เวนส์เดย์ : ขอโทษที พอดีพลังจิตของฉันแกร่งที่สุด ตอนที่ 75 ความบ้าคลั่งของโรแวน 💸

เวนส์เดย์ : ขอโทษที พอดีพลังจิตของฉันแกร่งที่สุด ตอนที่ 75 ความบ้าคลั่งของโรแวน

ลุคกลับมาที่เทศกาลเก็บเกี่ยวอีกครั้ง แสงไฟระยิบระยับและสีสันสดใสเต็มไปทั่วทุกส่วนของเทศกาล ชิงช้าสวรรค์อันเดิมจากปีที่แล้วตั้งตระหง่านอย่างสง่างาม มีซุ้มอาหารและเกมใหม่ ๆ เพิ่มขึ้นมาบ้าง

ครั้งนี้ลุคมากับสาวคนละคนอย่างไม่น่าเชื่อ แม้ว่าจะไม่ถูกต้องนักที่จะเรียกเกียว่าเป็นแฟน

“มีซุ้มเยอะกว่าปีที่แล้วอีก!” เกียพูดอย่างตื่นเต้น พลางมองไปรอบ ๆ เธอไม่รู้ว่าจะไปซุ้มไหนก่อนดี

แค่ได้กลิ่นอาหารอร่อย ๆ ก็ทำให้เธอหิวแล้ว

“อืม” ลุคพูด ซึ่งกำลังหันศีรษะมองหาอย่างอื่น ไม่ใช่อาหาร เขากำลังมองหาเวนส์เดย์

เทศกาลนี้เป็นงานบังคับ เธอต้องอยู่ที่ไหนสักแห่ง ข้อแตกต่างจากในซีรีส์คือเธอมีอิสระในการเคลื่อนไหว เนื่องจากอาจารย์ใหญ่วีมส์ไม่ได้เฝ้าระวังเธอในฐานะนักเรียนเจ้าปัญหา แม้ว่าเธอจะเป็น แต่เธอก็ไม่ได้ถึงขั้นพยายามจะฆ่าพวกนอกคอกเหมือนในซีรีส์ หรือบางทีเธออาจจะทำไปแล้ว

‘เวนส์เดย์จะพยายามหนีออกจากเจริโคไหม’ ลุคคิดอย่างสงสัย เขาไม่รู้ว่าเด็กสาวโกธิคที่มักจะมีสีหน้าเดิม ๆ ตลอดเวลากำลังคิดอะไรอยู่

เนื่องจากเธอไม่ต้องไปบำบัดกับพวกนอกคอกและไม่ได้ถูกวีมส์จับตามอง เธออาจจะหนีไปนานแล้ว แต่ดูเหมือนว่านั่นจะไม่ใช่เป้าหมายของเธอ

เขายังพยายามมองหาโรแวนและไทเลอร์ด้วย แต่ท่ามกลางผู้คนมากมาย มันเป็นไปไม่ได้ที่จะหาพวกเขาเจอ

ถ้าเขาขยายอาณาเขตของเขา เขาก็อาจจะหาโรแวนเจอได้ เพราะเขารู้จักตัวตนของเขา แต่สำหรับตอนนี้เขาต้องใช้เวลาทั้งคืนกับเพื่อน ๆ และเกีย

“คนอื่น ๆ อยู่ไหนกัน” เอริกะถามลุค

“เซเวียร์ไปหาแฟนของเขา ฉันส่งตำแหน่งของเราให้พวกเขาแล้ว เดี๋ยวก็คงมา” ลุคตอบ พลางนั่งลงบนม้านั่ง

“เธอดูวอกแวกนะ กำลังคิดอะไรอยู่เหรอ” เกียถาม พลางนั่งลงข้าง ๆ ลุค

‘หลีกเลี่ยงการฆาตกรรม . . .’ ลุคคิด เพราะเขาตอบแบบนั้นไม่ได้

“คิดว่าวันนี้เธอดูสวยแค่ไหน” ลุคตอบ พลางโอบเอวเกียแล้วโน้มหน้าเข้าไปใกล้

“คิก ๆ ขอบใจนะ ฉันแต่งตัวสวยเพื่อเธอเลยนะ” เกียพูดอย่างเขินอายและยื่นริมฝีปากเข้าไปใกล้ลุค

