210 (ฟรี)

210 (ฟรี)

หลังจบเรื่องป้องกันระบบ หลินเป่ยฝานก็กำลังจะขึ้นรถออกจากบริษัท

"คุณหลิน ตรงกลับบ้านเลยไหมครับ?" จ้าวหูที่เป็นบอดี้การ์ดถาม

หลินเป่ยฝานชำเลืองมองรถตู้คันหนึ่งที่จอดอยู่ข้างนอก แล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เขาตอบว่า "ไม่กลับ! ผมอยากไปดูท่าเรือ รับลมทะเล!"

“รับทราบครับ คุณหลิน!” จ้าวหูตอบ

แล้วรถก็มุ่งหน้าไปยังท่าเรือ รถตู้ที่อยู่ด้านหลังก็ขับตามมาติดๆ

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง พวกเขาก็มาถึงท่าเรือ

“คุณรออยู่ตรงนี้ ผมจะไปเดินเล่นสักพัก เดี๋ยวก็กลับมา!”

“รับทราบครับ คุณหลิน!”

หลินเป่ยฝานลงจากรถ เดินเล่นไปตามท่าเรือ เขามองเรือลำใหญ่ที่กำลังแล่นเข้ามา

ไม่ไกลจากเขา มีชายคนหนึ่งใส่หมวกทรงนักสืบและแว่นกันแดดสีดำ สวมเสื้อโค้ทยาวสีน้ำตาล สวมรองเท้าบูท แอบเดินตามมา คอยสังเกตพฤติกรรมของหลินเป่ยฝาน

ในขณะเดียวกัน เขาก็ครุ่นคิดว่าหลินเป่ยฝานมาที่นี่ทำไม

“มันมาทำอะไรที่นี่?”

“ชาติที่แล้ว หลินเป่ยฝานมีบริษัทขนส่งทางเรือ มูลค่ากว่า 100,000 ล้าน มีเรือ 200 ลำ ธุรกิจครอบคลุมกว่าร้อยประเทศ!”

“หรือว่า…...มันกำลังสำรวจตลาด?”

“อืม น่าจะเป็นไปได้!”

ในตอนนั้นเอง เรือบรรทุกสินค้าลำใหญ่ก็แล่นเข้าเทียบท่า

หลินเป่ยฝานแอบมองชายที่อยู่ด้านหลัง เขาแสยะยิ้ม แล้วก็ใส่ที่อุดหู

“ฉันขอพร: ขอให้หูของฉันไวเป็นพิเศษ 10 นาที!”

“ติ๊ง! ขอพรสำเร็จ!”

ในตอนนี้ เรือบรรทุกสินค้าที่อยู่ใกล้ๆ ก็เปิดหวูด

“อู้~~”

เสียงหวูดดังสนั่น!

เสียงดังมาก จนทุกคนหันไปมอง!

หลินเป่ยฝานทำหน้าเฉยชา  แต่ชายที่สวมเสื้อโค้ทน้ำตาล กลับอ้าปากค้าง ร่างกายสั่นเทา แล้วก็ตาเหลือก ล้มลงไปกองกับพื้น

เขานอนหงาย มองท้องฟ้า ดวงตาว่างเปล่า ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง

ในตอนนี้ เรือบรรทุกสินค้าก็เปิดหวูดอีกครั้ง

“อู้~~”

คราวนี้เรืออยู่ใกล้กว่าเดิม เสียงหวูดจึงดังกว่าเดิม!

“อ๊า~~” ชายที่สวมเสื้อโค้ทยาว กระตุกอย่างรุนแรง ตาเหลือกอีกครั้ง

พอเสียงหวูดหยุด ร่างกายของเขาก็หยุดสั่น

“อู้~~” เสียงหวูดดังขึ้นอีก

“อ๊า~~” ชายที่สวมเสื้อโค้ทยาวกระตุกเป็นครั้งที่สาม

“อู้~~” เสียงหวูดดังขึ้นอีก

“อ๊า~~” ชายที่สวมเสื้อโค้ทยาวกระตุกเป็นครั้งที่สี่

“อู้~~” เสียงหวูดดังขึ้นอีก

“อ๊า~~” ชายที่สวมเสื้อโค้ทยาวกระตุกเป็นครั้งที่ห้า

“อู้~~”

“อ๊า~~”

เป็นจังหวะมาก!

สุดท้าย ชายที่สวมเสื้อโค้ทยาวก็ทนไม่ไหว ปากมีฟองฟอด เป็นลมสลบไป!

จากนั้น เขาก็ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน!

ชายที่สวมเสื้อโค้ทยาวใช้เวลา 3 วันถึงจะฟื้นขึ้นมา แต่เขาก็มีอาการข้างเคียง นั่นก็คือหูตึง เกิดอาการกลัวเรือ กลัวรถไฟ ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเสียงหวูด

“บัดซบ! ครั้งที่แล้วฉันซวยจริงๆ หูเกิดปัญหาก่อน! แต่ไม่ว่าจะเจออุปสรรคอะไร ก็ขัดขวางความตั้งใจของฉันไม่ได้!”

เขาพูดอย่างมุ่งมั่น “หลินเป่ยฝาน ฉันจะต้องหาหลักฐานการกระทำผิดของแก แล้วส่งแกเข้าคุกให้ได้!”

จากนั้นเขาก็สะกดรอยตามหลินเป่ยฝานต่อไป

คืนนั้น เป็นวันที่หลินเป่ยฝานนัดเจอกับซ่งหยู่ฉิง

วิธีการเดตของทั้งคู่ค่อนข้างพิเศษ พวกเขาชอบไปหาร้านอาหารที่ไม่ดัง

เพราะแบบนี้ จึงทั้งได้กินของอร่อย แถมยังได้สัมผัสความตื่นเต้น เหมือนกับการล่าสมบัติ

และพ่อยอดนักสืบก็ตามมาอีกแล้ว!

