเข้าใจความหมาย มันกระโจนเข้าใส่และกดร่างวิคเตอร์ลงกับพื้นก่อนที่เขาจะทันตั้งตัว

"บัดซบ!"

ขณะที่วิคเตอร์กำลังจะสวนกลับ ชายหนุ่มหน้ากากก็มาหยุดอยู่ตรงหน้า ปืนคาบศิลาในมือจ่อเล็งเป้าหมาย

ปากกระบอกปืนมืดมิดเล็งตรงไปที่ศีรษะที่ไร้การป้องกันของเขา!

"ไม่!"

วิคเตอร์กรีดร้องด้วยความหวาดกลัว

"ปัง!"

ซูมู่เหนี่ยวไกโดยไม่ลังเล

ศีรษะของนักดาบใหญ่วิคเตอร์ระเบิดกระจุย ดับดิ้นสิ้นใจอย่างไม่ต้องสงสัย

ทหารคุ้มกันกองคาราวานที่ยังรอดชีวิตอยู่เห็นฉากนี้ก็ตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ พากันตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น...

"เจ้าดำ ฆ่าพวกมันให้หมด!"

ซูมู่ออกคำสั่ง... ในเมื่อมาปล้น ก็ต้องใจแข็ง ห้ามใจอ่อนเด็ดขาด!

ซูมู่รู้ดีว่าแก่นแท้ของการเอาตัวรอดในโลกใบนี้คือกฎแห่งป่า ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่ได้รับการเคารพ

ถ้าวันนี้คนนอนกองอยู่กับพื้นเป็นเขา คนอื่นจะสงสารเขาไหม?

คำตอบคือ ไม่!

ห้านาทีต่อมา การต่อสู้จบลง ทหารมนุษย์ทั้งหมดถูกจัดการโดยราชาวานรอัสนีบาตและลูกสมุน

สายตาของซูมู่จับจ้องไปที่ออร์คนามว่าอ็อตโต

เขาจำเจ้ายักษ์นี่ได้

หน่วยออร์คที่เขาเจอตอนเพิ่งมาถึงโลกนี้ ก็คืออ็อตโตนี่นา?

และยังมีอีกคนที่ชื่อ 'เล่ยไซ' ใช่ไหม?

ซูมู่กวาดตามองหาเล่ยไซในกลุ่มออร์คอย่างรวดเร็ว

เป็นสองคนนั้นจริงๆ ด้วย!

"ปล่อยพี่น้องข้าทั้งหมด!"

"ไม่งั้น ข้าจะสู้จนตัวตาย!"

อ็อตโตแกว่งขวานยักษ์ในมือ พยายามข่มขู่ซูมู่

ความจริงแล้ว เขาแทบไม่เหลือแรงแล้ว ต่อให้สู้ ก็คงยืนระยะได้ไม่นาน

แต่ธรรมชาติของออร์คคือการต่อสู้ คือการไม่กลัวตาย!

ต่อให้ต้องตายในสนามรบ อ็อตโตก็จะไม่ก้มหัวให้ใคร!

ต่อให้ต้องตาย อ็อตโตก็ทนดูพี่น้องถูกจับไปไม่ได้!

"แน่นอน เป้าหมายของฉันคือสินค้าเท่านั้น"

"ทาสออร์คพวกนี้ นายเอาไปได้เลย"

ใครจะรู้ คำพูดของซูมู่กลับน่าตกใจยิ่งกว่า

อ็อตโตตะลึงงันไปชั่วขณะ มนุษย์ตรงหน้าคุยง่ายจนเหลือเชื่อ

เขาฆ่าคนอย่างไม่ลังเล เด็ดขาดเหี้ยมโหด แต่กลับไม่สร้างความลำบากใจให้พวกออร์คเลย

อ็อตโตไม่เข้าใจเหตุผล

เขาเตรียมใจที่จะสละชีพแล้วแท้ๆ!

แต่อีกด้านหนึ่ง ซูมู่หยิบดาบใหญ่ของวิคเตอร์ที่ตกอยู่ขึ้นมา แล้วฟันโซ่ตรวนขาดสะบั้นในทันที

ดาบเล่มนี้... คมกริบเกินไปแล้ว!

ซูมู่ประหลาดใจในใจ เขาใช้สกิล 'ตรวจสอบ' ดู

【ดาบของวิคเตอร์: ดาบประจำตัวของนักดาบใหญ่วิคเตอร์ สร้างโดยยอดช่างตีดาบฟิลิป ดาบสมบัติที่ตีขึ้นจากมิธริล คมกริบอย่างเหลือเชื่อ!】

มิน่าล่ะ!

"เจ้าจะให้ข้าพาคนพวกนี้ไปจริงๆ หรือ?"

อ็อตโตถามด้วยความไม่อยากเชื่อ

"เลิกพล่ามได้แล้ว รีบๆ เข้า!"

"ขืนชักช้า เดี๋ยวฉันเปลี่ยนใจนะ!"

ซูมู่ขมวดคิ้วเร่ง

"รีบไปช่วยเร็ว!"

อ็อตโตกลัวอีกฝ่ายเปลี่ยนใจ รีบเข้าไปที่กรงขังและฟันโซ่เหล็กที่ล่ามพี่น้องของเขาขาดทีละเส้น

เหล่าออร์คได้รับการปลดปล่อย หลั่งไหลกันออกมา...