‘คู่รักขี้อ้อนบ้าเอ๊ย’ เอริกะคิด โชคดีที่ในขณะนั้น เซเวียร์และคนอื่น ๆ ก็มาถึง

“ขอโทษที่มาช้านะ ลุค!” เซเวียร์พูด พลางเดินเข้ามาหาเพื่อนของเขา ซึ่งมักจะบ่นถ้าต้องรอ เพราะเพื่อนของเขาไม่ใช่คนที่อดทนอะไร

นอกจากเซเวียร์แล้ว ยังมี บิอังก้า เอแจ็กซ์ ดิวิน่า โยโกะ เคนต์ พี่ชายฝาแฝดของดิวิน่า และเด็กสาวคนหนึ่งที่ลุคไม่รู้จักชื่อ เขารู้แค่ว่าเธอมาจากกลุ่มไซเรนที่ติดตามบิอังก้าและอีนิด

ลุคเมื่อเห็นอีนิดก็รีบผละออกจากเกียแล้วลุกขึ้นยืนทันที

“ไงทุกคน” ลุคพูด ทักทายกลุ่มด้วยสีหน้าแปลก ๆ

เป็นเวลานานแล้วที่เขาไม่ได้ไปเที่ยวกับบิอังก้า ดิวิน่า โยโกะ และอีนิด ก่อนที่สายตาของเขาจะประสานกับอีนิด

“หวังว่านายคงไม่ว่าอะไรที่มาช้านะ ถ้าเซเวียร์รู้จักอ่านตำแหน่งในมือถือดี ๆ เราคงมาถึงที่นี่เมื่อห้านาทีที่แล้ว” บิอังก้าพูดอย่างรำคาญ

“มันไม่ใช่ความผิดของฉันสักหน่อย อินเทอร์เน็ตที่นี่มันห่วย” เซเวียร์พูดพร้อมกับทำหน้าบึ้ง และทั้งสองก็เริ่มเถียงกันตามปกติ

คนอื่น ๆ ดูเหมือนจะชินกับมันและปล่อยพวกเขาไป

“พวกเธอคือใครเหรอ” เคนต์ถาม พลางมองไปที่เอริกะและเกียที่อยู่ข้างหลังลุค

“อ๋อ นี่เอริกะกับเกีย เพื่อนของฉันเอง” ลุคพูด พลางเริ่มแนะนำทุกคนในกลุ่ม

‘เพื่อนเหรอ’ เกียคิด

“ไปกันเถอะ ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว” เคนต์พูด พลางเริ่มดันเซเวียร์กับบิอังก้าที่ถึงกระนั้นก็ยังคงทะเลาะกันอยู่

กลุ่มเริ่มเคลื่อนตัวไปรอบ ๆ แวะซุ้มอาหารจานด่วนและเกมต่าง ๆ ขณะพูดคุยและหัวเราะกัน

“ระวังผู้หญิงผมบลอนด์ที่ใส่ชุดสีชมพูไว้นะ เธอเป็นแฟนเก่าของลุค” เอริกะแสดงความคิดเห็นด้วยเสียงเบา พลางเข้าไปใกล้เกีย

ลุคกำลังคุยเรื่องวิดีโอเกมกับเอแจ็กซ์ และทุก ๆ ครั้ง เขาก็จะแอบเหลือบมองอีนิด อีนิดก็ทำเช่นเดียวกัน

“อืม ฉันรู้” เกียพูดด้วยสีหน้าที่ไม่แน่ใจ เธอสังเกตเห็นว่าลุคกำลังมองแฟนเก่าของเขาอย่างไร

“อย่าไม่มั่นใจสิ แค่เกาะติดเขาไว้แล้วแสดงความเป็นเจ้าของ” เอริกะพูด พลางดึงเกียเข้าไปหาลุค