เพื่อไม่ให้ถูกจับได้ คราวนี้เขาจึงเปลี่ยนเป็นชุดธรรมดาๆ สวมหมวกแก๊ป แว่นกันแดด และหน้ากากอนามัย

“ร้านราเมงร้านนั้นคนเยอะ น่าจะอร่อย ไปกินร้านนั้นกันเถอะ!”

“ก็ได้ ไปกัน!”

หลินเป่ยฝานและซ่งหยู่ฉิงเดินเข้าไปในร้านราเมง สั่งราเมงสองชาม

ชายคนนั้นก็ปลอมตัวเป็นลูกค้า เดินตามเข้าไปในร้าน

เขาแอบมองหลินเป่ยฝานและซ่งหยู่ฉิงที่กำลังพูดคุยหัวเราะกันอย่างมีความสุข  และเกิดความรู้สึกอิจฉา

“ต้องยอมรับเลยว่า ถึงแม้ว่าฉันจะเกลียดหลินเป่ยฝาน แต่หมอนี่มันจีบสาวเก่ง!

ซ่งหยู่ฉิง ฉู่รั่วเสวี่ย หลิวรู่เหมย เหลิ่งชิงเยว่...ผู้หญิงพวกนี้ ต่างก็มีใจให้เขา!”

“แล้วเมื่อไหร่ฉันจะหลุดพ้นจากสถานะคนโสดสักที?”

“แต่เชื่อว่าอีกไม่นานหรอก! เอาไว้ฉันแก้แค้นสำเร็จ ชีวิตฉันก็จะได้เริ่มต้นใหม่!”

ในตอนนั้น หลินเป่ยฝานก็แอบอธิษฐาน

“ฉันขอพร: ขอให้โดนน้ำร้อน 40 องศาราด!”

“ติ๊ง! ขอพรสำเร็จ!”

ไม่นานนัก ราเมงก็เสร็จ หลินเป่ยฝานไปรับราเมงที่หน้าเคาน์เตอร์

ทันใดนั้น ก็มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งวิ่งออกมาจากข้างหลัง เขาถือปืนฉีดน้ำขนาดใหญ่ ฉีดน้ำใส่หลินเป่ยฝาน

“ปิ้วๆๆ”

น้ำจากปืนฉีดน้ำโดนตัวหลินเป่ยฝาน อุ่นๆ ไม่เป็นอะไรเลย

มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งตามออกมา เธอตะโกนเสียงดัง “เสี่ยวหมิง ทำไมเอาปืนฉีดน้ำไปฉีดใส่คุณลุง! รีบขอโทษเดี๋ยวนี้!”

“ขอโทษครับ คุณลุง!” เด็กผู้ชายก้มหน้า

“สำนึกผิดก็ดีแล้ว! การกระทำแบบนี้เสียมารยาทนะ ต่อไปนี้ห้ามเอาปืนฉีดน้ำไปฉีดใส่คนอื่นอีก เข้าใจไหม?”

“เข้าใจแล้วครับ คุณลุง!”

มันเป็นแค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ไม่มีใครสนใจ

ต่อมา ก็ถึงตาชายคนที่คอยสะกดรอยตามไปรับราเมง

น้ำซุปต้องไปตักเอง อยากกินเท่าไหร่ ก็ตักเท่านั้น

เขาชอบกินน้ำซุปมาก จึงตักน้ำซุปร้อนๆ มาเต็มชาม

แต่พอมองดูเทอร์โมมิเตอร์ พบว่าน้ำซุปแค่ 80 องศา จึงไม่ค่อยพอใจ

เพราะเขาชอบกินน้ำซุปร้อนๆ

น่าเสียดาย ตอนนี้เขากำลังสะกดรอยตามหลินเป่ยฝาน เลยได้แต่ทำใจ

แต่ในตอนนั้นเอง ขณะที่เขากำลังจะเทน้ำซุปใส่ชาม เขากลับลื่นล้ม!

น้ำซุปในมือ “โครม!” หกใส่ตัวเขาจนหมด

ภายในร้านราเมงธรรมดาๆ แห่งนี้ เสียงร้องอันน่าสยดสยองดังขึ้น!

“อ๊า~~”

เขาจึงถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลอีกครั้ง

รอบนี้ เขารักษาตัวอยู่ 4 วัน ถึงจะออกจากโรงพยาบาล

แต่หน้าอกและแขนของเขา ถูกน้ำร้อนลวกจนเป็นแผล พันผ้าพันแผลหนาเตอะ

แค่โดนเบาๆ เขาก็รู้สึกเจ็บปวด

“ถึงจะเป็นแบบนี้ ฉันก็ไม่มีทางล้มเลิกความตั้งใจที่จะจัดการหลินเป่ยฝาน!”

เขาพูดอย่างมุ่งมั่น แล้วก็สะกดรอยตามหลินเป่ยฝานต่อไป

....

วันนั้น เป็นคืนเดือนมืด

หลินเป่ยฝานเดินเข้าไปในตรอกเล็กๆ อย่างลับๆ ล่อๆ

ชายที่สะกดรอยตามเขาอยู่เริ่มใจเต้น

“แอบทำอะไรแบบนี้ ต้องมีลับลมคมในแน่ๆ!”

“ฉันรู้สึกได้ ว่าครั้งนี้ต้องมีเรื่อง! หลินเป่ยฝาน แกเตรียมตัวติดคุกได้เลย!”

เขาจึงเดินตามเข้าไปอย่างไม่ลังเล