“เป็นอะไรไป” ลุคถาม เมื่อเห็นเกียกอดแขนของเขา จนรู้สึกถึงบางอย่างนุ่ม ๆ ที่แขน

“ฉันอยากลองเล่นอันนั้น!” เกียพูด พลางชี้นิ้วไปที่ซุ้มเกม มันเป็นสิ่งแรกที่แวบเข้ามาในหัวของเธอ

“โอเค ไปกันเถอะ” ลุคพูด พลางเดินไปที่ซุ้ม มันเป็นซุ้มปาลูกโป่ง

จากนั้นก็เป็นเกมต่าง ๆ จนกระทั่งพวกเขามาถึงเกมที่เป้าหมายเป็นลูกเป็ดเคลื่อนที่ แต่ละตัวมีคะแนนต่างกัน มีเป็ดตัวเล็กกว่า และเร็วกว่า ซึ่งได้คะแนนมากกว่าเป็ดตัวใหญ่กว่า และช้ากว่า ซึ่งคุณต้องใช้ปืนไรเฟิลของเล่นยิงพวกมัน

“ดูรางวัลใหญ่สุดสิ!” เกียพูด เมื่อเห็นตุ๊กตาสัตว์ยัดนุ่นขนาดใหญ่สามตัว

มันคือยูนิคอร์น ลูกแมวน่ารักขนาดใหญ่ และช้างน่ารัก พวกนี้ดีกว่ารางวัลในซุ้มอื่น ๆ มาก

“เธอช่วยยิงให้ฉันหน่อยได้ไหม ฉันยิงปืนไม่เก่งเลย เธออยู่ชมรมยิงธนูไม่ใช่เหรอ” เกียถาม พลางประสานมือแล้วทำหน้าอ้อนเหมือนลูกสุนัข

“อืม ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเอง” ลุคพยักหน้า และพูดเสริมด้วยเสียงเบา พลางนึกถึงซาบริน่าว่า “แม้ว่าครั้งสุดท้ายที่ฉันให้ตุ๊กตาสัตว์แบบนี้เป็นของขวัญ คนนั้นก็ตาย”

แม้ว่าเธอจะไม่ได้ตายจริง ๆ เธอแค่แกล้งตาย แต่ร่างแยกของเธอก็ตายจริง ๆ

“ตามตรรกะนั้น ฉันคงต้องให้ของขวัญเป็นตุ๊กตาสัตว์พวกนี้หลายตัวเลยสินะ” เสียงเย็นชาและราบเรียบพูดขึ้น

ลุคหันศีรษะไปและสังเกตเห็นเด็กสาวที่มีเปียสีดำสองข้าง ผิวซีด และสีหน้าว่างเปล่า

เธอถือปืนไรเฟิลอยู่ในมือข้างหนึ่งและกำลังยิงด้วยความแม่นยำไร้ที่ติ เสื้อผ้าของเธอเป็นแจ็คเก็ตสีดำที่เธอใส่แบบไม่รูดซิป ข้างใต้เป็นเสื้อยืดลายทางขาวดำ

‘เวนส์เดย์?’ ลุคคิดอย่างประหลาดใจ เขาไม่ทันสังเกตเธอเลยด้วยซ้ำ

ด้วยผู้คนมากมาย การมีอยู่ของเวนส์เดย์จึงสังเกตได้ยากขึ้นด้วยอาณาเขตของเขา เด็กสาวคนนี้ดูเหมือนผีจริง ๆ

“โอกาสที่พวกเขาจะตายคงจะต่ำ เธออาจจะทดลองหรือกำจัดพวกเขาทิ้งเองก็ได้” ลุคให้ความเห็น พลางจ่ายเงินเพื่อลองชิงรางวัล

“ถ้าฉันทำได้ ฉันก็คงทำไปแล้ว หลังจากที่ฉันลอบสังหารพวกเขา ฉันก็มีเรื่องน่ารำคาญมากมายที่ต้องจัดการ” เวนส์เดย์พูดพร้อมกับทำหน้าแหย

เธอยิง และกระสุนก็เข้าที่หัวของลูกเป็ดพอดี

‘นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเธอทำหน้าไม่พอใจ’ ลุคคิด ซึ่งเป็นไปได้มากว่าเวนส์เดย์ต้องการจะฆ่าพวกนอกคอก พวกนอกคอกที่ชอบรังแกซึ่งก่อกวนเธอและน้องชายของเธอ

ซึ่งเป็นอีกครั้งที่บรรทัดฐานของสังคมพวกนอกคอกช่วยคนเหล่านั้นไว้ และเรื่องเดียวกันนี้เคยเกิดขึ้นกับลุคกับพวกอันธพาลที่โรงเรียนพวกนอกคอกของเขา หลายครั้งที่เขาคิดจะฆ่าพวกเขา แต่เขาก็ไม่ได้ทำเพราะปัญหาทั้งหมดที่เขาจะต้องเผชิญ นอกจากนี้เขายังไม่รู้ว่าเขาอยู่ในโลกแบบไหน และเขาไม่อยากถูกจับไปทดลองเหมือนกับว่าเขาเป็นมนุษย์กลายพันธุ์หรืออะไรทำนองนั้น

‘กำจัด? สังหาร? พวกเขากำลังพูดถึงลูกเป็ดกันอยู่เหรอ’ เกียคิด พลางมองไปที่ลุคกับเวนส์เดย์ที่กำลังถือปืนไรเฟิลของเล่นที่ดูเหมือนจริงมาก

“คะแนนเต็ม” ชายเจ้าของซุ้มพูดอย่างไม่เชื่อว่าเด็กสาวโกธิคคนนี้จะไม่พลาดกระสุนเลยสักนัดและเล็งแต่เป้าที่ยากที่สุด

“อยากได้รางวัลอะไรล่ะ สาวน้อย” เจ้าของซุ้มถาม พลางชี้ไปที่ตุ๊กตาสัตว์ขนาดใหญ่สามตัว

“ไม่มีอะไรอย่างแมงป่องหรือแมงมุมเหรอ” เวนส์เดย์ถาม พลางมองตุ๊กตาสัตว์ด้วยความรังเกียจ

“ว่าไงนะ ตุ๊กตาสัตว์รูปแมงป่องเหรอ” ชายคนนั้นพูด พลางมองเด็กสาวโกธิคอย่างแปลก ๆ

“เธอคงมาจากโรงเรียนสำหรับพวกประหลาดนั่นสินะ” เขาพูดเสริม พลางมองเธออย่างระแวดระวังมากขึ้น

“ถ้าคุณหมายถึงเนเวอร์มอร์ ใช่ ฉันมาจากที่นั่น เก็บตุ๊กตาสัตว์ไว้เถอะ ฉันยกให้คุณ” เวนส์เดย์พูด พลางวางปืนไรเฟิลลงบนโต๊ะแล้วเดินจากไป

เธอได้ตัวอย่างแรกของการทดลองของเธอแล้ว ถ้าชายคนนี้ตาย การให้ตุ๊กตาสัตว์ยักษ์อาจจะเป็นลางบอกเหตุแห่งความตายก็ได้

“ตาเธอนะ ไอ้หนู” ชายคนนั้นพูดพลางส่ายหัว

เมื่อได้ยินเช่นนั้นลุคก็เริ่มยิง เขาต้องรีบจบแล้วตามเวนส์เดย์ไป ซึ่งความแม่นยำของเขาดีขึ้นมาก แต่ก็ยังไม่ถึงระดับของเวนส์เดย์ เขาจะทำได้ถึงระดับเธอได้ก็ต่อเมื่อเขาใช้พลังจิตเคลื่อนย้ายสิ่งของเพื่อควบคุมกระสุน

ไม่กี่นาทีต่อมา ตาก็หมดลง เขาได้คะแนนพอสำหรับตุ๊กตาหนึ่งในสามตัวที่เกียต้องการ

“เธอเลือกสิ ฉันต้องไปห้องน้ำ” ลุคพูด ทิ้งเกียไว้ที่ซุ้มด้วยสีหน้างุนงง

เขาขยายอาณาเขตของเขาและเริ่มมองหาตัวตนของเวนส์เดย์ ซึ่งท่ามกลางผู้คนมากมาย มันเป็นเรื่องยาก แต่เขาก็พบเธอหลังจากนั้นไม่กี่นาที

เด็กสาวคนนั้นอยู่ห่างจากงานเทศกาลแล้ว ดูเหมือนว่าเธอกำลังมุ่งหน้าเข้าไปในป่า ตามหลังคนอีกคนที่ลุคจำได้

มันคือโรแวน!

‘โชคดีที่ฉันจะไปทันเวลา’ ลุคคิด พลางเริ่มวิ่งไปในทิศทางของเวนส์เดย์

“เฮ้ ลุค นายจะไปไหน” เซเวียร์ถาม ก้าวเข้ามาขวางทางลุคที่เกือบจะชนกับเขา โชคดีที่เขาหยุดได้ทัน

“ไม่มีเวลาอธิบาย ตามฉันมา” ลุคพูดอย่างร้อนรนขณะที่เขาหลบเขาแล้วเริ่มวิ่งอีกครั้ง

“รีบไปไหน” เซเวียร์ถาม พลางตามลุคไป และพูดเสริมอย่างโกรธ ๆ ว่า “นายไม่อยากจะถามฉันเหรอว่าทำไมฉันถึงอยู่คนเดียว ฉันทนกับการบ่นไม่หยุดของบิอังก้าไม่ไหวแล้ว”

“นายค่อยเล่าให้ฉันฟังทีหลัง ตอนนี้ตามฉันมา” ลุคพูด พวกเขาเดินลึกเข้าไปในป่าจนกระทั่งลุคหยุดและซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่

“เรากำลังทำอะไรกันแน่” เซเวียร์ถาม

“ชู่ว ดูนั่นสิ” ลุคพูด พลางชี้ไปในทิศทางหนึ่ง เซเวียร์มองไปและสังเกตเห็นคนคุ้นหน้าสองคน โรแวนกับเวนส์เดย์ ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังคุยกันอยู่ในความมืดของป่า

“พวกนายมาที่นี่ทำไม” อีนิดถาม ซึ่งตามพวกเขามา

การเห็นเพื่อนร่วมชั้นสองคนวิ่งเป็นเรื่องที่แปลก โดยเฉพาะถ้าเป็นลุค นอกจากนี้เธอก็เบื่อ บิอังก้าอารมณ์ไม่ดีมาก โยโกะกับดิวิน่าดูเหมือนจะกำลังเดทกันอยู่ ส่วนนเคนต์กำลังเข้ากับเด็กสาวที่ชื่อเอริกะได้ดีมาก สุดท้ายเอแจ็กซ์กำลังปรับปรุงความสัมพันธ์ของเขากับซาร่า

“อีนิด . . . เข้ามาใกล้ ๆ แล้วดู” ลุคพูด พลางกวักมือ

อีนิดเดินเข้ามาใกล้ลุคด้วยความอยากรู้อยากเห็นและมองดูรูมเมตของเธอคุยกับเด็กหนุ่มใส่แว่นที่เธอจำได้แต่ไม่ค่อยได้เห็นหน้า

“โรแวนเป็นอะไรไป เขาดูสติแตก” เซเวียร์ให้ความเห็น รูปลักษณ์ของโรแวนทรุดโทรมลงอย่างมาก

“ฉันไม่รู้ ลองฟังดู” ลุคพูด พลางเงี่ยหูฟัง

“ฉันไม่มีเวลาอธิบาย แต่นายอยู่ในอันตราย” เวนส์เดย์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังกับโรแวน

ปกติแล้วเธอจะไม่กังวลเกี่ยวกับความเป็นอยู่ของใคร แต่เธอเพิ่งมีนิมิตเห็นโรแวนตายอย่างน่าสยดสยอง

เมื่อได้ยินคำพูดนี้โรแวนก็หัวเราะออกมา ทำให้เวนส์เดย์งงงวย

“เขาหัวเราะทำไม?” อีนิดถามด้วยความรังเกียจ เสียงหัวเราะของโรแวนให้ความรู้สึกที่ไม่ดีเลย และใบหน้าของเขาดูเหมือนจะแก่ลงในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา

“เธอเข้าใจผิดแล้ว เธอต่างหากที่อยู่ในอันตราย!” โรแวนร้องอุทาน พลางยื่นมือออกไปและต้องการจะทำให้เวนส์เดย์ขยับไม่ได้ด้วยพลังจิตเคลื่อนย้ายสิ่งของของเขา

อย่างไรก็ตามเวนส์เดย์หายเข้าไปในเงาก่อนที่เธอจะถูกทำให้ขยับไม่ได้และปรากฏตัวที่อื่น

“นายทำอะไร” เวนส์เดย์ถามอย่างสับสน และในขณะเดียวกันก็มีน้ำเสียงเย็นชา

“ฉันช่วยทุกคนจากเธอ ฉันต้องฆ่าเธอ” โรแวนพูดด้วยสีหน้าที่ดูวิปลาสขึ้นเรื่อย ๆ

ด้วยมือทั้งสองข้างที่ใช้เป็นจุดรวมสมาธิ เขาชี้ไปที่ต้นไม้ต้นหนึ่ง ซึ่งในไม่กี่อึดใจก็ถูกดึงขึ้นมาจากรากและลอยขึ้น

“เขาบ้าไปแล้วเหรอ!?” อีนิดถามอย่างตื่นเต้น หูของผู้แปลกแยกนั้นเหนือกว่าพวกนอกคอก แม้จะอยู่ห่างไกล แต่ทั้งสามคนก็ได้ยินสิ่งที่โรแวนพูด

‘ดูเหมือนว่าเขาจะพัฒนาความแข็งแกร่งขึ้น’ ลุคคิด และไม่ค่อยประทับใจเท่าไหร่

ต้นไม้ต้นหนึ่งหนักประมาณ 300 ถึง 400 กิโลกรัม แต่เมื่อดูจากใบหน้าที่เหนื่อยล้าของโรแวน ดูเหมือนว่านั่นจะเป็นขีดจำกัดของเขาแล้ว

“แสดงว่าเป็นนายเองที่พยายามลอบสังหารฉันด้วยการ์กอยล์ เป็นความพยายามลอบสังหารที่ขี้เกียจสิ้นดี นายควรจะพยายามให้มากกว่านี้” เวนส์เดย์พูด ไม่ได้กลัวเลยแม้แต่น้อย

“หุบปาก!” โรแวนตะโกน พลางขว้างต้นไม้ด้วยความเร็วสูงสุดเพื่อบดขยี้เวนส์เดย์

ถ้าต้นไม้ต้นนั้นชนเวนส์เดย์ด้วยความเร็วนั้น มันคงจะทำให้เธอแหลกเป็นชิ้น ๆ

อย่างไรก็ตามเวนส์เดย์ไม่ได้ขยับ พลังงานมืดเริ่มหมุนวนอยู่ในมือของเธออย่างรวดเร็ว พลังงานมืดนั้นก็ก่อตัวเป็นรูปร่าง กลายเป็นเคียวสีดำสนิทที่แผ่ออร่าอันมืดมนและเย็นยะเยือกออกมา

ทันใดนั้นเวนส์เดย์ก็ทำท่าฟัน และเคียวก็ตัดผ่านต้นไม้ราวกับว่ามันเป็นเต้าหู้ และก่อนที่โรแวนจะทันได้ตื่นตระหนก เด็กสาวก็ปรากฏตัวใกล้กับเขามาก เคลื่อนที่ผ่านเงา

‘บ้าจริง!’ โรแวนคิด พลางสร้างบาเรียรอบตัวทั้งหมด

เวนส์เดย์ฟาดบาเรียด้วยเคียวของเธอ และในการฟาดครั้งที่สาม เธอก็ทำลายมันได้อย่างสิ้นเชิง และโรแวนก็หมดแรง

เขาต้องการจะทุ่มพลังทั้งหมดไปที่บาเรียนั้น แต่มันก็ทนได้ไม่ถึงห้าครั้ง

‘นี่มันแย่แล้ว!’ โรแวนคิดด้วยความกลัว พลางมองใบหน้าซีดเผือดของเวนส์เดย์ที่ในความมืดกลับโดดเด่นยิ่งขึ้น ดวงตาสีดำของเธอซึ่งดูเหมือนห้วงลึก มองเขาโดยไร้อารมณ์